Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

AD (728x90)

  • 2793 Pine St

  • 1100 Broderick St

  • 868 Turk St

  • 420 Fell St

Φίλος της Σοφίας




Μπαίνει στο γραφείο του δικηγόρου Παντελή Μεγαλούλη. Είχαν ραντεβού στις 19.00 μα έφτασε λίγο νωρίτερα, οπότε περίμενε στο χώρο αναμονής. Όσο περίμενε, το μάτι του τράκαρε πάνω σε μια επιγραφή που βρισκόταν κρεμασμένη στον τοίχο:


«Υπομονή, για να αντέχεις αυτά που δεν μπορούν να αλλάξουν. 
Δύναμη, για να αλλάξεις αυτά που μπορούν να αλλάξουν. 
Σοφία, για να διακρίνεις αυτά που μπορούν και αυτά που δεν μπορούν να αλλάξουν»

Αμέσως, κάτι μέσα του κλώτσησε. Αντέδρασε το ίδιο του το σώμα, με το να σηκωθεί σχεδόν αντανακλαστικά από την αναπαυτική δερμάτινη πολυθρόνα που είχε ο δικηγόρος Παντελής Μεγαλούλης για τους μικρούς ή μεγάλους πελάτες του, και αφού συνειδητοποίησε ότι ήταν μόνος στο χώρο αναμονής και κανείς δεν τον πήρε χαμπάρι, ξανακάθισε. Παρά την ταραχή του, άρχισε να σκέφτεται πιο ψύχραιμα: «Τι μαλακίες είναι αυτές; Αν αποδεχτείς ότι υπάρχουν πράγματα που δεν αλλάζουν, τότε έχεις παραδεχτεί την ήττα σου, τότε δεν υπάρχει λόγος να πολεμάς για τίποτα, τότε δεν χρειάζεται να προσπαθείς για κανέναν σε αυτή την παλιοζωή! Αφού ο φιλόσοφος το είπε ξεκάθαρα – τα πάντα ρει! Πώς γίνεται να υπάρχουν καταστάσεις που δεν αλλάζουν;».

Εκείνη την ώρα βγήκε ο πελάτης του Παντελή Μεγαλούλη που ήταν μαζί του κλεισμένος στο γραφείο και απεχώρησε. Από τη μισάνοιχτη πόρτα, ο δικηγόρος είδε τον ταραγμένο πελάτη και τον φώναξε να εισέλθει. Μετά από ολιγόλεπτη συζήτηση, ο δικηγόρος είπε: «Λοιπόν, όπως αρκετές φορές σας είπα από το τηλέφωνο, πρέπει να βρείτε έναν μάρτυρα. Τον βρήκατε; Και όχι φυσικά, έναν μάρτυρα που δεν θα ξέρει τι ακριβώς έγινε κατά τη φάση του τροχαίου α-τ-υ-χ-ή-μ-α-τ-ο-ς, καταλαβαίνετε τι εννοώ… σωστά; Εγώ δεν είμαι από αυτούς που φτιάχνουν ιστορίες! Τόσα χρόνια στο κουρμπέτι. Πρέπει λοιπόν, να έχουμε μάρτυρα ο-π-ω-σ-δ-ή-π-ο-τ-ε».

Ο καημένος ο πελάτης αδυνατώντας να αντιληφθεί πώς γίνεται να βρει έναν μάρτυρα στην τύχη, για ένα ατύχημα που είχε γίνει πριν από 2,5 χρόνια, όταν αυτός ήταν ένα βράδυ (που ‘βρεχε, που ‘βρεχε μονότονα…) πεσμένος στο οδόστρωμα ενός ξένου τόπου χωρίς να θυμάται και πολλά, και ταυτόχρονα αυτός ο μάρτυρας να μην είναι και ψευδομάρτυρας, ώστε να μην χαλάσει και τα τόσα χρόνια του δικηγόρου στο κουρμπέτι…, απάντησε «εντάξει, τον έχω έτοιμο». «Ωραία τότε, αύριο πρωί στο δικαστικό μέγαρο», είπε ο δικηγόρος Παντελής Μεγαλούλης και έτεινε το χέρι στον καημένο πελάτη, περισσότερο δείχνοντάς του την έξοδο, παρά προτρέποντάς τον σε χειραψία… «Από τα τόσα χρόνια στο κουρμπέτι, δεν θα έπρεπε αυτό το χέρι να είναι πιο ξεκάθαρο προς τα πού δείχνει;» αναρωτήθηκε ο καημένος πελάτης ο οποίος δεν αντέτεινε τίποτα απολύτως – ούτε χέρι, ούτε λόγο… στον δικηγόρο Μεγαλούλη.




Την επομένη, ο πελάτης περίμενε καρτερικά από την 9η πρωινή να φανεί ο δικηγόρος Μεγαλούλης. Κατά τις 9.30 πμ ενεμφανίσθη. «Μην ανησυχείτε αγαπητέ, όλα βαίνουν ομαλώς. Σε λίγο θα αναρτηθεί η αίθουσα και ο δικαστής που θα εκδικάσει την υπόθεσή μας. Επίσης, έμαθα ότι ο αντίδικος πελάτης δεν θα εμφανιστεί ο ίδιος, παρά μόνο η δικηγόρος του. Αυτό κάνει τα πράγματα ακόμα πιο εύκολα, καθώς θα καταδικαστεί ερήμην του». Κατά τις 10.30 πμ τοιχοκολλήθηκαν οι υποθέσεις με πρώτη στη σειρά εκδίκασης, του πελάτη του δικηγόρου Μεγαλούλη. «Ευτυχώς, θα τελειώσουμε γρήγορα», σκέφτηκε ο καημένος ο πελάτης καθώς έμπαινε στην δικαστική αίθουσα. Εκεί, δεν ήξερε που να καθίσει… Μπροστά ακριβώς από το εδώλιο; Μα δεν ήταν κατηγορούμενος. Πίσω στο ακροατήριο; Μα εκδικαζόταν η υπόθεσή του και ήταν το θύμα ενός τροχαίου, τι δουλειά έχει στο ακροατήριο; Κανείς πάντως δεν του είπε τίποτα, οπότε με πρωτοβουλία του, κάθισε στην πρώτη σειρά των καθισμάτων του ακροατηρίου, αμήχανος, γιατί δεν ήξερε τι έπρεπε να κάνει ή να πει… Ανέμενε μόνο.

Η δικαστής -μια το πολύ 25-26 ετών κοπέλα, μάλλον ήταν καινούργια στο… κουρμπέτι- κήρυξε την έναρξη της δίκης, και αμέσως το λόγο έλαβε ο δικηγόρος Μεγαλούλης ο οποίος κάλεσε τον μάρτυρα που είχε τελικά βρεθεί, να καταθέσει. Στις πολύ απλές ερωτήσεις, ο μάρτυρας έλεγε κάποια πράγματα που είχε προβάρει μαζί με τον δικηγόρο, λίγο πριν μπουν στην αίθουσα. Ο μάρτυρας, φάνηκε ότι μάλλον… μαρτύρησε μέχρι να καταθέσει, καθότι ο άνθρωπος δεν ήταν επαγγελματίας μάρτυρας, αλλά ήθελε απλά να βοηθήσει τόσο τον καημένο πελάτη, όσο και τα τόσα χρόνια στο κουρμπέτι του δικηγόρου Μεγαλούλη… Αφού, στην ερώτηση «σε ποιο σημείο το σώματος τραυματίστηκε το θύμα», ο μάρτυρας προς στιγμήν βραχυκύκλωσε και δεν ήξερε τη σωστή απάντηση…

Η όλη διαδικασία φαινόταν στον πελάτη, σαν το τσίρκο Medrano, καθώς όλα όσα ακούγονταν απείχαν σημαντικά από τα γεγονότα που πραγματικά συνέβησαν, όπως επίσης και από αυτά που ο ίδιος ο πελάτης ήθελε να πει όταν -έτσι πίστευε- θα του δινόταν ο λόγος, καθότι είπαμε: εκδικαζόταν η δική του υπόθεση… Ανέμενε, όμως, μέχρι τότε. Για μια στιγμή, κατά τη διάρκεια της αναμονής του, γύρισε στο ακροατήριο, και διαπίστωσε ότι δεν υπήρχε κανείς άλλος… πλην του εαυτού του! Και κάπου εκεί ταράχτηκε, όσο λίγες φορές στη ζωή του, γιατί συνειδητοποίησε ότι ενώ δικάζεται η υπόθεσή του, το μόνο που έκανε ήταν να ακούει τις ανακρίβειες που λέγονταν από ένα άτομο -τον μάρτυρα- που δεν ήταν καν μπροστά στο συμβάν 2,5 χρόνια πριν και από ένα άλλο άτομο -τον δικηγόρο Μεγαλούλη- ο οποίος μπορεί να είχε τόσα χρόνια στο κουρμπέτι, αλλά στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν είχε ιδέα για τις πραγματικές συνθήκες του ατυχήματος. Και μάλιστα όλα αυτά τα διαπίστωνε από τη θέση του… ακροατηρίου, κοινώς του παρατηρητή! Τότε, ακριβώς, ήταν σειρά του να βραχυκυκλώσει, καθώς δεν κατάλαβε τελικά, ποιος είναι εκείνος που δικάζεται ερήμην… αυτός ή ο αντίδικός του;!

Λίγα λεπτά μετά, η δικηγόρος της αντίδικης πλευράς έκανε μια τυπική ερώτηση στον μάρτυρα, εκείνος κάτι ψέλλισε, και η υπόθεση έληξε. Ο πελάτης βγήκε έξω, σαν να έφευγε από μια κινηματογραφική αίθουσα Odeon, έχοντας πεισθεί όμως ότι μάλλον επρόκειτο για θεατρική αίθουσα Όρνεων… Με το κεφάλι κατεβασμένο πέρασε την πόρτα της δικαστικής αίθουσας, όταν άκουσε τη φωνή του δικηγόρου Μεγαλούλη να λέει: «Τέλος καλό, όλα καλά αγαπητέ μου» και του έτεινε το χέρι, περισσότερο δείχνοντάς του την έξοδο του δικαστηρίου, παρά προτρέποντάς τον σε χειραψία…

Ο καημένος ο πελάτης έκανε -με δυσκολία ομολογουμένως- έναν μορφασμό ευχαριστίας στο δικηγόρο Μεγαλούλη και στράφηκε προς το ασανσέρ. Το μυαλό του το βασάνιζε εκείνη η επιγραφή στον τοίχο του γραφείου του δικηγόρου Μεγαλούλη:

«Υπομονή, για να αντέχεις αυτά που δεν μπορούν να αλλάξουν. 
Δύναμη, για να αλλάξεις αυτά που μπορούν να αλλάξουν. 
Σοφία, για να διακρίνεις αυτά που μπορούν και αυτά που δεν μπορούν να αλλάξουν». 

Αναρωτιόταν: είναι Σοφία το να μπορείς να διακρίνεις τι αλλάζει και τι όχι σε αυτή τη ζωή, τελικά, ή είναι Σκληρία η διαπίστωσις και η αποδοχή ότι τελικά ελάχιστα πράγματα ορίζουμε πάνω στον εαυτό μας και στην καθημερινή μας δραστηριότητα;

Με αυτές τις σκέψεις, ο καημένος πελάτης, δεν ήξερε αν έφευγε νικητής ή ηττημένος από εκείνο το δικαστικό μέγαρο… όπως δεν ήξερε και αν τελικά γύρω του τα πάντα ρεί, ή τα πάντα παραληρεί… 

Και στο μυαλό του ενεμφανίσθη εκείνο το τραγουδάκι που έλεγε ότι η ζήση δεν γυρνάει ρει-play ;;



Τελικά, τι μπορεί και τι δεν μπορεί να αλλάξει σε αυτόν τον κόσμο, Κεμάλ;
via

Απαλλαγείτε από την εξάρτηση




Σε κάθε σχέση όπου δύο άνθρωποι γίνονται ένα, το τελικό αποτέλεσμα είναι δύο μισοί άνθρωποι.
Η εγκατάλειψη της ψυχολογικής ασφάλειας είναι μια απ’ τις δυσκολότερες υποχρεώσεις της ζωής. Η οχιά της εξάρτησης τρυπώνει στη ζωή με πάρα πολλούς τρόπους και η ολοκληρω­τική εξόντωσή της γίνεται ακόμη δυσκολότερη εξαιτίας των αναρίθμητων ανθρώπων που ωφελούνται από την ψυχολογική εξάρτηση του άλλου. Ψυχολογική ανεξαρτησία σημαίνει ολοκληρωτική ελευθερία από όλες τις υποχρεωτικές σχέσεις κι απουσία μιας ετεροκατευθυνόμενης συμπεριφοράς. Σημαίνει να είσαι ελεύθερος από την υποχρέωση να κάνεις κάτι που ποτέ δεν θα διάλεγες, αν δεν υπήρχε αυτή η σχέση. Η εγκατάλειψη της ασφάλειας γίνεται ιδιαίτερα δύσκολη, επειδή η κοινωνία μας διδάσκει ότι πρέπει να ικανοποιούμε ορισμένες προσδοκίες στις συγκεκριμένες σχέσεις με γονείς, παιδιά, πρόσωπα κύρους και εραστές.
– Διατυπώστε την προσωπική σας «διακήρυξη της ανεξαρτησίας», στην οποία θα αναφέρετε πώς θέλετε να λειτουργείτε στις σχέσεις σας, όχι εκμηδενίζοντας το συμβιβασμό, αλλά σαρώνοντας αλύπητα κάθε εκμετάλλευση.
– Συζητήστε με κάθε άτομο που νιώθετε ότι είστε ψυχολογικά εξαρτημένοι απ’ αυτό. Δηλώστε του την πρόθεσή σας να λειτουργήσετε ανεξάρτητα, εξηγήστε του πώς νιώθετε όταν κάνετε κάτι απλώς από υποχρέωση. Είναι ένας θαυμάσιος τρόπος να ξεκινήσετε, επειδή οι άλλοι πιθανόν να μην έχουν καν συνειδητοποιήσει πώς νιώθετε όντας εξαρτημένοι.
– Βάλτε στόχο σας ν’ αντιμετωπίσετε τα κυριαρχικά άτομα στη ζωή σας. Δοκιμάστε ξαφνικά να πείτε «Όχι, δεν το θέλω αυτό» κι ελέγξτε την αντίδραση που θα προκαλέσει στο άλλο άτομο η δήλωσή σας αυτή.


– Κανονίστε μια συνάντηση με τον κυρίαρχο σύντροφό σας σε μια στιγμή όπου δεν θα νιώθετε ότι απειλείστε. Στη διάρκεια αυτής της συνάντησης εξηγήστε του πως μερικές φορές νιώθετε υποταγμένοι, ότι σας εκμεταλλεύεται κι ότι επιθυμείτε να καθορίσετε έναν κώδικα που θα του επιτρέπει να καταλαβαίνει πότε αισθάνεστε έτσι, ώστε να μη θίγετε όλη την ώρα αυτό το θέμα. 



Ένα απλό άγγιγμα του αυτιού, ή ο αντίχειρας στο στόμα θα σημαίνουν πως εκείνη τη συγκεκριμένη στιγμή νιώθετε υποταγμένοι.
-Τη στιγμή που νιώθετε να σας καταπιέζουν ψυχολογικά πείτε το στον άλλο κι ύστερα αντιδράστε με τον τρόπο που εσείς θέλετε.
– Θυμίστε στον εαυτό σας ότι οι γονείς, οι σύζυγοι, οι φίλοι, τ’ αφεντικά, τα παιδιά κι όλοι οι άλλοι συχνά δεν εγκρίνουν τη συμπεριφορά σας, μα ότι αυτό δεν έχει καμιά σχέση με το τι είστε εσείς. Είναι δεδομένο ότι σε κάθε σχέση θα συναντήσετε την επιτίμηση. Αν την περιμένετε, τότε δεν θα σας επηρεάσει. Κατ’ αυτό τον τρόπο μπορείτε να εκμηδενίσετε πολλούς απ’ τους δεσμούς εξάρτησης που σας υποδουλώνουν συναισθηματικά.
– Ακόμη κι αν εσκεμμένα αποφεύγετε τα κυριαρχικά άτομα (γονείς, σύζυγο, αφεντικά, παιδί), εξακολουθείτε να ελέγχεστε απ’ αυτούς ακόμη κι όταν απουσιάζουν, αν νιώθετε συναισθηματική ακινητοποίηση εξαιτίας τους.
– Αν νιώθετε υποχρέωση να κάνετε μια επίσκεψη, αναρωτηθείτε αν εσείς θα θέλατε να σας επισκεφτεί κάποιος μόνο και μόνο επειδή νιώθει υποχρεωμένος. Αν όχι, τότε κάντε την ίδια παραχώρηση σ’ όσους μεταχειρίζεστε κατ’ αυτό τον τρόπο και κουβεντιάστε το μαζί τους. Δηλαδή, αντιστρέψτε τη λογική και δείτε πόσο πράγματι αναξιοπρεπής είναι μια σχέση που διατηρείται από υποχρέωση.
– Αποφασίστε να βγείτε από το ρόλο της εξάρτησης κάνοντας μια εθελοντική εργασία, διαβάζοντας, προσλαμβάνοντας μπέιμπυ-σίτερ (έστω κι αν δεν μπορείτε ν’ ανταποκριθείτε οικονομικά), βρίσκοντας μια δουλειά από την οποία μπορεί να μην αμείβεστε καλά. Γιατί; Απλούστατα θα εκτιμήσετε τον εαυτό σας πολύ περισσότερο και αυτή η ανταμοιβή είναι κατά πολύ υψηλότερη σε χρήμα και σε χρόνο.
– Φροντίστε να είστε οικονομικά ανεξάρτητοι, δίχως δεσμεύσεις και χρέη. Είστε σκλάβοι αν χρειάζεται να ζητήσετε χρήματα. Αν κάτι τέτοιο είναι αδύνατο, φροντίστε να κερδίζετε δικά σας με οποιονδήποτε δημιουργικό τρόπο μπορείτε να επινοήσετε.
–  Αφήστε τους να φύγουν, αν θέλουν. Φύγετε κι εσείς!

–  Σταματήστε να δίνετε διαταγές! Σταματήστε να δέχεστε διαταγές!
– Αναγνωρίστε την επιθυμία σας για μοναχικότητα και μην αισθάνεστε υποχρεωμένοι να μοιράζεστε καθετί που νιώθετε και γνωρίζετε με κάποιον άλλο. Είστε μοναδικό και ιδιαίτερο άτομο. Αν νιώθετε ότι πρέπει να μοιράζεστε τα πάντα, τότε δεν επιλέγετε και φυσικά είστε εξαρτημένοι.
– Επιτρέψτε στο παιδί σας να έχει το δωμάτιό του. Παραχωρήστε του ένα χώρο που να μπορεί να ελέγχει και στο βαθμό που αυτό δεν είναι βλαβερό, επιτρέψτε του να αποφασίζει για την οργάνωσή του. Το στρωμένο κρεβάτι δεν αποτελεί ένδειξη καλύτερης ψυχολογικής υγείας από το ξέστρωτο, έστω κι αν σας έχουν διδάξει το αντίθετο.
– Σε μια παρέα συναναστραφείτε και με άλλους ανθρώπους, πέρα απ’ το σύντροφό σας. Μη νιώθετε υποχρεωμένοι να είστε συνεχώς μ’ αυτό το άτομο. Χωριστείτε, μα όταν η παρέα διαλυθεί ξαναενωθείτε. Θα διπλασιάσετε έτσι τις γνώσεις και τις εμπειρίες σας.
– Αν εσείς θέλετε να πάτε στον κινηματογράφο κι ο σύντροφός σας να παίξει τένις, κάντε το. Δεχθείτε μεγαλύτερα διαστήματα αποχωρισμού και τότε οι στιγμές που θα είστε μαζί θα είναι πιο ευτυχισμένες και πιο γοητευτικές.
– Ταξιδέψτε μόνος ή με φίλους και μη νιώθετε προσκολλημένοι στο σύντροφό σας. Όταν επιστρέφετε θα νιώσετε πιο έντονα κοντά στο σύζυγό σας και θα έχετε επωφεληθεί εξίσου από τις χωριστές στιγμές σας.
– Να θυμάστε πάντα ότι δεν είστε υπεύθυνοι για την ευτυχία των άλλων. Οι άλλοι κάνουν τον εαυτό τους ευτυχισμένο. Έτσι, μπορείτε αληθινά να απολαύσετε τη συντροφιά κάποιου άλλου. Μα, αν νιώθετε ότι αποστολή σας είναι να κάνετε τους άλλους ευτυχισμένους, τότε είστε ένα εξαρτημένο άτομο, που αντίστοιχα θα νιώθετε θλίψη όταν οι άλλοι δυστυχούν. Ή, ακόμη χειρότερα, θα νιώθετε πως εσείς τους κάνατε δυστυχισμένους. Είστε υπεύθυνοι μόνο για τα συναισθήματά σας και το ίδιο ισχύει για όλους τους άλλους. Κανείς δεν μπορεί να ελέγξει τα συναισθήματα σας εκτός από σας τους ίδιους.
– Θυμηθείτε ότι η συνήθεια δεν αποτελεί δικαιολογία για να κάνετε κάτι. Επειδή ακριβώς είστε υποταγμένοι στους άλλους, δεν επιτρέπεται να αφήνετε να συμβεί κάτι τέτοιο.
Η ουσία της αποτελεσματικής ζωής και ανατροφής των παιδιών είναι η ανεξαρτησία. Κατά τον ίδιο τρόπο, το σήμα κατατεθέν ενός πετυχημένου γάμου είναι η κατά το δυνατόν μικρότερη συγχώνευση των δύο συζύγων και μια εξαρχής συμφωνημένη αυτονομία και αυτοδυναμία. Κι ενώ μπορεί να νιώθετε πραγματικό φόβο προκειμένου να αποκολληθείτε απ’ την κατάσταση εξάρτησης, αν ρωτήσετε αυτούς από τους οποίους εξαρτιέστε συναισθηματικά, θ’ ανακαλύψετε προς μεγάλη σας έκπληξη ότι θαυμάζουν εκείνους που σκέφτονται κι ενεργούν για τον εαυτό τους.
Μια ακόμη ειρωνεία. Θα εισπράξετε περισσότερο σεβασμό επειδή είστε ανεξάρτητοι, ιδιαίτερα απ’ αυτούς που προσπαθούν να σας κρατήσουν υποταγμένους.
Η οικογενειακή φωλιά είναι ένας όμορφος τόπος για ν’ αναπτυχθεί ένα παιδί, η εγκατάλειψή της όμως είναι ακόμη πιο όμορφη και έτσι είναι δυνατόν να την αντιληφθεί, τόσο αυτός που φεύγει όσο κι εκείνος που μένει.

****

Γουαίην Ντυερ – Oι περιοχές των σφαλμάτων σας . Εκδότης: Γλάρος. Μετάφραση:  Δημήτρης Κωστελένος
via

Οι Έλληνες που επισκέφτηκαν την Αίγυπτο την αρχαία εποχή

Ναύκρατις*



Ποιοι από τους ονομαστούς για τη σύνεση και τη μόρφωση τους Έλληνες επισκέφτηκαν την Αίγυπτο την αρχαία εποχή για να γνωρίσουν τα έθιμα και τον πολιτισμό της.
Οι ιερείς των Αιγυπτίων ιστορούν από τις καταγραφές στα ιερά τους βιβλία ότι τους επισκέφτηκαν τα παλαιά χρόνια ο Ορφέας, ο Μουσαίος, ο Μελάμπους και ο Δαίδαλος, καθώς και ο ποιητής Όμηρος και ο Λυκούργος ο Σπαρτιάτης, ο Σόλων ο Αθηναίος και ο φιλόσοφος Πλάτων, ήλθε επίσης ο Πυθαγόρας ο Σάμιος και ο μαθηματικός Εύδοξος, καθώς επίσης ο Δημόκριτος ο Αβδηρίτης και ο Οινοπίδης ο Χίος.
Τεκμήρια της επίσκεψης όλων ετούτων δείχνουν για άλλους τα αγάλματα τους και για άλλους τοποθεσίες ή κτίρια που φέρουν τ’ όνομα τους, και φέρνουν αποδείξεις από τον τομέα της γνώσης που υπηρέτησε ο καθένας τους, βγάζοντας το συμπέρασμα πως από την Αίγυπτο πήραν όλες τις γνώσεις για τις οποίες θαυμάστηκαν από τους Έλληνες. Ο Ορφέας, για παράδειγμα, πήρε από την Αίγυπτο τις περισσότερες από τις μυστικές τελετουργίες, τις οργιαστικές τελετές που συνοδεύουν τις περιπλανήσεις του και τη μυθική παράδοση για τις εμπειρίες του στον Άδη. Γιατί η λατρεία του Όσιρι είναι ίδια μ’ εκείνη του Διονύσου, ενώ της Ίσιδος είναι πανομοιότυπη με την αντίστοιχη της Δήμητρας και μόνο τα ονόματα έχουν αλλάξει.
Όσο για την τιμωρία των ασεβών στον Άδη και τους  «λειμώνες» των ευσεβών και τις φανταστικές αντιλήψεις που κυκλοφορούν ανάμεσα στους πολλούς, που δεν είναι παρά πλάσματα της φαντασίας, τα εισήγαγε ο Ορφέας κατ’ απομίμηση των αιγυπτιακών ταφικών εθίμων. Για παράδειγμα, ο ψυχοπομπός Ερμής, σύμφωνα με το αρχαίο αιγυπτιακό έθιμο, ανεβάζει το σώμα του Άπι μέχρι ένα σημείο και το παραδίδει σε κάποιον που φοράει τη μάσκα του Κέρβερου. Ο Ορφέας εισήγαγε τούτο το στοιχείο στους Έλληνες και σύμφωνα μ’ αυτό λέει ο Όμηρος.
Ο Ερμής ο Κυλλήνιος καλούσε τις ψυχές των μνηστήρων, κρατώντας στα χέρια ραβδί.
Και πάλι λίγο παρακάτω
Πέρασαν από τα ρεύματα του Ωκεανού και το Λευκό κι από τις πύλες του Ήλιου και της χώρας των ονείρων περνούσαν και γρήγορα έφτασαν στο λιβάδι με τους ασφόδελους, όπου οι ψυχές κατοικούν, φαντάσματα των πεθαμένων
Ονομάζει, λοιπόν, τον ποταμό Ωκεανό, γιατί οι Αιγύπτιοι στη γλώσσα τους Ωκεανό λένε τον Νείλο, οι πύλες του Ήλιου είναι η Ηλιούπολις, ενώ «λειμώνα» ονομάζει τη μυθική κατοικία των νεκρών, τον τόπο κοντά στη λίμνη που ονομάζεται Αχερουσία και βρίσκεται κοντά στη Μέμφιδα, γύρω από την οποία υπάρχουν όντως πανέμορφα λιβάδια, έλος, λωτοί και καλαμιές. Το ίδιο λέγεται και για τη δοξασία ότι σ’ εκείνο τον τόπο κατοικούν οι νεκροί, επειδή οι περισσότεροι και μεγαλύτεροι τάφοι των Αιγυπτίων βρίσκονται εκεί, αφού περάσουν οι νεκροί από  σώματα τους στις εκεί κρύπτες.
Αλλά και οι υπόλοιποι μύθοι των Ελλήνων οι σχετικοί με τον Άδη συμφωνούν με τα έθιμα που ακολουθούνται ακόμη και σήμερα στην Αίγυπτο” γιατί το πλοίο που διακομίζει τα σώματα λέγεται «βάρις», ενώ δίνεται ναύλο [ένα νόμισμα οβολού] στον πορθμέα που στη γλώσσα της χώρας ονομάζεται «χάρων». Λένε επίσης πως κοντά σ’ εκείνους τους τόπους υπάρχει ιερό της «σκοτίας» Εκάτης και πύλες του Κωκυτού και της Λήθης σφαλισμένες με χάλκινες αμπάρες. Υπάρχουν επίσης κι άλλες πύλες, της Αλήθειας, και κοντά τους στέκει άγαλμα ακέφαλο της Δίκης.
Υπάρχουν και πολλά άλλα πράγματα που έχουν μυθοποιηθεί και παραμένουν στους Αιγυπτίους, των οποίων έχει διατηρηθεί η ονομασία αλλά και τα τηρούμενα έθιμα περί αυτών. Στην πόλη των Ακανθών, για παράδειγμα, πέρα από τον Νείλο προς τη Λιβύη, που απέχει εκατόν είκοσι στάδια από τη Μέμφιδα, υπάρχει ένα τρύπιο πιθάρι στο οποίο φέρνουν κάθε μέρα τριακόσιοι εξήντα ιερείς νερό από τον Νείλο εκεί κοντά αναπαρίσταται και ο μύθος του Όκνου στη διάρκεια ενός πανηγυριού, όπου ένας άνθρωπος πλέκει απ’ τη μια άκρη ένα μακρύ σκοινί, ενώ πίσω του πολλοί άνθρωποι το ξεπλέκουν από την άλλη.
Λένε επίσης πως και ο Μελάμπους πήρε από την Αίγυπτο τις τελετές που κάνουν οι Έλληνες προς τιμήν του Διονύσου, καθώς και τους μύθους για τον Κρόνο, για τις Τιτανομαχίες και όλες γενικά τις ιστορίες για τα πάθη των θεών. Όσο για τον Δαίδαλο, λένε πως μιμήθηκε την πολυπλοκότητα του λαβύρινθου, που σώζεται μέχρι σήμερα, τον οποίο έχτισε, άλλοι λένε, ο Μένιδης, κι άλλοι, ο βασιλιάς Μάρρος, πολλά χρόνια πριν τη βασιλεία του Μίνωα.
Ο ρυθμός των αρχαίων ανδριάντων της Αιγύπτου είναι ίδιος με τον ρυθμό των αγαλμάτων που κατασκεύασε ο Δαίδαλος στους Έλληνες. Όσο για το ωραιότατο πρόπυλο του ναού του Ηφαίστου στη Μέμφιδα λένε πως χτίστηκε επίσης από τον Δαίδαλο, που επειδή θαυμάστηκε πολύ, τιμήθηκε με ξύλινο άγαλμα που σκάλισε με τα ίδια του τα χέρια και στήθηκε στον εν λόγω ναό, και πέρα απ’ αυτά απέκτησε μεγάλη δόξα για την ευφυΐα του και τιμήθηκε σαν θεός για τις πολλές του ανακαλύψεις· γιατί σ’ ένα νησί προς τη Μέμφιδα υπάρχει ακόμη ιερό του Δαιδάλου που τιμούν οι κάτοικοι της περιοχής.
Για την παρουσία του Ομήρου στην Αίγυπτο φέρνουν διάφορες αποδείξεις, κυρίως όμως το φάρμακο που έδωσε η Ελένη στον Τηλέμαχο στο σπίτι του Μενέλαου που σε κάνει να ξεχνάς τις περασμένες συμφορές. Διότι το «νηπενθές», που λέει ο ποιητής ότι πήρε η Ελένη από την Πολύδαμνα τη σύζυγο του Θώνη στις Θήβες, φαίνεται πως το γνώριζε ο ίδιος πολύ καλά- γιατί, λένε, ακόμη και σήμερα οι γυναίκες στην προαναφερθείσα πόλη χρησιμοποιούν τη δύναμη του και πως μόνο οι γυναίκες της Διόσπολης είχαν βρει από τα παλαιά χρόνια φάρμακο της οργής και της λύπης” αλλά οι Θήβες και η Διόσπολις, προσθέτουν, είναι μία και η αυτή πόλη.
Η Αφροδίτη, πάλι, προσαγορεύεται «χρυσή» από τους ντόπιους σύμφωνα με πολύ παλιά παράδοση, ενώ κοντά στην πόλη που ονομάζεται Μώμεμφις υπάρχει η πεδιάδα «της χρυσής Αφροδίτης», όπως λέγεται. Ομοίως, και τους μύθους που αναφέρονται στα ζευγαρώματα του Δία και της Ήρας και στο ταξίδι τους στην Αιθιοπία κι αυτούς τους πήρε από την Αίγυπτο” γιατί κάθε χρόνο οι Αιγύπτιοι μεταφέρουν μέσα από το ποτάμι τον βωμό του Δία στη Λιβύη και μετά από μερικές μέρες τον φέρνουν πίσω, σαν να εμφανίζεται ο θεός από την Αιθιοπία- όσο για το ζευγάρωμα τούτων των θεών, οι ιερείς μεταφέρουν στη γιορτή τους τους βωμούς των δυο θεών σ’ ένα ύψωμα που έχουν στρώσει με κάθε λογής λουλούδια Αλλά και για τον Λυκούργο και για τον Πλάτωνα καθώς και για τον Σόλωνα λένε πως ενσωμάτωσαν στη νομοθεσία τους πολλά από τα αιγυπτιακά έθιμα.
Ο Πυθαγόρας έμαθε από τους Αιγυπτίους τις ιερές διδασκαλίες, τα θεωρήματα της γεωμετρίας και τη θεωρία των αριθμών, καθώς και για τη μετάβαση της ψυχής σε κάθε ζωντανό πλάσμα. Επίσης βεβαιώνουν πως και ο Δημόκριτος έμεινε κοντά τους πέντε χρόνια και διδάχτηκε πολλά για την αστρολογία. Το ίδιο και ο Οινοπίδης, που έμεινε κοντά στους ιερείς και τους αστρολόγους κι έμαθε, μεταξύ άλλων, για την λοξή τροχιά του ήλιου και για την κίνηση του που έχει αντίθετη φορά από τα άλλα άστρα.
Από τους αρχαίους αγαλματοποιούς επίσης οι πιο ξακουστοί έμειναν ένα διάστημα κοντά τους, όπως ο Τηλεκλής και ο Θεόδωρος, οι γιοι του Ροίκου, που κατασκεύασαν για τους Σαμίους το ξόανο του Πύθιου Απόλλωνα. Γιατί το ένα ήμισυ του αγάλματος έγινε από τον Τηλεκλή στη Σάμο, ενώ το άλλο ήμισυ ολοκληρώθηκε στην Έφεσο από τον αδελφό του, Θεόδωρο· όταν συντέθηκαν μεταξύ τους τα δυο μισά ταίριαξαν τόσο άψογα που νόμιζες πως ολόκληρο το άγαλμα ήταν δουλειά ενός ανθρώπου. Τούτο όμως το είδος της εργασίας δεν γίνεται πουθενά στην Ελλάδα, ενώ οι Αιγύπτιοι το κάνουν κατά κανόνα.
Γιατί εκείνοι δεν κρίνουν τη συμμετρία των αγαλμάτων με το μάτι, όπως οι Έλληνες, αλλά μόλις ξαπλώσουν την πέτρα και τη χωρίσουν για να την κατεργαστούν, τότε παίρνουν τις αναλογίες, από τη μικρότερη μέχρι τη μεγαλύτερη λεπτομέρεια” γιατί, διαιρώντας την κατασκευή ολόκληρου του σώματος σε είκοσι ένα μέρη κι ένα τέταρτο, αποδίδουν συνολικά τη συμμετρία του αγάλματος.
Κατά συνέπεια, αμέσως μόλις συμφωνήσουν οι τεχνίτες μεταξύ τους για το μέγεθος του αγάλματος, χωρίζονται και κατασκευάζουν τα μεγέθη των μερών που έχουν αναλάβει έτσι ώστε να συμφωνούν με τόση ακρίβεια μεταξύ τους ώστε να προκαλεί κατάπληξη η ιδιομορφία της μεθόδου εργασίας τους. Το ξόανο, λοιπόν, της Σάμου, είναι κομμένο, σύμφωνα με τη μέθοδο των Αιγυπτίων, στα δυο, από την κορυφή μέχρι τα γεννητικά όργανα, το άγαλμα είναι χωρισμένο στη μέση και το κάθε μέρος εφαρμόζει ακριβώς με το άλλο’ και λένε πως ως επί το πλείστον τούτο το άγαλμα είναι παρεμφερές με τα αιγυπτιακά, γιατί έχει τα χέρια τεντωμένα ίσα κάτω στα πλευρά και τα πόδια χωρισμένα σε βήμα.
Για τα όσα λοιπόν ιστορούνται για την Αίγυπτο και αξίζει να τα θυμηθούμε αρκούν τα όσα ειπώθηκαν τώρα, σύμφωνα με την πρόθεση μας στην αρχή του βιβλίου τούτου…

****

Διόδωρος Σικελιώτης – Άπαντα Τόμος 01
Ο Διόδωρος Σικελιώτης ήταν αρχαίος Έλληνας ιστορικός και συγγραφέας. Γεννήθηκε στον Αγύριο (Agira) της Σικελίας γύρω στο 80 π.Χ. και πέθανε γύρω στο 20 π.Χ. Οι περισσότερες πληροφορίες που έχουμε γι’ αυτόν προέρχονται από το ίδιο το έργο του, την Ιστορική Βιβλιοθήκη, το οποίο έγραψε κατόπιν παραγγελίας των Ρωμαίων

*Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο, με τη βοήθεια άλλων Ελλήνων πειρατών και εξερευνητών από την Καρία και άλλα μέρη της ηπειρωτικής Ελλάδας, ίδρυσαν την πόλη Ναύκρατις (Naucratis) γύρω στο 550 π.Χ., η οποία θεωρείται η πρώτη και παλαιότερη ελληνική αποικία στην Αίγυπτο.


Οι Έλληνες Κροίσοι της Ναύκρατης



Ναύκρατη, η πρώτη ελληνική εγκατάσταση στην Αίγυπτο, απασχολεί για χρόνια τους επιστήμονες. Μέχρι σήμερα, η πόλη που αναπτύχθηκε τον 7ο και 6ο αι. π.Χ., αποτελεί ίσως το πρωιμότερο αντιπροσωπευτικό παράδειγμα εκδήλωσης της εθνικής ταυτότητας των Ελλήνων, καθώς πολίτες διαφορετικών ελληνικών πόλεων ίδρυσαν στην Αίγυπτο μια εμπορική αποικία. Πώς όμως άτομα των οποίων οι γενέτειρες βρίσκονταν σε πόλεμο κατάφεραν να μονοιάσουν και να φτιάξουν στη χώρα του Νείλου – και με τη συγκατάθεση των φαραώ – μια ακμάζουσα ελληνική πόλη;
Το αίνιγμα επιχείρησε να λύσει πρόσφατα ο ισραηλινός ερευνητής δρ Alexander Fantalkin, ο οποίος υποστήριξε ότι το θαύμα της Ναύκρατης προέκυψε υπό την αιγίδα ξένων δυνάμεων υποστηρικτικών προς τους Έλληνες εμπόρους. Συγκεκριμένα, οι ελληνικές πόλεις της Ανατολής (Μ. Ασία και ανατολικά παράλια του Αιγαίου) επιβίωναν κάτω από το ζυγό ξένων αυτοκρατοριών με επικράτεια τη σημερινή Τουρκία, καταφέρνοντας να ακμάσουν στις τέχνες, τα γράμματα και το εμπόριο. Την εποχή που δημιουργήθηκε η Ναύκρατη, η κυρίαρχη μικρασιατική δύναμη ήταν η Λυδία, της οποίας οι βασιλείς είχαν συνάψει επίσημη συμμαχία με την Αίγυπτο. Ορισμένοι Έλληνες έμποροι εκμεταλλεύτηκαν τη συμμαχία αυτήν για να ιδρύσουν την εμπορική αποικία ως επίσημοι αντιπρόσωποι της Λυδικής Αυτοκρατορίας στην Αίγυπτο. Στα πλαίσια αυτά πλήρωναν φόρο στους Λυδούς αλλά και είχαν τη συγκατάθεση των Αιγυπτίων που τους δέχτηκαν ως εντεταλμένους των συμμάχων τους Λυδών. Στο τελευταίο αυτό σημείο η θεωρία του Fantalkin καταρρίπτει την παλαιότερη άποψη που ήθελε τους Έλληνες της Ναύκρατης αυτόνομα κινούμενους δημιουργούς μιας «αδελφότητας» εμπόρων.
Ήταν λοιπόν η Ναύκρατη η πρώτη αποικία Πανελλήνων ή μια κοινότητα Λυδών επενδυτών; Κατά τον Fantalkin ήταν κάτι ανάμεσα: μια ομάδα τυπικά Λυδών υπηκόων με ελληνική ταυτότητα οι οποίοι διαπραγματεύτηκαν ως Λυδοί για να δράσουν τελικά και να διαπρέψουν ως Έλληνες. Μια ομάδα ανθρώπων που παραμέρισε εσωτερικές έριδες προς χάριν της οικονομικής ακμής και χρησιμοποίησε τα όποια «παράθυρα» άνοιγαν τα διάφορα απολυταρχικά καθεστώτα για να τα υποδουλώσει με το πνεύμα της επιτυγχάνοντας τελικά την ίδρυση μιας πόλης με ελληνικό χαρακτήρα στη χώρα του Νείλου.






























Η ευλογία της έλλειψης





Eυγνωμονώ τις ελλείψεις μου


ό,τι μου λείπει με προστατεύει


από κείνο που θα χάσω


όλες οι ικανότητές μου

που ξεράθηκαν στο αφρόντιστο χωράφι της ζωής

με προφυλάσσουν από κινήσεις στο κενό

άχρηστες, ανούσιες.



Ό,τι μου λείπει με διδάσκει

ό,τι μου ‘χει απομείνει

μ’ αποπροσανατολίζει

γιατί μου προβάλλει εικόνες απ’ το παρελθόν

σαν να ‘ταν υποσχέσεις για το μέλλον.



Δεν μπορώ, δεν τολμώ

ούτ’ έναν άγγελο περαστικό

να φανταστώ γιατί εγώ

σ’ άλλον πλανήτη, χωρίς αγγέλους

κατεβαίνω.



Η αγάπη, από λαχτάρα που ήταν

έγινε φίλη καλή

μαζί γευόμαστε τη μελαγχολία του Χρόνου.



Στέρησέ με – παρακαλώ το Άγνωστο –

στέρησέ με κι άλλο

για να επιζήσω.



~ Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ
via

Το μοντάζ του μυαλού μας





Υπάρχουν στιγμές που σωπαίνεις, που δεν ξέρεις σχεδόν τι να πεις ή που σκόπιμα βάζεις τη φωνή σου στο off. Κι είναι παράξενο να μη μιλάς, για πολλούς μοιάζει ακατόρθωτο το να μην μπορούν να αρθρώσουν έστω μια λέξη. Θέλει δύναμη να κόβεις πράγματα της καθημερινότητας σου, όπως τη φωνή σου. Όμως υπάρχουν άνθρωποι που συνειδητά το επιλέγουν και δε μιλούν για πολλή ώρα. Κάτι βρίσκουν σ’ αυτό. Τον εαυτό τους ίσως. Ίσως ακόμα να βρίσκουν πράγματα που δε φανταζόμαστε καν.



Το μυαλό έχει την τάση να γίνεται από στάσιμο ως υπερκινητικό. Να σκέφτεται από ένα ως δισεκατομμύρια διαφορετικά συμβάντα. Οι εικόνες εναλλάσσονται με τους ταχύτερους ρυθμούς και κάπου εσωτερικά, χωρίς να το αντιλαμβανόμαστε πλήρως κάνουμε το καλύτερο μοντάζ και συλλέγουμε αυτά που θέλουμε στη μνήμη μας. Όλα είναι η ιστορία μας όμως επιλέγουμε να θυμόμαστε τις καλύτερες φάσεις, τις καλύτερες σκηνές, γενικώς τα καλύτερα. Και όλα αυτά επιτυγχάνονται μες στη σιωπή. Σε μια ώρα, σε κάποια λεπτά, σε λίγα δευτερόλεπτα το μυαλό είναι τόσο ικανό που νικάει τις αναμνήσεις, τις τοποθετεί.



Γιατί να μη συμβαίνει το αντίθετο; Γιατί να μην είναι η λύση η ίδια η φωνή, το ξέσπασμα, ο θυμός; Πολύ απλά γιατί όταν ο άνθρωπος είναι φορτωμένος με πολλά, μια παραπάνω έκρηξη δεν θα ωφελήσει. Ίσως φέρει μια πρόσκαιρη ικανοποίηση που θα κρατήσει για λίγο και μετά θα βρεθεί στην ίδια θέση, έτοιμος για το επόμενο ξέσπασμα, για την επόμενη κραυγή. Έτσι μάλλον αυτή η τακτική του θυμού περισσότερο θα πληγώσει, θα επιδεινώσει την κατάσταση και γι’ αυτό δεν ενδείκνυται σε καμία περίπτωση.

Όλοι όμως λειτουργούμε αυθόρμητα και σίγουρα κάποια στιγμή πέφτουμε στην παγίδα και επαναστατούμε. Ναι, πολλές φορές συμβαίνει και είναι ανθρώπινο να μην μπορούμε να χειριστούμε πάντα τον ίδιο μας τον εαυτό. Όμως κάπου οφείλουμε να σκεφτούμε πιο ορθά, να εξετάσουμε γιατί καταλήγουμε στο ίδιο σημείο και ξανά τα βάζουμε με τον εαυτό μας και ξανά του δίνουμε τα ίδια “χαστούκια”. Όταν αντιληφθούμε το λάθος μας τότε θα σταματήσουμε να μιλάμε. Τότε θα αρχίσουμε να σκεφτόμαστε και να τακτοποιούμε τις σκέψεις μας και τις λέξεις μας. Θα κατανοήσουμε επακριβώς τον εαυτό μας, θα τον αγαπήσουμε και θα αποκτήσουμε βεβαιότητα για τις κινήσεις μας, για τις πράξεις μας, για τα θέλω μας.

Η ζωή μας θα αρχίσει να μετράει αλλιώς. Θα θυμώνουμε όταν θα υπάρχει λόγος και δεν θα δημιουργούμε ένταση, όπως λέμε “έτσι για να μας περάσει”. Θα αποκτήσουμε ισορροπία και θα οργανώνουμε καλύτερα τα βήματα μας.
****

Πόπη Κλειδαρά

Δυστυχία: Μια επένδυση που αποδίδει





Οι άνθρωποι αισθάνονται ευτυχείς με τη δυστυχία τους. Κι εγώ επίσης αναρωτιέμαι μερικές φορές: Εάν εξαφανιζόταν η δυστυχία τους, τι θα έκαναν; 


Θα έμεναν χωρίς κάτι ν’ ασχοληθούν που απλώς θα αυτοκτονούσαν. Και έχω παρατηρήσει πως εάν τους βοηθήσεις να βγουν από τη δυστυχία τους, την επόμενη ημέρα θα επιστρέφουν με κάτι διαφορετικό. 

Τους βοηθάς να βγουν από το ένα πράγμα, και έχουν και πάλι έτοιμο κάτι άλλο, λες και υπάρχει μια βαθιά προσκόλληση στη δυστυχία. Κερδίζουν κάτι από αυτήν είναι μια επένδυση και αποδίδει.




Ποιά είναι η επένδυση; 

Η επένδυση είναι πως όταν το παπούτσι δεν ταιριάζει στο πόδι σου, όταν σε χτυπάει, αισθάνεσαι περισσό­τερο ότι υπάρχεις. Όταν το παπούτσι σού ταιριάζει κανονικά, απλώς χαλαρώνεις. Εάν το παπούτσι ταιριάζει κανονικά, όχι μόνο ξεχνάς το πόδι, εξαφανίζεται και το “εγώ”. Δεν μπορεί να υπάρχει το “εγώ” μαζί με μια ευδαιμονική συνείδηση. Αδύνατον! 

Μόνο με έναν δυστυχισμένο νου μπορεί να υπάρχει το “εγώ”· Το “εγώ” δεν είναι παρά ένας συνδυασμός όλων των δυστυχιών σας. Έτσι, εάν είστε πραγματικά έτοιμοι να εγκαταλείψετε το “εγώ”, μόνο τότε θα εξαφανιστούν οι δυστυχίες σας. Διαφορετικά θα συνεχί­ζετε να δημιουργείτε νέες δυστυχίες. Κανείς δεν μπορεί να σας βοηθήσει, επειδή βρίσκεστε σε ένα μονοπάτι αυτοκαταστροφής, αυτοματαίωσης.


Έτσι, την επόμενη φορά που θα έρθετε σ’ εμένα με κάποιο πρό­βλημα, απλώς ρωτήστε πρώτα τον εαυτό σας εάν θα θέλατε πραγ­ματικά να λυθεί· επειδή, προσέξτε: μπορώ να δώσω μια λύση. Σας ενδιαφέρει πραγματικά να το λύσετε ή απλώς να συζητάτε γι’ αυτό; Αισθάνεστε -είναι η αλήθεια- καλά όταν συζητάτε γι’ αυτό.

Πηγαίνετε μέσα σας και ρωτήστε τον εαυτό σας, και θα δείτε ότι όλες οι δυστυχίες σας υπάρχουν επειδή εσείς τις υποστηρίζετε. Χωρίς την υποστήριξή σας τίποτε δεν μπορεί να υπάρξει. Υπάρχει επειδή του δίνετε ενέργεια· εάν δεν του δίνετε ενέργεια, δεν μπο­ρεί να υπάρξει.


Και ποιός σας αναγκάζει να του δώσετε ενέργεια; 

Ακόμη και όταν είστε λυπημένοι χρειάζεται ενέργεια, επειδή χωρίς την ενέρ­γεια δεν μπορείτε να είστε λυπημένοι. Για να προκαλέσετε την εμ­φάνιση του φαινομένου της λύπης, θα πρέπει να δώσετε ενέργεια. Γι’ αυτό μετά τη λύπη αισθάνεστε διαλυμένοι, αποστραγγισμένοι. Τι συνέβη; 

Στην κατάθλιψή σας δεν κάνατε τίποτε, απλώς ήσασταν λυπημένοι· γιατί αισθάνεστε τόσο διαλυμένοι και αποστραγγισμέ­νοι; Θα νομίζατε ότι θα έπρεπε να βγείτε από τη λύπη σας γεμάτοι ενέργεια, όμως αυτό δεν συμβαίνει.


Θυμηθείτε, όλα τα αρνητικά συναισθήματα χρειάζονται ενέρ­γεια· σας αποστραγγίζουν. Και όλα τα θετικά συναισθήματα και οι θετικές στάσεις είναι γεννήτριες ενέργειας· παράγουν περισσό­τερη ενέργεια, ποτέ δεν σε αποστραγγίζουν. 



Όταν είστε ευτυχισμένοι, ξαφνικά ολόκληρος ο κόσμος ρέει προς το μέρος σας με ενέργεια, ολόκληρος ο κόσμος γελάει μαζί σας. Οι άνθρωποι έχουν δίκιο όταν λένε, “Όταν γελάς, ολόκληρος ο κόσμος γελάει μαζί σου. Όταν κλαις, είσαι μόνος σου”. 

Είναι αλήθεια, είναι απολύτως αλήθεια. Όταν είστε θετικοί, ολόκληρη η ύπαρξη συνεχίζει να σας δίνει περισσότερα, επειδή όταν είστε χαρούμενοι ολόκληρη η ύπαρξη είναι ευτυχισμένη μαζί σας. Δεν είστε βάρος, είστε ένα λουλούδι· δεν είστε πέτρα, είστε πουλί. Ολόκληρη η ύπαρξη αισθάνεται ευτυχής για εσάς.

Όταν είστε σαν πέτρα, όταν κάθεστε σαν νεκροί με τη λύπη σας, νταντεύοντας τη λύπη σας, κανείς δεν είναι μαζί σας. Κανείς δεν μπορεί να είναι μαζί σας. Απλώς δημιουργείτε ένα κενό ανά­μεσα σ’ εσάς και στην ζωή. Τότε οτιδήποτε κι αν κάνετε θα πρέπει να εξαρτηθεί μόνο από τη δική σας πηγή ενέργειας. Θα είναι απο­στραγγισμένο. Σπαταλάτε την ενέργειά σας, αποστραγγίζεστε από την ίδια την ανοησία σας.


Αλλά το θέμα είναι πως όταν είστε λυπημένοι και αρνητικοί, αισθάνεστε περισσότερο το εγώ. Όταν είστε χαρούμενοι, σε ευ­δαιμονία, εκστατικοί, δεν αισθάνεστε το εγώ. Όταν είστε χαρού­μενοι και εκστατικοί, δεν υπάρχει “εγώ”. Έχετε δημιουργήσει μια γέφυρα με την ύπαρξη, δεν είστε αποκομμένοι· είσαστε μαζί. 

Όταν είστε λυπημένοι, θυμωμένοι, άπληστοι, απλώς κινείστε μέσα στον εαυτό σας και απολαμβάνετε τις πληγές σας και τις κοιτάζετε ξανά και ξανά και ξανά, παίζετε με τις πληγές σας, προσπαθείτε να γί­νετε ένας οσιομάρτυρας, υπάρχει ένα κενό ανάμεσα σ’ εσάς και στην ύπαρξη. 

Μένετε μόνοι, κι εκεί θα αισθανθείτε το “εγώ”. Και όταν αισθάνεστε αυτό το “εγώ”, ολόκληρη η ύπαρξη αισθάνεται ότι είναι εχθρική προς εσάς. Όχι πως είναι πραγματικά εχθρική· απλώς φαίνεται να είναι. Εάν αισθάνεστε ότι όλοι είναι εχθροί σας, θα συμπεριφέρεστε με τέτοιον τρόπο που όλοι θα πρέπει να γίνουν εχθροί σας.


Όταν αποδέχεστε τη Φύση και διαλύεστε μέσα της, κινείστε μαζί της. Το τραγούδι του όλου είναι το τραγούδι σας, ο χορός του όλου είναι ο χορός σας. Δεν είστε πλέον διαχωρισμένοι από αυτό. 

Δεν αισθάνεστε “εγώ είμαι” - απλώς αισθάνεστε, “Το όλον είναι. Εγώ είμαι απλώς ένα κύμα, έρχομαι και φεύγω, άφιξη και αναχώ­ρηση, ύπαρξη και μη ύπαρξη. Έρχομαι και φεύγω, το όλον μένει. Και υπάρχω λόγω του όλου, το όλον υπάρχει μέσα από εμένα”.

Μερικές φορές παίρνει μορφές, μερικές φορές γίνεται άμορφο· και τα δύο είναι όμορφα. Μερικές φορές ανυψώνεται σε ένα σώμα, μερικές φορές εξαφανίζεται από το σώμα. Θα πρέπει να είναι έτσι, επειδή η ζωή είναι ένας ρυθμός. 

Μερικές φορές θα πρέπει να είσαι μέσα στη μορφή, μετά θα πρέπει να ξεκουραστείς από τη μορφή. Μερικές φορές θα πρέπει να είστε δραστήριοι, κινούμενοι, ένα κύμα, και μερικές φορές θα πηγαίνετε στον βυθό και θα ξεκουρά­ζεστε, ακίνητοι. Η ζωή είναι ένας ρυθμός.


Ο θάνατος δεν είναι εχθρός. Είναι απλώς μια αλλαγή του ρυθ­μού, μετακίνηση στο άλλο. Σύντομα θα γεννηθείτε - ζωντανοί, νεότεροι, πιο φρέσκοι. Ο θάνατος είναι μια αναγκαιότητα. 

Δεν πε­θαίνετε εσείς στον θάνατο, απλώς η σκόνη που έχει συσσωρευτεί γύρω σας θα πρέπει να ξεπλυθεί. Είναι ο μοναδικός τρόπος για αναζωογόνηση. Δεν ανασταίνετε μόνο ο Ιησούς, όλα ανασταίνονται στην ύπαρξη.


Ακριβώς αυτή τη στιγμή η αμυγδαλιά έξω από το δωμάτιό μου έχει ρίξει όλα τα παλιά φύλλα της, τώρα νέα φύλλα τα αντικαθι­στούν. Έτσι γίνεται! Εάν το δέντρο προσκολληθεί στα παλιά φύλ­λα, τότε δεν θ’ αποκτήσει ποτέ νέα και θα σαπίσει. 

Γιατί να δημι­ουργούμε συγκρούσεις; Το παλιό εξαφανίζεται ακριβώς για να έρθει το νέο. Κάνει χώρο, παραχωρεί τη θέση του για να έρθει το νέο. Και το νέο θα έρχεται πάντα και το παλιό πάντα θα φεύγει.


Δεν πεθαίνετε. Μόνο τα παλιά φύλλα πέφτουν, απλώς για να κάνουν χώρο στα καινούργια. Εδώ πεθαίνετε, εκεί γεννιέστε· εδώ εξαφανίζεστε, εκεί εμφανίζεστε. Από τη μορφή στο άμορφο, από το άμορφο στη μορφή· από το σώμα στο μη σώμα, από το μη σώμα στο σώμα· κίνηση, ηρεμία- ηρεμία, κίνηση - αυτός είναι ο ρυθμός. 

Εάν παρακολουθήσετε τον ρυθμό δεν χρειάζεται ν’ ανησυχείτε για τίποτε. Να έχετε εμπιστοσύνη.



OSHO
"ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΗ ΕΥΔΑΙΜΟΝΙΑ"
via

Πολεμώντας με αξιοπρέπεια τον εγωισμό του άλλου





Τόοοσο κοντά*



Ζήτημα αιώνιο και μάλιστα τόσο συνηθισμένο που τείνει να καταντά γραφικό. 

Τα ρητά γι’ αυτό μιλιούνια. 

Πρόκειται για τα οκτώ ίσως πιο καταστροφικά γράμματα στην ιστορία της ανθρώπινης ύπαρξης κι ανθρωπίνων σχέσεων. 

Εγωισμός. 

Μία λέξη, χιλιάδες ιστορίες.





Έρωτες που δεν εκφράστηκαν ποτέ επειδή το εγώ δεν ήθελε να εκτεθεί. 

Συγγνώμες κι αλήθειες που δεν ειπώθηκαν, δικαιώματα που καταστρατηγήθηκαν, «μου έλειψες»,«σε χρειάζομαι», «θέλω να σε δω» που αποσιωπήθηκαν και προτίμησαν να πνιγούν σε τσιγάρα και ουίσκι. 

Αριθμοί που δεν πληκτρολογήθηκαν όταν χρειάστηκε, μηνύματα που κατέληξαν στα πρόχειρα, λόγια που πήρες μαζί σου κλείνοντας με βρόντο την πόρτα. 

Τοίχοι θεόρατοι, ηλίθιες συνταγές ανθρώπινης συμπεριφορικής κι ανόητοι χειρισμοί, καμουφλαρισμένα συναισθήματα και παιδιάστικες ενέργειες ανίκανες να θυσιαστούν ακόμα και στο βωμό της καψούρας.




Κι όλα αυτά γιατί; 

Γιατί απ’ το να ακούσεις ένα «όχι» προτιμάς να πέσεις στις ράγες του σιδηροδρομικού σταθμού. 

Με τα γόνατα και σε ώρα αιχμής.

Θέλεις η εξωπραγματική αγάπη για τον εαυτό σου, θέλεις οι ανασφάλειες σου που σε κάθε χαραμάδα βγαίνουν προς τα έξω ή η προσοχή που διακαώς επιζητάς με σταυρωμένα χέρια. 

Και ποιός θα με εξοπλίσει εμένα με όλη αυτή την Ιώβεια υπομονή για να σε ανεχτώ; 

Αλήθεια, θεωρείς πως αξίζει;


Ο εγωισμός πρέπει πάντα να συγχωρείται γιατί δεν υπάρχει ελπίδα θεραπείας. 

Από την άλλη, ο έρωτας αν υπάρχει εγωισμός δεν είναι έρωτας και η αγάπη αν είναι κτητική δεν είναι αγάπη.

 Ωστόσο, υπάρχουν άπειροι εκεί έξω που το ‘χουν περίσσιο στο DNA τους. 

Εδώ που τα λέμε κι ο έρωτας από μόνος του παλιοεγωίσταρος είναι. 

Αυταρχικός, σκληρός κι απάνθρωπος.

Πάσχω κι εγώ από ένα είδος εγωισμού. 

Ο δικός μου είναι υγιής όμως. 

Αξιοπρέπεια λέγεται και δεν έχει καμία σχέση με το δικό σου.


Είμαι ανοιχτή στις συγγνώμες σου και θα κάνω τα πάντα να διορθώσω τα κακώς κείμενα άπαξ κι είμαι λάθος εγώ. 

Μπορώ να το παραδεχτώ κι όταν καίγομαι από επιθυμία είμαι ανοιχτό βιβλίο. 

Δε διαγράφω όλες τις δυνατές στιγμές σε κάθε μας καυγά, δεν τραβάω τη σκανδάλη του εγωισμού μου γιατι σε ‘μένα βλέπεις είναι καλά κρυμμένος κι αδρανής. 

Δεν αποζητάω την αναγνώριση και την επιβεβαίωσή σου. 

Όταν εκτίθεμαι τα τραύματα μου είναι ένδοξα και γενναία. 

Μπορώ χωρίς φόβο να αφεθώ, να νιώσω υπερβολικά, να γελάσω και να κλάψω στον έρωτα.

Σε καμία περίπτωση όμως δε θα επιτρέψω στον εαυτό μου να αφήσει απροστάτευτη την αξιοπρέπεια μου όταν ο εγωισμός σου απειλεί να την κάνει σμπαράλια. 

Αυτή είναι που θα με αποτρέψει απ’ το να κάνω πρώτη την προσπάθεια όχι για λόγους ηθικής τάξης αλλά γιατί έχω εξαντλήσει όλα τα περιθώρια κι έχω σηκώσει τα χέρια ψηλά.


Αδιαφορώ για το αν δυσκολεύεσαι να ξεκινήσεις τρίπλες στο όνομα του εγωισμού σου κι αρνούμαι να χάσω μισό κιλό σάλιο. 

Γιατί υπάρχω κι εγώ κι αν δεν μπορείς να με κουβαλάς σαν φυσική παρουσία υπολογίζοντας και τις δικές μου ανάγκες τότε αρκέσου στο να με κουβαλάς μονάχα μέσα σου. 

Γιατί η αγάπη μπορεί να είναι μονόπλευρη και να εξακολουθεί να υφίσταται. 

Ο σεβασμός όμως πρέπει να ακολουθείται πιστά κι απ’ τις δυο πλευρές για να είναι σεβασμός.

Στα σίγουρα δεν είμαι εγωίστρια. 

Στον εγωισμό δεν υπάρχει πραγματική ευτυχία κι εγώ είμαι ευτυχισμένη. 

Αδιαφορώ παντελώς για τις εγωιστικές σου συμπεριφορές. 

Πες το κιμπαριλίκι, πες το ντομπροσύνη, πες το όπως θες.

Απ’ το να τρώω στη μάπα το δικό σου εγωισμό προτιμώ να στέκομαι στα δικά μου πόδια.







*Πολύ Κοντά (Too Close)




Ξέρεις πως δεν είμαι εγώ αυτός που αθετεί υποσχέσεις

Δεν θέλω να σε πληγώσω αλλά χρειάζομαι να αναπνεύσω

Στην τελική, παραμένεις η καλύτερη φίλη μου

Αλλά υπάρχει κάτι μέσα μου που χρειάζομαι να απελευθερώσω

Ποιος δρόμος είναι ο σωστός, ποιος δρόμος είναι ο λάθος;

Πως να πω πως χρειάζομαι να πάω παρακάτω;

Ξέρεις πως κατευθυνόμαστε σε ξεχωριστές πορείες



Και νιώθω σαν να είμαι πολύ κοντά στο να σε αγαπήσω

Δεν υπάρχει κάτι που μπορώ πραγματικά να πω

Δεν μπορώ να λέω πλέον ψέματα, δεν μπορώ να κρύβομαι πλέον

Πρέπει να είμαι ειλικρινής με τον εαυτό μου

Και νιώθω σαν να είμαι πολύ κοντά στο να σε αγαπήσω

Οπότε θα ακολουθήσω το δικό μου δρόμο



Μου έδωσες παραπάνω από αυτό που μπορώ να επιστρέψω

Ακόμα, υπάρχουν τόσα πολλά που σου αξίζουν

Δεν υπάρχει κάτι να πεις, τίποτα να κάνεις

Δεν έχω τίποτα να δώσω

Πρέπει να αποχωρήσω χωρίς εσένα

Ξέρεις πως κατευθυνόμαστε σε ξεχωριστές πορείες



Και νιώθω σαν να είμαι πολύ κοντά στο να σε αγαπήσω

Δεν υπάρχει κάτι που μπορώ πραγματικά να πω

Δεν μπορώ να λέω πλέον ψέματα, δεν μπορώ να κρύβομαι πλέον

Πρέπει να είμαι ειλικρινής με τον εαυτό μου

Και νιώθω σαν να είμαι πολύ κοντά στο να σε αγαπήσω

Οπότε θα ακολουθήσω το δικό μου δρόμο



Οπότε θα ακολουθήσω το δικό μου δρόμο



Και νιώθω σαν να είμαι πολύ κοντά στο να σε αγαπήσω

Δεν υπάρχει κάτι που μπορώ πραγματικά να πω

Δεν μπορώ να λέω πλέον ψέματα, δεν μπορώ να κρύβομαι πλέον

Πρέπει να είμαι ειλικρινής με τον εαυτό μου

Και νιώθω σαν να είμαι πολύ κοντά στο να σε αγαπήσω

Οπότε θα ακολουθήσω το δικό μου δρόμο



Οπότε θα ακολουθήσω το δικό μου δρόμο

Οπότε θα ακολουθήσω το δικό μου δρόμο


Η φύση της μοιχείας






To ότι κάθε ερωτική σχέση έχει στη βάση της ένα ένστικτο προσανατολισμένο στο παιδί που θα γεννηθεί θα επιβεβαιωθεί χωρίς αμφιβολία μέσω της λεπτομερέστερης ανάλυσης αυτού του ενστίκτου, την οποία δεν μπορούμε να μην επιχειρήσουμε. 

Πρώτα πρώτα ο άντρας από τη φύση του τείνει προς την αστάθεια στον έρωτα, ενώ η γυναίκα στη σταθερότητα. 


Ο έρωτας του άντρα μειώνεται αισθητά από τη στιγμή που έχει δεχτεί ικανοποίηση: σχεδόν κάθε άλλη γυναίκα τον ερεθίζει περισσότερο από ό,τι αυτή που έχει· ζητά αλλαγή. 


Αντίθετα, ο έρωτας της γυναίκας μεγαλώνει από εκείνη τη στιγμή. 


Αυτό αποτελεί συνέπεια του σκοπού της φύσης, ο οποίος αποβλέπει στη διατήρηση και επομένως στην κατά το δυνατόν μεγαλύτερη διεύρυνση του γένους. 


Δηλαδή ο άντρας μπορεί να παράγει άνετα περισσότερα από εκατό παιδιά το χρόνο. 


Αντίθετα, η γυναίκα, με όσους άντρες και αν πήγαινε, θα μπορούσε να φέρει στον κόσμο μόνο ένα παιδί το χρόνο (εκτός από την περίπτωση διδύμων).




Γι’ αυτό εκείνος κοιτάζει συνέχεια γύρω του για άλλες γυναίκες·

αντίθετα, αυτή κρατάει σταθερά τον έναν· γιατί η φύση την οδηγεί ενστικτωδώς και χωρίς περαιτέρω συλλογισμό να κρατήσει εκείνον που θα διασφαλίσει τη διατροφή και την προστασία του μελλοντικού απογόνου. 

Γι’ αυτόν το λόγο η συζυγική πίστη για τον άντρα είναι τεχνητή, για τη γυναίκα φυσική, άρα και η μοιχεία της γυναίκας, αντικειμενικά λόγω των συνεπειών και υποκειμενικά λόγω της αντίθεσης προς τη φύση, είναι πολύ πιο ασυγχώρητη σε σχέση με αυτήν του άντρα.


ARTHUR SCHOPENHAUER



Watch Η Βίλλα των Οργίων (1964) in Comedy  |  View More Free Videos Online at Veoh.com


Η ιστορία της μοιχείας

Η σεξουαλική σχέση ενός παντρεμένου ατόμου με άτομο διαφορετικό από τον ή την σύζυγό του είναι μοιχεία ή όπως την ορίζουν οι νομικοί η παράβαση της συζυγικής πίστης που συνίσταται στην εξώγαμη κατά φύση συνουσία μεταξύ δύο ετεροφύλων προσώπων τα οποία το ένα τουλάχιστον είναι έγγαμο. Η μοιχεία είναι τόσο παλιά όσο και ο θεσμός του γάμου και της οικογένειας. Η κοινωνική της απαξία ποικίλλει από εποχή σε εποχή, από κοινωνία σε κοινωνία και από πολιτισμό σε πολιτισμό.
Ο κώδικας του Χαμουραμπί (18ος αιώνας π.Χ.) στη Βαβυλώνα προέβλεπε για τη μοιχεία την ποινή του θανάτου με πνιγμό. Οι αρχαίοι Έλληνες και Ρωμαίοι τιμωρούσαν ακόμη και με την ποινή τον θανάτου τη μοιχαλίδα, ενώ η ποινή για τον μοιχό δεν ήταν αυστηρή.
Οι τρεις μονοθεϊστικές θρησκείες (Ιουδαϊσμός, Χριστιανισμός, Μουσουλμανισμός) είναι κατηγορηματικές στην καταδίκη της μοιχείας, υπακούοντας στην έβδομη εντολή που έδωσε ο Θεός στον Μωυσή: Ου μοιχεύσεις. Κι ενώ Ιουδαϊσμός και Χριστιανισμός αρκούνται σε εκκλησιαστικά επιτίμια, στα κράτη όπου εφαρμόζεται η Σαρία (ισλαμικός θρησκευτικός νόμος), οι ποινές είναι ιδιαίτερα απάνθρωπες, κυρίως για τις γυναίκες (ραβδισμοί ή λιθοβολισμός).
Πιο ανεκτικοί εμφανίζονται οι Ινδουιστές, οι Εσκιμώοι και ορισμένοι λαοί της Αφρικής και της Πολυνησίας. Στην Ευρώπη και την Αμερική η μοιχεία αποτελούσε ή και εξακολουθεί να αποτελεί λόγο διαζυγίου. Η γενικότερη τάση για ισότητα των δύο φύλων έχει οδηγήσει σχεδόν σε όλες τις χώρες αυτών των περιοχών σε αποποινικοποίηση της μοιχείας.

Σκηνή από τη Βίλα των Οργίων
Στη χώρα μας, η μοιχεία ήταν ποινικό αδίκημα σχεδόν από τη σύσταση του νεοελληνικού κράτους. Σύμφωνα με το άρθρο 286 του Ποινικού Νόμου της Βαυαροκρατίας που ίσχυσε έως τις 31 Δεκεμβρίου 1950, η διάπραξη μοιχείας χαρακτηριζόταν ως πλημμέλημα. Παρέμεινε ως πλημμέλημα και με τον νέο Ποινικό Κώδικα που ίσχυσε από την 1η Ιανουαρίου 1951. Στο άρθρο 357 προβλεπόταν ποινή ενός έτους για τους μοιχούς, ενώ το έγκλημα εδιώκετο μόνο με έγκληση του παθόντος συζύγου. Η μοιχεία κρινόταν ατιμώρητη όταν υπήρχε διάσταση των συζύγων ή ανοχή του παθόντος συζύγου. Οι δράστες έπρεπε να συλληφθούν επ' αυτοφώρω για να στοιχειοθετηθεί ευκολότερα η κατηγορία, γι' αυτό συνέβαιναν κωμικοτραγικές σκηνές κατά τη διαπίστωση του εγκλήματος (χαρακτηριστική είναι η κωμωδία του Ντίνου Δημόπουλου Η βίλα των οργίων, παραγωγής 1964, με πρωταγωνιστές τους Λάμπρο Κωνσταντάρα και Διονύση Παπαγιαννόπουλο).

Η μοιχεία αποποινικοποιήθηκε στη χώρα μας από την κυβέρνηση της Αλλαγής, στο πλαίσιο της φιλελευθεροποίησης του πλέγματος των διατάξεων που αφορούσαν το Οικογενειακό Δίκαιο. Η Εκκλησία της Ελλάδος αντέδρασε, υποστηρίζοντας ότι «η αποποινικοποίηση της μοιχείας θα κλονίσει τα θεμέλια της οικογένειας και του γάμου» (21 Ιανουαρίου 1982). Η κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου δεν έκανε πίσω και κατάργησε το άρθρο 357 του Ποινικού Κώδικα με το άρθρο 8 του Νόμου 1272/82, που δημοσιεύθηκε στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως στις 20 Αυγούστου 1982.
Όσον αφορά στις αστικές συνέπειες, με το Νόμο 1329/1983 η μοιχεία έπαψε να αποτελεί απόλυτο λόγο διαζυγίου. Μπορεί, όμως, να επιφέρει τη λύση του γάμου μόνο αν κριθεί ότι από αυτή έχουν διαταραχθεί τόσο σοβαρά οι συζυγικές σχέσεις, ώστε βάσιμα η εξακολούθηση της έγγαμης σχέσης να είναι αφόρητη για τον ενάγοντα (άρθρο 1439 Α.Κ).


via

Feature (Side)

Πρόσφατα

Random

*

Archives

© 2013 Point of view. All rights resevered. Designed by | point me