Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

AD (728x90)

  • 2793 Pine St

  • 1100 Broderick St

  • 868 Turk St

  • 420 Fell St

Τίποτα δεν τελείωσε όσο μου λείπεις και σου λείπω











Πόσους μήνες, πόσες μέρες, πόσα λεπτά θα μου κοστίσεις ακόμη; Πόσο καιρό θα ζεις στο μυαλό μου, σαν μια θολή αντανάκλαση σε ένα σπασμένο καθρέφτη; Όμως κι εγώ σε τιμωρώ. Μένω εκεί. Εισχωρώ στο φαινομενικά αδιαπέραστο πλέγμα της ευτυχίας σου. Δε θα σε αφήσω. Μου χρωστάς ακόμη και σου χρωστάω κι εγώ.




Αρνούμαι να σε φέρω στη σκέψη μου, όταν ξαπλώνω στο κρεβάτι μας το βράδυ. Μα είναι φορές, που έρχεσαι σχεδόν βίαια, χωρίς τη θέλησή μου. Στη δεξιά πλευρά του κρεβατιού. Εκεί που το κορμί σου, έχει χαράξει το δικό του σημάδι. Εκεί που η νοητή σου παρουσία, με αναγκάζει να θυμηθώ. Σε μισώ γι’ αυτό, μα όχι αρκετά ώστε να σου ζητήσω να φύγεις. Νοερά, μόνο έτσι μπορώ πια να σου μιλάω. Για φαντάσου…

Μα παίρνω εκδίκηση γι’ αυτό. Μένω κι εγώ, με πείσμα μέσα σου. Σε αναγκάζω να με συγκρίνεις. Εκείνα τα δευτερόλεπτα που το μυαλό σου μπερδεύεται. Που νομίζει πως είμαι εγώ αυτή που αγγίζεις, αυτή που φιλάς, πριν γυρίσεις στο τώρα σου, στη λογική σου κι αντικρίσεις μια ξένη.

Μου χρωστάς ακόμη. Μου χρωστάς τα λόγια που ζήτησα και δεν πήρα. Σου χρωστάω τα όνειρα, που έμειναν στη μέση. Όταν τα όνειρα μένουν μισά, παίρνουν εκδίκηση, που την ονομάζουν ελπίδα. Όταν στα λόγια σου δε βάλεις τελεία, ο κύκλος θα παραμένει ανοιχτός. Να διαιωνίζεται σαν σπείρα, στο άπειρο των παράλληλων πια ζωών μας.

Δεν έχουμε τελειώσει ακόμη, όσο μου λείπεις και σου λείπω. Φταίμε κι οι δυο γι’ αυτό. Εμείς κι ο εγωισμός μας. Πήρε ο καθένας μας το δρόμο του με έπαρση. Περπατήσαμε σε αντίθετες κατευθύνσεις, κρατώντας ο καθένας, γυρισμένη την πλάτη του στον άλλο. Βιαστήκαμε να φτάσουμε σε καινούρια σταυροδρόμια και κάπου εκεί χαθήκαμε μέσα στην πόλη. Πολύ μακριά πια ο ένας απ’ τον άλλο. Με νέους συνοδοιπόρους, προς νέο προορισμό. Κι ας λαχταρούσε ακόμη ο ένας το κορμί του άλλου.




Όμως καμία Ιθάκη δε θα φανεί μπροστά μας, όσο οι σειρήνες συνεχίζουν να τραγουδούν στο μυαλό μας. Αυτή θα είναι η τιμωρία μας για ό,τι φοβηθήκαμε. Να περπατάμε για χρόνια, γυρνώντας πάντα στο ίδιο σημείο. Ως που να κλείσουμε τον κύκλο και να δώσουμε τον τίτλο του οριστικού. Δε σε έχω συγχωρήσει, ούτε ζητώ συγχώρεση. Τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει το χθες κι εμείς σκοτώσαμε ό,τι όμορφο ζούσε στις αναμνήσεις μας.

Μα δε θέλω να σε θυμάμαι έτσι. Θέλω η τελευταία μου εικόνα από σένα να είναι το χαμόγελό σου με φόντο τη θάλασσα. Σε εκείνη τη βόλτα στην παραλία που μου είχες τάξει. Να ξεπληρώσεις το χρόνο που μου στέρησες. Σου χρωστάω ακόμα έναν καφέ, απογευματάκι στην πλατεία. Να σε κοιτάζω με τη τρυφερότητα που φύλαξα για ένα αύριο που δεν ήρθε ποτέ. Θα είναι ο τελευταίος καφές, που θα έχει τη γεύση του φιλιού μου. Αυτή τη γεύση, θέλω να την κρατήσεις στην άκρη της γλώσσας σου.

Χρωστάμε κι οι δυο ένα χαμόγελο, καθώς θα ξυπνάμε ο ένας στα χέρια του άλλου, για τελευταία φορά. Το πιο αγνό και το πιο αθώο μας. Να τιμήσει αυτό που νιώσαμε κάποτε. Έτσι να θυμάται ο ένας τον άλλο. Όπως τον ερωτεύτηκε.

Κι ίσως έτσι, να ξεπληρώσουμε το χρέος. Ίσως έτσι να έρθουν μέρες, που δε θα μου λείπεις και δε θα σου λείπω πια. Μια σκονισμένη ανάμνηση το «εμείς», σε μια γωνιά του μυαλού. Μα ίσως τα «τελευταία», να γινόταν και πάλι «πρώτα». Χωρίς να έχει μείνει τίποτα για να συγχωρεθεί. Δυο άγνωστοι που συστήνονται ξανά. Με άδειες αποσκευές, δίχως λάθη. Ίσως τα θέλω να νικούσαν αυτή τη φορά.

Όσο μου λείπεις και σου σου λείπω, ένα μισοτελειωμένο αντίο παραμένει σε εκκρεμότητα.


Όσο θα λείπεις


Ένα κόσμο χωρίς το άγγιγμα σου
δεν μπορώ να σκεφτώ
αν δεν νοιώθω τα δυο σου τα χείλη
για ποιο λόγο να ζω
η καρδιά μου κομμένη στα δυο
μα εγώ είμαι εδώ
περιμένω την ώρα που θα” ρθεις
να σου πω σ’αγαπώ
Όσο θα λείπεις εγώ θα πεθαίνω
δεν έχει σβήσει η δική σου φωτιά
κι αν έχεις φύγει εγώ περιμένω
ένα φιλί σαν την πρώτη φορά
Όσο θα λείπεις εγώ θα πεθαίνω
δεν έχω μάθει σε άλλη αγκαλιά
κι αν έχεις φύγει εγώ περιμένω
ποτέ καρδιά μου δεν είναι αργά
Όσο θα λείπεις τόσο το κορμί θα σε ζητάει
η λογική μου σταματά μα η καρδιά χτυπάει
και όλο με ρωτάει που είναι εκείνη που αγαπάει
γιατί να είναι αλλού, πια χείλη να φιλάει
τον χρόνο θέλω πίσω, πίσω να τον γυρίσω
τόσα λόγια που μου έταξες να σου θυμίσω
όσο θα λείπεις με μισή καρδιά πονάω
και με μισή καρδιά εσένα θα αγαπάω
Πόσο γρήγορα φεύγουν οι μέρες
και εσύ πουθενά
διψασμένα τα χείλη γυρεύουν
τα δικά σου φιλιά
αναμνήσεις γυρνούν στο μυαλό μου
τόσα λόγια γλυκά
να γυρνούσα τον χρόνο για λίγο
να σε πάρω αγκαλιά
Όσο θα λείπεις εγώ θα πεθαίνω
δεν έχει σβήσει η δική σου φωτιά
κι αν έχεις φύγει εγώ περιμένω
ένα φιλί σαν την πρώτη φορά
Όσο θα λείπεις εγώ θα πεθαίνω
δεν έχω μάθει σε άλλη αγκαλιά
κι αν έχεις φύγει εγώ περιμένω
ποτέ καρδιά μου δεν είναι αργά
Χιλιάδες αναμνήσεις γυρνάνε στο μυαλό μου
με κάνουν να παλεύω με τον εαυτό μου
κι αν είσαι λάθος η σωστό
αν φταις εσύ ή αν φταίω εγώ
πάλι εσένα θα αγαπώ.
Όσο θα λείπεις εγώ θα πεθαίνω
δεν έχει σβήσει η δική σου φωτιά
κι αν έχεις φύγει εγώ περιμένω
ένα φιλί σαν την πρώτη φορά
Όσο θα λείπεις εγώ θα πεθαίνω
δεν έχω μάθει σε άλλη αγκαλιά
κι αν έχεις φύγει εγώ περιμένω
ποτέ καρδιά μου δεν είναι αργά
Κι αν έχεις φύγει εγώ περιμένω
μέχρι να πάψει η καρδιά να χτυπά.

via

Όσα μου έμαθε ο Νίτσε







Τοποθέτησε το Νίτσε στο πλαίσιο που έζησε και ίσως κατανοήσεις περισσότερο τις δυσνόητες θεωρίες του.


 Αγάπησα τον Νίτσε από μικρή. Ξεκίνησα να τον διαβάζω και να τον ανακαλύπτω κυρίως επειδή πολλοί τον αντιπαθούσαν και τον αμφισβητούσαν. 

Είναι ένας από τους δυσκολότερους φιλοσόφους που μπορεί κανείς να διαβάσει. 

Είχε πολλά πράγματα να πει, να εκφράσει αλλά ήταν πολύ άρρωστος, έπασχε από πονοκεφάλους και όχι μόνο, οπότε καταλαβαίνετε ότι αυτό αντικατοπτρίζεται και στη γραφή του. 

Κατά λάθος όμως νομίζω ότι έκανα κάτι πολύ σωστό το οποίο θα συνιστούσα και σε εσάς. 

Ανακάλυψα τον Νίτσε μέσα από το βιβλίο του Γιάλομ “Όταν έκλαψε ο Νίτσε”. 

Μπορεί να είναι ένα μυθιστόρημα αλλά η αλήθεια είναι ότι σε μεταφέρει μ’ έναν μαγικό τρόπο στην ιδιοσυγκρασία του ανθρώπου αυτού και σε βοηθάει να κατανοήσεις γιατί έγραψε αυτά που έγραψε. 

Θεωρώ πολύ σημαντικό πριν κανείς διαβάσει έναν φιλόσοφο, ποιητή, θαυμάσει ένα έργο τέχνης, να γνωρίζει κάποια πράγματα για τη ζωή του δημιουργού ώστε να μπορεί ν’ανακαλύψει κρυφές πτυχές του. 

Πώς μπορεί κανείς να κατανοήσει τη σκληρότητα του Χομπς εάν δε ξέρει ότι γράφει απογοητευμένος από τον Αγγλικό Εμφύλιο; 

Πώς μπορεί κανείς να διαβάσει Μπωντλαίρ εάν δε γνωρίζει γιατί ανήκει στους “καταραμένους” ποιητές; 

Πώς μπορεί κανείς να διαβάσει Νίτσε εάν δε ξέρει πως απογοητεύτηκε από τη φιλία του με τον Βαγκνερ, πόσο επηρεασμένος ήταν από τον Σοπενχάουερ, τι ρόλο έπαιξε στη ζωή του ο έρωτας, οι αρρώστιες του. 

Γενικότερα η αντίληψη μου για τον “μηδενισμό” του Νίτσε είναι πολύ διαφορετική από αυτό που οι περισσότεροι πιστεύουν ή τέλος πάντων αυτό που έχει επικρατήσει ωστόσο δε θα σταθώ σε αυτό. 

Ο Νίτσε για μένα δεν είναι ένας μηδενιστής φιλόσοφος που γεμίζει τον αναγνώστη με απογοήτευση για το κατεστημένο και μελαγχολία. 

Είναι κάτι πολύ διαφορετικό που μόνο εάν κάποιος εντρυφήσει σε αυτόν μπορεί να κατανοήσει. 

Είναι ένας άνθρωπος που φιλοδοξούσε να θεραπεύσει ολόκληρη την εποχή του από τον μεταδαρβινικό μηδενισμό του τέλους του 19ου αιώνα. 

Στον θάνατο του Θεού, έβλεπε μια ευκαιρία να δημιουργηθεί ένα νέο σύστημα αξιών, βασισμένο στην επίγεια ζωή και όχι στη προσδοκία μιας μετά θάνατον ζωής. 

 Απεχθανόταν τους ιδεαλιστές. 

Είναι σημαντικό ν’αντιληφθεί κανείς ότι η καταστροφή για τον Νίτσε ήταν ένα στάδιο στη διαδικασία της δημιουργίας. 

Ο νέος εαυτός δε μπορεί να δημιουργηθεί παρά στις στάχτες του παλιού. 

 Φυσικά μπορεί να συμφωνώ σε αρκετά πράγματα με τον Νίτσε ωστόσο διαφωνώ σε άλλα τόσα. 

Ποτέ δεν πρέπει ν’αποδέχεστε τη θεωρία κάποιου ολοκληρωτικά. 

Αυτό που πρέπει να κάνετε είναι να κρατάτε κάποια στοιχεία από τον καθένα και να διαμορφώνετε τη δική σας αντίληψη για τη ζωή. 

Ένας φιλόσοφος μπορεί μόνο να σας επηρεάσει, να σας δώσει τροφή για σκέψη αλλά δε πρέπει να μετατρέπεστε σ’ένα φερέφωνο της δικής του αντίληψης. 

Ο Νίτσε μου έμαθε πολλά, με επηρέασε και με επηρεάζει κάθε φορά που τον διαβάζω. 

Τι μου έμαθε λοιπόν; 

“Η πλάνη δεν είναι τύφλωση, η πλάνη είναι δειλία.”

O άνθρωπος είναι ένα ον το οποίο εκπαιδεύτηκε από τις πλάνες του: 

Πρώτον, πάντα έβλεπε τον εαυτό του ως ατελή, 

δεύτερον, προίκιζε τον εαυτό του με φανταστικές ιδιότητες, 

τρίτον, έβαζε τον εαυτό του στην ιεραρχία των όντων σε λάθος βαθμίδα ανάμεσα στο ζώο και τη φύση, 

τέταρτον, επινοούσε συνεχώς καινούριους πίνακες των καλών και τους δεχόταν για ένα διάστημα ως αιώνιους και μη εξαρτώμενους από όρους. 

Το αποτέλεσμα ήταν πως άλλοτε η μια και άλλοτε η άλλη ανθρώπινη ενόρμηση και κατάσταση έπαιρνε την πρώτη θέση και εξευγενιζόταν λόγω αυτής της εκτίμησης. 

“Κάθε επίτευγμα, κάθε βήμα προς τα εμπρός στη γνώση, προκύπτει από το θάρρος, από τη σκληρότητα απέναντι στον εαυτό μας, από την καθαρότητα απέναντι στον εαυτό μας.”


“Δεν αντιτίθεμαι στα ιδεώδη απλώς φοράω γάντια ενώπιον τους“. 

Nitimur in vetitum (λαχταρούμε το απαγορευμένο). 

Καλό είναι ο,τι ανυψώνει στον άνθρωπο το αίσθημα της δύναμης, τη θέληση για απόκτηση δύναμης, την ίδια τη δύναμη. 

Κακό ο,τι γεννιέται απ’ την αδυναμία. 

Δυστυχώς πολλοί έχουν δαιμονοποιήσει την παραπάνω θεώρηση του Νίτσε. 

«Αγωνιζόμαστε για το απαγορευμένο» διακηρύσσει. 

“Η σιωπή είναι μια ένσταση” 

Εκείνοι που σιωπούν σχεδόν πάντα στερούνται λεπτότητας και εσωτερικής ευγένειας. 

Το να καταπίνεις τα λόγια σου οδηγεί αναγκαστικά σε έναν κακό χαρακτήρα. 

Ο Νίτσε θεωρεί την αγένεια, αρετή και την υπέρτατη ανθρώπινη μορφή αντιλογίας και μέσα στη μαλθακότητα της εποχής μας, μια από τις πρώτες αρετές μας. 

“Μια μικρή εκδίκηση είναι πιο ανθρώπινη από καθόλου εκδίκηση.” 

Σκοπός της εκδίκησης ή της τιμωρίας είναι να κάνει καλύτερους εκείνους που τιμωρούν ή εκδικούνται. 

Όποιος τιμωρείται, δεν είναι ποτέ εκείνος που έχει κάνει την πράξη. 

Είναι πάντα ο αποδιοπομπαίος τράγος. 

Έτσι η μνησικακία γεννημένη από την αδυναμία, βλάπτει περισσότερο από τον καθένα τον ίδιο τον αδύναμο. 

Η φιλοσοφία του Νίτσε με αυτό το τρόπο προσπάθησε να αντεπιτεθεί στα συναισθήματα της εκδίκησης και της μνησικακίας. 

“Η πραγματική φιλία υπάρχει αλλά είναι ένα σπάνιο φαινόμενο και κτίζεται επώδυνα και σε βάθος χρόνου.” 

Δεν είναι η δύναμη των αισθημάτων που κάνει ανώτερη μια ανθρώπινη σχέση αλλά η διάρκεια τους. 

Όταν ο ένας πιστεύει ότι έχει παραγνωριστεί πάρα πολύ, και ο άλλος ότι είχε αναγνωριστεί πάρα πολύ – και επ’ αυτού εξαπατούνται και οι δύο– διότι κανένας τους δε γνωρίζει τελικά αρκετά τον εαυτό του. 

Στην εχθρότητα δε δίνει τέλος η εχθρότητα, στην εχθρότητα δίνει τέλος η φιλία. 

Αυτή η φράση αποτελεί τη βάση της διδασκαλίας του Βούδα την οποία αναγνωρίζει και ο Νίτσε στην θεωρία του. 

“Η συνταγή για το μεγαλείο στον άνθρωπο είναι η amor fati (αγάπη του πεπρωμένου)” 

Το να γνωρίζει κανείς αυτό που είναι προϋποθέτει ότι δε γνωρίζει ποιος είναι. 

Το να τιμάς ακόμα περισσότερο κάτι που απέτυχε επειδή απέτυχε, αυτό ταιριάζει περισσότερο στην ηθική του Νίτσε.

 Από αυτή την άποψη, ακόμα και οι “γκάφες” στη ζωή έχουν το νόημα τους και την αξία τους, οι πρόσκαιρες παρακάμψεις και τα ξεστρατίσματα, οι καθυστερήσεις, η μετριοπάθεια. 

Το να μη θέλεις να είσαι κάτι άλλο από αυτό που είσαι, ούτε στο μέλλον, ούτε στο παρελθόν, ούτε στον αιώνα τον άπαντα.

 Όχι απλώς να υπομένεις το αναγκαίο, πόσο μάλλον να το αποκρύπτεις, όλος ο ιδεαλισμός αποτελεί ψευδολογία μπροστά στο αναγκαίο… αλλά το να αγαπάς… 

Η νιτσεική ιδέα του Υπερανθρώπου αφορά το ξεπέρασμα των περιορισμών του εαυτού, την αξιοποίηση των προσωπικών δυνατοτήτων και την ανάληψη της προσωπικής ευθύνης απέναντι στη ζωή. 

Ο Υπεράνθρωπος αγαπά τη μοίρα του, την επιλέγει, αγκαλιάζει τα βάσανα του και τα μετατρέπει σε τέχνη και ομορφιά. 

Έτσι αποκτά μια φιλοσοφική ψυχή και με αυτή την έννοια αντιπροσωπεύει το επόμενο στάδιο της ανθρώπινης εξέλιξης. 

Ο άνθρωπος κατά τον Νίτσε, οφείλει να κατακτήσει τον εαυτό του μέσα από μια εσωτερική διαδικασία αυτοπραγμάτωσης. 

Τόνιζε τη σημασία της συμφιλίωσης του ατόμου με την ανθρώπινη μοίρα, με τη βαθύτερη, υπαρξιακή έννοια του όρου. 

(Ό,τι δε με σκοτώνει,με κάνει πιο δυνατό). 

Ο εξελιγμένος άνθρωπος οφείλει να μπορέσει να κοιτάξει κατάματα αυτή τη μοίρα και ν’απελευθερωθεί αντέχοντας αυτή τη γνώση. 

“Δεν υπάρχουν ούτε εγωιστικές, ούτε μη εγωιστικές πράξεις: και οι δύο έννοιες είναι ψυχολογικά παράλογες.” 

Η πρόταση “ο άνθρωπος κυνηγά την ευτυχία”…

 ή η πρόταση “η ευτυχία είναι η ανταμοιβή της αρετής” 

ή ¨η αρέσκεια και η απαρέσκεια” είναι αντίθετοι όροι. 

Η Κίρκη της ανθρωπότητας, η ηθική έχει διαστρεβλώσει όλα τα ψυχολογικά ζητήματα -τα έχει ηθικοποιήσει- κι έφτασε στο σημείο να πει τη φρικτή ανοησία ότι η αγάπη πρέπει να είναι κάτι “μη εγωιστικό” 

 Η δύναμη, η υγεία και η ευτυχία αναδεικνύονται τα ανώτερα αγαθά. 

Η διάκριση των αγαθών και των πράξεων είναι προϊόν ηθικού εκμαυλισμού. 

Ο άνθρωπος πρέπει να επιστρέψει στην αρχέγονη κατάσταση, όπου αρετή είναι η δύναμη. 

Πρέπει να καλλιεργηθεί το ένστικτο της αυτοσυντήρησης και να εξυψωθεί σε συντριπτική δύναμη, ώστε το άτομο να εξελιχθεί σε υπεράνθρωπο. 

Σε μια κοινωνία χωρίς αδυνάτους. 

Πρέπει να είναι κανείς προσκολλημένος στον εαυτό του, πρέπει να πατάει με θάρρος και στα δυο του πόδια, αλλιώς δε μπορεί να αγαπά. 

“Η συνείδησή κάθε ανθρώπου λέει: 

«Πρέπει να γίνεις αυτός που είσαι» 

“Το αυτί αυτών των ανθρώπων δεν ακούει την μουσική της ύπαρξης τους που εκπέμπει το σύμπαν για χάρη τους. 

Αυτοί ζουν μία βουβή ζωή. 

Όσοι έχουν αυτιά ας ακούσουν. 

Ο μεγαλοφυής άνθρωπος είναι ανυπόφορος όταν δεν έχει, εκτός από τη μεγαλοφυΐα, τρία τουλάχιστον άλλα πράγματα:

 Ευγνωμοσύνη, 

καθαρότητα και 

ρεαλισμό.” 

Το πάθος της πόζας δεν ανήκει στο μεγαλείο, όποιος χρειάζεται γενικά τις πόζες. 

Είναι ψεύτικος. 

Προσοχή σε όλους τους επιδεικτικούς ανθρώπους. 

“Η ζωή έγινε εύκολη για μένα, όταν απαίτησε τα πιο δύσκολα πράγματα από μένα”. 

Ο μεγαλύτερος κίνδυνος είναι να υποπέσεις στην παγίδα του φαινομενικού ηρωισμού όπου μετατρέπεσαι σε έναν ηθοποιό του ιδίου του ιδανικού. 

Το να ριχτείς στην καρδιά της μάχης μπορεί να είναι σημάδι δειλίας. 

Αν δεν θες να χάσεις τα μάτια και το μυαλό σου, να ακολουθείς τον ήλιο περπατώντας στη σκιά. 

“Το σκουλήκι μαζεύεται όταν το πατούν. 

Αυτό είναι έξυπνο. 

Με τούτο το τρόπο μειώνει τις πιθανότητες να το πατήσουν πάλι. 

Στη γλώσσα της ηθικής αυτό λέγεται ταπεινοφροσύνη. 

Και εξάλλου όσοι δεν μπορούν να ανέβουν ψηλά στα βουνά ας σκάψουν βαθιά στη γη. 

Υπάρχουν και κάτω πηγές. 

Ας αφήσουν τους σκοταδιστές να φωνάζουν πως “κάτω είναι η κόλαση”. 

“Ελευθερία είναι…” 

…Το να έχεις τη θέληση να αναλάβεις ευθύνη για τον εαυτό σου, το να διατηρείς την απόσταση που σε χωρίζει από τους άλλους, το να γίνεσαι πιο αδιάφορος απέναντι στις δυσκολίες, στις ταλαιπωρίες, στη στέρηση, ακόμη και στην ίδια τη ζωή. 

 “Η ηθική είναι ένα ψεύτικο ανθρώπινο κατασκεύασμα.” 

Τελικά, τι είναι οι ανθρώπινες αλήθειες; 

Είναι αδιάψευστες ανθρώπινες παραπλανήσεις. 

Δεν υπάρχουν καθόλου ηθικά φαινόμενα, αλλά μόνο μια ηθική ερμηνεία των φαινομένων. 

Κάθε ηθική είναι ένα κομμάτι τυραννίας εναντίον της φύσης, καθώς και εναντίον της λογικής. 

Για αυτόν ακριβώς τον λόγο έχει αποτελέσει τον πιο αποτελεσματικό μηχανισμό για να σέρνεις την ανθρωπότητα από τη μύτη. 

Δεν υπάρχουν υποκειμενικές αλήθειες. 

Η αλήθεια είναι πάντα μία, απλώς υπάρχουν κάποιοι οι οποίοι κατασκευάζουν ψεύτικες αλήθειες ώστε να καθοδηγούν τις μάζες, εκμεταλλευόμενοι την δύναμη της συνήθειας, αφού προηγουμένως τις έχουν συντηρητικοποίησει. 

Οι λόγοι και οι προθέσεις που υπάρχουν πίσω από τη συνήθεια προστίθενται σε αυτήν μέσω ενός ψέματος, μόλις κάποιοι αρχίσουν να αμφισβητούν τη συνήθεια και να ρωτούν για τις προθέσεις και τους σκοπούς της. 

Εδώ έγκειται η μεγάλη ανεντιμότητα των οπισθοδρομικών όλων των εποχών: 

είναι αυτοί που προσθέτουν ψέματα μεταμφιεσμένα σε πεποιθήσεις. 

“Όλα όσα πήρε στα σοβαρά έως σήμερα η ανθρωπότητα δεν είναι καν πραγματικότητες αλλά απλώς και μόνο φαντασιοπληξίες 

(Θεός, ψυχή, αρετή, αμαρτία, επέκεινα, αλήθεια, αιώνια ζωή)” 

Όμως το μεγαλείο της ανθρώπινης φύσης, η θεικότητα της αναζητήθηκε σε αυτές. 

Όλα τα ζητήματα της πολιτικής, της κοινωνικής τάξης πραγμάτων, της εκπαίδευσης διαστρεβλώθηκαν ολωσδιόλου επειδή οι πλέον βλαβεροί άνθρωποι θεωρήθηκαν μεγάλοι, επειδή οι άνθρωποι έμαθαν να περιφρονούν τα μικρά πράγματα, δηλαδή τα βασικά ζητήματα της ίδιας της ζωής. 

Η σύγχρονη κουλτούρα μας είναι αμφίσημη στον υψηλότερο βαθμό. 

Στη ζωή, λέει ο Νίτσε, υπάρχουν οι δυνατοί και οι υποταγμένοι. 

Το κράτος αδυνατεί να εξυπηρετήσει τα ανώτερα άτομα. 

Μόνον εκεί που τελειώνει το κράτος, αρχίζει να υπάρχει ο μη άχρηστος άνθρωπος που είναι η γέφυρα η οποία οδηγεί στον ανώτερο άνθρωπο (στον Υπεράνθρωπο). 

“Οι πεποιθήσεις είναι μεγαλύτεροι αντίπαλοι της αλήθειας από τα ψέματα.” 

Αυτός είναι και ο λόγος που η αξία ενός ανθρώπου μετριέται με το πόση αλήθεια μπορεί να σηκώσει. 

Πολλές φορές ξεχνάει κανείς τα λάθη του, όταν τα εξομολογείται σε κάποιον άλλον. 

Ο άλλος, όμως, δεν τα ξεχνάει. 

Γι’ αυτό η αρχή της αγάπης προς τον πλησίον λέει: 

Βοήθησε ο ίδιος τον εαυτό σου και τότε θα σε βοηθήσουν όλοι. 

Ποτέ σου μη ζητάς. 

Παράτα τα κλαψουρίσματα. 

Μην επιτρέψεις ποτέ κανέναν να σε συμπονέσει. 

Το χρυσό θηκάρι της συμπόνιας κρύβει κάποτε το λεπίδι της ζηλοφθονίας. 

“Ο έρωτας είναι μια παραφροσύνη που μπορεί να σε αρρωστήσει.” 

Αλλά πάντα υπάρχει και λίγη λογική στην παραφροσύνη. 

Η γιατρειά για τον έρωτα εξακολουθεί να είναι στις περισσότερες περιπτώσεις εκείνο το παλιό δραστικό φάρμακο: ‘η ανταπόδοση αγάπης’. 

Κάθε είδος περιφρόνησης του σεξ, κάθε βρώμισμα του μέσω της έννοιας «ακάθαρτο», είναι το κατ’ εξοχήν έγκλημα εναντίον της ζωής. 

Δεν φοβάμαι τίποτα παρά μοναχά τον εαυτό μου. 

Όποιος δεν φοβάται τον εαυτό του, δεν μπορεί να προκαλέσει φόβο. 

 Η αμφιβολία δηλητηριάζει τα πάντα, χωρίς να σκοτώνει τίποτα. 

“Δεν πρέπει να αμφιβάλλετε για ότι έχετε πράξει. 

Μη δείχνετε δειλία απέναντι στις πράξεις σας! 

Μην τις αφήνετε να παραπαίουν μετά! 

Οι τύψεις της συνείδησης είναι ανάρμοστες.” 

Όποιος παλεύει με τέρατα, πρέπει να προσέξει να μη γίνει ο ίδιος τέρας. 

Όταν κοιτάς πολλή ώρα μέσα σε μια άβυσσο, κοιτάει και η άβυσσος μέσα σε σένα. 

Τι πραγματικά ήθελε ο Νίτσε από τη μουσική; 

Να είναι εύθυμη και βαθιά, σαν απομεσήμερο του Οκτωβρίου. 

Να είναι ιδιαίτερη, ζωηρή, τρυφερή, μια νεαρή γλυκιά γυναίκα γεμάτη προστυχιά και χάρη. 

Δε φανταζόταν τη ζωή χωρίς αυτή. 

Τι είναι λοιπόν αυτό που μπορεί να αποτελέσει τη δική μας θεωρία; 

Ότι κανένας δε χαρίζει στον άνθρωπο τις ιδιότητες του, ούτε ο Θεός, ούτε η κοινωνία, ούτε οι γονείς και οι προγονοί του, ούτε ο ίδιος του ο εαυτός. 

Κανένας δεν είναι υπεύθυνος για το ότι υπάρχει, για το ότι είναι πλασμένος με αυτόν ή τον άλλο τρόπο, για το ότι ζει κάτω από συγκεκριμένες συνθήκες, σε ένα συγκεκριμένο περιβάλλον. 

Το μοιραίο της ύπαρξης του δε μπορεί να διαχωριστεί από το μοιραίο όλων όσα υπήρξαν και θα υπάρξουν. 

Κανένας δεν είναι το αποτέλεσμα μιας δικής του πρόθεσης, μιας δικής του θέλησης, ενός δικού του σκοπού. 

Κανένας δεν είναι το αντικείμενο μιας απόπειρας να δημιουργηθεί ένας ιδανικός άνθρωπος ή μια ιδανική ευτυχία, μια ιδανική ηθική. 

Είναι βλακώδες να θέλει κανείς να φορτώσει την υπόσταση του στον έναν ή στον άλλο σκοπό. 

Εμείς επινοήσαμε την έννοια σκοπός, στην πραγματικότητα ο σκοπός απουσιάζει. 

Ο καθένας μας είναι αναγκαίος, ο καθένας μας είναι μέρος της μοίρας, ανήκει στο όλο, είναι μέσα στο όλο, δεν υπάρχει τίποτα που να μπορεί να κρίνει, να μετρήσει, να συγκρίνει, να καταδικάσει το Είναι μας, διότι αυτό θα σήμαινε ότι θα έκρινε, θα μετρούσε, θα σύγκρινε, θα καταδίκαζε το όλον.

 Αλλά δεν υπάρχει τίποτα εκτός από το όλον! 

 Το να μην καθίσταται πια κανένας υπεύθυνος, το να μη μπορεί να αναχθεί το είδος του Είναι σε μια πρώτη αιτία, το να μην είναι ο κόσμος μια ενότητα ως κέντρο αισθήσεων ούτε ως “πνεύμα”, αυτή και μόνον αυτή είναι η μεγάλη απελευθέρωση. 

Μόνο με αυτή την απελευθέρωση αποκαθίσταται η αθωότητα του γίγνεσθαι. 

Η έννοια “Θεός” ήταν έως τώρα η μεγαλύτερη ένσταση εναντίον της ύπαρξης. 

Αρνούμαστε τον Θεό, αρνούμενοι τον Θεό αρνούμαστε την ευθύνη: 

μόνο με αυτόν τον τρόπο λυτρώνουμε τον κόσμο.


 via

Πώς λειτουργούν οι πεποιθήσεις στη ζωή μας





Οι πεποιθήσεις μας είναι ο θεμέλιος λίθος των εμπειριών μας και της συνείδησής μας, πάνω στον οποίο χτίζονται οι σκέψεις, τα συναισθήματα και οι συμπεριφορές μας. Είναι οι φακοί μέσα από τους οποίους βλέπουμε τον κόσμο. Το ποιοί γινόμαστε σαν άνθρωποι είναι το αποτέλεσμα των πεποιθήσεών μας, αυτές δημιουργούν την πραγματικότητά μας. Κρίνουμε, ερμηνεύουμε και βγάζουμε συμπεράσματα βάσει των πεποιθήσεών μας.


Το πράγμα γίνεται πολύ ενδιαφέρον επειδή οι πεποιθήσεις είναι δύο ειδών: οι φανερές και οι υποβόσκουσες. Θα μπορούσαμε να σκεφτούμε τις πεποιθήσεις μας σαν ένα παγόβουνο. Κάποιες από αυτές μπορούμε να τις δούμε γιατί βρίσκονται πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, ενώ κάποιες άλλες, το μεγαλύτερο μέρος, δεν τις αντιλαμβανόμαστε γιατί κείτονται κάτω από την επιφάνεια και είναι οι βασικές πεποιθήσεις του ποιοί είμαστε.

Οι περισσότερες από αυτές δημιουργήθηκαν την εποχή που ήμασταν παιδιά και αποδεχόμασταν χωρίς κριτική σκέψη όλα όσα μας έλεγαν. Κάποιες άλλες είναι αποτέλεσμα των επιρροών της κοινωνίας, του σχολείου, των μέσων ενημέρωσης, της θρησκείας και άλλων παραγόντων. Υπάρχουν κάποιες που δημιουργήθηκαν για βάσιμους λόγους σε συγκεκριμένες περιόδους, αλλά καθώς αλλάζουμε και ωριμάζουμε δεν μας εξυπηρετούν πλέον.
Συνειδητά ή ασυνείδητα οδηγούμαστε από αυτές στο πως θα αντιληφθούμε και πως θα αντιδράσουμε σε όλες τις περιστάσεις της ζωής μας. Έτσι καταλήγουμε να γινόμαστε οι πεποιθήσεις μας. Αυτό δε θα αποτελούσε πρόβλημα στην περίπτωση που τις γνωρίζαμε και ήμασταν σε θέση να τις ελέγξουμε. Δυστυχώς όμως αυτό δε συμβαίνει συχνά, με αποτέλεσμα να δημιουργούν προβλήματα και εμπόδια στη ζωή μας.
Ο λόγος για τον οποίο οι πεποιθήσεις είναι τόσο δυνατές δεν είναι η πραγματικότητα αυτή καθ’ αυτή, αλλά ο τρόπος που την αντιλαμβανόμαστε μέσα από τα φίλτρα των πεποιθήσεών μας. Πολλοί άνθρωποι, λανθασμένα, δέχονται τις πεποιθήσεις τους ως γεγονότα και αλήθειες. Δεν είναι έτσι όμως, οι πεποιθήσεις είναι υποθέσεις που κάνουμε για τον εαυτό μας και τον κόσμο γύρω μας, υποθέσεις στις οποίες πιστεύουμε κι έτσι τις καθιστούμε πραγματικές για μας. Είναι η φωνή του Εγώ που αντιστέκεται στην αλλαγή, είναι η ατελείωτη αρνητική κριτική που μας μπλοκάρει και μας κρατά κολλημένους στα παλιά μοτίβα και τρόπους σκέψεις και σαμποτάρει όλες μας τις προσπάθειες για μία ικανοποιητική και γεμάτη ζωή.
Μπορούμε να αναγνωρίσουμε την ύπαρξη κρυμμένων πεποιθήσεων κάθε φορά που αντιδρούμε σε κάτι. Οι αντιδράσεις μας βασίζονται πάνω τους και αντιδρούμε κάθε φορά στο θάνατο του Εγώ και όχι στην απειλή της σωματικής μας ακεραιότητας. Όταν νοιώθουμε περιορισμούς είναι αυτές που μας περιορίζουν. Επίσης, τις περισσότερες φορές που βρισκόμαστε σε δυσαρμονία είναι εξ’ αιτίας των υποβοσκουσών πεποιθήσεών μας, που είναι πολύ ισχυρές παρόλο που αν τους δώσουμε φωνή θα ακουστούν παράλογες. Σε πολλές περιπτώσεις οι πεποιθήσεις είναι γενικευμένα συμπεράσματα , που από τη στιγμή που δημιουργήθηκαν εξακολουθούν να λειτουργούν υποσυνείδητα ως τη στιγμή που θα αποφασίσουμε να τα αλλάξουμε.
Οι πεποιθήσεις είναι αυτοματοποιημένες ανταποκρίσεις σε κάθε πληροφορία που λαμβάνουμε καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής μας. Οι βασικές πεποιθήσεις είναι πάντα μία εσωτερική δήλωση του τύπου «Δεν είμαι αρκετά καλός» ή «Δεν αξίζω». Πολλές φορές λειτουργούν σαν εκπληρωμένη προφητεία. Για παράδειγμα, αν μία βασική πεποίθηση κάποιου είναι «Είμαι αντιπαθητικός», η συμπεριφορά του απέναντι στους άλλους θα είναι επιφυλακτική, αν όχι αρνητική, με αποτέλεσμα και οι άλλοι να αντιδρούν αρνητικά. Αυτό θα βοηθήσει στην εδραίωση της πεποίθησής του ως αληθινή.
Φυσικά έχουμε και πεποιθήσεις που υποστηρίζουν θετικές συμπεριφορές στη ζωή μας. Είναι σημαντικό, λοιπόν, να γνωρίζουμε τις πεποιθήσεις που λειτουργούν για μας και αυτές που μας κρατούν δέσμιους. Το σημαντικότερο βήμα για την απελευθέρωσή μας απ’ αυτές είναι να τις αναγνωρίσουμε και να δούμε τι αντιπροσωπεύουν. Μόνο τότε θα έχουμε επίγνωση της επίδρασής τους στη ζωή μας. Οι λέξεις που είναι χαραγμένες στην είσοδο του αρχαίου ναού του Απόλλωνα στους Δελφούς, «γνώθι σαυτόν», είναι η σοφή συμβουλή που μας κληροδότησαν οι πρόγονοί μας και η καταλληλότερη για τη συγκεκριμένη περίπτωση. Οι πεποιθήσεις είναι ένα συστατικό της συνειδητότητάς μας που η εξερεύνησή του θα μας προσφέρει απίστευτες ευκαιρίες μάθησης, ανάπτυξης και ωρίμανσης.
Ο λόγος που δεν είναι εύκολο να δούμε τις πεποιθήσεις είναι επειδή ζούμε μέσα τους, είναι σαν κουτί μέσα στο οποίο έχουμε στεγάσει την ύπαρξή μας και με τον καιρό γίνεται η βάση της ταυτότητάς μας, χωρίς να συνειδητοποιούμε πως μετατρέπεται σε φυλακή μας. Για να αναγνωρίσουμε μία πεποίθηση πρέπει να ακολουθήσουμε τα στοιχεία και να κατέβουμε στο επίπεδο του υποσυνείδητου.
Ας πάρουμε για παράδειγμα τον φόβο να εκφράσουμε τη γνώμη μας. Ο φόβος αυτός δεν είναι πεποίθηση, είναι συναισθηματική αντίδραση στην πεποίθηση. Η σκέψη μας είναι «Θα φανώ βλάκας». Αυτός είναι ο φόβος που συνδέεται με τη γνώμη των άλλων για μας, δεν είναι πεποίθηση. Πρέπει λοιπόν να εντοπίσουμε πως δημιουργείται αυτός ο φόβος από τη γνώμη των άλλων. Αν ξέρουμε πως είμαστε έξυπνοι δεν είμαστε ευάλωτοι στη γνώμη των άλλων, γιατί πολύ απλά γνωρίζουμε τι είμαστε. Άρα ο φόβος στην πραγματικότητα δεν είναι για τη γνώμη των άλλων, αλλά προέρχεται από την αρνητική εικόνα που έχουμε εμείς για τον εαυτό μας. Η γνώμη των άλλων απλά θα πυροδοτήσει τη δική μας αρνητική πεποίθηση.
Γίνεται φανερό, λοιπόν, πως για να αναγνωρίσουμε τις βασικές πεποιθήσεις μας πρέπει να προχωρήσουμε πέρα από τις σκέψεις μας, τις βαθιά κρυμμένες υποθέσεις που κάνουμε και τις αντιδράσεις μας. Στις περισσότερες περιπτώσεις, μετά από μία εξονυχιστική έρευνα, οι πεποιθήσεις μας δείχνουν την αληθινή τους φύση που είναι αβάσιμη, ίσως ακόμη και γελοία.
Βιολέττα ΨωφάκηCertified Professional Coach  (CPC),    Συγγραφέας
via

Το Φαινόμενο Backfire: Πως οι Πεποιθήσεις Διαμορφώνουν την Πραγματικότητα μας





Πως οι πεποιθήσεις σου καθορίζουν το όνειρο από την πραγματικότητα

Μπορεί να είναι κοινώς διαδεδομένο πως όταν οι πεποιθήσεις μας προκαλούνται από γεγονότα και αδιάσειστες αποδείξεις, αλλάζουν την γνώμη μας και τροποποιούν τον τρόπο σκέψης μας. Όμως μην βιάζεσαι να βγάλεις συμπέρασμα…

Η αλήθεια είναι ακριβώς το αντίθετο! Όταν οι βαθύτερες πεποιθήσεις μας και τα πιστεύω μας προκαλούνται από στοιχεία αντίθετα με αυτές, οι πεποιθήσεις μας γίνονται ισχυρότερες!

Έρευνες που Πραγματικά Εντυπωσιάζουν

Το 2006, ο Brendan Nyhan και Jason Reifler του Πανεπιστημίου του Michigan πραγματοποίησαν ένα περίεργο πείραμα. Έγραψαν ένα άρθρο σε μια εφημερίδα όπου οι πληροφορία που παρείχε ήταν πλαστή. Μετά από λίγες μέρες έκαναν μια ακόμα δημοσίευση η οποία διόρθωνε το αρχικό άρθρο.

Στο πρώτο άρθρο υποστήριζαν πως οι Ηνωμένες Πολιτείες όντως είχαν βρει όπλα μαζικής καταστροφής στο Ιράκ. Στο δεύτερο, την διόρθωση, ανέφεραν πως τελικά η πληροφορία ήταν εσφαλμένη. Το παράδοξο; Η δήλωση πως η πρώτη πληροφορία ήταν λανθασμένη δεν είχε απολύτως καμία σημασία!

Τα άτομα που είχαν ισχυρές πεποιθήσεις πως η επίθεση στο Ιράκ ήταν λογική, αποφάσισαν να υιοθετήσουν ως έγκυρη την πρώτη πληροφορία. Παρόλο που φαίνεται παράλογο, η συγκεκριμένη πληροφορία δεν θα έπρεπε να σε εκπλήσσει.

Όταν κάποια άποψη, γνώμη ή στοιχείο τείνει να απειλεί τις ήδη υπάρχουσες πεποιθήσεις μας, θεωρείται άμεσα ως απειλητική και αμέσως απορρίπτεται
Όταν μια γνώση εισαχθεί στο σύστημα πεποιθήσεων μας, την προστατεύουμε από το να πέσει στο κενό της υποτιθέμενης άγνοιας. Αυτό συμβαίνει ενστικτωδώς και υποσυνείδητα. Το Φαινόμενο Backfire μας προστατεύει από το να απορρίψουμε ισχυρά πιστεύω που έχουμε. Όταν μια πληροφορία ή μια απόδειξη προσπαθεί να μας διορθώσει, αυτό που καταφέρνει είναι τα ισχυροποιήσει τα ήδη υπάρχοντα πιστεύω και πεποιθήσεις μας.
Με τον καιρό, το Φαινόμενο Backfire μας μετατρέπει σε λιγότερο σκεπτικούς στις πληροφορίες που τείνουν να επιβεβαιώνουν αυτά που ήδη πιστεύουμε.
Όπως αναφέρει πολύ εύστοχα ο Ψυχολόγος Thomas Gilovich:

 ” … Όταν εξετάζουμε στοιχεία σχετικά με κάποια πεποίθηση μας, έχουμε την προδιάθεση να βλέπουμε αυτό που προσδοκούμε να δούμε…”
Γιατί Συμβαίνει το Φαινόμενο Backfire;
Μια υπόθεση για τον λόγο που συμβαίνει το Φαινόμενο Backfire είναι πως ξοδεύουμε αισθητά περισσότερο χρόνο αναλογιζόμενοι τις πληροφορίες όπου διαφωνούμε μαζί τους απ’ ότι με αυτές που μας βρίσκουν σύμφωνους. Η γνώση που ήδη πιστεύουμε πως είναι σωστή περνάει από το μυαλό μας αβίαστα και χωρίς ιδιαίτερα πολύπλοκα μέσα επεξεργασίας.
Όταν όμως ερχόμαστε αντιμέτωποι με μια γνώση όπου κοντράρει τις πεποιθήσεις μας, την αντιλαμβανόμαστε ως απειλή στα ήδη υπάρχοντα θεμέλια της πραγματικότητας μας. Είναι η ίδια διαδικασία που συμβαίνει όταν κάποιος προσπαθεί με σθένος να αποδείξει ότι η άποψη μας είναι λάθος. Η προσοχή μας δεν στρέφεται στο να σκεφτούμε δεύτερη φορά την θέση μας αλλά στο να ψάξουμε με ακόμα μεγαλύτερη ισχύ για επιχειρήματα που αποδεικνύουν ως σωστή την δική μας γνώμη.
Η Πραγματικότητα
Το Φαινόμενο Backfire τείνει να διαμορφώνει τις πεποιθήσεις μας και κατ’ επέκταση την μνήμη μας, κρατώντας μας πολλές φορές δέσμιους στο να ακολουθούμε τα ίδια μονοπάτια μάθησης και επεξεργασίας. Μια διαδικασία όπου ονομάζεται Biased Assimilation.
Έρευνες δεκαετιών στα γνωστικά παράδοξα δείχνουν πως τείνουμε να βλέπουμε τον κόσμο μέσα από γυαλιά διαστρέβλωσης της πραγματικότητας. Μέσα από αυτές τις περίεργες δυναμικές χτίζουμε πεποιθήσεις, ιδεολογίες, κοινωνίες και διαύλους επικοινωνίας με τον εαυτό μας και με τους συνανθρώπους μας.
Η επιστημονική φαντασία κάποτε ονειρεύτηκε κόσμους απίστευτους, όπου οι υπολογιστές έχουν νοημοσύνη και κυβερνοπάνκς επαναστατούν σε κούφια κατεστημένα. Ταινίες και βιβλία μας ταξίδεψαν σε κόσμους μαγικούς, όπου το τρισδιάστατο ήταν μια ψευδαίσθηση και οι υπολογιστές τσέπης ένα όνειρο που δεν ψιθύριζες καν. Μερικές δεκαετίες αργότερα, αυτοί οι κόσμοι θα προσγειώνονταν με πυραυλική ώθηση στην καθημερινότητα μας και οι κόσμοι του ονείρου θα γίνονταν και αυτοί μια ρουτίνα που τείνει να καταργηθεί.
Τα μέσα ενημέρωσης του μέλλοντος θα στηρίζονται όχι μόνο στις πεποιθήσεις σου αλλά και στο τι θέλεις να πιστέψεις, να ψηφίσεις, την αντίληψη του χρόνου και στις διακυμάνσεις της διάθεσης σου. Σε ένα μέλλον όπου τα πάντα έρχονται κατόπιν παραγγελίας και στην εντολή που στέλνει ένα απλό κουμπί στην άλλη άκρη του κόσμου, κάποιες πεποιθήσεις πιθανώς να μην αλλάξουν ποτέ.
Σε ένα κόσμο όπου βομβαρδίζεται από νέες τεχνολογίες και επιστημονικές εμπνεύσεις υπέρ – ανάλυσης της ανθρώπινης εμπειρίας, θα συνεχίσουμε να διαλέγουμε και να αποδεχόμαστε αυτό που είναι πιο γνώριμο. Θα πιστεύουμε πως το όνειρο, ο πολιτικός τεχνόκοσμος, η διανοητική Νιρβάνα και το πρελούδιο του πνευματικού Asgard απέχει όσο το ζενίθ του ονείρου από ένα άβολο ξύπνημα. Ένα όνειρο που μπορεί να έχει γίνει ήδη πραγματικότητα ενώ εμείς οδεύουμε στον επόμενο διαπληκτισμό με τον Μορφέα.
via

Πώς καθορίζει τη συμπεριφορά η πνευματικότητα




Τι είναι η ανθρώπινη συνείδηση; 
Πως αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο και τον εαυτό μας; 

Γιατί συμπεριφερόμαστε με τον τρόπο που συμπεριφερόμαστε;

Αν και για τους ανθρώπους με πνευματικές ανησυχίες μερικά από τα παρακάτω είναι αυτονόητα, νομίζω ότι οι περισσότεροι από εμάς δεν πολύ ασχολούμαστε με την αντιμετώπιση τέτοιων ερωτημάτων.

Δυστυχώς.

Υπάρχουν πολλές σύγχρονες ψυχολογικές θεωρίες, που προσπαθούν να δώσουν απάντηση στα ερωτήματα αυτά. Μια από αυτές,ο νευρογλωσσικός προγραμματισμός (NLP)  περιγράφει την ανθρώπινη συνείδηση με απλό και κατανοητό τρόπο.

Το NLP  περιγράφει την ανθρώπινη συνείδηση (το «εγώ») σαν μια σειρά από ομόκεντρους κύκλους, οι οποίοι ξεκινούν με κέντρο την πνευματικότητα μας και φτάνουν μέχρι τη συμπεριφορά μας κατά την αλληλεπίδραση μας με το περιβάλλον:


atomo


Στον πρώτο κύκλο στο κέντρο, τοποθετείται η πνευματικότητα

Πνευματικότητα είναι η αντίληψη που έχουμε για το ρόλο μας στη ζωή. 

Ποιοί είμαστε, γιατί γεννηθήκαμε, ποιο είναι το νόημα της ζωής. 

Επειδή αυτονόητη απάντηση στα ερωτήματα αυτά δεν υπάρχει, οι πνευματικότητα ενδέχεται να διαφέρει πολύ από άτομο σε άτομο. Υπάρχουν άνθρωποι που βλέπουν τη ζωή σαν ένα δώρο, που δεν ξεχνούν ότι είναι θνητοί, που αγαπούν τη ζωή και τους ανθρώπους ακριβώς για το εφήμερο της ζωής, και άνθρωποι που πιστεύουν ότι είναι τόσο καταπληκτικά όντα που τους αξίζει κάθε ανταμοιβή και τιμή και ότι όλοι οι άλλοι είναι κομπάρσοι στην ταινία που λέγεται ζωή και στην οποία οι ίδιοι πρωταγωνιστούν.


Η διαμόρφωση της πνευματικότητας ξεκινά με τη γέννηση, και εξελίσσεται αργά καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής.  Σε μεγάλη ηλικία είναι πολύ δύσκολο να αλλάξει η πνευματικότητα ενός ατόμου ξαφνικά. Το άτομο, έχοντας επενδύσει τεράστιο χρόνο στην ανάπτυξη της πνευματικότητας, αμφισβητεί οτιδήποτε έρχεται σε αντίθεση με αυτήν και αρνείται πολλές φορές να δει τις βλάβες στην πνευματικότητα του που τον οδηγούν σε λάθος πεποιθήσεις και παράλογες συμπεριφορές.


Από την πνευματικότητα, του ατόμου, διαμορφώνεται η ταυτότητα του ατόμου.
  
Ταυτότητα είναι η υποκειμενική αντίληψη που έχουμε για τον εαυτό μας. Ποιοι νιώθουμε πως είμαστε.

Από την ταυτότητα, διαμορφώνονται οι πεποιθήσεις, του ατόμου, δηλαδή τα ακράδαντα πιστεύω του.

 Πεποίθηση είναι π.χ. το ότι πιστεύω ότι ο ήλιος θα ανατείλει από την ανατολή. 

Πεποίθηση είναι το ότι είμαι άχρηστος. Πεποίθηση είναι το ότι όλοι οι ξένοι είναι εχθρικοί. Πεποίθηση είναι το ότι «όλα τα αφεντικά είναι εκμεταλλευτές». Πεποίθηση είναι το ότι «όποιος φύγει από το μαντρί τον τρώει ο λύκος». Πεποίθηση είναι το ότι κανείς δεν νοιάζεται για εμένα. Πεποίθηση είναι το ότι «παρ’ ολα αυτά έχω κάποιον ανώτερο σκοπό στη ζωή μου»…

Από τις πεποιθήσεις προέρχονται οι ικανότητες μας

Αν πιστεύω ότι είμαι νικητής (ταυτότητα) θα αποκτήσω την πεποίθηση ότι μπορώ να νικήσω και θα αναπτύξω τις κατάλληλες ικανότητες. 

Αν έχω την πεποίθηση ότι όλοι γύρω μου είναι απατεώνες, και την πεποίθηση ότι για να επιβιώσω θα πρέπει να είμαι καλός στην απάτη, θα αναπτύξω ανάλογες ικανότητες. Αν έχω την πεποίθηση ότι είναι καλό να νοιαζόμαστε και βοηθάμε τους άλλους, τότε θα αναπτύξω την ικανότητα να συναισθάνομαι τους άλλους για να μπορώ να ξέρω πως αισθάνονται για να μπορώ να τους βοηθήσω. Όσο πιο ισχυρές οι πεποιθήσεις μας, τόσο πιο ανεπτυγμένες οι ικανότητες μας.


Ανάλογα με τις ικανότητες, προκύπτει η συμπεριφορά των ατόμων προς το περιβάλλον…

Ας δούμε δύο παραδείγματα για να δούμε την τεράστια επίδραση της πνευματικότητας στην συμπεριφορά μας.

Παράδειγμα 1ον:  Μεγάλωσα σε περιβάλλον όπου όλοι με θεωρούσαν το κέντρο του κόσμου. Ότι ζητούσα το έπαιρνα. Ήμουν ο απόλυτος άρχοντας του περιβάλλοντος. Ο εγωισμός δεν είναι κακό πράγμα. Ίσα ίσα. Που βοηθάει στην ανάπτυξη. Μέσω του ανταγωνισμού. Τι με νοιάζει για τους άλλους; Γεννήθηκα και θα πεθάνω μόνος. Θα κατακτήσω τη ζωή. Θα της πιώ το μεδούλι. Θεός; Ποιος θεός; δε βλέπεις τους παπάδες; …. (πνευματικότητα).  Εγώ όμως δεν είμαι σαν τους άλλους… Εγώ είμαι καταπληκτικός τύπος… Κανείς δεν μπορεί να μου αρνηθεί κάτι…. Δε με ξέρετε καλά εμένανε…..(ταυτότητα) Ο κόσμος είναι εδώ και θα τον απολαύσω όσο μπορώ. Δεν μπορώ να αλλάξω τον κόσμο. (πεποιθήσεις)  και δικαιούμαι να απολαύσω όσο περισσότερα πράγματα μπορώ. Δεν είμαι ίδιος με τους άλλους. Είμαι καλύτερος. Και δικαιούμαι να απολαύσω περισσότερα. (πεποιθήσεις) Είμαι καλός στα σπορ, τα πάω πολύ καλά με τις γυναίκες, έχω βρεί μια καλή δουλειά (ικανότητες), είμαι ωραίος τύπος, έχω χιούμορ (ικανότητες) και τα έχω καλά με όλους (συμπεριφορά).


Παράδειγμα δεύτερον:   Πιστεύω ότι ο κόσμος δε μου ανήκει. Ότι ανήκει στις γενιές που θα έρθουν. (πνευματικότητα). Πιστεύω ότι είμαι ο τυχερός κληρονόμος της ζωής και ότι οφείλω να την προστατεύσω (ταυτότητα) Πιστεύω ότι όλοι οι άνθρωποι έχουν ίσα δικαιώματα σε βασικά αγαθά όπως το νερό και το φαγητό. (πεποίθηση). Νοιώθω την ανάγκη να βοηθάω τους άλλους ανθρώπους για να φτιάξουμε μια καλύτερη ανθρωπότητα (ικανότητα) και το κάνω όπου και όποτε μπορώ (συμπεριφορά).


Η διαμόρφωση των φλοιών της συνείδησης, είναι ταυτόχρονη και αμφίδρομη. Από το περιβάλλον προς την πνευματικότητα, και από την πνευματικότητα προς το περιβάλλον. Όταν το άτομο αντιλαμβάνεται ότι πρέπει να αλλάξει την συμπεριφορά του,   τότε αλλάζει πρώτα τις ικανότητες του, και μετά αν χρειαστεί τις πεποιθήσεις του. 

Σπανιότατα αλλάζει κάτι πέραν αυτών και συνήθως η αλλαγή περιορίζεται στις ικανότητες.  Η αντίσταση στην αλλαγή από το περιβάλλον προς τα μέσα είναι πολύ ισχυρή.Το αντίθετο συμβαίνει με την αλλαγή από μέσα προς τα έξω. 

Όταν δηλαδή αλλάζει ένας εσωτερικός κύκλος, αλλάζουν άμεσα και θεαματικά όλοι οι εξώτεροί του. Όταν αλλάξει η πνευματικότητα μας, αλλάζουν την ίδια στιγμή η ταυτότητα μας, οι πεποιθήσεις μας, οι ικανότητες μας και η συμπεριφορά μας.Τη γνώση αυτή έχει η τηλεόραση εδώ και χρόνια. και αλλάζει κατ΄ευθείαν την πνευματικότητα μας… 


Επαναλαμβάνοντας μας συνεχώς ότι είμαστε μοναδικοί, ότι έχουμε μοναδικές ανάγκες να ικανοποιήσουμε, ότι μας αξίζει το καλύτερο, ότι μια ζωή την έχουμε και πρέπει να την ζήσουμε, μας αλλάζει την πνευματικότητα. Δείχνοντας μας συνεχώς πρότυπα όμορφων, χαμογελαστών, φρεσκοπλυμένων, εγκληματικών, εγωιστικών κτηνών, η τηλεόραση μας εμφυτεύει πεποιθήσεις ότι σημασία έχουμε μόνο εμείς και η προσωπική μας επιβίωση σε βάρος των άλλων, ότι οι άνθρωποι είναι κτήνη που πολεμάνε και σκοτώνουν ο ένας τον άλλο, ότι απαιτείται φύλαξη και αστυνόμευση, ότι έτσι κι αλλιώς ποτέ ο κόσμος δεν ήταν ποτέ δίκαιος, ότι αν δεν υπογράφαμε το μνημόνιο θα καταστρεφόμασταν (πεποιθήσεις) και εμείς, βλέποντας ότι δεν μπορούμε να αλλάξουμε τον κόσμο (πεποίθηση) συνεχίζουμε να δουλεύουμε και να προσπαθούμε να επιβιώσουμε ατομικά (συμπεριφορά με τις ανάλογες ικανότητες). Με τον τρόπο αυτό κρατούνται τα πράγματα σε τάξη.


Όταν όμως αλλάξει η πνευματικότητα, αλλάζουν αμέσως ΟΛΟΙ οι κύκλοι. Αλλαγή στην πνευματικότητα συνεπάγεται αλλαγή στην ταυτότητα, στις πεποιθήσεις,στις ικανότητες και τις συμπεριφορές. Σε περίπτωση που το άτομο αλλάξει πνευματικότητα, η αλλαγή από το κέντρο προς τα έξω είναι αυτόματη και εντυπωσιακή. Όμως για να αλλάξει η πνευματικότητα ενός ατόμου,  θα πρέπει το άτομο αυτό να εκτεθεί σε εμπειρίες συγκλονιστικές που θα το κάνουν να αλλάξει ολόκληρη την κοσμοθεώρηση του και τη στάση του απέναντι στη ζωή. Τέτοιες εμπειρίες μπορεί να είναι ένα ατύχημα που μας φέρνει κοντά στο θάνατο, ή η συναναστροφή με έναν άνθρωπο που μας επηρεάζει τόσο βαθιά που να αναθεωρήσουμε την πνευματικότητα μας ή η εμπειρία μιας κατάστασης που μας σοκάρει και μας συγκλονίζει.

Ελπίζω ότι τώρα που η κρίση θα αρχίσει να ακουμπάει όλο και περισσότερους συμπολίτες μας, που θα συγκλονιστούν όταν χάσουν τις περιουσίες τους και μείνουν χωρίς δουλειά, η πνευματικότητα μας θα αλλάξει με τέτοιο τρόπο που θα αποκτήσουμε την πεποίθηση ότι μπορούμε να φτιάξουμε έναν καλύτερο κόσμο, χωρίς αυτές τις τεράστιες ανισότητες, χωρίς βία και πολέμους, θα αναπτύξουμε την ικανότητα να αγαπάμε και να βοηθάμε τους συνανθρώπους μας και θα δώσουμε ένα τέλος στην ανισότητα, τη μιζέρια και τη δυστυχία, πρώτα στη χώρα μας και μετά σε ολόκληρο τον κόσμο.

via

Feature (Side)

Πρόσφατα

Random

*

Archives

© 2013 Point of view. All rights resevered. Designed by | point me