Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

AD (728x90)

  • 2793 Pine St

  • 1100 Broderick St

  • 868 Turk St

  • 420 Fell St

Η εταίρα και φιλόσοφος Λεόντιον



Η πορνεία αποτελούσε στοιχείο του βίου των αρχαίων Ελλήνων ήδη από την αρχαϊκή εποχή. Στις περισσότερες ελληνικές πόλεις και κυρίως στα λιμάνια, αποτελούσε σημαντική οικονομική δραστηριότητα απασχολώντας σημαντικό μέρος του πληθυσμού. Σε καμία περίπτωση δεν θεωρούταν παράνομη, οι πόλεις δεν την απαγορεύουν και η λειτουργία των οίκων ανοχής ήταν φανερή.
Στην Αθήνα, στο μεγάλο νομοθέτη Σόλωνα αποδίδεται η ίδρυση κρατικών πορνείων με προσιτές τιμές. Ωστόσο η δραστηριότητα αυτή δεν κατανεμόταν ίσα ανάμεσα στα δύο φύλα, γυναίκες όλων των ηλικιών καθώς και νεαρά αγόρια εκδίδονταν, για μια πελατεία που απαρτιζόταν σχεδόν αποκλειστικά από άνδρες.

Οι εκδιδόμενες γυναίκες μπορούν να ταξινομηθούν σε διάφορες κατηγορίες.
Τελευταίες στην κλίμακα κατατάσσονταν οι πόρνες, οι οποίες σύμφωνα και με την ετυμολογία της λέξης που προέρχεται από το ρήμα «πέρνημι» που σημαίνει «πουλώ», ανήκαν δε στους «πορνοβοσκούς», δηλαδή σε προαγωγούς, που κρατούσαν τμήμα των εσόδων τους. Οι τελευταίοι μπορούσαν να είναι πολίτες και τα έσοδα από την πορνεία αντιμετωπίζονταν όπως αυτά από άλλες δραστηριότητες. Ο Θεόφραστος αναφέρει τον προαγωγό πλάι στον πανδοχέα και τον συλλέκτη φόρων σε έναν κατάλογο επαγγελμάτων που είχε συντάξει.



Μια βαθμίδα παραπάνω βρίσκονταν οι ελεύθερες πόρνες που κάποτε ήταν δούλες και έχουν κερδίσει την ελευθερία τους. Η προέλευση αυτών των γυναικών ποικίλλει: γυναίκες μέτοικοι που δεν έβρισκαν άλλο επάγγελμα στη νέα τους πατρίδα, φτωχές χήρες, παλαιές πόρνες που εξαγόρασαν την ελευθερία τους. Στην Αθήνα ήταν υποχρεωμένες να καταγράφονται σε μητρώα και να καταβάλλουν φόρους. Ορισμένες μάλιστα κατάφεραν να φτιάξουν περιουσία από το επάγγελμά τους.
Υπήρχε μάλιστα την εποχή εκείνη και μία άλλη δραστηριότητα – ιδιότητα η οποία χαρακτηρίζεται από την ίδια την λέξη «πορνοδιδάσκαλος», δηλαδή εκπαιδευτής πορνών. Ακόμη και ο ξακουστός Σωκράτης έκανε αυτή την δουλειά όπως μας πληροφορεί ο Ξενοφώντας στα «Απομνημονεύματά του» (ΙΙΙ, 11)
Οι εταίρες βρίσκονταν στην κορυφή των εκδιδόμενων γυναικών. Δεν περιορίζονται στο να προσφέρουν σεξουαλικές υπηρεσίες, με την ίδια τη λέξη «εταίρα» να σημαίνει «σύντροφος». Στις περισσότερες περιπτώσεις διέθεταν ευρεία μόρφωση και μπορούσαν να λάβουν μέρος σε συζητήσεις καλλιεργημένων ανθρώπων, για παράδειγμα στα συμπόσια. Αποτελούν τις μοναδικές γυναίκες στην αρχαία Ελλάδα, με εξαίρεση τις Σπαρτιάτισσες, που απολάμβαναν την ανεξαρτησία τους και μπορούσαν να διαθέτουν προσωπική περιουσία. Ένα τέτοιο είδος παλλακίδας δεν πληρωνόταν για κάθε συνεύρεση, αλλά έπαιρνε δώρα από τους «εταίρους» και τους «φίλους» της ώστε να ζει μια άνετη ζωή. Παρόμοια χαρακτηριστικά έχουν οι γκέισες στην Ιαπωνική παράδοση.

Η φιλοχρηματία και η απληστία των εταιρών αναφέρεται συχνά από Έλληνες συγγραφείς. Η βασική αρχή της εταίρας Φιλιμάτιον ήταν:
«Εσείς ποθείτε την ομορφιά, εγώ τα χρήματα. Ας ικανοποιήσουμε λοιπόν αμοιβαία την επιθυμία μας, έτσι είναι οι καλές συμφωνίες. (Αρισταίνετος Ι, 14).
Ο Αλκίφρων βάζει στο στόμα της εταίρας Πετάλης τα εξής λόγια:
«Μας χρειάζεται χρυσάφι, ρουχισμός, κοσμήματα, υπηρέτριες. Δεν έχω κανένα κτήμα στη Μυρριούντα ούτε ασήμι στα μεταλλεία. Έχω μόνο το μεροκάματο και τα πολυστέναχτα δώρα των ανόητων εραστών μου».
Ακόμη οξύτερος είναι ο τόνος του γράμματος που στέλνει η εταίρα Φιλουμένη στον Κρίτωνα:
«Τι κουράζεσαι γράφοντας τόσα; μου χρειάζονται πενήντα χρυσά νομίσματα και όχι γράμματα. Αν λοιπόν μ’ αγαπάς, δώστα. Αν τσιγκουνεύεσαι, μη μ’ ενοχλείς. Γεια σου.».(Αλκίφρων Εταιρικαί επιστολαί).
Οι εταίρες έχουν εξέχουσα θέση στην αθηναϊκή κοινωνία. Οι πιο πολλές είναι ξένες, από τα νησιά του Αιγαίου και τις ακτές της Ιωνίας, την Κόρινθο και την Ναύκρατη. Τις σέβονται και τις τιμούν όσο λίγες γυναίκες στην αρχαιότητα. Γράφει για αυτές ο Διογένης «αι εύμορφοι εταίραι εισίν βασίλισσαι». Ήταν πανέμορφες, έξυπνες, πολύ μορφωμένες, κάποιες μάλιστα ανήλθαν και σε ανώτατα αξιώματα. Συναναστρέφονταν συνήθως καλλιτέχνες, φιλοσόφους, πολιτικούς, ποιητές. Είχαν θέση σημαντική στην πνευματική και κοινωνική ζωή και επηρέαζαν προφανώς την εξουσία, αφού βρισκόταν πολλές φορές στο περιβάλλον πολιτικών.



Είναι γνωστό ότι διάσημοι γλύπτες και ζωγράφοι όπως ο Πραξιτέλης, ο Απελλής και άλλοι χρησιμοποίησαν μοντέλα εταίρες. Σχεδόν όλα τα ελληνικά αγάλματα που παριστάνουν θεές και προπάντων οι Αφροδίτες του 5ου και 4ου αιώνα είχαν για πρότυπά τους εταίρες. Αναρίθμητοι αγγειογράφοι ζωγράφιζαν στα αγγεία έναν τύπο γυναικείου στήθους. Το στήθος αυτό ήταν το στήθος της Λαϊδας.(Πατριαρχία σ.339). Θα πρέπει όμως να διευκρινίσουμε ότι η δόξα που κέρδισε ο θεσμός της εταίρας με το πέρασμα των αιώνων οφείλεται, αποκλειστικά και μόνο, σε εκείνες τις λίγες που απέκτησαν φήμη και πλούτο, εκπέμποντας μια εκτυφλωτική λάμψη με την εικόνα των ωραίων, μορφωμένων και εξευγενισμένων γυναικών, που επιδεικνύοντας το πνεύμα τους εντυπωσίαζαν τους συνδαιτυμόνες τους.
Ένας σημαντικός αριθμός από αυτές αναφέρεται ότι ανήκαν και σε φιλοσοφικές σχολές.Ενδεικτικά μπορούμε να αναφέρουμε την Θεανώ, την Μέλισσαν, την Πτολεμαίδα της Πυθαγορείου Σχολής, την Διοτίμη και Ασπασία της Σωκρατικής, την Λαίδα και Αρήτη της Κυρηναϊκής, την Ιππαρχία της Κυνικής την αργεία Αρτεμισία και Νικαρέτη της Μεγαρικής. Θα αναφερθούμε όμως ιδιαίτερα στις εταίρες της Σχολής του Επίκουρου και συγκεκριμένα στην Λεόντιον. Στον Κήπο μαζί με την Λεόντιον αναφέρονται και η Ηδεία, η Βοΐδιον, η Νικήδιον, η Ερώτιον, η Μαμμάριον και άλλες.

Από όλες όμως ποιο διάσημη ήταν η Λεόντιον.
Δεν γνωρίζουμε την καταγωγή της, αλλά εκείνο που μας είναι γνωστό εκτός από τα σωματικά της θέλγητρα είναι ότι είχε και αξιόλογη πνευματική μόρφωση η οποία μάλιστα προκαλούσε τον θαυμασμό γνωστών συγγραφέων. Όταν άρχισε να φιλοσοφεί μέσα στον Κήπο έπαυσε να ασκεί το επάγγελμα της εταίρας
Είναι γνωστό ότι ήταν ερωμένη του Επίκουρου, φημολογείται ότι για κάποια στιγμή τα είχε και με τον Έρμαχο, ο Αλκίφρων αναφέρει ότι είχε ερωτικές σχέσεις με έναν πολύ ωραίο νεαρό ονόματι Τίμαρχον, καθώς επίσης και με τον Μητρόδωρο με τον οποίο μάλιστα έκανε και έναν γιό ονόματι Επίκουρο, στον οποίο αναφέρεται ο δάσκαλος στην διαθήκη του.



Λέγεται ότι είχε και μία κόρη ονόματι Δανάη, επίσης εταίρα και οπαδό της Επικούρειας φιλοσοφίας, η οποία υπήρξε ερωμένη του Έπαρχου της Εφέσου Σώφρονος. Πιθανολογείται ότι η γέννηση της Δανάης προηγήθηκε αυτής του γιού του Μητρόδωρου αλλά δεν γνωρίζουμε τίποτα για τον πατέρα της. Κάποιες αναφορές θέλουν την Δανάη κόρη του Μητρόδωρου.
Ο Θεοδωρίδης αναφέρει (σ.280) ότι ο Επίκουρος εκτιμούσε και θαύμαζε τη Λεόντιον. Της εμπιστευόταν ακόμη και την προεδρία, που οι τρόφιμοι του Κήπου την έπαιρναν διαδοχικά. Η πράξη βέβαια αυτή διασύρθηκε από τους αντιπάλους σαν αίσχος απερίγραπτο, γιατί μία εταίρα παρουσιάσθηκε προεδρίνα της Κοινότητας. Σε κάποιο άλλο σημείο σε απάντηση κάποιου γράμματος της Λεοντίου, όπου την χαρακτηρίζει αχώριστη του Κήπου, γράφει:
«Σωτήρα, αφέντισσα, αγαπητό Λεονταράκι, σπάσαμε στα ζήτω και στα παλαμάκια άμα διαβάσαμε το γραμματάκι σου». (σ 144)
Και παρακάτω συνεχίζοντας ο Θεοδωρίδης:
«Από τις πηγές ξέρουμε καλά πως η Λεόντιον ήταν σοβαρό πρόσωπο, πως τιμούσε πολύ τον Επίκουρο και πως αποδεικνύεται αυτό από τα απομεινάρια των επιστολών της».

Κατά το δεύτερο μισό του 4ου αιώνα και πρώτο μισό του 3ου αιώνα π.χ. δύο μαρτυρίεςαναφέρουν την ύπαρξη εταίρας με το όνομα Λεόντιον και μάλιστα πολύ ονομαστές.
Η πρώτη είναι αυτή που αναφέρει ο Αθήναιος στο 13ο βιβλίο του στους Δειπνοσοφιστές, Η Λεόντιον του Αθήναιου χρωστούσε την μόρφωσή της και την πνευματική της φήμη αφενός στον σοφό της ελεγειακής ποιήσεως Φιλητά του Κώου και αφετέρου στον Ερμησιάνακτα τον Κολοφώνιο, μαθητή του Φιλητά με τον οποίο η Λεόντιον είχε ερωτικούς δεσμούς και ο οποίος έγραψε τρία ελεγειακά βιβλία και τα εξέδωσε με τον τίτλο «Λεόντιον». Ο Αθήναιος στα έργα του αναφέρει αποσπάσματα υπό μορφή διαλόγων των ελεγειών του Ερμησιάνακτα.
Η δεύτερη ήταν περιώνυμη για τα θέλγητρα και για το πνεύμα της. Δύο ονομαστοί ζωγράφοι της αρχαιότητας, ο Θέωρος και ο Αριστείδης ο Θηβαίος, ζωγράφισαν την εικόνα της, όπως μας αναφέρει ο Πλίνιος ο πρεσβύτερος. Ήταν ερωμένη του Επίκουρου και άλλων εκπροσώπων της σχολής του. Χειριζόταν άνετα την αττική διάλεκτο και η φήμη της έγινε γνωστή αφενός από την ομορφιά της και αφετέρου από την συγγραφική της ικανότητα.



Επικρατούσα άποψη σήμερα είναι ότι πρόκειται για το ίδιο πρόσωπο, το οποίο όταν ήρθε στην Αθήνα και εντάχτηκε στον Κήπο είχε ήδη καλλιεργημένο το πνεύμα της. Φαίνεται ότι με τον Ερμησιάνακτα συναναστράφηκε κατά την πρώτη της νεότητα. Ως εκ τούτου μπορούμε να υποθέσουμε από την καταγωγή του Ερμησιάνακτα, ότι υπάρχει η πιθανότητα η Λεόντιον να ξεκίνησε την επαγγελματική της καριέρα ως εταίρα από την Κωλοφώνα. Δεν μπορούμε να ισχυριστούμε το ίδιο για την καταγωγή της γιατί συνήθως οι εταίρες δεν ασκούσαν το επάγγελμά τους στον τόπο καταγωγής των.
Όπως αναφέραμε και παραπάνω η Λεόντιον είχε μεγάλη συγγραφική ικανότητα. Έργα της δεν διασώθηκαν, αλλά η φήμη για τα έργα της ήταν μεγάλη. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι, όταν ο Θεόφραστος ο γνωστός μαθητής του Αριστοτέλη και διάδοχός του στο Λύκειο, συνέγραψε βιβλίο περί γάμου στο οποίο δεν εκφραζόταν και τόσο τρυφερά για το γυναικείο φύλλο, η Λεόντιον του επετέθη με σφοδρότητα και απέσπασε τον γενικό θαυμασμό γράφοντας μία πραγματεία με τίτλο «ΚΑΤΑ ΘΕΟΦΡΑΣΤΟΥ».
Ακόμη και ο Κικέρων μετά από 250 χρόνια, εκφράζει τον θαυμασμό του για το έργο της Λεοντίου, αλλά και γιατί μία γυναίκα τόλμησε να γράψει μία πραγματεία εναντίον ενός ανδρός γνωστότατου για την σοφία του. Αυτό μας το μαρτυρεί ο Πλίνιος ο πρεσβύτερος στην εισαγωγή της φυσικής του ιστορίας. Το γεγονός ότι μία εταίρα ήταν τόσο έξυπνη, ήξερε να γράφει τόσο καλά και είχε τόσο λίγο σεβασμό για τη φήμη των ανδρών φιλοσόφων, οδήγησε στην αθηναϊκή έκφραση «βρες ένα δένδρο να κρεμαστείς!». (Πατριαρχία σ.459)
Το περί γάμου αυτό έργο της Λεοντίου έχει χαθεί μαζί με σχεδόν όλα τα έργα των επικούρειων, σώθηκε όμως απόσπασμα από το έργο του Θεόφραστου που έγινε η αφορμή να συγγράψει η Λεόντιον την πραγματεία της, σε μετάφραση από την λατινική του έτους 1892 και το οποίο παραθέτω σε επιτοίχια ανακοίνωση.
Ο Αλκίφρων, ο συγγραφέας εταιρικών επιστολών, περιέχει στα έργα του μία αξιοπερίεργη επιστολή της Λεοντίου προς την Λάμιαν την γνωστή εταίρα και ερωμένη του Δημητρίου Πολιορκητή, στην οποία επιστολή γίνονται γνωστές οι τεταμένες σχέσεις μεταξύ αυτής και της φιλοσόφου. Στην επιστολή αναφέρεται ότι η Λεόντιον είχε ερωτικές σχέσεις με τον νεαρό Τίμαρχο τον οποίο χαρακτηρίζει μάλιστα και παίδαρο, ο οποίος την παράτησε για να ενταχθεί στην επικούρεια κοινωνία. Αναρωτιόταν: «τι μπορεί να του προσφέρει ο γεροεπίκουρος περισσότερο από ότι εγώ».
Στην επιστολή αυτή υπάρχουν πολλές ανακρίβειες. Είναι πολύ δύσκολο να δεχτούμε αυτά που γράφει ο Αλκίφρων ως πραγματικά, γιατί οι επιστολές του είχαν χιουμοριστικό και σατιρικό χαρακτήρα και προφανώς ο συγγραφέας τις φόρτωσε με αρκετή μυθοπλασία για να τις κάνει πιο εύθυμες. Εξάλλου και ο Θεοδωρίδης γράφει για την συγκεκριμένη επιστολή ότι «η Λεόντιον γράφει τάχα στη Λάμια» υποστηρίζοντας την ανακρίβεια της επιστολής και σε άλλο σημείο υπερασπιζόμενος τον Επίκουρο και τη Λεόντιον «Είναι από τις φθηνές εξυπνάδες που πιπιλίζουν για τους φιλοσόφους και τους γραμματιζούμενους».
Αν όμως δεχθούμε τα γεγονότα της επιστολής ως πραγματικά τότε ίσως ο Τίμαρχος να ήταν και η αιτία που η Λεόντιον ασπάσθηκε την Επικούρεια Φιλοσοφία και εντάχθηκε στον Κήπο.
Δυστυχώς οι πηγές είναι πάρα πολύ λίγες, μόνο σκόρπιες αναφορές, που μας αναγκάζουν να υποθέσουμε πράγματα και καταστάσεις, με συνέπεια να μην μπορούμε να έχουμε μια πλήρη και σαφή εικόνα της Λεοντίου. Είναι γεγονός όμως ότι υπερασπιζόταν τα δικαιώματα των γυναικών με πολύ πάθος και με όλα τα μέσα που θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει την εποχή εκείνη όπως ήταν και οι επιστολές.
Αξίζει να αναφέρουμε ότι στην αθηναϊκή κοινωνία η γυναίκα τελούσε μονίμως υπό ανδρική κηδεμονία. Η νέα κοπέλα μέχρι το γάμο της εξαρτάται άμεσα από τον πατέρα της. Όταν έφθανε στην αποδεκτή κοινωνικά ηλικία γάμου, η οποία σύμφωνα με τις τότε αντιλήψεις υπολογίζονταν με βάση τη γυναικεία ήβη, ο πατέρας της επέλεγε το μέλλοντα σύζυγό της, έκτοτε ήταν υπό την κηδεμονία του συζύγου της. Η βασική ευθύνη της, όμως, ήταν η διαχείριση του οίκου. Μέσω της χρηστής διαχείρισης ενός αθηναϊκού οίκου από τη νοικοκυρά θα επιτυγχάνονταν η ευημερία και η μακροημέρευση του. Για το λόγο αυτό ο σύζυγος και κύριος του οίκου, από την πρώτη στιγμή αναλάμβανε να εξηγήσει τη βασική αυτή υποχρέωση στην νεαρή γυναίκα του. Ο Επίκουρος όμως έλεγε για την σχέση των δύο φύλων :
«Η γυναίκα σου πρέπει μάλλον να σε ντρέπεται και όχι να σε φοβάται. Διότι δεν την πήρες για υπηρέτρια αλλά για συμμέτοχο της Ζωής σου».(Επίκουρος «Γνώμαι συλλεγείσαι» Ιωάννου Γεωργίδη)
Ο Θεοδωρίδης γράφει (σ.280) για την γυναίκα μέσα στον Κήπο.
«Στον Κήπο έγινε κάτι που ξεπερνάει ό,τι ως τότε είχε γίνει στην Ελλάδα. Η γυναίκα κέρδισε κάποιο βάθρο, ανασαίνει ανετότερα, αναμετρά το μυαλό της με το ανδρικό και βλέπει πως η χιλιοειπωμένη κατωτερότητά της είναι μύθος. Κάποιος ή κάποιοι αναγνωρίζουν πως έχει ψυχή, νοιάζονται γι αυτή, την τριγυρίζουν με εκτίμηση και στοργή. Δεν αργεί ν’ αποδειχθεί, όπως στα δικά μας χρόνια, πως η γυναίκα μπορεί ν’ αποδώσει.
Λόγω της έντονης δραστηριότητας της Λεοντίου ως φιλοσόφου, για την ελευθερία και την υπεράσπιση των δικαιωμάτων των γυναικών, που βασίζεται στην αρχή ότι τα φύλα είναι διαφορετικά αλλά ίσα, καθώς και με το πάθος που αντιμετώπιζε τα γυναικεία προβλήματα, θα μπορούσαμε να την εντάξουμε σ’ αυτούς που φιλοσοφώντας μέσα στα πλαίσια της επικούρειας φιλοσοφίας, βάλανε τα θεμέλια, για να έρθουν πολλούς αιώνες αργότερα οι πρωτεργάτες της ανεξαρτησίας των γυναικών και να ανεγείρουν το οικοδόμημα της ισότητας των δύο φύλλων.
***
Κώστας Καλεύρας
Βιβλιογραφία:
1. «Πατριαρχία»  του Έρνεστ Bornrman έκδοση M.I.E.T. 1988
2. «Επικουρείων Δόξαι» Χρήστου Γιαπιτζάκη Εκδ. Παπαδημητρίου
3. Εθνικόν Ημερολόγιον 1892
4. «Επίκουρος η αληθινή όψη του αρχαίου κόσμου» Χ. Θεοδωρίδη έκδοση Εστία
5.Αλκίφρωνος «Επιστολαί» έκδοση Πατάκη
6. Πλίνιος ο Πρεσβύτερος, «Περί της Αρχαίας Ελληνικής Ζωγραφικής», 35ο βιβλίο της «Φυσικής Ιστορίας»

Φιλικά Ο Παλιός ο Χρόνος



Έχω κουραστεί κάθε χρόνο τα ίδια και τα ίδια…

Πάντα να φταίω εγώ γιατί δεν έγιναν τα πράγματα στη ζωή σας όπως τα θέλατε…



Ποιος σας είπε αδέλφια μου, αλήτες, πουλιά ότι εγώ είμαι ο κατασκευαστής των βασάνων σας; 

Ποιος σας είπε ότι γουστάρω να σας βλέπω μέσα στο κλάμα και τη δυστυχία; 


Έρχομαι με χαρές και πανηγύρια και με ανάλαφρα βήματα και φεύγω σκυφτός και ρακένδυτος γιατί κανένας πια δεν με θέλει… 






Όλοι σας εναποθέτετε πάνω μου τις αναποδιές και τα ευτράπελα που συνέβησαν και όλο «φύγε Γέρο Χρόνε ακούω και μην ξανάρθεις ποτέ» και πολλά άλλα, πιο σκληροπυρηνικά….

Όλοι ξαφνικά παρακαλάτε για το καινούργιο, για το άγνωστο… αυτό που αποφεύγατε όπως ο διάβολος το λιβάνι μέσα στη χρονιά που παρήλαυνα. 

Και τώρα ξαφνικά, χοροί και τραγούδια για τον καινούργιο χρόνο...



Κι αυτός ο δόλιος, ανυποψίαστος, όπως ήμουν κι εγώ πριν ένα χρόνο, χαίρεται γιατί νομίζει ότι είναι καλύτερος από μένα. 






Νομίζει με την αφέλεια που τον διακρίνει ότι θα σας κάνει ευτυχισμένους. 

Θα κάνει τα πράγματα όπως τα χρειάζεστε. 

Αυτό που δεν καταλαβαίνει είναι ότι κι εγώ έκανα τα πράγματα, τις καταστάσεις της ζωής σας όπως ακριβώς χρειαζόταν ο καθένας σας…


Ο Χρόνος αποκαλύπτει την Αλήθεια – Giovanni Battista Tiepolo – περίπου το 1743


Άλλους διευκόλυνα στο να φύγουν κι άλλους στο να γεννηθούν… 

Άλλοι χρειάζονταν ένα χωρισμό, μια αρρώστια για να βάλουν μυαλό ή για να λέμε τα πράγματα όπως ακριβώς είναι, για να βγάλουν μυαλό και να έρθουν πιο κοντά στην καρδιά τους και στον εαυτό τους…


Ο χρόνος αποκαλύπτει την αλήθεια – Πομπέο Μπατόνι – περίπου 1740-1745


όμως εκείνοι τίποτα… παρέμειναν μετεξεταστέοι στη ζωή!

Σε άλλους, τους βολεμένους, έφερα χίλιες δυο ανατροπές μήπως και αλλάξουν και δραστηριοποιηθούν και μπουν σε εγρήγορση, νοητική και συναισθηματική… 

ελαχιστότατοι πέρασαν αυτές τις εξετάσεις…


Χρόνος – Pieter Christoffel Wonder – 1810


Άλλους είδα να περιφέρονται και να εκλιπαρούν για μια σχέση, για συντροφικότητα και νόμιζαν ότι θα τους τον έχω έτοιμο τον σύντροφο να τους περιμένει στη γωνία με ένα μπουκέτο λουλούδια στο χέρι επειδή το λέει η Αλκυόνη. 

Αμ δε! 





Στην ουσία οι περισσότεροι έναν σύντροφο στα μέτρα τους ήθελαν, να μην διαμαρτύρεται, να μιλά απλά για να επιβεβαιώνει αυτά που έλεγαν και να τους κάνει όλα τα χατίρια… 

Έναν σύντροφο που στην ουσία θα τον βαριόντουσαν πολύ γρήγορα και θα τον έστελναν ταξιδάκι με εισιτήριο χωρίς επιστροφή…


Ο Χρόνος σώζει την αλήθεια από το ψέμα και τον φθόνο

Franjois Lemoyne – 1737


Μήπως και δεν το έκανα; 

Το δοκίμασα κι αυτό, γι’ αυτό σας μιλώ σαν ειδικός παρατηρητής των σχέσεων. 



Από τους άλλους που έστειλα, αυτούς, τους διαφορετικούς, που θα καθρεφτιζόταν οι ίδιοι μέσα στη μάτια και στα λόγια τους και θα αναγκαζόντουσαν να ωριμάσουν και να συμπεριφερθούν σαν ενήλικες απέναντι τους…


Aνιμπάλε Καράτσι Μια αλληγορία της Αλήθειας και του χρόνου


από αυτούς, την έκαναν εκείνοι με ελαφριά πηδηματάκια προβάλλοντας χίλιες δυο δικαιολογίες για να μην δουν, να μην νιώσουν, να μην παραδοθούν στην Αγάπη…


Και υπήρχαν και εκείνοι που σαν τρελοί παρακαλούσαν για έναν έρωτα μεγάλο. 


Ο καθρέφτης του χρόνου

Cornelis van Haarlem


Και αντί να τον περιμένουν με ανοιχτοσύνη και ενθουσιασμό περίμεναν στολισμένοι το φόβο και την καχυποψία τους… 


Και ποιος είμαι εγώ, κανένας τρελός να στείλω στη λαιμητόμο της δυστυχίας κάποιο ανυποψίαστο θύμα; 





Άστους να πορεύονται στη μοναξιά τους σκεφτόμουνα ώσπου να μάθουν… 

Άλλωστε ο ειδικός σε όλα αυτά δεν είμαι εγώ, αλλά η ίδια η Ζωή. 



Αν θέλετε λοιπόν να τα βάλετε με κάποιον, βάλτε τα με τη ΖΩΗ! 


Ο χρόνος διατάζει το γήρας να καταστρέψει την ομορφιά – Πομπέο Μπατόνι – 1746


Αλλά που να το τολμήσετε. 

Ξέρετε πολύ καλά ότι αυτή έχει το πάνω χέρι και ειδικεύεται στις ανατροπές.


Αντί λοιπόν να τα δείτε αλλιώς τα πράγματα και να τα βρείτε μαζί της βρίσκεται έναν αποδιοπομπαίο τράγο, Εμένα, και ξεσπάτε πάνω μου τα νευράκια σας. 






Ε! βέβαια, αν τα βάζατε με τη Ζωή θα σας ζητούσε να δείτε τον εαυτό σας, να ταξιδέψετε στο χρόνο όπως ο Σκρουτζ… 

Να δείτε, να ακούσετε, να νιώσετε και να ποθήσετε την αλλαγή…


Οι τέσσερις εποχές πληρώνουν φόρο τιμής στον Χρόνο
Bartholomäus Altomonte – περίπου 1737


Όσο δεν το τολμάτε, μην περιμένετε θεαματικές αλλαγές στη ζωή σας. 

Και δεν σας τα λέω αυτά γιατί σας νοιάζομαι και σας λυπάμαι… 

Όχι, μεγάλα παιδιά είστε στο κάτω, κάτω και μπορείτε να αποφασίσετε ποιο είναι το καλύτερο για σας… 


Ο θρίαμβος του χρόνου – Jan van den Hoecke


Γι’ αυτόν τον πλανεμένο, τον Νέο Χρόνο τα λέω μήπως και καταφέρω έστω και στα τελευταία μου βήματα να αλλάξω κάτι…

Γιατί αν δεν αλλάξει κάτι μέσα σας θα έρθει κι αυτός φτεροπετώντας και θα φύγει κουτρουβαλώντας…



Καλή Νέα Χρονιά να έχετε... 

με λιγότερο Μυαλό 
και περισσότερη Καρδιά…




Πάει κι ο παλιός ο χρόνος 

ο Γεροχρόνος


via

Τύχη είναι το ψευδώνυμο του Θεού



Για τον Χριστιανισμό και την Ορθόδοξη Εκκλησία μας τύχη δεν υπάρχει. Πουθενά στην Άγία Γραφή και ολόκληρη την Αγιοπατερική Γραμματεία δεν διδάσκεται η πίστη στην τύχη. 


Η λέξις τύχη δεν εκφράζει τίποτε άλλο παρά την άγνοιά μας ως προς τις αιτίες των φαινομένων ή των γεγονότων της ζωής. Δεν υπάρχει καμιά θεά ή καμιά τυφλή δύναμη που να λέγεται τύχη. Ό,τι φαίνεται σε μας τυχαίο και συμπτωματικό πηγάζει πάντοτε από μια βαθύτερη αιτία.

Όταν λέμε ότι ένα γεγονός οφείλεται στην τύχη, είναι ένας τρόπος του λέγειν και δεν εννοούμε τίποτε περισσότερο παρά ότι η αιτία μάς ήταν άγνωστη και όχι ότι η τύχη είναι η αίτια των πραγμάτων. Γι’ αυτό και κάποιος είπε: «Τύχη είναι ίσως το ψευδώνυμο του Θεού, όταν δεν θέλει να υπογράψει…».


Αλλά τότε τί υπάρχει; Η πρόνοια του Παντοδύναμου, του Πάνσοφου και Πανάγαθου Θεού μας, που εκφράζεται ως άκτιστη ενέργεια δημιουργίας, συντηρήσεως και διακυβερνήσεως του ορατού και του αοράτου κόσμου. 

Με την Πρόνοια του Θεού κάθε κτίσμα βοηθείται να πραγματοποιήσει τον σκοπό, για τον όποιον δημιουργήθηκε. Στην Παλ. Διαθήκη διαβάζουμε: 

«Η ση Πάτερ διακυβερνά πρόνοια, ότι έδωκας και εν θαλάσση οδόν και εν κύμασι τρίβον ασφαλή, δεικνύς ότι δύνασαι εκ παντός σώζειν». 
(Σοφία Σολομ. 14,3)

Πράγματι, ο Θεός προνοεί για όλα. Από τα αναρίθμητα δισεκατομμύρια των αστρικών νεφελωμάτων και των ηλίων, μέχρι το πιό αφανές μόριο της ύλης. Από τα μεγάλα κήτη που διασχίζουν τους ωκεανούς μέχρι το αδιόρατο σκουληκάκι του βυθού. 

Τόσο για την αιωνόβια και αγέρωχη βελανιδιά, όσο και για το ταπεινό λουλουδάκι της χαράδρας του βουνού. Τόσο για τον υπερήφανο αετό, όσο και για το μικροσκοπικό έντομο. Μα πιό πολύ απ’ όλα προνοεί και φροντίζει ο Θεός για τον βασιλέα της γης, τον άνθρωπο.


Θέλοντας να τονίσει αυτή την μεγάλη πραγματικότητα και ο Κύριος μας, μας παραπέμπει στη φύση και λέγει ωραιότατα: 

«Εμβλέψατε εις τα πετεινά του ουρανού, ότι ου σπείρουσιν, ουδέ θερίζουσιν, ουδέ συνάγουσιν εις αποθήκας και ο Πατήρ υμών ο ουράνιος τρέφει αυτά. Καταμάθετε τα κρίνα του αγρού πώς αυξάνει, ου κοπιά, ουδέ νήφει, λέγω δε υμίν ότι ουδέ Σολομών εν πάση τη δόξη αυτού περιεβάλετο ως εν τούτων. 

Ούχ υμείς μάλλον διαφέρετε αυτών;»

(Ματθ. Στ’. 26-29)


Και πάλιν: 

«Υμών δε και αι τρίχες της κεφαλής πάσαι ηριθμημέναι εισί». 
(Ματθ. 10,30) 

Και τούτο το καταπληκτικό: «Ουχί δύο στρουθία ασσαρίου πωλείται; και εν εξ αυτών ου πεσείται επί την γην άνευ του Πατρός υμών» (ένθ. άνωτ.)


Τίποτε λοιπόν στον κόσμο και στη ζωή μας δεν είναι τυχαίο. Όλα έχουν τον βαθύτερο λόγο και τον απώτερο σκοπό τους. Υπάρχει ένα θείο σχέδιο για τον κόσμο γενικά και για κάθε επί μέρους πλάσμα ειδικά. 





Στην περίπτωση του ανθρώπου βέβαια το σχέδιο Του ο Θεός το συνδυάζει κατά τρόπο πάνσοφο και μυστηριώδη με την ελευθερία της βουλήσεως, που ο ίδιος του έχει χαρίσει. Δεν υπάρχει ειμαρμένη, πεπρωμένο ή απόλυτος προορισμός. 


Ο άνθρωπος κάνοντας πολλές φορές κακή χρήση αυτής της ελευθερίας του, φαίνεται πως ματαιώνει τα σχέδια του Θεού, χωρίς τελικά να το κατορθώνει, αλλά όμως καταστρέφεται ο ίδιος. 

Αφού λοιπόν δεν υπάρχει τύχη, φανερό είναι ότι δεν πρέπει να υπάρχουν τυχεροί ή άτυχοι άνθρωποι, ευνοούμενοι ή μη κάποιας τυφλής μοίρας. Αυτές είναι δοξασίες και αντιλήψεις του σκοτεινού ειδωλολατρικού παρελθόντος και δεισιδαίμονες προλήψεις, που τις καλλιεργούν σκόπιμα διάφοροι «γόητες», μάντεις, μάγοι, αστρολόγοι, χαρτορίχτρες κ.λπ. προς ίδιον όφελος.


Από αυτά όλα ήλθε να μας ελευθερώσει ο Χριστός, χαρίζοντας το άπλετο φως της Αλήθειας Του. 

«Γνώσεσθε την αλήθειαν και η αλήθεια ελευθερώσει ημάς» 
(Ιωάν. Η’. 32). 

Άλλωστε -αν θέλουμε να προχωρήσουμε σε περιπτωσιολογία- με ποιά κριτήρια συνήθως χαρακτηρίζουμε ένα άνθρωπο τυχερό ή άτυχο; Από τον πλούτο, την εργασία, την σταδιοδρομία, το γάμο και την οικογένεια, την υγεία, τα λαχεία κ.λπ. 

Αλλά αυτά απλώς αποτελούν την βιολογική του πλευρά και όχι την όλη ζωή του. Ωστόσο, βαθύτερη εξέταση και αυτών των περιπτώσεων μας βοηθά να δούμε ότι: 

α) αυτός που σε ένα μπορεί να θεωρηθεί τυχερός, σε άλλα μπορεί να θεωρηθεί άτυχος. 

Π.χ. έχει πλούτη, αλλά δεν έχει υγεία, έχει καλή δουλειά, αλλά όχι καλή οικογένεια κ.ο.κ. 

β) αυτό που θεωρούμε καλή τύχη, μπορεί στην ουσία να είναι η πιό μεγάλη ατυχία και αντιθέτως. 

Π.χ. παντρεύεται μια κοπέλα και λέμε «τυχερή!». Αργότερα όμως αποδεικνύεται ότι αυτός ο γάμος ήταν ατυχής… 

Αποτυγχάνει ένας νέος στις εισαγωγικές και λέμε «άτυχος». Αυτό όμως μπορεί να γίνει αφορμή να στραφεί άλλου και να διαπρέψει. 

Μεγάλοι δημιουργοί όχι σπάνια υπήρξαν τα «θύματα» παρομοίων ατυχιών. Γι’ αυτό κάποιος είπε: «Ατυχής είναι εκείνος που δεν μπορεί να υποφέρει την ατυχία». 

γ) Πολλές φορές τυχερό λέμε ένα, που με την «καπατσοσύνη» του, την πονηριά, την ψευτιά και κλεψιά του, ή με τον αριβισμό του, κατορθώνει να προοδεύει και να επιπλέει πατώντας επί πτωμάτων.

 Ενώ λέμε άτυχο τον τίμιο και ακέραιο χαρακτήρα, που για να μη πουλήσει τη συνείδησή του, χάνει ορισμένες τέτοιες «ευκαιρίες».



Είναι όμως σωστοί αυτοί οι χαρακτηρισμοί; 


δ) Η πείρα μαρτυρεί ότι η τύχη του καθενός βρίσκεται στα χέρια του. Κανείς δεν γεννήθηκε με ένα ασημένιο κουτάλι στο στόμα. 

Η εργατικότητα και ο τίμιος κόπος κάνουν την καλή τύχη. Αντίθετα η οκνηρία και η αργία είναι μήτηρ… πάσης ατυχίας. 


ε) Η ζωή μας -όπως προελέχθη- κυλά μέσα στο μυστήριο της αγαθής Πρόνοιας του Θεού, ο οποίος με ασύλληπτη ποικιλία τρόπων εργάζεται, είτε «κατ’ ευδοκίαν» είτε «κατά παραχώρησιν» όπως διδάσκει η θρησκεία μας, μέσα από ευχάριστα ή δυσάρεστα γεγονότα, παιδαγωγικώς και προοδευτικώς να μας οδηγήσει στην αγκαλιά Του.

Τελικά ο ουσιαστικά τυχερός, είναι αυτός που κέρδισε την ψυχή του και άτυχος αυτός που την έχασε. 

«Τί ωφελήσει άνθρωπον εάν κερδίση τον κόσμον όλον και ζημιωθή την ψυχήν αυτού; 
(Μάρκ. Η’ 36).




Αρχιμ. Α. Καραμαντζάνη
 "Οι Πατέρες και τα προβλήματα της ζωής μας".

The Seven Modern Sins




Μὲ ρωτᾶς, ἄνθρωπε τοῦ Θεοῦ ἀπὸ ποὺ προέρχεται ἡ σημερινὴ κρίση, καὶ τί σημαίνει αὐτὴ. Ποιὸς εἶμαι ἐγὼ γιὰ νὰ μὲ ρωτᾶς γιὰ ἕνα τόσο μεγάλο μυστικὸ;


”Μίλα ὅταν ἔχεις κάτι καλύτερο ἀπὸ τὴ σιωπὴ”, λέγει ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος. 


Ὅμως παρόλο ποὺ θεωρῶ, ὅτι ἡ σιωπὴ εἶναι ὥρα καλύτερη ἀπὸ κάθε ὁμιλία, καὶ ὅμως λόγω ἀγάπης πρὸς ἐσένα, θὰ σοὺ ἐκθέσω ἐκεῖνα ποὺ σκέπτομαι περὶ αὐτοῦ ποὺ ρώτησες.


Ἡ κρίση εἶναι ἑλληνικὴ λέξη, καὶ σημαίνει δίκη. 


Στὴν Ἁγία Γραφὴ αὐτὴ ἡ λέξη χρησιμοποιεῖται πολλὲς φορὲς. Ἔτσι ὁ ψαλμωδὸς λέει: “διὰ τοῦτο οὐκ ἀναστήσονται ἀσεβεῖς ἐν κρίσει” (Ψάλμ. 1,5).  

Σὲ ἄλλο μέρος πάλι λέει: ”ἔλεος καὶ κρίσιν ἄσομαι σοὶ, Κύριε” (Ψάλμ. 100,1). 

Ἀντικατάστησε τὴ λέξη “κρίση” μὲ τὴ λέξη “δίκη” καὶ διάβασε:

“διὰ τοῦτο οὐκ ἀναστήσονται ἀσεβεῖς ἐν δίκη“. Ἕως τώρα οἱ εὐρωπαϊκοὶ λαοὶ χρησιμοποιοῦσαν τὴ λέξη “δίκη” ἀντὶ γιὰ τὴ λέξη “κρίση” ὅποτε καὶ νὰ τοὺς ἔβρισκε κάποια συμφορά. Τώρα ἡ καινούρια λέξη ἀντικατέστησε τὴν παλιὰ, καὶ τὸ κατανοητὸ ἔγινε ἀκατανόητο. 


Ὅταν γινόταν ξηρασία, πλημμύρα, πόλεμος, ἢ ἔπεφτε ἐπιδημία, ὅταν ἔριχνε χαλάζι, γίνονταν σεισμοὶ, πνιγμοὶ καὶ ἄλλες συμφορὲς, λέγανε «Θεία δίκη!».






Καὶ αὐτὸ σημαίνει: 


κρίση μέσα ἀπὸ ξηρασίες,


κρίση μέσα ἀπὸ πλημμύρες,


μέσα ἀπὸ πολέμους, 


μέσα ἀπὸ ἐπιδημίες κ.λπ. 


Καὶ τὴ σημερινὴ χρηματο-οἰκονομικὴ δυσκολία ὁ λαὸς τὴν θεωρεῖ ὡς Θεία δίκη, ὅμως δὲν λέει ἡ δίκη ἀλλὰ ἡ κρίση.


Ἔτσι ὥστε ἡ δυσκολία νὰ πολλαπλασιάζεται μὲ τὸ νὰ γίνεται ἀκατανόητη! 


Ἐφόσον ὅσο ὀνομαζόταν μὲ τὴν κατανοητὴ λέξη «δίκη», ἦταν γνωστὴ καὶ ἡ αἰτία, λόγω τῆς ὁποίας ἦρθε ἡ δυσκολία, ἦταν γνωστὸς καὶ ὁ Δικαστὴς, ὁ Ὁποῖος ἐπέτρεψε τὴν δυσκολία, ἦταν γνωστὸς καὶ ὁ σκοπὸς τῆς ἐπιτρεπόμενης δυσκολίας. 


Μόλις ὅμως χρησιμοποιήθηκε ἡ λέξη «κρίση», λέξη ἀκαταλαβίστικη σὲ ὅλους, κανεὶς δὲν ξέρει πιὰ νὰ ἐξηγήσει οὔτε γιὰ ποιὸ λόγο, οὔτε ἀπὸ Ποιὸν, οὔτε ὡς πρὸς τί; 


Μόνο σ’ αὐτὸ διαφέρει ἡ τωρινὴ κρίση ἀπὸ τὶς κρίσεις ποὺ προέρχονται ἀπὸ τὴν ξηρασία ἢ τὴν πλημμύρα ἢ τὸν πόλεμο ἢ τὴν ἐπιδημία ἢ τοὺς πνιγμοὺς ἢ κάποιους ἄλλους πειρασμούς.


Μὲ ρωτᾶς γιὰ τὴν αἰτία τῆς τωρινῆς κρίσης, ἢ τῆς τωρινῆς Θείας δίκης! 


Ἡ αἰτία εἶναι πάντα ἡ ἴδια. 


Ἡ αἰτία γιὰ τὶς ξηρασίες, τὶς πλημμύρες, τὶς ἐπιδημίες καὶ ἄλλα μαστιγώματα τῆς γενιᾶς τῶν ἀνθρώπων, εἶναι ἡ αἰτία καὶ γιὰ τὴν τωρινὴ κρίση.


Ἡ ἀποστασία τῶν ἀνθρώπων ἀπὸ τὸν Θεὸ. 


Μὲ τὴν ἁμαρτία τῆς Θεὸ-ἀποστασίας οἱ ἄνθρωποι προκάλεσαν αὐτὴ τὴν κρίση, καὶ ὁ Θεὸς τὴν ἐπέτρεψε, ὥστε νὰ ξυπνήσει τοὺς ἀνθρώπους, νὰ τοὺς κάνει εὐσυνείδητους, πνευματικοὺς καὶ νὰ τοὺς γυρίσει πρὸς Ἐκεῖνον.


Στὶς μοντέρνες ἁμαρτίες - μοντέρνα καὶ ἡ κρίση.


Καὶ ὄντως ὁ Θεὸς χρησιμοποίησε μοντέρνα μέσα ὥστε νὰ τὸ συνειδητοποιήσουν οἱ μοντέρνοι ἄνθρωποι: 


χτύπησε τὶς τράπεζες, τὰ χρηματιστηρία, τὶς οἰκονομίες, τὸ συνάλλαγμα τῶν χρημάτων. 


Ἀνακάτωσε τὰ τραπέζια στὶς συναλλαγὲς σ’ ὅλο τὸν κόσμο, ὅπως κάποτε στὸν ναὸ τῶν Ἱεροσολύμων.


Προξένησε πρωτόγνωρο πανικὸ μεταξὺ ἐμπόρων καὶ αὐτῶν ποὺ ἀνταλλάσσουν τὸ χρῆμα. 


Προκάλεσε σύγχυση καὶ φόβο.


Ὅλα αὐτὰ τὰ ἔκανε γιὰ νὰ ξυπνήσουν τὰ ὑπερήφανα κεφαλάκια τῶν σοφῶν της Εὐρώπης καὶ τῆς Ἀμερικῆς, γιὰ νὰ ἔλθουν εἰς ἑαυτοὺς καὶ νὰ πνευματικοποιηθοῦν.


Καὶ ἀπὸ τὴν ἄνεση καὶ τὸ ἀγκυροβόλημα στὰ λιμάνια τῆς ὑλικῆς σιγουριᾶς νὰ θυμηθοῦμε τὶς ψυχές μας, νὰ ἀναγνωρίσουμε τὶς ἀνομίες μας καὶ νὰ προσκυνήσουμε τὸν ὕψιστο Θεὸ, τὸν ζωντανὸ Θεό.


Μέχρι πότε θὰ διαρκέσει ἡ κρίση; 


Ὅσο τὸ πνεῦμα τῶν ἀνθρώπων μένει δίχως ἀλλαγή.


Ὥσπου οἱ ὑπερήφανοι ὑπαίτιοι αὐτῆς τῆς κρίσης νὰ παραιτηθοῦν μπροστὰ στὸν Παντοδύναμο. 


Ὥσπου οἱ ἄνθρωποι καὶ οἱ λαοὶ νὰ θυμηθοῦν, τὴν ἀκαταλαβίστικη λέξη «κρίση», νὰ τὴν μεταφράσουν στὴν γλώσσα τους, ὥστε μὲ ἀναστεναγμὸ καὶ μετάνοια νὰ φωνάξουν: «Θεία δίκη!». 


Πὲς καὶ ἐσὺ τίμιε πατέρα, ἡ Θεία δίκη, ἀντὶ ἡ κρίση, καὶ ὅλα θὰ σοὺ γίνουν ξεκάθαρα.


Χαιρετισμοὺς καὶ Εἰρήνη.




Οι Επτά θανατηφόρες αμαρτίες 

της σύγχρονης εποχής 



Εμπνευσμένη από τη σύνθεση και το σχεδιασμό των Επτά θανατηφόρων αμαρτιών και των τεσσάρων τελευταίων πράξεων του Ιερόνυμου Μπός. 






Έχουν αντικατασταθεί οι αντίθετες ενέργειες των 7 αρετών - για παράδειγμα, η γαστριμαργία αντικαθίσταται με τη «δίαιτα» και το «γλύψιμο» αντικατέστησε τον  φθόνο.

Στην απεικόνιση καθεμιάς από αυτές τις θανατηφόρες αμαρτίες είναι ένα ζώο ή ένα φυτό που έχει κακή επίδραση, καθώς η κατσαρίδα αντιπροσωπεύει την σπατάλη και το αγριοβούβαλο του νερού δείχνει την αδιαφορία. Αντί για το μάτι του Θεού, το οποίο ο Bosch έθεσε στο επίκεντρο του σχεδίου του, η White ενσωμάτωσε την ίριδας της γάτας, η οποία αντιπροσωπεύει τη Γαία, με την επικεφαλίδα "Το Μάτι της Γαίας τα βλέπει όλα". Η καλλιτέχνης έχει επίσης δημιουργήσει μια ξυλογραφία με τον ίδιο τίτλο και παρόμοια σύνθεση και μια άλλη μεγάλη ακρυλική ζωγραφική σε ένα ξύλινο τραπέζι The Seven Deadly Isms - το τελευταίο έχει περιγραφεί ως "Boschian extravaganza ... που απεικονίζει τέτοιες σύγχρονες εμμονές όπως ο υλισμός και ο σοκολατισμός στον περίπλοκα εικονιστικό πίνακα ". 

Για να δείτε τις Επτά θανατηφόρες αμαρτίες της σύγχρονης εποχής, υπομονετικά να επεξεργαστείτε τον πίνακα και να δείτε καθεμιά από τις ενότητες που είναι άρτια ενσωματωμένες. Το κέντρο είναι ένα σκοτεινό μάτι με τις επιγραφές "Οι Επτά θανατηφόρες αμαρτίες" στη μία πλευρά και "Το Μάτι της Γαίας τα βλέπει Όλα" από την άλλη. Οι ενότητες περιγράφονται παρακάτω μετά από έναν σύντομο, γενικό ορισμό από το WordNet του Princeton.


Εξουθένωση

Ορίζεται ως απόσυρση στο παρασκήνιο, καθιστώντας τον εαυτό σας δυσδιάκριτο.

Παρουσιάζει τρεις δραστηριότητες σε ένα δωμάτιο:

Ένα άτομο με το πρόσωπό του σε μια εφημερίδα αφοσιώθηκε σε μια σειρά, πολλές άλλες εφημερίδες ακολουθούν μετά από αυτό. Το ένα χέρι είναι στο χαρτί και το άλλο πετά το προηγούμενο.

Ένα άτομο γονατιστό διαβάζει στο φως των κεριών ένα βιβλίο που στηρίζεται σε μια τουαλέτα, σκουπίζοντας δάκρυα από τα μάτια του. Το χαρτί τουαλέτας ξετυλίγεται στο πάτωμα όπου βρίσκεται ένα βιολί και το δοξάρι του.

Ένα άτομο γονατιστό επεξεργάζεται μια περούκα από αγκάθια στο πάτωμα, ενώ τα μαλλιά του βρίσκονται στα χέρια του καθώς τα κοιτάζει επίμονα και παίζει με αυτά.


Αθλιότητα

Η αθλιότητα ορίζεται είτε ως απέχθεια από τις σεξουαλικές σχέσεις (π.χ. λόγω θρησκευτικών όρκων) είτε λόγω αγαμίας.

Δείχνει ένα γυμνό ζευγάρι. Η χειρονομία της γυναίκας τον «σταματά» και κοιτάζει μακριά από αυτόν. Ένας κάκτος μεγαλώνει γύρω από τα πόδια της. Πάνω από το κρεβάτι είναι μια εικόνα ενός αγίου, και πάνω από αυτό ένας σταυρός. Ο άντρας Κρατά ένα μαστίγιο (σεξουαλικό παιχνίδι) και έχει στύση. Επειδή και ο δύο έχουν το ένα πόδι τους στο χαλί, είναι σημάδι ότι είναι παντρεμένοι.


Εργασιομανία

Ορίζεται ως καταναγκασμός για την εργασία.

Εμφανίζει ένα άτομο με κακή εργονομία που γέρνει πάνω από μια μικρή οθόνη υπολογιστή πληκτρολογώντας στο πληκτρολόγιο. Ένα άλλο πρόσωπο κοιτάζει προσεκτικά στο σκοτεινό βάθος ενός κυλινδρικού μπλε τροχού στο πάτωμα ενώ στέκεται κάτω από μια προεξοχή χρησιμοποιώντας αυτό το ειδικό τμήμα του δαπέδου σαν ένα πάγκο εργασίας. Υπάρχουν στοίβα βιβλία και χαρτιά στο πάτωμα και ένα ράφι με περισσότερα από αυτά. Είναι  μεσάνυχτα. Μια σόμπα με σίδερα στη φωτιά μαγειρεύει μια κατσαρόλα  ατμού και ... περισσότερα εργαλεία στο έδαφος.


Δίαιτα

Η δίαιτα ορίζεται ως η πράξη περιορισμού της πρόσληψης τροφής ή της πρόσληψης συγκεκριμένων τροφών.

Παρουσιάζει ένα ανορεξικό άτομο με τα δύο χέρια να χειρονομούν " σε αρνητική στάση", ενώ κάθεται σε ένα τραπέζι με κάθε είδους τροφίμων, υγιεινά και ανθυγιεινά. Σπρώχνει μια γαλοπούλα με το πόδι του. Ένας αρουραίος με την ουρά του στο τυρί καταβροχθίζει τα κεκάκια. Κοιτάζει ένα μήλο που βρίσκεται στο πάτωμα κοντά σε ένα μενού σε ένα μαυροπίνακα. Ένας σκελετός προκειμένου να αδυνατίσει χορεύει σε μια σκηνή. Δύο μεγάλα μενού είναι αναρτημένα και περιέχουν περιγραφές των γευμάτων.



Σπατάλη

Ως σπατάλη ορίζεται το αλόγιστο ξόδεμα πόρων πλούτου σε άχρηστα και περιττά.

Εμφανίζεται ένα άτομο που ρίχνει νερό σε ένα νεροχύτη. Το νερό τρέχει από μια κεφαλή για ντους. Στο νεροχύτη ένα άτομο σκοτώνει "την χήνα που έκανε τα χρυσά αυγά", ένα άτομο  περπατάει σε ένα καζίνο, και τα χρήματα του πέφτουν από την τσέπη του. Ένα χέρι σκορπάει χρήματα στο νεροχύτη. Οι κατσαρίδες αλωνίζουν στο ρυθμό του παιχνιδιού.


Γλύψιμο

Το να πιπιλίζεις ορίζεται ως είτε να προσπαθείς να κερδίσεις την εύνοια κάποιου με κολακεία, είτε να προσφέρεις τον εαυτό σου σε κάποιον άλλο, συχνά με αναληπτική συμπεριφορά.

Δείχνει τον διευθύνοντα σύμβουλο ενός γραφείου που βρίσκεται στον επάνω όροφο ενώ ένας άλλος κρατά το πόδι του παντελονιού και γλείφει τον πισινό του. Ένα άτομο κάθεται σε ένα τραπέζι πιπιλίζοντας ένα βατραχάκι που το κρατάει με ένα πιρούνι, και περισσότερα βατράχια στο πιάτο. Ένας μεγάλος βάτραχος με ροζ μουσούδα στο κεφάλι του φεύγει από το γραφείο.


Αδιαφορία

Η αδιαφορία ορίζεται με διαφορετικό τρόπο είτε ως το χαρακτηριστικό έλλειψης ενθουσιασμού ή ενδιαφέροντος για πράγματα γενικά. Το χαρακτηριστικό του να παραμένει ήρεμος και να δείχνει  ότι δεν νοιάζεται, μια περιστασιακή έλλειψη ανησυχίας. Απάθεια που αποδεικνύεται από την απουσία συναισθηματικών αντιδράσεων. Και απροκατάληπτα αμερόληπτη αδιαφορία.

Δείχνει ένα κτίριο με την ένδειξη "Φιλανθρωπία" με ευρύτατα φιλόδοξα σκαλιά που οδηγούν σε είσοδο χωρίς πόρτα. Δύο έργα τέχνης κοσμούν τις πλευρές του: δεξιά ένα ώριμο αγγούρι, στα αριστερά μια βιολογική ανθρώπινη καρδιά. Στο πεζοδρόμιο υπάρχουν τρεις εικόνες: στα αριστερά βρίσκεται ένα ασιατικό βουβάλι που βυθίζεται στο νερό μέχρι το λαιμό του. Στα δεξιά είναι μια αριθμομηχανή. Στο κέντρο είναι ένα βάθρο στο ύψος των σκαλοπατιών με ένα άτομο που στέκεται πάνω του, παγοκύστες που στάζουν από το κοστούμι του και από το κεφάλι του. Τα χέρια τους είναι σταυρωμένα και το βάρος του μετατοπίζεται στο δεξί του πόδι. Η εικόνα είναι το προσκήνιο της πόρτας και κοιτάζει δεξιά προς την καρδιά.




Ἁγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς 
ἀπὸ τὸ βιβλίο
 “Δρόμος δίχως Θεὸ δὲν ἀντέχεται
 Ἱεραποστολικὲς Ἐπιστολὲς Α’






via

Αφήσαμε την ψυχή μας πίσω



Κάποιες φορές μια ιστορία αγγίζει την ψυχή μας όσο τίποτα άλλο. 




Θέλουμε να σας παρουσιάσουμε μία αρχαία αφρικανική ιστορία για ένα τρόπο ζωής στον οποίο οι πράξεις πηγαίνουν προς μια κατεύθυνση και η καρδιά προς άλλη επειδή δεν υπάρχει χρόνος για να συναντηθούν. Η ιστορία έχει ως εξής:


Λέγεται πως ένας άντρας εισχώρησε στα αφιλόξενα εδάφη της Αφρικής. Μόνο οι αχθοφόροι του τον συνόδευαν. Ο καθένας είχε ένα μεγάλο μαχαίρι στα χέρια του και καθάριζε τον δρόμο μέσα στη μεγάλη βλάστηση. Ο σκοπός τους ήταν να συνεχίσουν να προχωρούν με κάθε κόστος.

«Ένα από τα μεγαλύτερα μειονεκτήματα της βιασύνης είναι ότι παίρνει πολύ χρόνο».  – Gilbert Keith Chesterton

Αν συναντούσαν ένα ποτάμι, το διέσχιζαν όσο το δυνατόν πιο γρήγορα. Αν υπήρχε κάποιος λόφος, επιτάχυναν τον ρυθμό τους για να μην χάσουν ούτε λεπτό. Αλλά ξαφνικά οι αχθοφόροι σταμάτησαν. Ο εξερευνητής ήταν έκπληκτος. Περπατούσαν μόνο για λίγες ώρες. Οπότε τους ρώτησε: 






«Γιατί σταματήσατε; Κουραστήκατε ήδη μετά από λίγες ώρες περπατήματος;»


Τότε ένας από τους αχθοφόρους τον κοίταξε και είπε: «Όχι κύριε, δεν κουραστήκαμε. Απλώς κινούμαστε πολύ γρήγορα και αφήσαμε πίσω την ψυχή μας. Τώρα την περιμένουμε να μας φτάσει.»


Μια ιστορία που σας προσκαλεί να συνδεθείτε με τον εαυτό σας


Όλοι έχουμε νιώσει αποσυνδεδεμένοι από τον εαυτό μας κάποια στιγμή. Σαν το άτομο που σηκώθηκε από το κρεβάτι, που πήγε στη δουλειά, που μίλησε δεν ήμασταν εμείς αλλά κάποιος άλλος. Είναι κάτι που αισθανόμαστε πολλές φορές όταν νιώθουμε βυθισμένοι στην πολυάσχολη ζωή μας και δεν μπορούμε να βρούμε ένα τρόπο διαφυγής.

Όλα σχετίζονται με το να βρούμε πάλι το κέντρο μας. Όπως λέει η ιστορία να επιτρέψουμε στην ψυχή μας να επιστρέψει. Κάποιες φορές το μόνο που χρειαζόμαστε είναι η σωστή διαχείριση της κατάστασης αλλά άλλες φορές χρειαζόμαστε κάτι περισσότερο από αυτό.

Αν δεν νιώσουμε αυτή τη σύνδεση και τον σχετικό έλεγχο της ζωής μας ίσως αρχίσουμε να χάνουμε το κίνητρο. Αυτό το αίσθημα μπορεί να μετατραπεί σε λύπη ή άγχος. Σε αυτό το σημείο όλα ξεκινούν να γίνονται περίπλοκα. Αλλά υπάρχουν καλά νέα: υπάρχει ένας απλός τρόπος να το διορθώσετε αυτό και χρειάζεται μόνο λίγα λεπτά την ημέρα. Να πως να το κάνετε:

Καθίστε για μια στιγμή στην άκρη του δρόμου


Όπως οι αχθοφόροι στην αφρικανική ιστορία, αν νιώσετε αποσυνδεδεμένοι από το κέντρο σας, αυτό που πρέπει να κάνετε είναι να σταματήσετε. Το πιο πιθανό είναι ότι βιάζεστε πολύ. Αυτό σας έχει κρατήσει από το να χαλαρώσετε και σημαντικότερα από το να ενώσετε την ψυχή με το δρόμο σας.

Το καλύτερο πράγμα που μπορείτε να κάνετε είναι να βρείτε μια ήσυχη στιγμή, ιδανικά προς το τέλος της ημέρας. Είναι η στιγμή οικειότητας με τον εαυτό σας και το αξίζετε. Χαλαρώστε και απλώς αναρωτηθείτε: πως ήταν η μέρα σας; τότε αναθεωρήστε τα πράγματα που σας συνέβησαν κατά τη διάρκεια της.

Μην αναρωτηθείτε απλώς τι κάνετε αλλά επίσης και τις σκέψεις και τα συναισθήματα που σας προκλήθηκαν. Ποιο ήταν το πρώτο πράγμα που σας ήρθε στο μυαλό μόλις ξυπνήσατε; πως νιώθατε όταν αντιμετωπίζατε ανθρώπους, καταστάσεις και τον εαυτό σας; αφιερώστε τουλάχιστον πέντε λεπτά σε αυτή τη ψυχική αναθεώρηση της ημέρας.


Προχωρήστε προς τον προβληματισμό και αφήστε την ψυχή σας να επιστρέψει

Αρχικά πιθανώς μόνο να δείτε μια διαδοχή μηχανικών δραστηριοτήτων και συναισθημάτων. Ωστόσο, σιγά σιγά όπως λέει και η αφρικανική ιστορία η ψυχή πρέπει να συμβαδίσει μαζί σας. Το να καταγράφετε όσα κάνετε είναι ένας βασικός τρόπος για να έρθετε πιο κοντά με τον εαυτό σας αλλά είναι μόνο η αρχή, τα πρώτα βήματα. Δεν χρειάζεται να κάνετε λεπτομερή λίστα από όλα όσα κάνατε. Απλώς αφήστε το μυαλό σας να κυλήσει ακόμα και όταν είναι μπερδεμένο. Πριν το καταλάβετε, θα παρατηρήσετε θορύβους διαφορετικών εμπειριών που δε γνωρίζατε. Την ηχώ από συναισθήματα που αγνοήσατε και τα άβολα αισθήματα που απορρίψατε.

Κάντε αυτό και η ψυχή θα συμβαδίσει μαζί σας. Σταδιακά θα μπορέσετε να βρείτε την ισορροπία. Η ανταμοιβή από αυτή τη μικρή καθημερινή προσπάθεια είναι περισσότερη γαλήνη. Επίσης θα έχετε περισσότερα οφέλη από αυτά που κάνετε και θα γνωρίσετε τον εαυτό σας καλύτερα. Το πιο σημαντικό είναι πως θα έχετε ένα εργαλείο για να κοιτάξετε τη ζωή σας με μια καλύτερη οπτική και να ανακαλύψετε τι πραγματικά θέλετε.
via

Feature (Side)

Πρόσφατα

Random

*

Archives

© 2013 Point of view. All rights resevered. Designed by | point me