Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

AD (728x90)

  • 2793 Pine St

  • 1100 Broderick St

  • 868 Turk St

  • 420 Fell St

Δεν έχω υπομονή για όποιον δεν αξίζει την υπομονή μου



Τα μαύρα φεγγάρια της υπομονής

«Δεν έχω υπομονή για κάποια πράγματα, όχι επειδή έχω γίνει υπεροπτική, αλλά επειδή έχω φτάσει σε ένα σημείο της ζωής μου όπου δεν μπορώ να χάνω χρόνο με ότι με δυσαρεστεί, ή με πληγώνει. Δεν έχω υπομονή για τον κυνισμό, για την υπερβολική κριτική και τις απαιτήσεις οποιασδήποτε φύσης.
Δεν έχω πια τη διάθεση να αρέσω σε όσους δεν αρέσω, να αγαπάω αυτούς που δεν με αγαπάνε και να χαμογελάω σε αυτούς που δεν μου χαμογελάνε. Δεν χαρίζω ούτε λεπτό σε αυτούς που λένε ψέματα, ή θέλουν να με χειραγωγήσουν.
Αποφάσισα να μην συνυπάρχω πια με την προσποίηση, την υποκρισία, την ανεντιμότητα και τον φτηνό έπαινο. Δεν μπορώ να ανεχθώ ούτε την επιλεκτική γνώση, ούτε την ακαδημαϊκή αλαζονεία. Δεν με ενδιαφέρει ούτε το κουτσομπολιό.
Αντιπαθώ τις αντιπαραθέσεις και τις συγκρίσεις. Πιστεύω στον κόσμο των αντιθέτων και γι’ αυτό αποφεύγω ανθρώπους με δύσκαμπτες και άτεγκτες προσωπικότητες. Στη φιλία απεχθάνομαι την έλλειψη αφοσίωσης και την προδοσία. Δεν τα πάω καλά με όσους δεν ξέρουν να πουν μια καλή κουβέντα, ή μια λέξη ενθάρρυνσης. Βαριέμαι τις υπερβολές και δεν μπορώ να αποδεχθώ αυτούς που δεν αγαπάνε τα ζώα.
Και πάνω από όλα δεν έχω υπομονή για όποιον δεν αξίζει την υπομονή μου».



Το παραπάνω κείμενο  ανήκει στον Πορτογάλο συγγραφέα Jose Micard Teixeira
Είναι από εκείνα τα κείμενα ή ατάκες που τα βρίσκεις και τα αναπαράγεις με ορμή γιατί εκφράζουν κάποια οργή σου ή κάποια επιθυμία που έχεις καταπιέσει. Ταυτίζεσαι, λες να, κάποιος εκεί έξω με καταλαβαίνει, δεν είμαι μόνος με όλους τους τρελούς. Και ξαφνικά τα shares και τα retweets χτυπάνε κόκκινο και διαπιστώνεις πόσοι ακόμα άνθρωποι γύρω σου έχουν την ίδια οργή ή επιθυμία που έκρυβες κι εσύ. Κοίτα πως μοιάζουμε μερικές φορές οι άνθρωποι…
Η υπομονή σε γενικές γραμμές θεωρείται προτέρημα. Αποθεώνεται από φιλοσοφία και θρησκεία και συνήθως δικαιώνεται κοινωνικά και προσωπικά. Η υπομονή δεν είναι αναμονή όπως λανθασμένα τη μεταφράζουμε μερικές φορές. Δεν περιμένουμε, υπομένουμε. Είναι διαφορετικά πράγματα. Και είναι λάθος να υπομένουμε περιμένοντας κάτι. Η αναμονή κρύβει συχνά αναβολή και απραξία, ενώ η υπομονή πρέπει να περιλαμβάνει δράση, ή ενέργεια. Για αλλάξει αυτό που υπομένουμε. Ή μέχρι να αλλάξει αυτό που υπομένουμε.
Η υπομονή είναι βαθιά προσωπική υπόθεση. Είναι επιλογή. Υπομένεις για τον εαυτό σου, ακόμα και αν φαίνεται παροδικά πως γι’ αυτό ευθύνονται άλλοι. Υπομένουμε ένα παρανοϊκό αφεντικό, συναδέλφους που είναι δύσκολο να επικοινωνήσουμε, συνεργάτες που δημιουργούν μονίμως προβλήματα. Υπομένουμε την ανεργία, την οικονομική δυσχέρεια και τη θλίψη γύρω μας. Υπομένουμε το σύντροφό μας που μπορεί να αντιμετωπίζει προσωπικά θέματα ή και ολόκληρη την οικογένειά του που δεν συμπαθούμε. Τη σχέση μας την ίδια που μπορεί να περνάει κρίση. Το κυκλοφοριακό, τον κάθε τρελό που πήρε ένα αυτοκίνητο και βγήκε στο δρόμο, αυτόν που μας κλέβει τη σειρά οπουδήποτε, εκείνον που δεν μας σέβεται. Υπομένουμε ένα πρόβλημα υγείας δικό μας είτε αγαπημένου προσώπου. Σε κάθε έκφανση η ζωή μοιάζει να απαιτεί υπομονή. Δεν θα έβγαινε πέρα χωρίς αυτή!
Όταν φτάνει η συζήτηση στην υπομονή πάντα μου έρχεται στο μυαλό το βιβλίο «Τα μαύρα φεγγάρια του έρωτα». Η πρωταγωνίστρια υπομένει απίστευτο κυνισμό, αλαζονεία και υποτίμηση από το σύντροφό της. Μέχρι που εκείνος μένει παράλυτος και ξαφνικά την έχει απόλυτη ανάγκη. Και τότε εκείνη του επιστρέφει πίσω όλα εκείνα που της έκανε. Από τη μία ο πρωταγωνιστής μοιάζει να πληρώνει την αλαζονεία του και η κοπέλα να δικαιώνεται για την υπομονή της. Στο τέλος όμως κι εκείνη με τη σειρά της πληρώνει αυτά που του κάνει. Ίσως γιατί εξαργύρωσε με λάθος τρόπο την υπομονή της.
Η υπομονή είναι βαθιά προσωπική υπόθεση. Είναι επιλογή. Είναι διδαχή, μάθημα ζωής. Πρέπει να περιλαμβάνει ενέργεια. Και αυτή η ενέργεια είναι συνήθως μια απλή εσωτερική αναζήτηση, μια εσωτερική πάλη, αν μπορεί αυτό να είναι απλό… Η υπομονή μου θυμίζει μαχαίρι. Αν το πιάσεις σωστά από τη λαβή μπορεί να αποδειχτεί το πιο χρήσιμο εργαλείο και να σε σώσει. Αν πάλι το πιάσεις ανάποδα, από τη λάμα μπορεί να σε σκοτώσει. Όπως την πρωταγωνίστρια του βιβλίου.
Ο Jose Micard Teixeira βγαίνοντας από τα μαύρα φεγγάρια της υπομονής του, αποφάσισε, όντας πλέον σοφότερος, τι δεν θέλει να υπομένει πια. Οι πρώτιστες υπομονές του μάλλον θα είναι λυτρωτικές για το μέλλον του. Έτσι πρέπει να είναι η υπομονή. Λύτρωση και θωράκιση για παρακάτω. Για την επόμενη. Γιατί η υπομονή δεν τελειώνει ποτέ. Απλώς θα ξέρουμε να την παρέχουμε σε εκείνους τους ανθρώπους και σε εκείνες τις καταστάσεις που το αξίζουν. Έτσι θα αναδεικνύεται πάντα μέσα μας και η αξία της υπομονής μας και τελικά θα φωτίζεται η βαθιά προσωπική μας αξία.
Τα μαύρα φεγγάρια της υπομονής μας κάποτε θα φωτίσουν το πραγματικό μας πρόσωπο… Ας έχουμε κάνει το καλύτερο γι’ αυτό…
Maria Kakavani –  via

Αν είσαι καλός με όλους, στο τέλος δε θα είσαι καλός με τον εαυτό σου



Στην ελαττωματική και σκάρτη κοινωνία όπου ζούμε υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που παραμερίζουν το «εγώ» τους, για να είναι καλοί με τους άλλους. Άνθρωποι εξυπηρετικοί, παραχωρητικοί, με μια διαρκή τάση να προσφέρουν χωρίς να ζητούν ανταλλάγματα. Δεν τους επηρεάζει η εκμετάλλευση που πιθανόν να δέχονται από κάποιους ενίοτε. Τρομάζουν στην ιδέα της άρνησης μην τυχόν και δυσαρεστήσουν όσους έχουν πλάι τους.
Άλλοτε νιώθουν ολοκλήρωση μέσα απ’ αυτά που παρέχουν, κι άλλοτε όχι, αφού κατ’ εκείνους η τάση τους αυτή οφείλεται στο ότι θεωρούν πως αυτό είναι το σωστό, έτσι έχουν μάθει ή δεν μπορούν να κάνουν διαφορετικά. Ίσως να νομίζουν ότι μ’ αυτόν τον τρόπο πετυχαίνουν την αποδοχή που αναζητούν και δεν εισπράττουν την κριτική που τόσο φοβούνται.
Θα πουν ορισμένοι ότι δεν υπάρχει ωραιότερο συναίσθημα απ’ αυτό που βιώνεις όταν αγαπάς ανιδιοτελώς, ή όταν προσφέρεις αφιλοκερδώς και θα με βρουν σύμφωνη. Η αξία των παραπάνω όμως έγκειται στο να γίνονται από επιλογή κι όχι επειδή έτσι πρέπει, επειδή έγινε συνήθεια ή γιατί έχουν να αποδείξουν κάτι στον οποιονδήποτε.
Είναι άνθρωποι που καταπιέζουν ανάγκες, συναισθήματα κι επιθυμίες, για να μην αρνηθούν τίποτα και σε κανέναν. Πείθουν ακόμη και τους εαυτούς τους ότι κάνουν αυτό που θέλουν, ενώ στην πραγματικότητα δεν ασχολούνται με το τι επιθυμούν οι ίδιοι. Θυσιάζονται στο όνομα των υπολοίπων με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Δίνουν προτεραιότητα σε τρίτους αφήνοντας τον εαυτό τους πάντα τελευταίο, κι όταν έρθει η σειρά του έχουν ήδη βρει αυτόν που θα του πάρει τη θέση.
Το σεβασμό που σου αξίζει δε θα τον πάρεις προσπαθώντας συνεχώς να ικανοποιήσεις τους άλλους. Το μόνο που κερδίζεις τελικά είναι να αφήνεις ανικανοποίητο εσένα και να γίνεσαι έρμαιο σε ξένα χέρια. Επιδιώκοντας να φερθείς καλά σε όλους, τελικά δε φέρεσαι σ’ εσένα όπως θα έπρεπε.
Θυμήσου ότι τα «ναι» εκτιμώνται περισσότερο όταν δεν είναι δεδομένα. Στον εαυτό σου μπορείς να πεις όσα θες, άλλωστε αυτόν θα τον έχεις μια ζωή. Στους άλλους όμως μη φοβάσαι να πεις αυτά που θες, ακόμη κι αυτά που τους αξίζουν!
Τις ενοχές σου κράτα τις για τα λάθη σου, όχι για τις φορές που ήθελες να τους βάλεις στη θέση τους και το έκανες, για εκείνες τις περιπτώσεις που διεκδίκησες αυτό που ήθελες ή που αρνήθηκες αυτό που δε γούσταρες να κάνεις. Φρόντισε η μεγαλοψυχία σου να μη βάζει εσένα στην άκρη.
Ανθρώπινες σχέσεις χωρίς υποχωρήσεις δεν υφίστανται, αλλά και άνθρωπος που φέρεται έτσι δεν έχει προσωπικότητα, γίνεται άβουλο πλάσμα και στόχος βολής για πολλούς.
Το ξέρεις ότι οι πρόθυμοι να πατήσουν επί του πτώματός σου είναι πολλοί. Να θυμάσαι όμως πως συνήθως το φταίξιμο βαραίνει κι αυτούς που εξαπατήθηκαν, γιατί πρώτα εκείνοι δε σεβάστηκαν τους εαυτούς τους, οπότε η έλλειψη σεβασμού κι απ’ τους άλλους είναι λογική, ανεξάρτητα απ’ το αν είναι θεμιτή ή όχι.
Τα «καλά παιδιά» έχουν περισσότερες πιθανότητες να εμφανίσουν ψυχολογικές διαταραχές εξαιτίας των «όχι» που δεν τόλμησαν να ξεστομίσουν, των «θέλω» και των «έχω ανάγκη» που δεν ειπώθηκαν ποτέ, των υποχωρήσεων που έκαναν ενώ δεν ήθελαν. Μένουν όλα αυτά, βρίσκουν καταφύγιο μέσα τους κι εγκαθίστανται μέχρι να έρθει η κατάλληλη στιγμή. Η στιγμή που τα παραπάνω δημιουργούν εσωτερικά προβλήματα και το ξέσπασμα είναι αναπόφευκτο.
Δεν είναι τυχαίο που οι άνθρωποι αυτοί όσο κι αν προσπαθούν δεν πετυχαίνουν την επιδοκιμασία και την αποδοχή που τόσο έχουν ανάγκη. Οι περισσότεροι πιάνουμε τους εαυτούς μας να τους έχουμε εκμεταλλευτεί και σίγουρα όχι μόνο μια φορά. Η αλήθεια είναι πως ξέρουμε να τους αναγνωρίζουμε στο πλήθος και τους συμπαθούμε. Όμως δεν τους σεβόμαστε τόσο, όσο εκείνους που κρατούν μια ισορροπία στη ζωή τους και προσαρμόζουν τη συμπεριφορά τους ανάλογα με το ποιον έχουν απέναντί τους. Εκτιμούν εκείνοι τους εαυτούς τους κι έπειτα χαίρουν και της δικής μας εκτίμησης.
Δε λειτουργεί θετικά στη ζωή το να είσαι καλός με όλους ή να έχεις τέτοιους ανθρώπους δίπλα σου. Δεν είναι υγιείς οι σχέσεις που βασίζονται σε μονομερές κι υπερβολικό δόσιμο. Οδηγούν στην καταπάτηση των ανθρώπων. Δε θα φέρει λύση στα προβλήματα σου αυτή σου η στάση, ούτε θα κάνει πιο εύκολη τη ζωή σου, όταν για να το καταφέρεις πρέπει να δώσεις δευτερεύοντα ρόλο σ’ εσένα. Αυτή σου η συμπεριφορά σου προκαλεί θυμό, κι ας μην το καταλαβαίνεις, σε κάνει ευάλωτο, σε υποδουλώνει.
Να εκδηλώνεις την άρνησή σου ευγενικά, άλλωστε η ευγένειά σου δείχνει την παιδεία σου και πρέπει να συνοδεύει όλες σου τις πράξεις. Να μη δέχεσαι τα πάντα όμως, να κλείνεις και καμιά πόρτα πού και πού. Δεν είναι όλοι για να τους έχουμε στη ζωή μας ούτε είναι όλοι άξιοι της ίδιας μεταχείρισης.
Αλίμονο σε όποιον κατάλαβε ότι παρουσιάζουμε τους εγωιστές και τα κοινώς «παρτάκια» ως κατάλληλους για συναναστροφές. «Μέτρον άριστον» έλεγαν -κι όχι άστοχα- οι αρχαίοι.
Μίλα λοιπόν! Μη σε υποβιβάζεις και μη συμβιβάζεσαι! Δώσε προτεραιότητα στον εαυτό σου, γιατί αν δεν το κάνεις εσύ δε θα το κάνει κανείς. Θα δεις πως έτσι θα είσαι καλά πρώτα με εσένα, έπειτα μ’ αυτούς που αξίζουν να αντικρίζουν την καλή σου την πλευρά και βέβαια δε θα υπάρχει χώρος για κατάλοιπα στην ψυχή σου.



Της Μαρίας Σουργιά

 via

Οι 5 Καλύτεροι Τρόποι για να Ξεγελάσετε τις Κακές Σκέψεις



Σας έχει τύχει να μη μπορείτε να κοιμηθείτε επειδή μια επίμονη κακή σκέψη έχει κολλήσει στο μυαλό σας;  Σας έχει τύχει να σκέφτεστε ξανά και ξανά το ίδιο πράγμα, τον ίδιο διάλογο που κάνατε με κάποιον, ή να «παίζετε» διαρκώς στο μυαλό σας τι θα έπρεπε να είχατε πει ή να κάνει σε μία συγκεκριμένη περίπτωση που σας στεναχώρησε στο παρελθόν;



Οι επίμονες κακές ιδέες έχουν την τάση να σκαλώνουν στο μυαλό, να μας παραλύουν και να μας κάνουν να ‘κολλάμε’, να σκεφτόμαστε αρνητικά και να νιώθουμε στρες, άγχος, στεναχώρια και λύπη.  Έτσι όμως δεν προχωράμε μπροστά στη ζωή μας και χάνουμε την ευτυχία αλλά και τη χαρά της στιγμής.
Πώς μπορούμε να σταματήσουμε τις αρνητικές σκέψεις από το να τρυπώνουν στο μυαλό μας και να μας τυραννάνε;

Καλλιεργήστε Ενσυνειδητότητα (Mindfulness)

Η ενσυνειδητότητα είναι η ικανότητα του ανθρώπου να επικεντρώσει την προσοχή του στο εδώ-και-τώρα χωρίς άλλους περισπασμούς.  Σχετίζεται με την ικανότητα συγκέντρωσης σε αυτό που κάνουμε, χωρίς να μπαίνουμε στον αυτόματο πιλότο και να κάνουμε πράγματα χωρίς να το καταλάβουμε.  Για παράδειγμα, όταν τρώμε ποπκορν βλέποντας μια ταινία και ξαφνικά ανακαλύπτουε ότι μας τελείωσαν χωρίς να το καταλάβουμε, τα έχουμε φάει αφηρημένα, μπουκώνοντας το στόμα μας αλλά χωρίς να συνειδητοποιούμε τι κάνουμε.  Έτσι όμως χάνουμε τη χαρά της στιγμής.  Αντίστοιχα, μπορεί κάποιος να είναι σε μια ωραία παραλία, παράσταση, ή οτιδήποτε και αντί να απολαμβάνει την εμπειρία να σκέφτεται κάτι αρνητικό που τον απασχολεί.
Για να καλλιεργήσετε ενσυνειδητότητα μάθετε να κάνετε πιο αργά και να επικεντρώνεστε σε αυτό που κάνετε.  Για παράδειγμα, αν αποφασίσετε να μαγειρέψετε, παρατηρήστε τα χρώματα και τα αρώματα των λαχανικών, επικεντρωθείτε στο να τα κόψετε προσεκτικά και να ‘ζήσετε’ την εμπειρία σαν να είναι κάτι πρωτόγνωρο και απολαυστικό.  Με αυτό τον τρόπο θα αδειάσετε το μυαλό σας από άλλες σκέψεις και θα ηρεμήσετε.


Καταγραφή σε Ημερολόγιο

Αν οι κακές σκέψεις δε λένε να φύγουν και τριγυρνάνε στο μυαλό σας δημιουργώντας σας στρες, δοκιμάστε να τις καταγράψετε.  Κάντε λίστες με τα πράγματα που σας ανησυχούν, γράψτε στο ημερολόγιο εκτενώς τι σας ζορίζει και για ποιο λόγο.  Στη συνέχεια, αναζητήστε λύσεις ή τρόπους διαχείρισης της κατάστασης και καταγράψτε τους.  Όταν κανείς εκφράζει τις αρνητικές και άσχημες σκέψεις του γραπτά και τις βλέπει απέναντί του, τότε φαίνεται ότι μειώνεται η σημασία τους και ‘ξεφουσκώνουν’.  Αφήστε που η καταγραφή πιθανών λύσεων σας προσφέρει τη θετική αίσθηση ότι έχετε τον έλεγχο της ζωής σας.

Διαλογισμός

Οι έρευνες δείχνουν ότι ο διαλογισμός αποτελεί το καλύτερο αντίδοτο στο στρες, το άγχος και τις επίμονες κακές σκέψεις που βρίσκονται στη ρίζα τους.  Ο διαλογισμός στόχο έχει να βοηθήσει το άτομο να αδειάσει το νου του από σκέψεις και να βρει ένα εσωτερικό σημείο γαλήνης.  Ένας εύκολος τρόπος να διαλογιστεί κανείς είναι απλώς να κλείσει τα μάτια του και να επικεντρωθεί στην παρατήρηση της αναπνοής του.

Κατευθύνετε την Προσοχή σας σε Κάτι Όμορφο

Κάθε φορά που κάνουμε αρνητικές σκέψεις και σκεφτόμαστε απαισιόδοξα, το μυαλό μας αδειάζει από κάθε τι θετικό και όμορφο.  Ένας τρόπος για να σταματήσετε τη ροή των αρνητικών σχέσεων είναι να επικεντρωθείτε σε κάτι όμορφο.  Στρέψτε την προσοχή σας σε μία ωραία εικόνα ή φωτογραφία, επιλέξτε ένα χόμπι ή δραστηριότητα που σας ευχαριστεί και αφιερώστε σε αυτά λίγο χρόνο καθημερινά.

Άσκηση

Η φυσική άσκηση είναι ένας εύκολος και γρήγορος τρόπος για να απαλλαγείτε από τις αρνητικές σας σκέψεις.  Δοκιμάστε να περπατήσετε παρέα με ένα φιλικό σας πρόσωπο, να γραφτείτε στο γυμναστήριο και να κάνετε γιόγκα, πιλάτες ή γυμναστική ομαδικά.  Με αυτό τον τρόπο θα αυξηθούν οι ενδορφίνες, οι ορμόνες της ευτυχίας, θα μειωθεί η κορτιζόλη, η ορμόνη του στρες και θα φτιάξει η διάθεση και η αυτοπεποίθησή σας.
Η άσκηση έχει και ένα ακόμα τεράστιο όφελος, πέρα από την ψυχική ηρεμία και καλή διάθεση: επιμηκύνουν τη ζωή των τελομερών (προστατευτικός μηχανισμός που βρίσκεται στην άκρη των χρωμοσωμάτων και προωθούν την σταθερότητα του DNA μας), καθυστερώντας έτσι τη γήρανση και την ασθένεια. 


Πηγές:

Hofmann SG, Sawyer AT, Witt AA, Oh D. The Effect of Mindfulness-Based Therapy on Anxiety and Depression: A Meta-Analytic Review. Journal of consulting and clinical psychology. 2010;78(2):169-183. doi:10.1037/a0018555.
Murnahan, Briana, "Stress and Anxiety Reduction Due to Writing Diaries, Journals, E-mail, and Weblogs" (2010). Senior Honors Theses. Paper 230.
Oman D, Shapiro SL, Thoresen CE, Plante TG, Flinders T. Meditation Lowers Stress and Supports Forgiveness Among College Students: A Randomized Controlled Trial. Journal of the American College Health, March-April 2008.


via

Η Ηδονή της Γκρίνιας



…Υπάρχει μια κοφτή και καθαρή, σαν όμορφος κρύσταλλος, κουβέντα του Αριστοτέλη, που συμβουλεύει: «Πίσω από κάθε πόνο σου, στέκει ένα λάθος σου». 

Και από την άλλη συμπληρωματικά, η καλοσυνάτη εξυπνάδα του Γέροντα Παϊσιου να λέει: «Να ζητάτε από τον Θεό, αφού εσείς έχετε εξαντλήσει το ανθρωπίνως δυνατό, για την υπόθεσή σας... Με λεβεντιά να πηγαίνετε στον Θεό, όχι σαν κλαψιάρηδες ζήτουλες».


Η θεωρία, πως η ζωή είναι μια ατέλειωτη, βασανιστική και ανερμήνευτη περιπέτεια, δεν είναι πάντα μια τίμια θεωρία... Έχω προσέξει, πως γύρω μου οι πιο γκρινιάρηδες είναι συνήθως, εκείνοι που έχουν τα περισσότερα αγαθά, τις μεγαλύτερες ευκολίες. 


Επίσης, είναι οι πιο τεμπέληδες... 
«Τεμπελιάζω», κατά τη γνώμη μου, σημαίνει κυρίως: «αρνούμαι να δω, και να αναλάβω την ευθύνη μου». 
Τον πραγματικό ρόλο μου στο «δράμα», που «κάθε τόσο με καταδιώκει».


Τα παντρεμένα ζευγάρια, μέσα στα άλλα βολικά ψευδοτεχνάσματα που προσφέρει ο γάμος, εύκολα αποδίδουν ο ένας στον άλλον, όσα δυσάρεστα συμβαίνουν στη ζωή τους... Όταν χωρίσεις κι απομείνεις μόνος, τότε ανακαλύπτεις το νέο κενό... Το κενό έδρανο του φταίχτη! 
Ξαφνικά δεν υπάρχει εκεί κοντά ο σύζυγος, να του πετάξεις το ανάθεμα, και να ανακουφιστείς, ρίχνοντας πάνω του σαν κάδο σκουπιδιών, τον μπελά της συνείδησής σου. Στέκεσαι ολομόναχη πια στο άδειο σπίτι, κρατώντας το πρόβλημα, σαν αναμμένο κάρβουνο στην παλάμη σου. 


Υπάρχει δηλαδή, η τρομαχτική πιθανότητα να αναγκαστείς να δεις, ότι φταις εσύ!




Οι άνθρωποι, που έχουν χωνέψει την παραπάνω κουβέντα του Αριστοτέλη: «Πίσω από κάθε πόνο σου, στέκει ένα λάθος σου», που την έχουν κάνει βίωμα και τρόπο σκέψης, στάση και έξοδο, είναι τελικά οι πιο αισιόδοξοι άνθρωποι. Γιατί αισθάνονται, πως κρατούν στα χέρια τους, τη ζωή τους. 
Τα συμβάντα που έρχονται, δεν κρύβουν την απειλή του απρόβλεπτου, οι ταλαιπωρίες τους, δεν είναι διαστροφές μιας τυφλής μοίρας. Γι’ αυτούς υπάρχει νομοτέλεια, και το πιο χαρούμενο, υπάρχει δικαιοσύνη...


Τι ανακούφιση να ζω, σε έναν κόσμο δίκαιο και συνετό, ακόμα κι όταν λειτουργεί αυστηρά εναντίον μου, αυτός ο δίκαιος αόρατος κριτής!


Όταν πάψεις, να παραπονιέσαι για ότι δεν έχεις, έκθαμβος θα ανακαλύψεις... πόσα πολλά έχεις! 


Προσέξτε γύρω σας, πως εκείνοι που προκόβουν, που εργάζονται, που δημιουργούν, που ονειρεύονται είναι τελικά οι πιο αισιόδοξοι.



Μέσα στην οικογένεια – αυτό το καζάνι ανακύκλωσης, και βρασμού των υπεκφυγών μας – άνετα, σχεδόν αυτόματα, εκτοξεύονται οι κατηγορίες, πως είναι ο άλλος σύζυγος, ο υπαίτιος για κάθε αναποδιά, πως τα ελαττώματα του παιδιού, είναι κληρονομημένα από τα ελαττώματα του άλλου, έτσι όπως τα προτερήματά του... προέρχονται όλα «από εμένα»(!)


Αρκετοί από πολύ νωρίς, αρκετοί με τα χρόνια και με τα δύσκολα του βίου, καταφεύγουν να θυματοποιούν τον εαυτό τους... 
Να μοιρολογούν, για μια ζωή άδικη, που κερδίζεται μονάχα από τους αναίσθητους, από τους δόλιους, τους απατεώνες και τους αδίστακτους. Για ότι δηλαδή, δεν μπορούν και δεν καταδέχονται, να γίνουν ποτέ οι ίδιοι.


Και η ηδονή της θυματοποίησης, είναι η μέγιστη ηδονή της γκρίνιας. 


Ο εγωισμός, έχει δυο δρόμους να ακολουθήσει, προκειμένου να ξεδιψάσει τις αξεδίψαστες ανάγκες του... Πρώτο: Με το να είμαι, αξιοθαύμαστος. Και δεύτερο, στην περίπτωση, που δεν κατορθώνω το πρώτο: Με το να είμαι, αξιολύπητος...
Η θυματοποίησή μου, η έκθεση και η περιφορά του πόνου μου, της ατυχίας μου, της συμφοράς μου, ελκύει την προσοχή, τη φροντίδα και τον ποθητότατο θαυμασμό των άλλων. 
Όσο πιο άτυχος και βασανισμένος καταντώ, τόσο και πιο ηρωικός στα μάτια των τρίτων... Είναι μια ύπουλη εναλλακτική, για να γίνω τελικά, το κέντρο του μικρόκοσμού μου. Του μίζερου μικρόκοσμου, όπου έχω συρρικνώσει το άπειρο σύμπαν, σαν βραστή πατάτα μες στη χούφτα μου, και το ελέγχω κατά βούληση... 


Ο ναρκισσισμός άλλωστε, δεν ηδονίζεται μόνο με την έπαρση, ηδονίζεται εξίσου... και με τις ταπεινολογίες.




«Ο παλιάτσος και η Άνιμα» 
Μάρω Βαμβουνάκη
via

Έτσι θα ανανεώσετε τη σχέση σας



Δυστυχώς οι περισσότερες μακροχρόνιες σχέσεις κινδυνεύουν να πέσουν στη ρουτίνα της καθημερινότητας. Όχι επειδή είναι καταδικασμένες αλλά επειδή εμείς οι ίδιοι σταματάμε να δίνουμε προσοχή στα πράγματα που κάνουν τη διαφορά. Το γεγονός πως κάποτε ερωτευτήκαμε, κάποτε αγαπηθήκαμε, κάποτε αποφασίσαμε να παντρευτούμε, δεν αποτελεί εγγύηση του «για πάντα».
det_main
Πρωταρχικό ρόλο σε μια δυνατή και επιτυχημένη σχέση κατέχει φυσικά η επικοινωνία
Μεγαλώνουμε, αλλάζουμε, αλλάζει και ο άλλος και κάπου στη πορεία συνειδητοποιούμε ότι χαθήκαμε. Συμβαίνει στα περισσότερα ζευγάρια αλλά τα ζευγάρια που θέλουν να διεκδικήσουν μια ευτυχισμένη ζωή και όχι απλά να συμβιβαστούν σε ένα νεκρό και αποξενωμένο γάμο, τα καταφέρνουν! Και τα καταφέρνουν γιατί προσπαθούν κάθε μέρα, δεν θεωρούν τη σχέση δεδομένη ούτε και τον άνθρωπο με τον οποίο είναι μαζί.
Πρωταρχικό ρόλο σε μια δυνατή και επιτυχημένη σχέση κατέχει φυσικά η επικοινωνία. Μπορεί να ακούγεται κοινότυπο αλλά το μεγαλύτερο ποσοστό των ζευγαριών που καταλήγουν στο διαζύγιο έχουν ως βασικό πρόβλημα την κακή ή ανύπαρκτη επικοινωνία.
Η ικανότητα να μοιράζομαι με το σύντροφο μου τις σκέψεις, τα συναισθήματα, τις ανησυχίες, τις ανάγκες και τις επιθυμίες μου δεν σημαίνει βέβαια μονόλογος ή γκρίνια. Αφορά το διάλογο και την ικανότητα να ακούω και να κατανοώ τον σύντροφό μου ακριβώς όπως θέλω να με ακούει και να με κατανοεί και εκείνος. Η έκφραση των συναισθημάτων μας είναι επίσης βασικό συστατικό για μια υγιή σχέση.

oliviapalermo

Πείτε «σ’ αγαπώ». Μην θεωρείται δεδομένο πως ο άλλος το ξέρει ή ακόμα και αν το ξέρει σίγουρα θα θέλει και να το ακούει. Κάντε δωράκια και εκπλήξεις χωρίς να έχετε επέτειο ή γενέθλια, στείλτε ένα γλυκό μήνυμα από τη δουλειά λέγοντας απλά «μου λείπεις». Εκφράστε τον θαυμασμό σας για κάτι που έκανε, πείτε ευχαριστώ όταν σας προσφέρει κάτι.
Εξίσου σημαντική για τη διατήρηση μιας υγιούς σχέσης είναι ασφαλώς και η καλή σεξουαλική ζωή. Μέσα στα χρόνια της κοινής συμβίωσης ξεχνάμε το σεξ και το πάθος. Θεωρούμε το σύντροφό μας δεδομένο και το σεξ γίνεται προγραμματισμένα και ρομποτικά ή απλά δεν γίνεται καθόλου.
Τα πολλά χρόνια συμβίωσης όμως δεν αποτελούν δικαιολογία για μονότονο, αναμενόμενο και βαρετό σεξ. Το σεξ είναι παιχνίδι αισθήσεων, χρειάζεται φαντασία, πρωτοτυπία, αυθορμητισμό. Θυμηθείτε λοιπόν τον τρόπο με τον οποίο προσεγγίζατε το ταίρι σας τον πρώτο καιρό της γνωριμίας σας, τον τρόπο που κάνατε σεξ στα πρώτα χρόνια της σχέσης σας. Διεκδικείστε το σύντροφό σας, κάντε τον να νιώσει ποθητός . Ενεργοποιήστε τη φαντασία σας, γίνεται δημιουργικοί, κάντε εκπλήξεις. Το σεξ δεν περιορίζεται στη κρεβατοκάμαρα, ούτε είναι αντιβίωση να το παίρνουμε σε συγκεκριμένη ώρα και ίδια δοσολογία. Επίσης φροντίστε την εμφάνισή σας και την προσωπική σας υγιεινή. Μέσα στα χρόνια τείνουμε να αφηνόμαστε και να αδιαφορούμε για την εξωτερική μας εμφάνιση αμφότεροι άνδρες και γυναίκες. Ας μην ξεχνάμε όμως πως η εμφάνιση είναι κλειδί για το σεξουαλικό πόθο και το σεξ έχει να κάνει με την εικόνα και τον ερωτισμό που εκπέμπουμε στο σύντροφό μας.
Υπάρχουν βέβαια και ζευγάρια που δεν αντιμετωπίζουν προβλήματα μεταξύ του όπως ασυνεννοησία ή έλλειψη επιθυμίας. Απλά η δουλεία, το άγχος, τα παιδιά, με άλλα λόγια η καθημερινότητα, τους κουράζει και τους απομακρύνει.
Κάπου στη πορεία ξεχνάμε πως πέρα από γονείς και συνοδοιπόροι στη κοινή μας ζωή, είμαστε και ζευγάρι, άνδρας και γυναίκα, εραστές.
Το να αφιερώνουμε χρόνο ο ένας στον άλλον είναι ζωτικής σημασίας.
Κάντε μικρές αποδράσεις το Σαββατοκύριακο, βγείτε μόνοι σας έξω χωρίς παιδιά και φιλικές παρέες ή ακόμα καλύτερα δώστε ραντεβού κάπου έξω.
Η ευκαιρία να απομονωθείτε θα σας βοηθήσει να βρείτε πράγματα να συζητήσετε, να φλερτάρετε, να ξαναερωτευτείτε.
Μπορείτε κάλλιστα να καθίσετε σπίτι μόνοι σας, να κάνετε μια βόλτα πιασμένοι χέρι- χέρι ή να ασχοληθείτε με κοινά χόμπι.
Τελικά δεν έχει τόση σημασία το τι θα κάνετε, σημασία έχει να είστε οι δυό σας και να ασχολείστε ο ένας με τον άλλο.
Θάνος Ασκητής Νευρολόγος – Ψυχίατρος & Θέκλα Βασιλείου Ψυχολόγος

Ερωτικές φαντασιώσεις: Πρέπει να τις μοιραστείς;


"Θα μας φέρει πιο κοντά το μοίρασμα των φαντασιώσεων; Θα μας απομακρύνει; Και αν δεν συμφωνούμε; Και αν αισθανθώ εξευτελισμό; Μήπως δεν είμαι αρκετή/ός και για αυτό φαντασιώνεται κάποια/ον άλλη/ο ή κάτι άλλο;"


Οι ερωτικές φαντασιώσεις αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της ανθρώπινης σεξουαλικότητας και λειτουργούν σαν διεγερτικό στη σεξουαλική ζωή. Τα ερωτικά σενάρια και οι εικόνες που φτιάχνει κανείς με το μυαλό του, δεν σημαίνει πως θα ήθελε να τα βιώσει απαραίτητα και στην πραγματικότητα. Άλλωστε, πολλές φορές το μοίρασμα των σεξουαλικών φαντασιώσεων μπορεί να οδηγήσει σε προβλήματα στο ζευγάρι καθώς μετά τη σεξουαλική πράξη ο ένας από τους δύο συντρόφους θα θέλει να μάθει γιατί ο άλλος έχει αυτή τη φαντασίωση, τι εννοούσε κλπ, αρχίζει δηλαδή και αμφισβητεί το φαντασιωσικό που το αντιλαμβάνεται ως πραγματικό.

Επίσης, είναι διαφορετικά να "έχω κάτι στο μυαλό μου" από το "να το πραγματοποιήσω" αν αυτό είναι πιο τραβηγμένο, καθώς "έρχομαι αντιμέτωπος/η με τις συνέπειες".


Παρόλα αυτά, αν το ζευγάρι έχει μάθει να μιλάει και να μοιράζεται, αν υπάρχει αμοιβαία εμπιστοσύνη, το να τις εκφράσει κανείς ανοιχτά στο/στην σύντροφό του μπορεί να λειτουργήσει θετικά στην ελεύθερη σεξουαλική έκφραση και επικοινωνία των δύο συντρόφων, να ενισχύσει το σεξουαλικό τους ενδιαφέρον και να τους φέρει πιο κοντά.

Όλα τα παραπάνω βέβαια, προϋποθέτουν το να μην είναι οι φαντασιώσεις αυτές τόσο ακραίες, ώστε να φοβίζουν, να φέρουν σε αμηχανία ή να σοκάρουν τον/την σύντροφο μας.

Μαρίνα Μόσχα Ψυχίατρο και ψυχοθεραπεύτρια
Δρ. Θάνος Ε. Ασκητής Νευρολόγος 


Iνστιτούτο Ψυχικής & Σεξουαλικής Υγείας Δρ Θάνος Ασκητής
Κηφισίας & Θερμοπυλών 2, Χαλάνδρι, Αθήνα
Τηλ: 210 77 89 890
Δωρεάν Συμβουλευτική Γραμμή Σεξουαλικής Υγείας
Δευτέρα – Παρασκευή 10:00-14:00
Τηλ: 210 7.79.79.79

Όταν ο έρωτας γίνεται εθισμός

Ιερή Αγάπη Έναντι Βέβηλης Αγάπης (1602-1603) από τον Giovanni Baglione.



Ρομαντική αγάπη, έρωτας! Τι είναι; Μπορούμε να ορίσουμε αυτά τα τόσο όμορφα συναισθήματα; Αναφέρεται στη βαθιά σχέση μεταξύ των συντρόφων, στα έντονα συναισθήματα που τρέφει ο ένας για τον άλλον, στη σωματική και ψυχική επαφή (Acevedo& Aron, 2009). Αρκετοί ερευνητές διαχωρίζουν τις ερωτικές σχέσεις σε ώριμες και ανώριμες, με τις ώριμες να περιλαμβάνουν συναισθηματικό δόσιμο, κάλυψη των αναγκών του συντρόφου, ρομαντισμό και συντροφικότητα. Αυτή η μορφή έρωτα δίνει την ευκαιρία στους συντρόφους να εξελιχθούν και να αναπτυχθούν σαν προσωπικότητες.
Η ανώριμη σχέση από την άλλη περιλαμβάνει την άσκηση δύναμης του ενός προς τον άλλον, κτητικότητα, προστασία, λύπηση και παρεμβατικότητα, δημιουργώντας ένα νοσηρό περιβάλλον για τα μέλη της. Επίσης μπορεί να περιλαμβάνει στοιχεία εμμονής με τον άλλον, άγχος και αίσθημα ότι ο έρωτας είναι ανεξέλεγκτος. Όταν στην ανώριμη, λοιπόν, σχέση υπάρχουν: α) συνεχής ενασχόληση με τη ζωή του άλλου, β) παρεμβατική συμπεριφορά εκτός ελέγχου και γ) αρνητικές επιπτώσεις στη ζωή κάποιου, τότε μιλάμε για εξάρτηση από τον έρωτα (loveaddiction).


Ιερή και το βέβηλη αγάπη (Μαρία Μαγδαληνή)). Tiziano (1490-1576) 
Ο εθισμός στον έρωτα θεωρείται μία διαδικασία εξάρτησης, όπου αρχικά υπάρχει ένα έντονο αίσθημα ευχαρίστησης, αλλά και διαρκούς σκέψης αυτού του συναισθήματος. Το άτομο δηλαδή έχει την ακατανίκητη ανάγκη να είναι μαζί με το αντικείμενο του πόθου του. Η υπερβολική αυτή ανάγκη τελικά οδηγεί σε αρνητικές συνέπειες για το άτομο (Sussman& Ames,2008, Fisher, 2006). Στην ουσία ο ίδιος είναι περισσότερο εστιασμένος στα συναισθήματα που του προκαλεί ο έρωτας, με αποτέλεσμα να γίνεται δυσλειτουργικός. Συνηθισμένες φράσεις που αντικατοπτρίζουν την εξάρτηση αυτή είναι «Δεν μπορώ να ζήσω χωρίς εσένα..», «Δεν είμαι τίποτα, αν δεν έχω εσένα πλάι μου..», «Χωρίς εσένα είμαι μισός άνθρωπος..».
Εκτιμάται ότι 5-10% του πληθυσμού εμφανίζουν εθισμό στον έρωτα, ενώ τα άτομα που τον εμφανίζουν είναι κατά βάση αγχώδη και με ισχυρή την ανάγκη να πιστέψουν στην «ιδανική αγάπη».
Όσον αφορά στην αιτιολογία της εξάρτησης αυτής τα ερευνητικά δεδομένα δείχνουν ότι έχει σχέση με λειτουργίες των νευροδιαβιβαστών του εγκεφάλου, οι οποίες είναι παρόμοιες με την επίδραση που έχουν οι ναρκωτικές ουσίες στον εγκέφαλο. Μάλιστα έχει βρεθεί ότι ο εθισμός στον έρωτα μπορεί να είναι ένα υποκατάστατο για ανθρώπους που κάνουν χρήση ναρκωτικών ουσιών (Yoder,1990).
Ισχυρός παράγοντας για αυτού του είδους της εξάρτηση φαίνεται να είναι τα κοινωνικά πρότυπα. Η κοινωνική μάθηση δηλαδή έχει άμεση σχέση με την ανάπτυξη αυτού του εθισμού, όπως αυτή γίνεται μέσα από τα ΜΜΕ και την κουλτούρα του κάθε λαού. Επιπλέον, οι πιο συχνές υποθέσεις για την αιτιολογία υποστηρίζουν ότι η διαδικασία αυτή ξεκινά στην εφηβεία, μαζί με άλλα προβλήματα συμπεριφοράς, όπως ο πειραματισμός με ουσίες (Peabody, 2005). Οι έφηβοι που παρουσιάζουν αυτό τον εθισμό μπορεί να εξιδανικεύουν τις σχέσεις των ενηλίκων και μπορεί να βιώνουν μια αγχώδη και εξαρτητική συμπεριφορά από τους άλλους. Επιπλέον, κάποιες τυπικές τάσεις που έχουν οι έφηβοι, όπως η εξάρτηση από συνομηλίκους, η εξιδανίκευσή τους, η ερωτική απογοήτευση, όταν είναι πολύ αυξημένες, μπορεί να οδηγήσουν σε εθισμό στον έρωτα ή και σε κατάχρηση ουσιών. Σημαντικό είναι ότι όσο νωρίτερα εμφανιστεί κάτι τέτοιο τόσο πιο ενδεικτικό είναι για άλλες εξαρτήσεις στο μέλλον.
Συσχετίζεται η εξάρτηση από τον έρωτα με άλλες διαταραχές;
Οι Sussman & Ames (2008) περιγράφουν την ανάπτυξη της εξάρτησης από ουσίες σαν τη σχέση με ένα αντικείμενο, που περιλαμβάνει τις αισθήσεις, την επικοινωνία και τις προσδοκίες. Μία αντίστοιχη αναλογία φαίνεται να υπάρχει και στις ερωτικές σχέσεις. Το γεγονός ότι το άτομο μπορεί να συμπεριφέρεται στο αντικείμενο του πόθου του σαν να είναι ναρκωτικό, δείχνει μία αντιστοιχία στις δύο διαταραχές.
Επίσης, ενδέχεται να συσχετίζεται με κάποιες διαταραχές προσωπικότητας, όπως εξαρτητική, δραματική ή ναρκισσιστική διαταραχή προσωπικότητας ή ακόμη και με σεξουαλική εξάρτηση. Κάποιοι ερευνητές εντάσσουν την εξάρτηση αυτή σαν μία καθαρά εξαρτητική συμπεριφορά. Άλλοι ερευνητές τη θεωρούν παρορμητική-καταναγκαστική συμπεριφορά (Wolfe, 2000).
Υπάρχει θεραπεία για την εξάρτηση από τον έρωτα;
Οι θεραπείες που χρησιμοποιούνται για την απεξάρτηση από τον έρωτα περιλαμβάνουν βιβλία αυτοβοήθειας, ατομική θεραπεία ή θεραπεία ζεύγους, αλλά και προγράμματα ομαδικής θεραπείας.
Δρ. Θάνος Ε. Ασκητής Νευρολόγος
Iνστιτούτο Ψυχικής & Σεξουαλικής Υγείας Δρ Θάνος Ασκητής

Κηφισίας & Θερμοπυλών 2, Χαλάνδρι, Αθήνα
Τηλ: 210 77 89 890
Δωρεάν Συμβουλευτική Γραμμή Σεξουαλικής Υγείας
Δευτέρα – Παρασκευή 10:00-14:00
Τηλ: 210 7.79.79.79

via

Εσύ μπορείς να μείνεις φίλη με τον πρώην σου;



Οι σύγχρονες σχέσεις έχουν όλα τα χαρακτηριστικά των ταινιών δράσης. Αγωνία, δυνατό στόρι, ένταση, ασυνεννοησία, μυστηριώδεις πρωταγωνιστές που αγαπιούνται τρελά… Όμως στην κορύφωση της πλοκής χωρίζουν πάντοτε με την ίδια κλισέ ατάκα: «Μπορούμε να παραμείνουμε φίλοι;». Ιδού η απορία, μπορούμε;
Οι περισσότερες γνωρίζουμε πως οι ερωτικές σχέσεις δεν είναι τελικά παραμυθένιες, όπως, τουλάχιστον, πιστεύαμε μικρές. Είμαστε σίγουρες ότι το happy ending είναι είδος προς εξαφάνιση, με τον χωρισμό να είναι πιθανότερο σενάριο, γι’ αυτό και όλες, λίγο-πολύ, είμαστε συμβιβασμένες. 

Εξάλλου δεν είναι λίγα που έχουν«εισβάλει» στα αυτάκια μας, περί χωρισμού, απιστίας και ασυμφωνίας χαρακτήρων όπως επίσης δεν είναι λίγες οι φορές που ακούσαμε για τη φράση-δίκοπο μαχαίρι που διατυπώνεται συνήθως κατά τη διάρκεια ενός χωρισμού και μοιάζει να χρυσώνει το χάπι, με βάρβαρο για την ακρίβεια τρόπο στον αποδέκτη της: «Μπορούμε να παραμείνουμε φίλοι, έτσι δεν είναι;». Κι όμως, δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις που ένα πρώην ζευγάρι έχει καταφέρει να διατηρήσει φιλικές σχέσεις, αφότου τελειώσει ο έρωτας. 

Για κάποιες γυναίκες αυτό μπορεί να φαντάζει λογικότατο, σαν μια φυσική εξέλιξη μιας σχέση που δεν είχε αίσιο ερωτικό τέλος ή δεν οδηγήθηκε στα σκαλιά της εκκλησίας. Για άλλες, ωστόσο, κάτι τέτοιο είναι ανέφικτό καθώς θεωρούν ότι όταν επέλθει ο χωρισμός, το να μένουν φίλοι δύο πρώην εραστές είναι αφύσικο και απλά απαγορευμένο, χωρίς περαιτέρω εξηγήσεις και δικαιολογίες.
Οι απόψεις διίστανται 

Έρευνα που πραγματοποιήθηκε στο πανεπιστήμιο της Βοστώνης αποδεικνύει ότι όταν ένα πρώην ζευγάρι, το οποίο διατηρεί ακόμη επαφές (βγαίνουν, τα λένε σαν «κολλητοί», ανταλλάσουν μηνύματα κατά τη διάρκεια της ημέρας λες και δεν έχουν χωρίσει κ.λπ.) στην πραγματικότητα πίσω από όλη αυτή τη φαινομενικά αθώα κατάσταση κρύβονται έντονα συναισθήματα που προφανώς δεν έχουν ξεπεραστεί, τουλάχιστον από την πλευρά του ενός. 

Μάλιστα, μία μεγάλη μερίδα ψυχολόγων εξηγεί πως η φιλιά μεταξύ δύο ατόμων που κάποτε υπήρξαν ζευγάριδεν είναι πραγματική, αφού με τον πρώην οποιαδήποτε γυναίκα έχει μοιραστεί στιγμές που την έχουν καθορίσει ως άνθρωπο και δεν θα πάψουν ποτέ να την στιγματίζουν, μιας και είναι μέρος της ζωής της αλλά και του χαρακτήρα της. Δεν είναι, άλλωστε, κάπως αντιφατικό κάποιος να θέλει να απαλλαγεί από την παρουσία του άλλου και την ίδια στιγμή να τον έχει ακόμη στη ζωή του; 

Ο Roland Barthes, όπως και πολλοί άλλοι φιλόσοφοι, έχουν καταλήξει στο συμπέρασμα πως η ανάγκη κάποιας γυναίκας να διατηρεί φιλικές σχέσεις με τον πρώην σύντροφό της είναι διαχρονική και διατρέχει όλες τις εποχές και όλες τις κοινωνίες ή κουλτούρες, επειδή πολύ απλά, γι’ αυτό ευθύνεται το γυναίκειο ένστικτο. Το ερώτημα είναι μπορείς να γίνεις φίλη με τον πρώην σου; Πρέπει να ισχύει πάντα το «όλα ή τίποτα»;




Ας το αναλύσουμε

Η απόφαση του χωρισμού σπάνια είναι αμοιβαία, καθώς ο ένας από τους δύο αναλαμβάνει τον ρόλο του κακού, με τον άλλο να πενθεί για το τέλος της σχέσης. Εξάλλου, δεν είναι εύκολη υπόθεση να χωρίζεις με κάποιον με τον οποίο έχεις μοιραστείς έντονες και σημαντικές στιγμές για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα της ζωής σου. Οι ψυχολόγοι εξηγούν πως το 93% των ανθρώπων που λαμβάνουν την πρωτοβουλία να χωρίσουν τον/τη σύντροφό τους, λόγω του ό,τι είναι φορτισμένοι ψυχολογικά και συναισθηματικά, παγιδεύονται πάντοτε στον ίδιο κλασικό ελιγμό, που δεν είναι άλλος από την ανακοίνωση ότι όλο το φταίξιμο ανήκει ολοκληρωτικά στους ίδιους, και ότι επιθυμούν να μείνουν φίλοι, κι ας γνωρίζουν πως είναι η χειρότερη κίνηση που έχουν κάνει ποτέ.

Και μετά; 

Αν έχετε βρεθεί κι εσείς κάποτε σ’ αυτή τη θέση, αντιλαμβάνεστε ακριβώς τι εννοούν οι ειδικοί καθώς γνωρίζετε από πρώτο χέρι πως το παραμένετε φίλη με τον πρώην σας -από τύψεις-, του δίνετε αυτομάτως το δικαίωμα να έχει ακόμη ελπίδες για επανασύνδεση. Αν πάλι δεν έχετε βρεθεί ποτέ σ’ αυτή τη θέση, οφείλουμε να σας ενημερώσουμε πως ο παρατημένος πρώην θα φροντίζει να σας υπενθυμίζει καθημερινά την ύπαρξή του - και με το δίκιο του. Μέχρι εδώ όλα καλά, τι γίνεται όμως όταν εμφανιστεί σαν από μηχανής θεός ένας νέος έρωτας; Ανακαλύψτε τους τρεις λόγους που οι πρώην πρέπει να παραμένουν πάντα πρώην, σύμφωνα πάντα με τους ειδικούς.


1) Έχετε δει ο ένας τον άλλο γυμνό: Και η εικόνα δεν θα φύγει ποτέ από το μυαλό σας, γιατί αυτό είναι το φυσιολογικό. Πώς μπορείτε να παραμείνετε φίλη με τον πρώην, όταν κάποτε στη θέση σας θα βρεθεί μια άλλη γυναίκα; Μπορεί να έχετε απενοχοποιήσει πολλά πράγματα στο μυαλό σας, ωστόσο, όσο αποστασιοποιημένη και αν είστε από τον πρώην σας είναι αναμενόμενο ότι θα ζηλέψετε
2) Φίλοι και εραστές: Η φλόγα του πάθους μια τόσο δα σπίθα χρειάζεται για να ξανά φουντώσει. Πόσω μάλλον αν δεν είχατε ποτέ προβλήματα στον σεξουαλικό τομέα. Κάθε φορά λοιπόν θα βρίσκεστε με τον πρώην σας θα αποβαίνει μοιραία και καταστροφική, καθώς το πάθος σάς ρίχνει στο κρεβάτι -για τελευταία φορά- ενώ στην ουσία πάντοτε θα είναι η προτελευταία.
3) Οι φίλοι τα λένε όλα: Εσείς; Εμείς οι γυναίκες από τη φύση μας είμαστε διεκδικητικά όντα, αλλά και πολύ κτητικές. Καλώς ή κακώς έχουμε την εντύπωση πως κάτι που ήταν κάποτε δικό μας, δεν θα φύγει ποτέ από τη ζωή μας. Αυτό ακριβώς συμβαίνει και με τους πρώην, αφού με το να τον έχουμε στη λίστα με τους φίλους μας αυτομάτως μας κάνει να αισθανόμαστε ασφάλεια. Τι γίνεται όμως όταν μια νέα γυναίκα εισβάλει στη ζωή του και του «γεμίσει» την καθημερινότητά;



via

Ο σεβασμός του άλλου και της ελευθερίας του



Ο Γκλεμπ και η Νάντια Νερζίν δεν είχαν ζήσει μαζί παρά ένα χρόνο, στις παραμονές του πολέμου, μέσα στη δίνη των διπλωματικών τους εξετάσεων. Στη διάρκεια του πολέμου, με την ευκαιρία μιας περιόδου ηρεμίας στο μέτωπο του Δνείπερου, η Νάντια, με πλαστά χαρτιά, κατορθώνει να συναντήσει τον Γκλεμπ, και να ζήσουν οι δυο τους «τις σύντομες ημέρες μιας κλεμμένης ευτυχίας»...




Ύστερα το καμίνι παίρνει πάλι φωτιά, ο Γκλεμπ εξαφανίζεται, και δεν θα ξανασυναντηθούν πια παρά μόνο στη φυλακή. Σύντομες συναντήσεις, θερμές, στην αρχή αρκετά συχνές όταν μέσα στη σχετική αταξία που ακολουθεί τον πόλεμο, ο Γκλεμπ βρίσκεται σ’ ένα μικρό στρατόπεδο στην περιφέρεια της πρωτευούσης. Τον κυριεύει μια τρυφερότητα, «φιλούσε τα χέρια της γυναίκας του και παρακολουθούσε τις σπίθες που άναβαν στα μάτια της».
Κι αμέσως ύστερα, υπέρτατη απόδειξη αγάπης, αγάπης που παραιτείται από κάθε κτητικό δικαίωμα, όχι μόνο σαρκικό αλλά και ηθικό, ο καθένας αποδίδει στον άλλον την ελευθερία του. «Μην καταστρέψεις τα νιάτα σου, λέει ο Γκλεμπ στην Νάντια. Άφησέ με! Ξαναπαντρέψου». Κι εκείνη, που έχει δει γυναίκες ανάμεσα στους κρατουμένους, του γράφει. «Επιμένω να μου απιστήσεις».
Αυτός ακριβώς ο σεβασμός του άλλου και της ελευθερίας του, στάθηκε στήριγμα στην πίστη τους όταν αργότερα ο Γκλεμπ έφυγε από τη Μόσχα για το Βορρά κι έπαψαν να βλέπονται. Τώρα βρίσκεται πάλι κοντά στη Μόσχα, στη «σαράσκα», δεν μπορεί όμως να δει τη γυναίκα του παρά μόνο μια φορά το χρόνο, για μισή ώρα, και σύμφωνα με το νέο κανονισμό δεν έχει ούτε καν το δικαίωμα να τη φιλήσει. Περιπλάνηση στην έρημο, όπου η συζυγική πίστη φτάνει στο αποκορύφωμα της συνειδήσεως. «Ξέρετε κάτι, λέει ο Γκλεμπ, νόμιζα πως όλα τα είχα πάρει απόφαση. Υπάρχει όμως ένα στην καρδιά μου που ζει και δεν μπορεί να πεθάνει: η αγάπη μου για τη γυναίκα μου». Και η Νάντια σκέπτεται, επικαλείται, «εκείνο που δεν ήταν ούτε αυτός ούτε αυτή, αλλά αυτός κι αυτή μαζί, και που το λένε αγάπη»
Μέσα σ’ αυτήν τη «ντελικάτη γυναίκα», ωριμάζει «μια αποφασιστικότητα από γρανίτη» και ο αξιωματικός της πολιτικής αστυνομίας που διοικεί το κέντρο του Μαρβίνο κι ύστερα συναντά τυχαία τη Νάντια στον υπόγειο σιδηρόδρομο, ξαφνιάζεται με την καυτή, αγανακτισμένη ματιά που του ρίχνει όταν της απευθύνει το λόγο: «Μα ποια δύναμη την έδενε με τέτοιο πείσμα, με τέτοια λύσσα, με κάποιον που δεν θα ξανάβρισκε παρά μετά από χρόνια και που δεν θάκανε τίποτ’ άλλο παρά να της καταστρέψει τη ζωή;»






ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ «ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΣΗ ΚΑΙ ΠΙΣΤΗ» ΤΟΥ ΟΛΙΒΙΕ ΚΛΕΜΑΝ


via

Η εξωτερική εμφάνιση και η ηθική του Ιουλίου καίσαρα



Σύμφωνα με την παράδοση, είχε ψηλό ανάστημα, ανοιχτά χρώματα, κομψά μέλη, μάλλον γεμάτο πρόσωπο, μαύρα ζωηρά μάτια και καλή υγεία, αν βέβαια εξαιρέσουμε το γεγονός ότι κατά τα τελευταία χρόνια της ζωής του υπέφερε από ξαφνικές λιποθυμίες και συχνά τον τάραζαν εφιάλτες στον ύπνο του. Δυο φορές επίσης τον είχε πιάσει επιληψία κατά τη διάρκεια των πολεμικών του επιχειρήσεων...




Εντελώς ιδιαίτερα εξάλλου, τον απασχολούσε η περιποίηση της εξωτερικής του εμφάνισης, σε τέτοιο μάλιστα σημείο, ώστε όχι μόνο να κουρεύεται με προσοχή και να ξυρίζεται, αλλά και να κάνει ακόμα και αποτρίχωση, όπως τον κατηγορούσαν μερικοί. Τον απασχολούσε πάρα πολύ άλλωστε η ασχήμια της φαλάκρας του, κυρίως γιατί είχε συνειδητοποιήσει ότι αυτή έδινε λαβή στους κατηγόρους του για κοροϊδευτικά σχόλια. Έτσι, τα λίγα του μαλλιά τα χτένιζε από την κορυφή προς τα εμπρός, ενώ από όλες τις τιμές που του απένειμαν η Σύγκλητος και ο ρωμαϊκός λαός καμιά δεν δέχτηκε και δεν εκμεταλλεύθηκε με μεγαλύτερη απόλαυση από εκείνη που του χορηγούσε το δικαίωμα να φέρει συνεχώς ένα δάφνινο στεφάνι στο κεφάλι του.

Λέγεται ακόμα ότι η ενδυμασία του ήταν αξιοπρόσεκτη. Φορούσε έναν συγκλητικό χιτώνα με μακριά μανίκια, που είχαν κρόσσια γύρω από τους καρπούς, καθώς και μια ζώνη γύρω στη μέση του δεμένη χαλαρά. Από εκεί λένε ότι προήλθε και η φράση του Σύλλα, όταν συμβούλευε τους αριστοκράτες να προσέχουν το παιδί που θα φορούσε περίεργα τη ζώνη του στη μέση. (Σουητώνιος, Ιούλιος Καίσαρας XLV)

Κανένα επιβαρυντικό στοιχείο δεν υπήρχε για την ηθική του, πέρα από τις στενές του σχέσεις με τον βασιλιά Νικομήδη, σχέσεις πάντως που τον είχαν εκθέσει σε βαρύ και αιώνιο χλευασμό και στην γενική κατακραυγή. Δεν είναι ανάγκη να θυμίσω εδώ τους γνωστότατους στίχους του Λικίνιου Κάλβου:


Όλα του κόσμου τα καλά η Βιθυνία τα ’χει,
ακόμα και του Καίσαρα τον αγαπητικό.


Αφήνω επίσης κατά μέρος τους ψόγους του Δολαβέλλα και του Κουρίωνα του Πρεσβυτέρου. Ο Δολαβέλλας τον αποκαλεί «παλλακίδα που ανταγωνίζεται τη βασίλισσα και δοκάρι της βασιλικής κλίνης» και ο Κουρίων «στάβλο του Νικομήδη και πορνείο της Βιθυνίας». Παραλείπω επίσης τα διατάγματα του Βιβούλου, που αποκαλούσε τον συνάρχοντά του «βασίλισσα της Βιθυνίας» και έλεγε ότι ο Καίσαρ ήταν στην αρχή ερωτευμένος με τον βασιλιά και τώρα με το βασίλειο.

Την ίδια εποχή, όπως αναφέρει και ο Μάρκος Βρούτος, κάποιος Οκτάβιος, που η διανοητική του κατάσταση του επέτρεπε να ξεστομίζει ό, τι του κατέβαινε, σε μια μεγάλη συγκέντρωση ονόμασε τον Πομπήιο βασιλιά και τον Καίσαρα βασίλισσα. Ο Γάιος Μέμμιος πάλι ισχυρίζεται ότι, μαζί με άλλα ανήθικα υποκείμενα, ο Καίσαρ υπήρξε οινοχόος του Νικομήδη σε ένα μεγάλο συμπόσιο, και ότι μαζί τους διασκέδαζαν και κάποιοι έμποροι από τη Ρώμη, των οποίων τα ονόματα παραδίδει.

Ο Κικέρων πάντως δεν αρκείται σε όσα έγραφε σε κάποιες επιστολές του, ότι δηλαδή ο Καίσαρ οδηγήθηκε από τους ακολούθους του βασιλιά στον βασιλικό κοιτώνα, ότι ξάπλωσε σε χρυσή κλίνη με πορφυρά σκεπάσματα και ότι ο γιος αυτός της Αφροδίτης έχασε την παρθενιά του στη Βιθυνία, αλλά προσθέτει επιπλέον ότι κάποτε στη Σύγκλητο, όταν ο Καίσαρ υπερασπιζόταν την Νύσα, κόρη του Νικομήδη, και απαριθμούσε τις ευεργεσίες του βασιλιά προς το άτομό του, ο Κικέρων του φώναξε: «Έλα, κόφ’ το, σε παρακαλώ, γιατί είναι δα γνωστό τι σου έχει δώσει εκείνος και πως εσύ του το ανταπέδωσες». Κατά το γαλατικό του θρίαμβο τέλος, οι στρατιώτες, ανάμεσα στ’ άλλα άσματα που χαριτολογώντας τραγουδούσαν καθώς ακολουθούσαν το νικηφόρο άρμα, έλεγαν και το παρακάτω τραγουδάκι, που έγινε πολύ του συρμού:





Ο Καίσαρας καβάλησε τις δύο Γαλατίες,
τον Καίσαρα καβάλησεν ο Νικομήδης όμως˙
και να που τώρα ο Καίσαρας σέρνει το θρίαμβό του
στις Γαλατίες νικητής˙ μόνο που ο Νικομήδης,
που πήδηξε τον Καίσαρα, δεν χαίρεται θριάμβους.
(Σουητώνιος, Ιούλιος Καίσαρας XLΙX)


Κυκλοφορούσε διάχυτη η γνώμη ότι ήταν επιρρεπής στις ηδονές και πληθωρικός, και ότι είχε διαφθείρει πολλές και επιφανείς γυναίκες, όπως την Ποστουμία, γυναίκα του Σερβίου Σουλπικίου, τη Λολλία, γυναίκα του Αύλου Γαβινίου, την Τερτύλλα, γυναίκα του Μάρκου Κράσσου [1], ακόμα και τη Μουκία, τη γυναίκα του Γναίου Πομπηίου. Ο Πομπήιος μάλιστα κατηγορήθηκε από τους Κουρίωνες, πατέρα και γιο, αλλά και από πολλούς άλλους, επειδή, αν και χώρισε τη γυναίκα που του γέννησε τρία παιδιά εξαιτίας εκείνου τον οποίον, αναστενάζοντας συνήθως, αποκαλούσε Αίγισθο, παντρεύτηκε ωστόσο αργότερα την κόρη του, παρακινημένος από τον πόθο του για εξουσία. Περισσότερο από όλες όμως αγάπησε τη Σερβιλία, μητέρα του Μάρκου Βρούτου [2], για την οποία και στην πρώτη του υπατεία είχε αγοράσει ένα μαργαριτάρι αξίας έξι εκατομμυρίων σηστερτίων, αλλά και στη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου, εκτός από τις άλλες δωρεές που της έκανε, αγόρασε για λογαριασμό της σε πλειστηριασμό μερικά από τα μεγαλύτερα κτήματα αντί ευτελούς τιμήματος. Όταν μάλιστα μερικοί απορούσαν για τη χαμηλή τιμή αγοράς, ο Κικέρων έξυπνα παρατήρησε: «Η τιμή αγοράς είναι ακόμα καλύτερη από αυτήν που νομίζετε, γιατί υπάρχει και κάποια τρίτη συναλλαγή». Και υπονοούσε μ’ αυτό ότι η Σερβιλία ακόμα και την κόρη της Τέρτια (=τρίτη) την είχε προσφέρει στον Καίσαρα. (Σουητώνιος, Ιούλιος Καίσαρας L)

Ακόμα και όταν βρισκόταν στην επαρχία, δεν μπορούσε να συγκρατηθεί και επισκεπτόταν παντρεμένες γυναίκες, όπως φαίνεται από το παρακάτω στιχούργημα, που επίσης το τραγουδούσαν οι στρατιώτες στον γαλατικό του θρίαμβο:


Όσοι στην πόλη μένετε φυλάξτε τις γυναίκες,
γιατί κοντά μας έρχεται ένας μοιχός καράφλας.
Όσο χρυσό δανείστηκες σαν ήσουνα στη Ρώμη,
καλά τον ξεκοκάλισες τώρα στη Γαλατία.
(Σουητώνιος, Ιούλιος Καίσαρας LΙ)


Ερωτικές σχέσεις είχε συνάψει και με βασίλισσες. Ανάμεσά τους ήταν και η Ευνόη η Μαυριτανή, γυναίκα του Βογούδη, στην οποία, καθώς και στον άντρα της, έκανε άφθονα και μεγαλόπρεπα δώρα, κατά τα λεγόμενα του Μάρκου Ακτωρίου Νάσωνα. Πιο πολύ από όλες όμως αγάπησε την Κλεοπάτρα, με την οποία συχνά γλεντοκοπούσε ως το πρωί. Διασχίζοντας την Αίγυπτο, θα είχε φτάσει ίσαμε την Αιθιοπία με τη βασιλική θαλαμηγό, αν δεν είχε αρνηθεί ο στρατός του να τον ακολουθήσει. Την κάλεσε ακόμα και στη Ρώμη, και δεν την άφησε να φύγει παρά μόνον αφού της πρόσφερε ένα σωρό τιμές και πλούσια δώρα, ανέχθηκε μάλιστα και στον γιο που του γέννησε να δώσει το όνομά του [3]. Κάποιοι Έλληνες συγγραφείς παραδίδουν ότι αυτό το παιδί έμοιαζε στον Καίσαρα και στη μορφή και στο παράστημα.

Ο Μάρκος Αντώνιος επίσης διαβεβαίωνε τη Σύγκλητο ότι ο Καίσαρ το είχε αναγνωρίσει και ότι μάρτυρες αυτού του γεγονότος ήταν ο Γάιος Μάτιος και ο Γάιος Όππιος, καθώς και άλλοι φίλοι του Καίσαρα. Από όλους αυτούς ο Γάιος Όππιος, σαν να αποδεχόταν το γεγονός ότι η υπόθεση απαιτούσε απολογία και κάποια υπεράσπιση, δημοσίευσε ένα βιβλίο, στο οποίο ανέφερε ότι ο γιος που η Κλεοπάτρα υποστήριζε πως ήταν του Καίσαρα δεν ήταν στην πραγματικότητα δικός του. Ο δήμαρχος Έλβιος Κίννας, εξάλλου, είχε ομολογήσει σε πολλούς ότι είχε στην κατοχή του ένα σχέδιο νόμου, που το είχε συντάξει ο Καίσαρ και τον είχε διατάξει να το προσκομίσει στην Σύγκλητο κατά την απουσία του. Με το νόμο αυτόν δινόταν η άδεια στον Καίσαρα να παίρνει όσες και όποιες γυναίκες ήθελε, με στόχο την απόκτηση νόμιμων παιδιών. Τέλος για να μην έχει κανένας καμία αμφιβολία ότι ο άνθρωπος αυτός είχε κακή φήμη για ασύστολα βίτσια και μοιχείες, προσθέτω ότι ο Κουρίων ο Πρεσβύτερος, σε έναν από τους λόγους του, τον αποκαλεί άνδρα όλων των γυναικών και γυναίκα όλων των ανδρών. (Σουητώνιος, Ιούλιος Καίσαρας LΙΙ)

Ούτε και οι εχθροί του δεν μπορούσαν να αρνηθούν ότι το κρασί που κατανάλωνε ήταν ελάχιστο. Ο Μάρκος Κάτων είχε πει κάποτε ότι μόνον ο Καίσαρ μπορούσε, όντας νηφάλιος, να κάνει σχέδια για την ανατροπή του καθεστώτος της ελεύθερης πολιτείας. Ο Γάιος Όππιος αναφέρει ότι στα θέματα που είχαν σχέση με το φαγητό ήταν τόσο αδιάφορος ώστε, όταν κάποτε σε συμπόσιο του σέρβιραν λάδι ταγκό αντί για φρέσκο, μόνος αυτός, και ενώ οι άλλοι αρνήθηκαν να φάνε, γευμάτισε με ακόμα μεγαλύτερη διάθεση από όση συνήθιζε, και τούτο για να μη φανεί ότι με τη στάση του καταλόγιζε αμέλεια ή χωριατιά στον οικοδεσπότη. (Σουητώνιος, Ιούλιος Καίσαρας LΙΙΙ)

Η ακεραιότητα όμως δεν ήταν κάτι που τον διέκρινε, ούτε όταν βρισκόταν σε εκστρατεία ούτε όταν κατείχε δημόσιο αξίωμα στη Ρώμη. Όπως κάποιοι μνημονεύουν στα κείμενά τους, την εποχή που ήταν ανθύπατος στην Ισπανία απαιτούσε χρήματα από τους συμμάχους για να εξοφλήσει τα χρέη του, παράλληλα όμως είχε επιτεθεί και λεηλατήσει άγρια κάποιες πόλεις των Λουσιτανών [4], αν και οι άνθρωποι αυτοί ουδεμία αντίρρηση προέβαλαν στις διαταγές του και επιπλέον άνοιξαν διάπλατα τις πύλες του στον ερχομό του.

Στη Γαλατία λαφυραγώγησε τα τεμένη και τους ναούς των θεών, που ήταν κατάφορτοι από προσφορές, και ήταν γεγονός ότι συχνότερα λεηλατούσε τις πόλεις για τη λεία που θα αποκόμιζε παρά για κάποια εχθρική τους πράξη. Συνέβη λοιπόν να έχει άφθονο χρυσάφι στη διάθεσή του, γι’ αυτό και το διέθετε σ’ ολόκληρη την Ιταλία και στην επαρχία έναντι τριών χιλιάδων σηστερτίων τη λίβρα. Στην πρώτη υπατεία οικειοποιήθηκε από το Καπιτώλιο τρεις χιλιάδες λίβρες χρυσού, τις οποίες και αντικατέστησε με ισόποσο βάρος επιχρυσωμένου χαλκού.

Διαπραγματευόταν επίσης συμμαχίες και βασίλεια με αποκλειστικό του γνώμονα το κέρδος που θα αποκόμιζε. Μόνον από τον Πτολεμαίο απέσπασε έξι χιλιάδες περίπου τάλαντα πληρωτέα επ’ ονόματι του Πομπηίου. Και ακολούθως αντιμετώπισε με απροκάλυπτες αρπαγές και ιερόσυλες πράξεις τις ογκώδεις δαπάνες των εμφυλίων πολέμων, των θριάμβων του και των δώρων που διαμοίραζε. (Σουητώνιος, Ιούλιος Καίσαρας LΙV) 



Σημειώσεις
1. Σύμφωνα με τον Κικέρωνα (Fam., V.8.2), η Τερτύλα ήταν η πιο έξοχη από όλες τις γυναίκες («praestantissima omnium feminarum»)
2. Η Σερβίλια ήταν ανιψιά του δημάρχου του 91 π.Χ. Δρούσου και γυναίκα του Μάρκου Βρούτου του Πρεσβυτέρου. Για την ερωτική της σχέση με τον Καίσαρα, βλ. Πλούτ., Κάτ., 24.1 – 2˙ Βρούτ., 5.2.
3. Οι σοβαρότερες πηγές, αν εξαιρέσουμε τον έμπιστο του Καίσαρα Γάιο Όππιο, δεν μας αφήνουν και πολλές αμφιβολίες ότι ο Καισαρίων ήταν πραγματικός γιος του Καίσαρα. Η Κλεοπάτρα πρώτη απ’ όλους το διαβεβαίωνε (Σουητ., Αύγ., XVII.5)˙ το ίδιο και ο Αντώνιος (Δίων Κάσσιος, L.3.5). Η Κλεοπάτρα είχε ασφαλώς κάθε λόγο να υποστηρίζει την πατρότητα του Καίσαρα˙ αλλά και ο Αντώνιος είχε προσωπικό συμφέρον εξαιτίας του Οκταβιανού, ο οποίος ήταν αντίπαλός του όχι μόνο την εποχή εκείνη, αλλά και αργότερα, όταν το 31 π.Χ. αντιμετώπιζε τις δυνάμεις του στο Άκτιο. Ο Καισαρίων θα αποτελούσε έτσι το κατάλληλο όργανο για να αποκλειστεί από τη διαδοχή ο Οκταβιανός, υιοθετημένος γιος του Καίσαρα και υποψήφιος διάδοχός του. Όταν ο Αντώνιος διαβεβαίωσε στη διαθήκη του ότι ο Καίσαρ ήταν πράγματι πατέρας του Καισαρίωνα (Δίων Κάσσιος, L.3.3), ο Οκταβιανός θανάτωσε αμέσως τον γιο της Κλεοπάτρας (Σουητ., Αύγ., αυτ.). 
4. Οι σχολιαστές παρατηρούν ότι πιθανότατα οι πόλεις αυτές ήταν ήδη εγκαταλελειμμένες από τους κατοίκους τους, που είχαν περάσει τον ποταμό Δούριο (Δίων Κάσσιος,XXXVII.52.4)





ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ «ΣΟΥΗΤΩΝΙΟΣ, ΤΟΜΟΣ A΄», ΕΚΔΟΣΗ ΜΟΡΦΩΤΙΚΟ ΙΔΡΥΜΑ ΕΘΝΙΚΗΣ ΤΡΑΠΕΖΑΣ, ΑΘΗΝΑ 1997


via

Feature (Side)

Πρόσφατα

Random

*

Archives

© 2013 Point of view. All rights resevered. Designed by | point me