Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

AD (728x90)

  • 2793 Pine St

  • 1100 Broderick St

  • 868 Turk St

  • 420 Fell St

Η ερμηνεία αλλάζει την πραγματικότητα



”Εμένα μου φαίνεται πως οι γονείς μου γέρασαν και το ‘χουν χάσει”.
”Και μένα μου φαίνεται πως εσύ τους κοιτάς με διαφορετικά μάτια”.
”Μα τι σημασία έχει αυτό; Αυτό που είναι, είναι όπως λες κι εσύ”.
”Άκουσε μια ιστορία”.
Ο βασιλιάς ήταν ερωτευμένος με τη Σαμπρίνα, μια γυναίκα ταπεινής καταγωγής που την έκανε τελευταία του γυναίκα. Ένα απόγευμα κι ενώ ο βασιλιάς έλειπε στο κυνήγι ήρθε ένας αγγελιοφόρος να ειδοποιήσει ότι η μητέρα της Σαμπρίνας ήταν άρρωστη.
Ο βασιλιάς της είχε απαγορεύσει να χρησιμοποιεί την προσωπική του άμαξα, κι αν παραβίαζε την εντολή του θα το πλήρωνε με το κεφάλι της. Όταν γύρισε ο βασιλιάς έμαθε τα καθέκαστα.
”Μα δεν είναι θαυμάσιο” είπε ” αυτό είναι αληθινή αγάπη κόρης προς τη μητέρα. Δεν την ένοιαζε να διακινδυνεύσει το κεφάλι της για να φροντίσει τη μητέρα της. Είναι υπέροχη.”
Την επόμενη μέρα κι ενώ η Σαμπρίνα καθόταν στο κήπο του παλατιού κι έτρωγε φρούτα, ήρθε ο βασιλιάς. Τον χαιρέτισε και μετά δάγκωσε το τελευταίο ροδάκινο που είχε στο καλάθι της.
”Φαίνονται γλυκά” είπε ο βασιλιάς.
”Πράγματι” αποκρίθηκε η βασίλισσα. Κι απλώνοντας το χέρι της έδωσε το τελευταίο της ροδάκινο στον αγαπημένο της.
”Πόσο με αγαπάει” σχολίασε μετά ο βασιλιάς ”στερήθηκε την απόλαυση της για να μου δώσει εμένα το τελευταίο ροδάκινο του καλαθιού. Δεν είναι εκπληκτική;”
Πέρασαν ορισμένα χρόνια-και ποιος ξέρει- το πάθος και ο έρωτας του βασιλιά έσβησαν απ τη καρδιά του. Καθόταν μαζί μ ένα στενό του φίλο κι έλεγε:
”Ποτέ δε φέρθηκε σαν βασίλισσα, μια φορά μάλιστα με παράκουσε και χρησιμοποίησε τη προσωπική μου άμαξα. Θυμάμαι και μια μέρα που μου έδωσε να φάω ένα δαγκωμένο φρούτο.”
”Η πραγματικότητα είναι πάντα η ίδια. Κι είναι όντως αυτό που είναι. Ωστόσο ο άνθρωπος μπορεί να ερμηνεύσει μια κατάσταση με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο, τον ακριβώς αντίθετο.΄΄ είπε.
”Πρόσεχε τι αντιλαμβάνεσαι” έλεγε ο Μπάντουιν ο σοφός. Αν ότι βλέπεις ταιριάζει ”γάντι” με τη πραγματικότητα που περισσότερο σε βολεύει
   … τότε
ΜΗΝ ΕΜΠΙΣΤΕΥΕΣΑΙ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΣΟΥ!!!



Η αναφορά ενός ηλιθίου για τα λόγια ενός ευφυούς ανθρώπου δεν μπορεί να είναι ακριβής, επειδή υποσυνείδητα μεταφράζει αυτό που ακούει σε κάτι που μπορεί να καταλάβει.

_______________
  ~ Χόρχε Μπουκάι " ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ"
    Πηγή: zachariasandfriends.com

Ο κόσμος μοιάζει όμορφος στα μάτια μου



Η αγάπη μού δίνει ενέργεια. Νιώθω γεμάτος ζωντάνια. Πετυχαίνω περισσότερα όταν κάνω κάτι με αγάπη, με την καρδιά μου. Η αγάπη με εμπνέει να πηγαίνω πιο ψηλά, να ανεβάζω τον προσωπικό μου πήχη. Βάζω, δύσκολους, αλλά εφικτούς στόχους.
Η αγάπη με ενθαρρύνει να προσπαθώ ακόμη περισσότερο. Είμαι πρόθυμος να δουλέψω πιο σκληρά και να δυναμώσω τις δεξιότητές μου. Όταν συναντώ ένα εμπόδιο, βρίσκω μία άλλη λύση για να προχωρήσω. Ο ενθουσιασμός μου με κάνει να βλέπω κάθε πρόκληση ως πηγή χαράς.
Η αγάπη με βοηθάει να τολμάω. Το θάρρος μου αναδεικύεται. Νιώθω αρκετά δυνατός να “σπάω” τα όρια της ασφάλειας και της άνεσής μου. Γιατί έτσι μαθαίνω και εξελίσσομαι.

Η αγάπη μού θυμίζει να φροντίζω τον εαυτό μου. Να φροντίζω για τη σωματική και ψυχική μου υγεία. Να τρέφομαι σωστά, να ασκούμαι, να κοιμάμαι ποιοτικά, να διαχειρίζομαι το στρες.
Η αγάπη με βοηθάει να φροντίζω τις σχέσεις μου. Εκφράζω στα πρόσωπα που αγαπώ την εκτίμησή σου και νοιάζομαι για τις ανάγκες τους. Απολαμβάνω να μοιράζομαι το χρόνο μου μαζί τους και χαίρομαι να τους υποστηρίζω σε κάθε τους βήμα.
Η αγάπη αλλάζει τον τρόπο που κοιτάζω τον κόσμο. Ο κόσμος μοιάζει όμορφος στα μάτια μου. Είμαι ευγνώμων για όσα έχω και επικεντρώνομαι στα θαύματα που φέρνει η κάθε μέρα.
Η αγάπη με απελευθερώνει. Με απαλλάσσει από τους φόβους και τις αμφιβολίες. Ο νους μου είναι γαλήνιος και καθαρός. Νιώθω ελευθερία μέσα στον εαυτό μου, αλλά και ανάμεσα σε άλλους. Είμαι χαρούμενος και πλήρης.



Χάνονται οι άνθρωποι που εσύ τους δείχνεις το σήμα της εξόδου



Καταχωνιασμένα ρούχα στην ντουλάπα που μαζί τους παίρνουν στιγμές κι εμπειρίες που δε γυρίζουν πίσω. Σαν τους ανθρώπους κι αυτά έκαναν ένα βήμα πίσω, να δώσουν τη θέση τους αλλού. Σε νέες καταστάσεις, σε φρέσκιες φάτσες. Πορεία προς τα εμπρός που δεν ακολουθούν όλοι. Χάνεις κόσμο στη διαδρομή, συναντάς νέο, κάνεις ένα ξεσκαρτάρισμα και συνεχίζεις να προχωράς ακάθεκτος.


Σύντροφοι σε στιγμές αθώες, σε χρόνια ανέμελα, μετατρέπονται σε απλούς γνωστούς. Περαστικοί που συναντιούνται τυχαία στο δρόμο και δεν έχουν τι να πουν. Άλλοτε κάνεις πως δεv τους βλέπεις, αλλάζεις πεζοδρόμιο κι επιταχύνεις το βήμα σου για να αποφύγεις τη συνάντηση. Άλλοτε χαιρετάς τυπικά με μια εγγλέζικη ευγένεια κι ένα υποτυπώδες ενδιαφέρον για τη ζωή τους.
Κι ύστερα ένα «τα λέμε» κι ένα «να πιούμε κανένα καφέ». Χέρια υψώνονται, χαμόγελα στολίζονται και πλάτες αντικρίζουν η μία την άλλη. Ξέρεις καλά πως δε θα τα πείτε, πως δε θα πιείτε κανένα καφέ, πως ένας θεός ξέρει πότε θα ξανασυναντηθείτε.
Δε γνωρίζει τον αριθμό του τηλεφώνου σου, ίσως ούτε και τη διεύθυνσή σου. Δεν ξέρει πια εάν είσαι καλά, εάν χώρισες, εάν κοιμάσαι τα βράδια. Δεν υπάρχει πια στη ζωή σου κι εσύ στη δική του. Δεν έχετε τίποτα κοινό αλλά ούτε και χρόνο για να διαπιστώσετε αν ισχύει. Γίνατε ξένοι.Ίσως από επιλογή. Ίσως κι από ταχύτητα. Χάνονται οι άνθρωποι που θέλουν να χαθούν ή που εσύ τους δείχνεις το σήμα της εξόδου.


Ένα σωρό καφέδες που δεν ήπιαμε ποτέ. Άλλοι τόσοι που ποτέ δε θα πιούμε.
Η ατάκα πάντα έτοιμη στην άκρη της γλώσσας να κλείσει τη συζήτηση και να βγάλει τους συνομιλητές απ’ τη δύσκολη θέση.Συνένοχοι στο ίδιο ψέμα. Ο ένας κόβει κι ο άλλος ράβει κι ας ξέρουν και οι δύο πως τα λόγια τους τα παίρνει ο αέρας.
Ίσως για λίγα δευτερόλεπτα πειστείς κι εσύ που το ξεστομίζεις πως θα ήθελες να τον ξαναδείς. Θα ήθελες να ακούσεις τι έχει να σου πει και πώς είναι η ζωή του μετά από χρόνια. Ίσως από ενδιαφέρον, ίσως από κουτσομπολιό. Ίσως κι επειδή κάποτε με αυτόν τον άνθρωπο μοιράστηκες κομμάτια της ζωής σου.
Κάποτε. Παλιά. Ούτε θυμάσαι ποιος ήσουν τότε. Ούτε θυμάσαι ποιος είναι αυτός απέναντι. Πέρασε στα αζήτητα σαν το τζιν σου στο βάθος της ντουλάπας. Κάποτε το έλιωνες, το γούσταρες, δεν έκανες ρούπι μακριά του. Κι έπειτα άλλαξες εσύ, άλλαξαν και οι άλλοι.
Έγιναν φίλοι στα αζήτητα και καφέδες που ποτέ δεν ήπιαμε.

Πενθώ τους χαμένους και συνεχίζω



Σχεδόν κάθε μέρα της ζωής μου βλέπω ανθρώπους που βρίσκονται στο τελικό στάδιο του καρκίνου. Έχοντας αντικρίσει τόσους ασθενείς πριν το τέλος να ρωτάνε με αγωνία, «Τι σήμαινε η ζωή μου;» , θεωρώ πως κατά κάποιο τρόπο έχω να δώσω μία απάντηση.
Τείνω να πιστεύω πως, αν υπάρχουν κάποιοι πραγματικοί λόγοι που ζούμε, αυτοί είναι πως υπάρχουμε για να δείχνουμε τα συναισθήματα που μας χαρακτηρίζουν σαν ανθρώπους, να αγαπάμε και να αγγίζουμε τις ζωές των άλλων, να ξέρουμε πως κάναμε έστω και μία ζωή να αναπνέει ευκολότερα επειδή απλά υπάρχουμε.
Σε μεγάλο βαθμό, το νόημα της ζωής ενός ανθρώπου μεταλλάσσεται στην ερώτηση: «Πόσο πολύ έχω αγαπήσει;». Τότε ο κόσμος βρίσκει την ελπίδα στην αγάπη. Κάποιος με αγάπησε και τον ή την αγάπησα κι εγώ και όλες αυτές οι αναμνήσεις που κουβαλάμε μαζί θα αχνοφέγγουν μέσα στα παιδιά μας και στα εγγόνια μας και ακόμα παραπέρα.
Όταν μιλάω με ηλικιωμένους ανθρώπους που αργοσβήνουν, κανένας δεν αναφέρεται στα υλικά αγαθά που απέκτησε ή στη μικρή επιτυχία που είχαν στη ζωή τους. Αναφέρονται σε πράγματα που δεν έκαναν ενώ θα έπρεπε, με τους ανθρώπους που αγαπάνε.

Θυμάμαι μια ανύπαντρη δασκάλα η οποία είχε συνειδητοποιήσει πως η ζωή της ήταν πλούσια. Όπως μου είχε πει «Ξέρω πως έχω αγγίξει τις ζωές κάποιων ανθρώπων και αυτοί έγιναν καλύτεροι που με γνώρισαν.»
Ήταν και ένας έμπορος που πέθαινε από καρκίνο στο στομάχι. Είχε μετανιώσει που δεν παντρεύτηκε ποτέ, όμως μου αποκάλυψε πως είχε πολλούς φίλους. Ταξίδευε πολύ και είχε κατορθώσει να βρει το νόημα της ζωής του μέσα από τους ανθρώπους που συναντούσε.
Ο κόσμος με ρωτάει κάποιες φορές πως το αντέχω όλο αυτό. Κλαίω πολύ. Αγαπάω τους ανθρώπους, πενθώ στην απώλειά τους και συνεχίζω με τον επόμενο.
Leah de Roulet, κοινωνική λειτουργός 
και σύμβουλος ασθενών 
που πάσχουν από καρκίνο.

Κανένας πιο βέβαιος εχθρός από τον ευεργετηθέντα αχάριστο



Για μία ακόμα φορά βοήθησες τον καλύτερο σου φίλο που σε είχε ανάγκη, έκανες ό,τι καλύτερο μπορούσες, παραμέρισες τις προσωπικές σου ασχολίες και σαν αντάλλαγμα πήρες δυσαρέσκεια και αδιαφορία. Και αναρωτιέσαι για ποιο λόγο είναι τόσο αχάριστος και δε σου είπε ούτε ένα απλό «ευχαριστώ»; Εάν το παραπάνω σενάριο σου ακούγεται οικείο, τότε έχεις να αντιμετωπίσεις έναν αχάριστο άνθρωπο.

Δυστυχώς, στην καθημερινή μας ζωή ερχόμαστε σε επαφή με αρκετούς τέτοιους ανθρώπους. Ο Κλεόβουλος τονίζει πως «ο αχάριστος άνθρωπος μοιάζει με σπασμένο πιθάρι, στο οποίο ότι καλό και αν ρίξεις θα πέσει στο κενό».
Ποια είναι όμως τα χαρακτηριστικά του αχάριστου ανθρώπου;
Ο αχάριστος άνθρωπος συνεχώς παραπονιέται για τη δουλειά του, το σπίτι του, την πόλη του, την οικονομική του κατάσταση και τη ζωή του. Πάντα θα βρει κάτι άσχημο και δυσάρεστο να εστιάσει την προσοχή του.
Πιστεύει πως είναι άτυχος και όλα πάνε άσχημα στη ζωή του. Δεν είναι ποτέ ευχαριστημένος, ούτε ικανοποιημένος γιατί πάντα θα βρει κάτι που να μη του αρέσει ή να του λείπει.
Θεωρεί τους γύρω του υπεύθυνους για τη δυστυχία του και πιστεύει πως είναι το θύμα μίας περίστασης όταν κάτι δεν πηγαίνει καλά. Τα συναισθήματα που εκφράζει συνεχώς είναι αρνητικά.
Κατά συνέπεια βιώνει χαμηλή ικανοποίηση από τη ζωή του, χαμηλή ποιότητα ζωής, αυξημένα ψυχοσωματικά προβλήματα (πονοκέφαλοι, έλκος, μυαλγίες, σπαστική κολίτιδα, οσφυαλγία) και μεγαλύτερη επιρρέπεια στις σωματικές παθήσεις.
Τι μπορείς να κάνεις λοιπόν εσύ για να αντιμετωπίσεις έναν τέτοιο άνθρωπο;
Έκφρασε ανοιχτά τα συναισθήματά σου. Το πρώτο πράγμα που πρέπει να κάνεις είναι να συζητήσεις με το άτομο αυτό τα συναισθήματά σου.
Εξήγησέ του πώς νιώθεις όταν σε αντιμετωπίζει με αυτόν τον τρόπο. Ανάφερε συγκεκριμένα περιστατικά για να μπορέσει και αυτός να καταλάβει.
Ορισμένοι άνθρωποι δεν συνειδητοποιούν ότι αρκετές φορές είναι αγενείς ή αγνώμονες. Επίσης, πολλοί θεωρούν πως το «ευχαριστώ» είναι δεδομένο.
Εάν, λοιπόν, το άτομο καταλάβει ότι έκανε λάθος, θα σου ζητήσει συγγνώμη και θα προσπαθήσει να μην το ξανακάνει.
Από την άλλη πλευρά, όμως, υπάρχουν και άτομα που δε θα παραδεχτούν ότι έκαναν λάθος, θα θυμώσουν και θα αντιδράσουν άσχημα.
Στην περίπτωση αυτή το άτομο μπορεί να αντιμετωπίζει κάποια άλλα προβλήματα και να συμπεριφέρεται κατά αυτόν τον τρόπο.
Εάν συμβεί αυτό, σταμάτησε την κουβέντα ευγενικά και μην τη συνεχίσεις.
Σταμάτα να είσαι τόσο γενναιόδωρος μαζί του.
Εάν συνειδητοποιήσεις πως η κουβέντα μαζί του δεν έλυσε το πρόβλημα και συνεχίζει να συμπεριφέρεται με τον ίδιο τρόπο, τότε πρέπει να σταματήσεις να είσαι τόσο γενναιόδωρος.
Οι αχάριστοι άνθρωποι δε σταματούν ποτέ να ζητάνε και να απαιτούν. Όσα περισσότερα τους δίνεις, τόσα περισσότερα περιμένουν.
Σταμάτα να δίνεις σε ανθρώπους που δεν το εκτιμούν. Άρχισε να λες «όχι» κάθε φορά που σου ζητάνε κάτι.
Πολλές φορές όταν σταματήσουν να παίρνουν απομακρύνονται και χάνονται, ψάχνοντας το επόμενο διαθέσιμο άτομο που θα τους δώσει. Ο Καλλίμαχος τονίζει πως «δεν υπάρχει κανένας πιο βέβαιος εχθρός από τον αχάριστο που ευεργετήθηκε».
Απομακρύνσου και βοήθησε περισσότερο ανθρώπους που εκτιμούν την προσπάθειά σου.
Σίγουρα αποτελεί τη δυσκολότερη επιλογή, ιδιαίτερα εάν τα άτομα αυτά είναι χρόνια στη ζωή σου, είναι όμως αναγκαία για την ψυχική σου ηρεμία και ισορροπία.
Τα άτομα που είναι αχάριστα και συνεχώς ζητούν από σένα πρέπει να φύγουν από τη ζωή σου το συντομότερο δυνατό.
Υπάρχουν γύρω σου τόσοι πολλοί άνθρωποι που σε κάνουν να χαμογελάς, να αισθάνεσαι όμορφα και εκτιμούν πραγματικά αυτό που τους δίνεις ακόμα και αν αυτό είναι μικρό.
Για ποιο λόγο, λοιπόν, να συνεχίζεις να αφιερώνεις το χρόνο σου σε άτομα που γκρινιάζουν και σε «εκμεταλλεύονται» συνεχώς;
Να θυμάσαι πως κάθε άνθρωπος έχει να κάνει μία πολύ σημαντική επιλογή κατά τη διάρκεια της ζωής του: Αν θα ακολουθήσει το δρόμο της ευγνωμοσύνης για όλα αυτά που έχει ή το δρόμο της αχαριστίας για αυτά που δεν έχει.
Είναι προσωπική του επιλογή αν θα είναι χαρούμενος ή δυστυχισμένος. Εάν, λοιπόν, ορισμένα άτομα στη δική σου τη ζωή έχουν επιλέξει το δεύτερο δρόμο, δεν είσαι υποχρεωμένος να μείνεις δίπλα τους.
Πλησίασε περισσότερο τους ανθρώπους που σε κάνουν να χαμογελάς και εκτιμούν αυτά που τους δίνεις.
Να θυμάσαι τα λόγια του Earl Nightingale: «η στάση μας απέναντι στη ζωή καθορίζει και τον τρόπο που θα μας αντιμετωπίσει η ίδια η ζωή».
Γράφει η Μουστάκα Ελευθερία

MSc Κλινικός Ψυχολόγος – Συνεργατης στο Ιπποκράτειο

Θα φιλήσεις πολλούς βατράχους μέχρι να βρεις τον πρίγκιπά σου


Μια ιστορία αγάπης, ένα παραμύθι με πρίγκιπες και πριγκίπισσες, με τέρατα και δράκους που πρέπει να νικηθούν. Happy end με τους κακούς ηττημένους από το ξίφος του ξανθού βασιλιά πάνω στο άσπρο άλογο, ηττημένους από την αγάπη του για την βασιλοπούλα. Το τέρας κι ο βάτραχος έγιναν όμορφοι πρίγκιπες χάρη στην αγάπη και το φιλί μιας γλυκιάς γαλαζοαίματης. Η ωραία κοιμωμένη ξύπνησε από ύπνο βαθύ με ένα μόνο φιλί του αγαπημένου της, το ίδιο και η Χιονάτη…
Παραμύθια τα οποία έχουν μεγαλώσει γενιές και γενιές κοριτσιών με τις εικόνες τους και τα διδάγματά τους. Το καλό νικάει πάντα, η αγάπη τα νικάει όλα. Μίση, κακίες, συμφορές, μοχθηρές μάγισσες αλλά αυτή βρίσκει τον δρόμο της, ξεπερνάει κάθε εμπόδιο, ξεγλιστράει και φτάνει στις καρδιές και τις λυτρώνει και τις δένει για πάντα και τις ανασταίνει… και… και… και ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα!
  Τι γίνεται όμως στην πραγματική ζωή; Γιατί τα κοριτσάκια σ’ αυτή  μεγαλώνουν και  ψάχνουν να βρουν ιστορίες αγάπης όπως αυτές που άκουγαν τα βράδια πριν κοιμηθούν κι έβλεπαν στα όνειρά τους. Οι πιθανότητες είναι μηδαμινές αν όχι ανύπαρκτες και το χειρότερο είναι ότι μεγαλώνουν μαθαίνοντας να ονειροβατούν σε ροζ συννεφάκια.
Κι άντε ίσως να στάθηκαν τυχερές και να νομίζουν ότι βρήκαν τον πρίγκιπά τους. Και εκείνος να είναι άψογος, ευγενικός, να χαρίζει λουλούδια, να ταξιδεύει χιλιόμετρα για να δει την πριγκίπισσά του. Όταν όμως καταφέρει και της κλέψει το φιλί γίνεται βάτραχος κι όσο κι αν εκείνη τον φιλάει αυτός βάτραχος θα μένει… Και φυσικά δε μένει για πολύ, εξαφανίζεται αμέσως όταν βαρεθεί με ένα μόνο άλμα.



Και μένει η πριγκίπισσα να αναρωτιέται τι πήγε στραβά και η ιστορία της δε μοιάζει με εκείνες των παραμυθιών. Γιατί δε γίνονται αυτά στα παραμύθια και της μάθανε ότι η ζωή είναι ένα παραμύθι… Και της μάθανε ότι στο τέλος θα πάνε όλα καλά κι αν δεν πάνε τότε δεν είναι το τέλος.
Θα έρθουν κι άλλοι πρίγκιπες και κάθε φορά θα νομίζει ότι είναι αληθινοί… Κάθε φορά θα είναι κάποιος διαφορετικός αλλά δε θα είναι ο ένας.
  Θα πει ότι ζήσανε αυτοί καλά κι εκείνη… Μόνη. Ίσως και να ‘ναι αυτό το τέλος.

Υπάρχουν και χωρισμοί που δεν πονούν, λυτρώνουν.



Οι άνθρωποι ενώνονται για πολλούς λόγους. Και για πολλούς λόγους επίσης μπορούν και να απομακρυνθούν. Οι σχέσεις όμως, όπως και να το κάνουμε, αν έχουν μέσα τους πολύ συναίσθημα και πολύ έρωτα, γίνονται περίπλοκες. Κάπως έτσι καταλήγει να γίνεται περίπλοκος κι επίπονος κι ένας χωρισμός.
Είναι εκείνος ο χωρισμός που ο πόνος που σου προκαλείται είναι έτοιμος να σπάσει κόκαλα και να τσακίσει αξιοπρέπεια. Τηλεφωνήματα, μηνύματα, παρακάλια για αρχή και μετά μια απόλυτη σιωπή μέχρι την πλήρη συνειδητοποίηση του συμβάντος. Μένεις μόνος, προχωράς αργά και σταθερά, τιμής ένεκεν στον πρώην έρωτά σου. Δεν αναλώνεσαι σε ξένα κρεβάτια.
Είναι εκείνος ο χωρισμός που ενώ πρώτα αναπολείς μυρωδιές κι αγγίγματα του πρώην σου, στιγμές σας και εμπειρίες σας στο τέλος καταλήγεις να ντύνεσαι μετά από κάτι χαζά ξεγυμνώματα από ανούσια κρεβάτια και να τρέχεις σπίτι. Είναι εκείνος ο χωρισμός που σε ξεφτιλίζει γιατί δεν μπορείς να διαχειριστείς πόνο κι απώλεια μαζί.



Δεν πονάνε όμως όλοι οι χωρισμοί. Δεν έχουν σταθμά και ζύγια οι καρδιές να κερδίζει εκείνη που θα απογειωθεί πιο ψηλά απ’ τη μεγαλύτερη ποσότητα δακρύων. Απλά κάποιοι χωρισμοί είναι για να γίνουν γιατί δεν πάει άλλο. Αυτοί οι χωρισμοί είναι λύτρωση, απελευθέρωση, είναι η αρχή για έναν νέο εαυτό κι όχι απλά το τέλος μιας δυάδας που σε απορρόφησε πλήρως κι έχασες την ατομικότητά σου.
Καμιά φορά, πονάμε κατά τη διάρκεια μια σχέσης πάρα πολύ, πιο πολύ κι από αυτό που επιτρέπει ο ηθικός κώδικας του έρωτα. Υποχωρούμε, τα ακούμε, δεχόμαστε πιέσεις κι επιθέσεις, είμαστε πάντα εκεί βράχοι στο κάθε πρόβλημα γνωρίζοντας βέβαια πως όλα αυτά θα μας γυρίσουν μπούμερανγκ και θα καταλήξουν να μας κομματιάσουν περισσότερο. Έτσι καταλήγουμε πως για να είμαστε ευτυχισμένοι, πρέπει να επιστρατεύσουμε την έσχατη κι αποτελεσματική λύση, τον χωρισμό.
Όταν το προφέρεις, αρχίζεις και λυγίζεις, όμως όταν φτάσεις στην τελεία της πρότασης, ήδη από μέσα σου έχει βγει το ελεύθερό σου πνεύμα και βολτάρει. Το τελειώνεις, το ξεκόβεις μαχαίρι ακριβώς όπως αρμόζει σε ένα χωρισμό που πέρασε και δεν ακούμπησε. Έχυσες τόσα δάκρια μέσα στη σχέση που πια έχεις στερέψει. Δεν έχεις κάτι άλλο να χάσεις, δεν μπορείς να πονέσεις άλλο γιατί εξαντλήθηκες. Πρέπει πια να μάθεις να είσαι ευτυχισμένος.
Το φιλότιμό μας βαράει κόκκινο καμιά φορά, γιατί δεν είμαστε μαλάκες και σας νοιαζόμαστε. Απλά ξέρουμε πως δεν κάνουν όλοι για όλους και πως δε γίνεται όλες οι σχέσεις να βαίνουν καλώς. Κι εμάς μας πιάνει η τρέλα να σας μιλήσουμε, να σας στείλουμε, να σας ενοχλήσουμε, αλλά μετά από πέντε λεπτά μας περνάει η κάψα γιατί έτσι και κάνουμε το λάθος και γυρίσουμε πίσω σε εσάς, θα είμαστε υποχείρια της θλίψης μια ζωή.
Ο πόνος έχει και τα όριά του. Κι όταν αυτό το όριο στο ξεπερνάνε κατά πολύ μέσα στη σχέση κατά τη διάρκεία της, είναι ζήτημα στιγμών το πότε θα εκραγείς και θα τα καταστρέψεις όλα. Μετά την καταστροφή όμως, έρχεται η απόλυτη σιωπή, η ασάλευτη ηρεμία. Εκείνο το χάος που αγναντεύεις και θέλεις να πάρεις όλα τα κομμάτια να φτιάξεις απ’ την αρχή κάτι καινούργιο.
Δε χρειάζεσαι βοήθεια όμως αυτή τη φορά. Αρκετά έκλαψες, αρκετά πόνεσες, αρκετά μειώθηκες, αρκετά στερήθηκες. Κλείνεις την πόρτα και φεύγεις χωρίς καμιά ενόχληση ξανά γιατί δε θες να πάρεις τίποτα πλέον πίσω για σένα, αφού κατέληξες να μείνεις κενός απ’ το πάντα που προσέφερες.
Οι χωρισμοί που δεν πονάνε είναι χωρισμοί με αξιοπρέπεια. Γιατί δε θα δεις ανθρώπους να κυλιούνται σε πατώματα, να χτυπάνε κουδούνια, να στέλνουν μεθυσμένα μηνύματα. Όχι γιατί τους λείπει η καψούρα φυσικά, αλλά ένας τέτοιος χωρισμός μπορεί να πάει δυο ανθρώπους πιο μπροστά, να τους κάνει να ορθοποδήσουν μόνοι μετά από ένα τέτοιο τεράστιο κύμα που ήρθε στη μούρη και τους έπνιξε.



Ο πόνος δεν είναι πάντα απαραίτητος. Ο εγωισμός επίσης. Το μόνο που μετράει πλέον είναι να τα έχεις καλά με τον εαυτό σου, όσο εγωιστικό κι αν ακούγεται. Κι όταν αυτό δεν κατορθώνεται στη σχέση, φεύγεις έτσι απλά. Χωρίς θόρυβο, χωρίς δώρα και βραβεία, χωρίς υστεροφημίες. Φεύγεις νικημένος με την ψυχή σου άδεια μέχρι να βρεις από μόνος τη δύναμη να κλείσεις τις πληγές της.
Γράφει η Έλλη Β. Ζάχου

Η ψυχή είναι πολυτιμότερη από την περιουσία και το σώμα - Αριστοτέλης



Συνήθως, οι περισσότεροι άνθρωποι νομίζουν ότι, όση και να έχουν αρετή, είναι αρκετή, ενώ για τον πλούτο, τα χρήματα, την ισχύ, τη δόξα, και όλα τα σχετικά, πιστεύουν πως, όσα και να έχουν, δε φθάνουν.
Ο Αριστοτέλης, σε όλους αυτούς, διαμηνύει να προσέξουν ότι δεν αποκτούν και δεν μπορούν να διαφυλάξουν τις αρετές με τα εξωτερικά αγαθά, αλλά, αντίθετα, εκείνα με αυτές. Την ευτυχισμένη ζωή, είτε υπάρχει στη χαρά, είτε στην αρετή, είτε και στα δυο, περισσότερο τη βρίσκουμε σ’ εκείνους που έχουν καλλιεργήσει στο έπακρο το ήθος τους και τη διάνοια, ενώ παραμένουν μετριοπαθείς και μετρημένοι όταν πρόκειται για την κτήση εξωτερικών αγαθών’ όχι, όμως, σ’ εκείνους που διαθέτουν αγαθά περισσότερα από τα χρήσιμα, ενώ, την ίδια στιγμή, υπολείπονται στο ήθος και τη διάνοια. Γιατί τα εξωτερικά αγαθά εξαντλούνται, και περισσότερο αποτελούν μέσο, όπως καθετί που χρησιμεύει σε κάτι άλλο’ η υπερεπάρκειά τους, όμως, αναγκαστικά, είτε βλάπτει είτε, τελικά, δεν ωφελεί καθόλου όσους τα διαθέτουν.
Τα αγαθά, τώρα, που αφορούν στην ψυχή, όσο κι αν αφθονούν, τόσο πιο πολύ είναι χρήσιμα’ εφόσον, βέβαια, πρέπει να ζητούμε και σ’ αυτά, όχι μόνο το ωραίο αλλά και το χρήσιμο.




Αν επιπλέον, σύμφωνα με τον Αριστοτέλη, η ψυχή είναι πολυτιμότερη από την περιουσία και το σώμα, θα πρέπει, για το καθένα, να εξασφαλίσουμε την καλύτερη εκδοχή, σύμφωνα με την ιεραρχία που εγκαθιστούμε ανάμεσά τους. Άλλωστε, από τη φύση, επιβάλλεται να επιλέγουμε τα εξωτερικά αγαθά προς όφελος της ψυχής, πράγμα που πρέπει να κάνουν όλοι όσοι σκέφτονται σωστά,’ και όχι να υποτάσσουμε την ψυχή στην αναζήτηση των εξωτερικών αγαθών.
Καθένας, τώρα, αξιώνεται την ευδαιμονία στο βαθμό που διαθέτει αρετή και φρόνηση, και φροντίζει να ενεργεί σύμφωνα με αυτές. Τον εσωστρεφή προσανατολισμό, και την εσωτερική διάσταση της ευδαιμονίας, ο Αριστοτέλης την κατοχυρώνει με την αναφορά στο θεό. Εκείνος είναι ευδαίμων και μακάριος όχι εξαιτίας των εξωτερικών αγαθών, αλλά χάρη στον εαυτό του και σε αυτό που είναι από τη φύση. Γι’ αυτό, αναγκαστικά, η ευδαιμονία διακρίνεται από την ευτυχία. Η δεύτερη αφορά στα αγαθά που δεν έχουν να κάνουν με την ψυχή’ γι’ αυτά αρμόδια είναι η τύχη. Δίκαιος και σώφρων, όμως, δεν είναι κανένας από τύχη. Το ίδιο, ακριβώς, ισχύει και για την πόλη που θέλει να ζει ευτυχισμένα. Είναι αδύνατο να ευτυχούν εκείνοι που δεν ενεργούν σωστά. Κανένα έργο, ανθρώπου ή πόλης, δεν είναι καλό, που δε συνοδεύεται ή δεν απορρέει από την αρετή και τη φρόνηση. Επομένως, άριστος βίος, τόσο μεμονωμένα, για τον κάθε άνθρωπο, όσο και γενικά, για τις πόλεις, είναι εκείνος που συνέχεται από αρετή σε τέτοιο βαθμό, ώστε οι πράξεις που έχει να επιδείξει, να είναι πράξεις αρετής
Σύμφωνα με τον Αριστοτέλη, η αρετή έχει να κάνει με τη χαρά, την αγάπη και το μίσος που κατευθύνονται σωστά, «ορθώς». Η εισαγωγή στο βίο της αρετής, είναι, πρώτα, έργο της παιδείας, και συγκεκριμένα της μουσικής, που περιλαμβάνει την ποίηση, την όρχηση και το μέλος, και αποστολή της είναι να διδάσκει και να εθίζει στην ορθή κρίση, αλλά και στη χαρά με τα ευγενή ήθη και τις ωραίες πράξεις. Οι ρυθμοί και οι μελωδίες εξομοιώνουν, διαμορφώνουν ομοιώματα ηθών όπως η οργή, η πραότητα, η ανδρεία και η σωφροσύνη, αλλά και τα αντίθετα σε αυτά. Στην πράξη, μάλιστα, η ψυχή υφίσταται μεταβολή, όταν ακούγονται παρόμοιοι ρυθμοί και μελωδίες. Έτσι, καθώς οι άνθρωποι συνηθίζουν να λυπούνται και να χαίρονται με τις εξομοιώσεις, φθάνουν, και σε πραγματικές συνθήκες, σε αληθινές περιστάσεις, να νιώθουν με τον ίδιο τρόπο……..
********
Από το παράρτημα του βιβλίου Αριστοτέλης – “Περί ψυχής” εκδόσεις Ζήτρος, Σχόλια Ι.Σ.Χριστοδούλου

Όχι, πολιτισμένος χωρισμός, δεν υπάρχει



«Να είσαι πάντα καλά κι ελπίζω να βρεις αυτό που πραγματικά θα σου προσφέρει ευτυχία. Να βρεις κάποια που θα σε προσέχει, θα σε φροντίζει και θα σ’ αγαπά. Α, και να της πεις να μην ξεχνάει να βάζει ένα κουταλάκι καραμέλας στο καφέ σου και να παραγγέλνει πάντα πίτσα με ανανά, αντζούγιες και σπανάκι, όπως ακριβώς σου αρέσει.»
Μαλακίες. Φωτιά στους πολιτισμένους χωρισμούς. Στ’ αρχίδια μου κι αν θα σε φροντίζει, κι αν θα σ’ έχει στα όπα-όπα κι αν θα σου μασάει το φαγητό πριν το καταπιείς. Δεν είμαι η μάνα σου για να έχω έγνοια τη καλοπέρασή σου. Η γκόμενά σου είμαι. Πρώην μεν, γκόμενα δε. Δε θα το παίξω υπεράνω, ούτε θα σου ευχηθώ τα καλύτερα. Ούτε και θα σου πω πως σου αξίζουν. Γιατί δε σου αξίζουν.
Μη με παρεξηγείς, δεν κρατάω αιώνιες κακίες, δεν είμαι απ’ αυτές, το ξέρεις. Δε θα σε μισώ για πάντα, έτσι λίγο στην αρχή. Ίσα-ίσα για να σε ξεπεράσω. Είναι απαραίτητο, καρδιά μου, κύριο συστατικό του «προχωράω μπροστά».
Δεν είμαι όμως και της πολιτισμένης εκδοχής. Δε μας πάνε τα πολιτισμένα, μωρό μου, ποτέ δε μας πήγαιναν. Δεν ήμασταν του μεγάλου ρομαντικού ανιδιοτελούς –ξέρεις, καρδούλες, λεξούλες, βελάκια– έρωτα, απ’ αυτούς του Nicholas Sparks που όταν τελειώσει η ταινία αρχίζεις να απορείς με τη ζωή σου, τι στο κάλο κάνεις εσύ λάθος κι αν αυτές οι σχεδόν ρομαντικές καταστάσεις, ο σχεδόν έρωτας που ζεις είναι αληθινός κι αξίζει. Αν έστω υπάρχει τέτοιος έρωτας  – σχεδόν έρωτας.
Αυτό ακριβώς, όμως, είχαμε εμείς, σχεδόν ρομαντικές καταστάσεις, ημί-καταστάσεις. Έναν σχεδόν έρωτα, έναν ήμι-έρωτα.
Να κλεινόμαστε 4 μέρες σ’ ένα δωμάτιο κι απλώς να παίζουμε βιντεοπαιχνίδια, να βλέπουμε σειρές και να κάνουμε σεξ. Και να τρώμε, να τρώμε πολύ. Χωρίς φωτογραφίες, γλυκόλογα με τις ώρες, ατελείωτους περιπάτους, ραντεβουδάκια σε χαριτωμένα εστιατόρια ή τοπία με θέα κι ηλιοβασίλεμα. Όχι πως θα ‘λεγα όχι σε τέτοια, απλώς η φάση μας ήταν από την αρχή κάπως «γειά σου», κάπως φεύγα.
Να απορούν οι γύρω μας αν είμαστε μαζί κι εμείς να ξεγυμνώνουμε τα εσώψυχά μας και να αποκαλύπτουμε τα πιο τρέλα μας μυστικά ο ένας στον άλλο ξαπλωμένοι σε βρόμικα σεντόνια. Να πίνουμε μπίρες αγκαλιά χαζεύοντας τα αστέρια στο καπό του αυτοκινήτου ζώντας την απόλυτη ρομαντζάδα και λίγο μετά να σπρώχνω το ίδιο αυτό αυτοκίνητο για να πάρει μπρος, αφού έχει μείνει από μπαταρία σε μια ανηφόρα, καθώς εσύ πατάς βενζίνη με την ταχύτητα στη δευτέρα ώσπου μου βγήκαν τα χέρια (ν’ αγιάσει το γυμναστήριό μου) αλλά τελικά τα καταφέραμε και πήρε μπρος το κωλοάμαξο και πήρες κι εσύ μια έκφραση περηφάνιας κι ενθουσιασμού.
Πώς να συμπεριφερθώ, λοιπόν, πολιτισμένα τώρα που όλες αυτές οι ημί-στιγμές του ημί-έρωτά μας έχουν γίνει παρελθόν κι αναμνήσεις; (όχι ημί-αναμνήσεις, κανονικότατες τρανταχτές εξέχουσες αναμνήσεις έχουν απογίνει).
Βέβαια, ούτε θα σε βρίσω ούτε θα σε χτυπήσω – όχι πολύ τουλάχιστον. Απλώς αν με δεις ποτέ μην τολμήσεις να μου μιλήσεις ή να μου χαμογελάσεις με εκείνο το στραβό χαμόγελό σου. Αν βρεθούμε κάπου σε κοινή παρέα (γιατί έχουμε κι αυτό  ανάθεμά μας) μη διανοηθείς να αναφέρεις καμιά από τις –αρκετές θα έλεγα– αστείες στιγμές κι ιστορίες που έχουμε. Και το μηχανάκι του φραπέ που σου πήρα αν θες κράτα το, αν θες πέτα το. Πολύ που με νοιάζει.
Δε θα μείνουμε φίλοι ούτε θα ανταλλάσσουμε ευχές ή κάτι τυπικά «πώς είσαι» ή κάποια πιο προσωπικά «ξεκίνησες τελικά τα μαθήματα φωνητικής που μου ‘λεγες». Δε θέλω να ξέρω, δε θέλω να ξέρεις. Αφού δε θα μου λες εσύ τα νέα σου την ώρα που γίνονται, δε θέλω να τα μαθαίνω. Αφού δε θα είσαι κοντά μου να μοιράζεσαι τη χαρά μου, να μη σε ενδιαφέρει τι την προκάλεσε.
Είχαμε κάτι και τώρα τέλειωσε. Απλό. Χωρίς πολύ πολιτισμό, αλλά ούτε και με πολλά δράματα (δεν κολλάει εξάλλου το πολύ στην ημί-κατάστασή μας, στον ημί-έρωτά μας). Μια χαρά θα ‘μαι κι όμορφα θα περνώ και θα βγαίνω και θα γελάω και θα είμαι πραγματικά καλά. Κι εσύ το ίδιο.
Οπότε γεια σου κι αντίο κι άιντε πήγαινε γαμήσου κι αν θες, πέρνα καλά, κι αν δε θες, βυθίσου στα μαύρα κι άμα γουστάρεις φάε και μια πίτσα με ανανά, αντζούγιες και σπανάκι. Χέστηκα, δε με απασχολείς πια, δεν υπάρχεις στη ζωή μου. Μεταξύ μας, ήταν ο χειρότερος συνδυασμός πίτσας που έφαγα ποτέ, δεν έμοιαζε καν με κανονική πίτσα, ημί-πίτσα.

Ανδρικές κουβέντες: Ήρθε η ώρα να ξεπεράσεις την πρώην σου.



Το να ξεπεράσεις την πρώην σου είναι ένα από τα μεγαλύτερα διλήμματα του ανδρισμού. Σπάνια είναι κάτι γρήγορο και εύκολο, συνήθως είναι μια επώδυνη διαδικασία που συχνά περιπλέκει όλα τα κοινά πράγματα που είχατε κατά τη διάρκεια της σχέσης σας, όπως οι φίλοι σας, τα αγαπημένα σας στέκια και ίσως και ο κατοικήσιμος χώρος σας (αν μένατε μαζί).
Ίσως το πιο απογοητευτικό πράγμα στην όλη διαδικασία, είναι ότι, ακόμη κι αν ο χωρισμός της σχέσης σας ήταν η σωστή απόφαση – ακόμη κι αν σε κεράτωσε – είναι δύσκολο να θάψεις όλες αυτές τις αναμνήσεις και να προχωρήσεις με τη ζωή σου.
Εδώ , δουλεύουμε καθημερινά για να φροντίσουμε ότι θα ξανά μπεις στο «παιχνίδι,» έτσι, έχουμε δημιουργήσει μια λίστα με 11 συμβουλές οι οποίες θα σε βοηθήσουν να ξεπεράσεις την πρώην σου. Απλά ακολούθησε τες πιστά και θα είσαι και πάλι ο εαυτός σου σε χρόνο μηδέν.
Η πιο συχνή και αλάνθαστη μέθοδος για να ξεπεράσεις την πρώην σου είναι να κοιμηθείς με κάποια άλλη. Μια ή και περισσότερες σεξουαλικές επαφές χωρίς συναισθήματα θα σε βοηθήσουν να πάρεις τα πάνω σου, αφού όλοι λένε πως είναι ο γρηγορότερος και πιο αποτελεσματικός τρόπος για να βγάλεις την πρώην σου από το σύστημά σου (και το μυαλό σου). Για να μας καταλάβεις ακόμα καλύτερα, είτε θέλεις να το πιστέψεις είτε όχι, το μεγαλύτερο ποσοστό των ανθρώπων που χωρίζουν, στεναχωριούνται περισσότερο για το αν θα βρουν σύντομα μια νέα σύντροφο.
Οι σχέσεις είναι συμβιβασμός, καιρός να κάνεις ότι γουστάρεις. Είσαι ελεύθερος πλέον, μείνε μέχρι το πρωί ξύπνιος, πες την σε όσες γκόμενες γουστάρεις, βόλταρε όλη μέρα με τα φιλαράκια σου ή κάτσε όλη μέρα στον καναπέ και βλέπε ταινίες ή αθλητικά. Τώρα μπορείς να κάνεις ότι δεν μπορούσες να κάνεις όταν ήσουν δεσμευμένος.
Έτοιμος να θυμηθείς όλα αυτά που έκανε και σε εκνεύριζε; Είναι πολύ συχνό και το κάνουν οι περισσότεροι άνδρες: Σκέψου όλα αυτά που έκανε και σου ανέβαινε το αίμα στο κεφάλι. Απλά πρόσεχε, είναι σχεδόν σίγουρο πως κατά τη διάρκεια της δουλειάς ή κάποιας δραστηριότητας που θα κάνεις, στα ξαφνικά θα θυμηθείς κάτι αστείο που είχε πει ή είχε κάνει και θα χαμογάσεις. Στην συνέχεια, θα σκεφτείς όλα τα χαριτωμένα τεχνάσματα, την καταπληκτική προσωπικότητα της, το καταπληκτικό σεξ που κάνατε.. και έχασες και την μπάλα. Ξανά απ” την αρχή. Απλά σκέψου όλες τις κακές συνήθειες που είχε.
Έτοιμος να δεις τι κάνει η τσακαλοπαρέα; Ένα από τα πράγματα που πρέπει να «θυσιάσεις» σε μια δεσμευμένη σχέση είναι ο χρόνος με τους φίλους σου. Τις φίλες ξέχνα τες, αυτές πάντα προσπαθούσαν να σου την πέσουν και όλες σε γούσταραν (το πιο σπαστικό πράγμα που κάνουν οι γυναίκες). Οι φίλοι είναι στα δύσκολα, πες τους την κατάσταση (αν δεν το έχεις κάνει ήδη) και πες τους να σε βγάλουν έξω. Δεν υπάρχει καλύτερη διασκέδαση από αυτήν που μπορεί να σου προσφέρει η παρέα.
Μην σκεφτείς να πάρεις τα πράγματα σου πίσω! Με την ίδια λογική, δεν θέλεις να πάρεις τα πράγματα σου πίσω. Δεν πρέπει να επιτρέψεις στον εαυτό σου να την ξανά δει. Ξέχασε όλα αυτά τα πράγματα που άφησες στο σπίτι της, το mp3 των 30 ευρώ δεν αξίζει μια μπροστά σε αυτό που περνάς τώρα (εκτός αν έχεις αφήσει καμιά LCD). Αν την δεις, πολύ πιθανόν να πεις πράγματα τα οποία θα μετανιώσεις, να προσπαθήσεις να τα ξανά βρεις μαζί της, να θυμώσεις και γενικότερα να της δείξεις πόσο αδύναμος είσαι. Και πίστεψε μας, θα το μετανιώσεις μετά.
Κάνε γυμναστική και.. ούτε να σκεφτείς να προσπεράσεις αυτή την κατηγορία!Ξέρουμε πως το τελευταίο πράγμα που θέλεις να κάνεις είναι η γυμναστική, αλλά δώσε μας την ευκαιρία να σου εξηγήσουμε γιατί είναι τόσο σημαντική. Με την γυμναστική μπορείς να κατορθώσεις δύο πράγματα, Α) να βγάλεις όλα τα νεύρα σου πάνω στις ασκήσεις και Β), εκτός από την υγιεί κατάσταση που θα αποκτήσεις, κάποια στιγμή στο κοντινό μέλλον κάπου θα την πετύχεις έξω, θέλεις να σε δει με την ίδια κοιλιά ή με έξι φέτες και δύο ποντίκια στα χέρια; Εμείς πάμε με το δεύτερο. Μια ημέρα γυμναστικής αρκεί για να καταλάβεις την τεράστια διαφορά που θα σου προσφέρει.
Σε καμία περίπτωση μην έρθεις σε επικοινωνία μαζί της. Αυτή είναι η πιο σημαντική συμβουλή που πρέπει να γνωρίζεις. Γίνε σαν κρύο κοτόπουλου αν χρειαστεί, σοβαρά. Το πιο πιθανόν αν έρθεις σε επικοινωνία μαζί της είναι να δώσεις έναν ηλίθιο όρκο περί θα είστε για πάντα φίλοι ή «θα είναι εκεί ο ένας για τον άλλον,» και πάει λέγοντας. Ξέχνα το. Διέγραψε τον αριθμό της από παντού, βγάλ “την από φίλη στο Facebook και ξέγραψε την τελείως απ” την ζωή σου. Σκέψου πόσο θα σε στεναχωρούσε και θα σε εκνεύριζε αν έβλεπες έναν τυπά στην φωτογραφία του προφίλ της. Μαζί της. Αγκαλιά.
Δεν ήταν θεά. Συγνώμη γι “αυτό, αλλά ας είμαστε ρεαλιστές, η κοπέλα σου δεν ήταν ούτε το είδωλο των ανδρών ούτε πλησιάζει τον μέσο όρο των πανέμορφων γυναικών (εκτός αν η πρώην σου είναι η Megan Fox, σε αυτή την περίπτωση τρέχα πίσω). Διέγραψε τις φωτογραφίες της και πέτα μια και καλή ότι σου έχει πάρει ή σου την θυμίζει. Ήρθε ο καιρός να καταλάβεις πως αυτό ήταν το τέλος, πλέον συνεχίζει ο καθένας με τη ζωή του.
Γράφει ο Παναγιώτης Σακαλάκης.

Η απιστία σκοτώνει τον έρωτα.



Εκεί που όλα κυλούν ήσυχα κι ωραία, εκεί που νιώθεις ευτυχισμένος και ολοκληρωμένος με το σύντροφό σου κάνοντας όνειρα, έρχεται ένα μαύρο σύννεφο στη ζωή σου και τα σκοτεινιάζει όλα. Η ανοιξιάτικη αίσθηση του έρωτά σου μετατρέπεται σε μία παγωμένη χειμωνιάτικη μέρα.
Βλέπεις ξαφνικά πολλές αλλαγές γύρω σου, νιώθεις παραμελημένος και μόνος, καθώς με τον σύντροφό σου η επικοινωνία αρχίζει να στενεύει. Παρατηρείς περίεργες κινήσεις εκ μέρους του κι εκεί αρχίζεις  να κατανοείς  πως κάτι δεν πάει καλά και ψάχνεις τη λύση του μυστηρίου.
Κάθε μέρα ξυπνάς με την ελπίδα να φύγει αυτό το μαύρο σύννεφο, αυτή η ψυχρά που έχει κυριεύσει την καρδιά και το σώμα σου, μα όσο ο καιρός περνάει το τοπίο, τόσο σκοτεινιάζει.




Νιώθεις τον άνθρωπο σου μέρα με τη μέρα να απομακρύνεται από σένα, να είναι διαρκώς αναστατωμένος κι κάτι να τον απασχολεί. Η απάντηση που παίρνεις κάθε φορά που επιδιώκεις κουβέντα μαζί του είναι «όλα μία χαρά είναι».
Τίποτα όμως δεν είναι όπως πριν, παλιά τα μάτια του λαμπύριζαν κι έβγαζαν σπίθες σε κάθε του βλέμμα και τα σ’ αγαπώ του ήταν πιο ζεστά κι από τον ήλιο. Τώρα το μόνο που βλέπεις είναι ένα μονίμως σκυμμένο κεφάλι και δύο ενοχικά μάτια γεμάτα τύψεις.
Η εξερεύνησή σου  μπορεί να πάρει καιρό μέχρι να καταλάβεις τι λάθος έκανες κι αν έφταιξες  εσύ σε κάτι. Στην αρχή θα κατηγορήσεις τον εαυτό σου, πως εσύ έσφαλες  και για αυτό η σχέση σου πάγωσε έτσι. Μα αργότερα όταν ανακαλύψεις την αλήθεια όλες αυτές οι σκέψεις θα ναι δευτερεύουσες, καθώς θα ετοιμάζεις τα πράγματα σου για να φύγεις μακριά του, ή θα τρως σοκολατάκια, ακούγοντας θλιμμένα τραγούδια και σκίζοντας τις φωτογραφίες του.
Τις σχέσεις μόνο ένα σύννεφο μπορεί να τις διαλύσει, το σύννεφο της απιστίας. Ο έρωτας αντέχει τα πάντα, συγχωρεί και συγχωρείται αντίστοιχα, μα την απιστία δεν την δέχεται καθώς δεν μπορεί να γιατρευτεί. Έτσι όταν κάποιος ανακαλύψει ότι ο λόγος της δυστυχίας του οφείλεται σε ένα τρίτο πρόσωπο, εξαγριώνεται, θυμώνει στην αρχή. Η οργή του ξεπερνά τη δύναμη της αγάπης του. Ξεχνά για λίγο ότι αγαπούσε το πρόσωπο με το οποίο τώρα τσακώνεται και δεν θέλει να το ξαναδεί μπροστά του. Έτσι καμία απολογία, καμία φτηνή δικαιολογία, κανένα  μετανιωμένο «συγγνώμη», δεν μπορεί να του αλλάξει γνώμη.
Αν σκίσεις μία ζωγραφιά με δυο ευτυχισμένα πρόσωπα και την ξανακολλήσεις, θα  δεις μόνο ένα από αυτά να γελά ξανά, καθώς το χαμόγελο από το άλλο  θα έχει χαθεί. Πάντα έτσι γίνεται, πάντα ο ένας από τους δύο πονά περισσότερο και σπαράζει. Ο δεύτερος μένει χαρούμενος και προχωρά τη νέα του ζωή. Μα ακόμα και να μείνει να κολλήσει  το χαμόγελο που στέρησε στον σύντροφο του, τίποτα δεν θα είναι το ίδιο.
 Γιατί πάντα η σχέση τους μετά από αυτό θα διατρέχεται  από μία καχυποψία και μία πεθαμένη εμπιστοσύνη που ποτέ ξανά δεν θα ζωντανέψει.




Κι αν τελικά ο προδομένος αποφασίσει να συγχωρέσει και να δώσει μία δεύτερη ευκαιρία , καλύτερα πριν το πράξει αυτό να σκεφτεί πώς, αν όλα ήταν καλά τίποτα δεν θα είχε συμβεί , κι ότι για να έγινε αυτό  άρα ο έρωτας αυτός έχει σβήσει, έτσι όσες ευκαιρίες και να δώσει θα ναι συμβιβασμοί και φόβοι. Θα ναι από συνήθεια, θα είναι καθαρά μια υπεκφυγή από την μοναξιά που φοβάται να  βιώσει, αν τον εγκαταλείψει.
Γι αυτό αγαπήστε, μην πληγώνετε, οι άνθρωποι μας δεν είναι παιχνίδια. Από όπου και να το πιάσουμε, είτε επέλθει ο χωρισμός είτε η συγχώρεση , το θέμα πληγώνει αδιόρθωτα. Κι αν βαρεθήκατε κι αν αλλάξατε γνώμη, πείτε το μην  βάζετε τα πρόσωπα που κάποτε λατρέψατε σε διαδικασία να ψάχνουν τι λάθος έκαναν.
Η ειλικρίνεια και η ανθρωπιά είναι πάνω από όλα, η μόνη λύση για να σώσουμε τον κόσμο καθώς όσο περνάει ο καιρός γεμίζει με περισσότερους πληγωμένους και δυστυχισμένους ανθρώπους γεμάτους κόμπλεξ κι ανασφάλειες…γιατί κάποιοι φοβήθηκαν και δίστασαν να είναι ειλικρινείς μαζί τους.


Σεβάσου το ότι είμαι καλά χωρίς εσένα!




Έφυγες… Σου είπα κάτι;  Σε άφησα…  Σεβάστηκα την επιλογή σου.

Και τώρα γυρνάς… κι εγώ;

Για μένα σε νοιάζει ή γύρισες για τη πάρτη σου;


Σεβάσου κι εσύ την επιλογή μου να πονέσω αθόρυβα! Να μαζέψω τα κομμάτια μου και να προχωρήσω χωρίς εσένα… Σεβάσου το ότι είμαι καλά χωρίς εσένα! Άφησε τον εγωισμό σου να το δεχτεί… Όταν έφευγες δε σε ένοιαζε και τώρα έρχεσαι σαν να μη συνέβη τίποτα ποτέ!

Τώρα που σκέφτομαι καθαρά, βλέπω πολλούς λόγους για τους οποίους εμείς δε θα τα καταφέρναμε. Χαίρομαι που ήσουν εσύ που το εντόπισες νωρίτερα από εμένα! Δε πειράζει που πόνεσα… Πέρασε… Πήρε καιρό αλλά πέρασε!

Και τώρα λυπάμαι… Ήρθες ετεροχρονισμένα. Δεν έχει σημασία πού βρίσκομαι και με ποιον… Είτε μόνος, είτε όχι τα ίδια σου λέω. Δε μιλάω εκ του ασφαλούς. Φεύγοντας μου άνοιξες τα μάτια.

Κατάλαβα πως κάτι για να κρατήσει χρειάζεται και τους δύο, όχι μόνο τον ένα. Κατάλαβα πως οι δυσκολίες υπάρχουν για να τις αντιμετωπίζουμε μαζί και όχι χώρια. Κατάλαβα πως κάτι τσουλάει καλύτερα από μόνο του, χωρίς να το σπρώχνεις με το έτσι θέλω, αγκομαχώντας. Κατάλαβα πως όταν αγαπιούνται πραγματικά δύο άνθρωποι προσπαθούν, αφήνουν τον εγωισμό και όσα τους μπλοκάρουν. Κατάλαβα πως δώσαμε πολλές ευκαιρίες για να δούμε ότι δε πάει. Κατάλαβα πως έκανα ό,τι μπορούσα και είμαι ευχαριστημένος από τον εαυτό μου. Κατάλαβα πως σκοτώσαμε τον έρωτα.

Όλα γίνονται για κάποιο λόγο και καλύτερα που δε γύρισες νωρίτερα… θα ήμουν πιο ευάλωτος και ίσως να δεχόμουν να ξαναπροσπαθήσουμε για άλλη μία φορά… Τώρα πλέον δε θέλω. Τελείωσε… ο κύκλος μας έκλεισε και δε γίνεται να ανοίξει ξανά.

Αν άνοιγε ο ίδιος, θα ήταν λάθος. Απαιτείται καινούργιος… απαιτούνται αλλαγές. Και δε ξέρω πόση διάθεση έχουμε για να τις κάνουμε… Έχασα την εμπιστοσύνη μου σε σένα… Θα σκέφτομαι συνέχεια “μήπως και πως”. Δε μπορώ να διαγράψω το παρελθόν… είναι κομμάτι μου και εσύ ανήκεις πλέον εκεί… Όπως σου ξαναείπα… ήρθες ετεροχρονισμένα! Περίμενες πολύ…

Αλήθεια γιατί γύρισες; Σου έλειψα; Ή δε μπόρεσες να ξεφύγεις από τη σύγκριση και να βρεις κάτι καλύτερο; Η αιώνια παγίδα… Ή θες απλά να καλύψεις τον εγωισμό σου γιατί πίστευες ότι θα σε περίμενα;

Ναι σε αγάπησα και πάρα πολύ… Θα έπρεπε όμως να έχεις μάθει πως όσοι αγαπάνε πολύ και π ρ α γ μ α τ ι κ ά, είναι περήφανοι και αξιοπρεπείς. Σέβονται, δε παρακαλάνε, παλεύουν και συνεχίζουν.

Και όλα αυτά δε στα λέω με κακία, ούτε από εκδίκηση. Στα λέω με αγάπη…

Στα λέω για να καταλάβεις τι είδα μακριά σου!





Οι άνθρωποι που σας πληγώνουν, δεν σας αξίζουν.



Οι καταστάσεις και οι άνθρωποι που σας πληγώνουν μπορούν να σας αλλάξουν και να σας απομακρύνουν από τον πραγματικό σας εαυτό: ένα δυνατό, τολμηρό και ελεύθερο άνθρωπο που αξίζει να είναι ευτυχισμένος.
Φυσικά, όλοι γνωρίζουμε ότι δεν είναι εύκολο να ξεφύγουμε από κάτι συναισθηματικά επιζήμιο από τη μια μέρα στην άλλη.
Τις περισσότερες φορές όταν θέλουμε να ξεφύγουμε από κάτι, συνήθως αναφερόμαστε σε μια σωματική απειλή – ένα μαχαίρι ή ένα σκοτεινό και απομονωμένο δρομάκι… ο εγκέφαλός μας είναι προγραμματισμένος, κατά μια έννοια, έτσι ώστε να αναγνωρίζει άμεσα τέτοιες απειλές και να προωθεί την αντίδραση: επίθεση ή υποχώρηση.
Ωστόσο, υπάρχει ένα πράγμα στο οποίο συμφωνούμε όλοι: δεν μπορούμε να αναγνωρίσουμε το ίδιο εύκολα όλες τις επιβλαβείς καταστάσεις και μάλιστα μπορεί να μας είναι ακόμη πιο δύσκολο να πείσουμε τον εαυτό μας ότι πρέπει να ξεφύγουμε από αυτές.
Τι πρέπει λοιπόν να κάνουμε σε αυτή την περίπτωση; Τι γίνεται όταν, για παράδειγμα, το άτομο που σας πληγώνει είναι μέλος της οικογένειάς σας ή ο σύντροφός σας;
Οι άνθρωποι που σας πληγώνουν, δεν σας αξίζουν
«Οι άνθρωποι που σας πληγώνουν, δεν σας αξίζουν». Πάντα η θεωρία είναι πολύ πιο εύκολη από την πράξη. Ξέρετε βαθιά μέσα σας ότι το άτομο που καταστρέφει την αυτοεκτίμησή σας και δεν σας σέβεται, δεν σας αγαπά πραγματικά… αλλά πώς μπορείτε να πιέσετε τον εαυτό σας να το αποδεχτεί αυτό; Και πώς πρέπει να αντιδράσετε;
Οι άνθρωποι που πληγώνουν τους άλλους, ενδιαφέρονται μόνο για τον εαυτό τους
Όταν αναφερόμαστε σε ανθρώπους που πληγώνουν άλλους, πιθανότατα το πρώτο πράγμα που σκέφτεστε είναι η σωματική βία.
Ναι, δυστυχώς αποτελεί ένα θλιβερό κομμάτι της ζωής. Αυτό το είδος βίας εξακολουθεί να υφίσταται και δεν υπολογίζει σύνορα, πολιτισμό ή τάξη. Επίσης, υπάρχει και ένα άλλο είδος υπονοούμενης, έμμεσης ή αθόρυβης βίας που είναι εξίσου επιβλαβές.
Υπάρχουν άνθρωποι που είναι κενοί από αισθήματα εμπάθειας ή είναι ανίκανοι να δημιουργήσουν σχέσεις που βασίζονται στον αμοιβαίο σεβασμό.
Οι άνθρωποι που βρίσκονται σε σχέση και πάντα θέτουν σε προτεραιότητα τις δικές τους ανάγκες είναι επίσης πολύ καταστροφικοί.
Η ιδιοτέλεια και η ανικανότητα να δημιουργήσουν ένα δεσμό μέσω της κατανόησης, της εμπιστοσύνης και του σεβασμού είναι χαρακτηριστικά που χωρίς καμία αμφιβολία μπορούν να προκαλέσουν σοβαρή ζημιά με την πάροδο του χρόνου.
Οι λέξεις μπορούν να είναι καταστροφικές
Μερικές φορές δεν είναι απλά αυτά που σας λένε – αλλά κυρίως ο τρόπος που σας μιλούν. Η χρήση ενός υποτιμητικού τόνου, οι φωνές και ο σαρκασμός προσβάλλουν την αυτοεκτίμησή σας.
Όταν ένα παιδί μεγαλώνει σε άσχημο περιβάλλον με κακή επικοινωνία, σίγουρα μπορεί να αποβεί καταστροφικό, υπονομεύοντας την αυτοεκτίμηση και το αίσθημα ασφάλειας του παιδιού.
Ο τρόπος αντίδρασης ενός ατόμου σε μια σχέση, ο τόνος της φωνής τους καθώς και ο τρόπος που παρουσιάζει τον δικό του τρόπο σκέψης μπορεί να φανερώσει πολλά για εκείνον.
Μάθετε να προστατεύετε τον εαυτό σας από οτιδήποτε σας πληγώνει και από τους ανθρώπους που σας κάνουν να υποφέρετε
Το πραγματικό πρόβλημα, στο οποίο αναφερθήκαμε και παραπάνω, είναι ότι οι άνθρωποι συνήθως αντιδρούν στις σωματικές απειλές και όχι στις συναισθηματικές ή κοινωνικές απειλές που απειλούν την αυτοεκτίμησή τους.
Συνήθως τα άτομα που προκαλούν μεγαλύτερη ζημιά από οποιονδήποτε άλλο, είναι τα μέλη της οικογένειας ή κάποια πολύ κοντινά φιλικά πρόσωπα. Τι μπορείτε να κάνετε αν ο γονιός, ο σύντροφος ή ο καλύτερός σας φίλος δεν σας σέβεται ή σας εκβιάζει συναισθηματικά;
Μην φοβάστε να θέσετε τα όριά σας και να πείτε «ΟΧΙ» σε ορισμένα πράγματα που δεν σας αρέσουν ή σας πληγώνουν.
Το «όχι» δεν είναι κάποια εγωιστική απάντηση. Είναι ο τρόπος που ορίζετε την προσωπικότητά σας με σεβασμό: ενημερώνετε τα άτομα που βρίσκονται γύρω σας ότι οφείλουν να λάβουν υπόψη τις απόψεις σας και ότι ορισμένα πράγματα σας πληγώνουν.
Είναι πάρα πολύ σημαντικό μετά από αυτή τη δήλωσή σας το άλλο άτομο να ανταποκριθεί. Αν συνειδητοποιήσετε ότι δεν άλλαξε τίποτα και ότι συνεχίζουν να συμπεριφέρονται με τον ίδιο τρόπο, τότε ήρθε η ώρα να πάρετε μια απόφαση: ο άνθρωπος που σας πληγώνει, δεν σας αξίζει.
Θα πρέπει να κατανοήσετε ότι είναι αδύνατο να τους ευχαριστείτε όλους. Το να προσπαθείτε όλη την ώρα να κάνετε ευτυχισμένους όλους τους ανθρώπους που βρίσκονται στη ζωή σας είναι ένας στόχος που θα σας κάνει δυστυχείς.
Στη ζωή, θα πρέπει να μπορείτε να θέτετε προτεραιότητες και η πρώτη προτεραιότητα θα πρέπει να είστε εσείς. Αν αγαπάτε και σέβεστε τον εαυτό σας, δεν θα επιτρέπετε στους άλλους να σας βλάπτουν.
Οι πιο σημαντικές σχέσεις που θα πρέπει να εδραιώσετε είναι εκείνες που θα σας επιτρέπουν να είστε ο εαυτός σας και θα σας δείχνουν αγάπη, σεβασμό και κατανόηση.
Όσο για τους ανθρώπους που δεν σας σέβονται; Το μόνο πράγμα που αξίζουν είναι η απομάκρυνσή σας έτσι ώστε να μπορέσετε να αποκτήσετε μια καλύτερη συναισθηματική ισορροπία και να προστατεύσετε τον εαυτό σας. Μείνετε μακριά τους ή περιορίστε την επικοινωνία σας μαζί τους όσο το δυνατόν περισσότερο και να θυμάστε ότι επειδή βάζετε αυτά τα όρια δεν σημαίνει ότι είστε και κακός άνθρωπος.
Είστε υπεύθυνοι, τολμηροί και έχετε το δικαίωμα να είστε ευτυχισμένοι. Μην σπαταλάτε το χρόνο σας σε ανθρώπους που σας πληγώνουν ή δεν σέβονται τις αξίες σας και την εντιμότητά σας.





Πηγή

Feature (Side)

Πρόσφατα

Random

*

Archives

© 2013 Point of view. All rights resevered. Designed by | point me