Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

AD (728x90)

  • 2793 Pine St

  • 1100 Broderick St

  • 868 Turk St

  • 420 Fell St

Ποιες είναι οι φυσιολογικές τιμές για πίεση, παλμούς καρδιάς, βάρος και περίμετρο μέσης;




Δεν αρκεί να έχει κάποιος μόνο φυσιολογικό βάρος ή να βρίσκεται η πίεσή του μέσα στα ασφαλή όρια.

Η καλή υγεία τώρα και στο μέλλον εξασφαλίζεται συνδυαστικά από την αρτηριακή πίεση, τους παλμούς της καρδιάς, το βάρος, αλλά και την περίμετρο της μέσης.
Δείτε ποιες είναι οι φυσιολογικές τιμές που φανερώνουν εάν η υγεία σας βρίσκεται σε κίνδυνο.


- Αρτηριακή πίεση

Η πίεση υπολογίζεται με βάση δύο δείκτες, τη συστολική και τη διαστολική πίεση, γνωστούς και ως «μεγάλη» και τη «μικρή» πίεση αντίστοιχα. Συστολική ονομάζεται η πίεση που ασκείται στις αρτηρίες όταν η καρδιά χτυπά, συστέλλεται και ωθεί το αίμα προς το υπόλοιπο σώμα. Διαστολική ονομάζεται η πίεση που ασκείται στις αρτηρίες όταν η καρδιά «ξεκουράζεται» μετά τη συστολή, δηλαδή μεταξύ δύο παλμών.

Σύμφωνα με την Αμερικανική Καρδιολογική Εταιρία (AHA), η συστολική πίεση δεν πρέπει βρίσκεται πάνω από 120 mm/Hg, ενώ η συστολική πίεση δεν πρέπει βρίσκεται πάνω από 80 mm/Hg.
Σε επίπεδα άνω του φυσιολογικού ορίου 120/80, η κατάσταση χαρακτηρίζεται ως υπέρταση και μπορεί μακροπρόθεσμα να οδηγήσει στην εκδήλωση εγκεφαλικού επεισοδίου ή εμφράγματος.

- Παλμοί καρδιάς σε κατάσταση ηρεμίας

Οι παλμοί της καρδιάς θεωρούνται φυσιολογικοί εάν κυμαίνονται μεταξύ 60 και 100 ανά λεπτό.
Καλό είναι να μετράτε τους παλμούς της καρδιάς το πρωί, μετά από μια νύχτα επαρκούς και ποιοτικής ξεκούρασης και πριν σηκωθείτε από το κρεβάτι.
Για να μετρήσετε τους παλμούς, τοποθετήστε δύο δάχτυλα του ενός χεριού (το δεύτερο και το τρίτο) στην εσωτερική πλευρά του καρπού του άλλου χεριού, λίγο πιο χαμηλά από τη βάση του αντίχειρα. Πιέστε ελαφρώς τα δάχτυλα επάνω στον καρπό έως ότου αισθανθείτε τον παλμό. Με τη βοήθεια ενός ρολογιού, υπολογίστε τους παλμούς σε διάστημα ενός λεπτού.

- Βάρος

Το υπερβολικό βάρος συνδέεται με τον αυξημένο κίνδυνο εγκεφαλικού, διαβήτη, υπογονιμότητας κ.α.
Το Aμερικανικό Κέντρο Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων (CDC), αλλά και αρκετοί άλλοι επίσημοι φορείς και γιατροί, χρησιμοποιούν παραδοσιακά το Δείκτη Μάζας Σώματος για την αξιολόγηση του βάρους.
O τύπος για τον υπολογισμό του ΔΜΣ στους ενήλικες είναι: Βάρος (κιλά) ÷ [ύψος (μέτρα)]
Με βάση τον υπολογισμό αυτό, προκύπτουν οι κατηγορίες: Λιποβαρής = Κάτω από 18,5, Φυσιολογικό βάρος = 18,5-24,9, Υπέρβαρος = 25-29,9 και Παχύσαρκος = Άνω του 30.

- Περίμετρος μέσης

Ο Δείκτης Μάζας Σώματος από μόνος του δεν είναι αξιόπιστος για την αξιολόγηση του βάρους, καθώς δεν λαμβάνει υπ’ όψιν την κατανομή λίπους στο σώμα. Η συσσώρευση λίπους στην περιοχή της κοιλιάς συνδέεται με την καρδιοπάθεια, το διαβήτη και άλλες παθήσεις που προκύπτουν λόγω του υπερβολικού βάρους.
Η περίμετρος της μέσης πρέπει να είναι μικρότερη από το ½ του ύψους. Για παράδειγμα, μια γυναίκα με ύψος 1,70 μέτρα δεν πρέπει να έχει μέση μεγαλύτερη από 85 εκατοστά σε περίμετρο.




Από τη Βίκυ Καρατζαφέρη

Εργένικη ψυχή



Η εργένικη ψυχή φίλε μου δεν είναι status, δεν είναι τάση, δεν είναι μόδα. Δεν είσαι ελεύθερος-εργένης επειδή απλά αρέσκεσαι στο single. Εργένικη ψυχή για μένα, όπως εγώ το νιώθω, το έχω στο κεφάλι μου, το αντιλαμβάνομαι αν θες, είναι ο άνθρωπος που ζει μόνος του. Που μπορεί να ζήσει και με κάποιον άλλο αλλά και μόνος του. Που ενώ είναι μαζί, μπορεί και χώρια. Τον άντρα ή την γυναίκα που υποθετικά μένουν μόνοι αλλά εξαρτώνται από τον γονιό ή κάποιον άλλο για να τους  κάνει παρέα, είναι ο σάκος του μποξ ή όπως αλλιώς εννοείται και φαίνεται, εμένα μου κάνει συνειρμικά εννοιολογικά με την λέξη αυτο-εξαρτώμενος. Το ξέρω δεν υφίσταται η λέξη γιατί πώς να είναι κανείς και εξαρτώμενος και ανεξάρτητος;
Ναι κι όμως υπάρχει, είναι αυτή καθ’αυτή η νέα γενιά-τάση που νομίζει πως ζει μόνη, ενώ κουβαλάει τον εαυτό του και έναν συφερτό αντάμα. Ανθρώπους, σκέψεις, πεποιθήσεις, όχι δικές του, του συφερτού. Που να βρει χρόνο να αναπτύξει τις δικές του αν φοβάται να μείνει μόνος;


Οι γυναίκες δεν βρίσκουν άντρες και οι άντρες απαξιώνουν τις γυναίκες. Κατα τα άλλα μας αρέσει που είμαστε single. Όταν είσαι εργένης, είσαι μόνος και σου αρέσει και το απολαμβάνεις. Κι ακόμα κι αν θα είσαι με κάποιον, πάλι single= ελεύθερος θα είσαι. Μην παρεξηγηθώ, ελεύθερος εννοώ ελεύθερος… από ταμπού, από ταμπέλες, από όλα όσα σου προσάπτουν οι γύρω. Όχι single και ελεύθερος επειδή δεν βρίσκεις κάποιον. Single και ελεύθερος εκ πεποιθήσεως. Όχι από εγωισμό, αλλά από στάση και φιλοσοφία ζωής. Όχι επειδή ξέμεινες μόνος, αλλά επειδή το επιλέγεις. Επικαλείσαι και την κρίση για την μιζέρια που σε δέρνει. Η κρίση που έχεις δεν είναι οικονομική. Είναι πνευματική, κοινωνική, κρίση ταμπέλας και εγωισμού. Κρίση χαμηλή, μηδέν κρίση, κριτική. Δεν έχουν σχέση κι όμως ταυτίζονται. Δεν θέλεις να αλλάξεις, αλλά όλο αλλαγές ζητάς.


Όλοι σου φταίνε αλλά αυτόν που πρέπει να μαζέψεις τον αμολάς. Ποιον; Τον εαυτό σου ντε! Τον εαυτό σου και τον εγωισμό σου. Ζητάς συμβουλές αλλά ποτέ δεν τις ακούς. Μόνο αφού την πατήσεις κάπως το ξανασκέφτεσαι αυτό που κάποιος σου είπε. Δεν βλέπεις, δεν ακούς. Νομίζεις πώς μόνο εσύ το περνάς. Ακόμα κι εκεί πάλι έχεις την αποκλειστικότητα. Κανείς άλλος δεν ήταν μόνος ποτέ όλοι γεννήθηκαν κι είχαν την αδελφή ψυχή ξοπίσω. Θέλεις την ελευθερία σου αλλά δεν θες να ζεις μόνος. Τότε γιατί ψάχνεις δεσμεύσεις; Τις αντέχεις;



Όλα δουλειά θέλουν. Αρχικά εσύ πιο πολύ απ’ όλα. Καταλαβαίνεις πως για να βρεις αυτόν τον «άλλον» και να συμβιώνεις αρμονικά, αρκεί και μόνο να έχεις βρει τον εαυτό σου; Και μαζί και χώρια. Δυστυχώς δεν μπορείς όμως να τον ανακαλύψεις στην βουή του κόσμου. Θέλει και λίγο απόσυρση από τα γύρω γύρω. Θέλει την ελευθερία να επιλέγεις. Κι αν δεν επιλέγεις τότε σε επιλέγει αυτό. Και τότε παρασύρεσαι, δεν έχεις δύναμη, δεν έχεις στόχο. Μπερδεύεσαι ανάμεσα σε σένα και τον άλλον και τον επόμενο άλλον και κουβαλάς και τα δικά του μπερδέματα. Και δεν ξεμπερδεύεσαι ποτέ. Και μετά μπερδεύεσαι τα μάλα. Με λίγα λόγια, αποτάξου τους τίτλους και υιοθέτησε τις έννοιες. Αυτό που σου λείπει είναι η στάση ζωής κι από λέξεις μπούχτισες.





Όταν κρατιόμαστε σε ό,τι μας φθείρει



Ο έρωτας και η αγάπη είναι ένα καλό παράδειγμα που δείχνει το πώς συμπεριφερόμαστε απέναντι σε κάθε ενδεχόμενο να «πονέσουμε» συναισθηματικά… Πώς αποφεύγουμε συχνά καταστάσεις τις οποίες θα ήταν πολύ χρήσιμο να ζήσουμε ή αντίθετα, αποφεύγουμε να αφήσουμε καταστάσεις τις οποίες είναι απαραίτητο να αφήσουμε.
Ο Ιπποκράτης έλεγε χαρακτηριστικά: «πριν θεραπεύσεις κάποιον, ρώτησέ τον αν είναι πρόθυμος να αφήσει όλα εκείνα που τον κάνουν να αρρωσταίνει…»
Δύσκολο να συνδυαστεί ο έρωτας με τη διάρκεια στο χρόνο… Η χημεία και το πάθος δε διευκολύνουν την εξερεύνηση χαρακτηριστικών της προσωπικότητας καθώς το άλλο πρόσωπο εξιδανικεύεται ταχύτατα… Η αρχική εντύπωση παίζει το μεγαλύτερο ρόλο… Πολύ γρήγορα, πάνω σε λίγα χαρακτηριστικά που μας αρέσουν, χτίζονται και προσθέτονται πολλά από αυτά που οι ίδιοι ασυνείδητα επιθυμούμε να υπήρχαν… Αυτό συμβαίνει γιατί η φύση ενδιαφέρεται πρωτίστως για την αναπαραγωγή και όχι τόσο για τη συντροφικότητα… ή το φόβο της μοναξιάς (άρα του θανάτου) που έχει ο άνθρωπος.
Έτσι… μετά από λίγο καιρό, οι χημικές ουσίες που προκαλούν την ερωτική προσκόλληση «καίγονται» και εξατμίζονται, δίνοντας σιγά σιγά τέλος στους μηχανισμούς προβολής και εξιδανίκευσης του άλλου. Το ταίρι μας μένει πια χωρίς το αρχικό στέμμα της προβολής των επιθυμιών μας. Οι άνθρωποι μένουν πια ελεύθεροι από τα «μάγια» των χημικών ουσιών, να γνωριστούν πραγματικά. Αν στο σημείο αυτό δεν ταιριάξουν, το βιώνουν επώδυνα και ως αποτυχία… Αυτό που αποθηκεύεται και μένει φρέσκο στη μνήμη τους είναι ο «πόνος»… Συχνά, μέγιστος σκοπός γίνεται πια η αποφυγή του.


Αν ο Έρωτας δεν ήταν δημιούργημα του δικού μας μυαλού το οποίο χρειάζεται ένα άλλο πρόσωπο για να πάρει υλική μορφή, δεν θα παρατηρούσε κανείς ξανά και ξανά το ίδιο αποτέλεσμα στην επαφή μας με πρόσφατα χωρισμένους ερωτευμένους:
Το ταχύτερο ξεθώριασμα της εξιδανίκευσης του άλλου προσώπου…
Τις ασυνείδητες ανάγκες που ζητούσε ο ερωτευμένος από τον έρωτα μέσα από το άλλο πρόσωπο…
Την αποκάλυψη της αναζήτησης αναγνώρισης της αξίας μας στο πρόσωπο που ερωτευόμαστε… Θέση και αξία που απέκτησε από τη στιγμή που η δική μας επιθυμία επενδύθηκε στο πρόσωπο του… Θέση που οι ίδιοι του είχαμε δώσει για να λάβουμε περισσότερη αξία από αυτό…
Η φύση σχεδίασε τα πάντα με σκοπό την δημιουργία των καλύτερων απογόνων και έτσι έδωσε στα θηλυκά την αποστολή να προσπαθούν να διαλέξουν το πιο ισχυρό γονιδιακά αρσενικό… Δόθηκε στη γυναίκα η δυνατότητα ελέγχου της σεξουαλικής ορμής, κάνοντάς την έτσι ικανή και υπεύθυνη να επιλέξει που θα την αφήσει «ελεύθερη» με τα ακόλουθα συναισθήματά της συντροφικότητας… Πιθανότατα επειδή η γυναίκα προορίζεται να φέρει και να μεγαλώσει παιδιά στον κόσμο, ερωτεύεται σπανιότερα και πιο δυναμικά. Αν απειληθεί η ασφάλεια του περιβάλλοντος όπως την έχει συνηθίσει το μυαλό μας, δυσκολεύεται να επενδύσει συναισθηματικά.
Στην καθημερινή πρακτική, πολλές γυναίκες που αντιμετώπιζαν ανασφάλεια με την εργασία τους, απέφευγαν ή και ανέβαλλαν συστηματικά τη συναισθηματική επένδυση σε κάποιο σύντροφο… Η επαγγελματική τους ζωή γινόταν προαπαιτούμενο της συναισθηματικής επένδυσης. Ειδάλλως, ένιωθαν ότι οι απαιτήσεις μιας σχέσης θα πρόσθεταν αρνητικό φορτίο στο ήδη υπάρχον εργασιακό άγχος.
Η αυτοπροστασία αυτή όμως από ενδεχόμενο «πόνο», είχε μία άμεση και βαρύτερη επίδραση στην ψυχική τους διάθεση από τον πόνο από τον οποίο φαινομενικά προφύλασσε… Το σεξουαλικό ένστικτο και το δημιούργημα του, το συναίσθημα της συντροφικότητας, είναι ένας νόμος της φύσης ο οποίος δεν καταπιέζεται, ούτε υποκαθίσταται… Καταπιεσμένα συναισθήματα φέρνουν πάντοτε περισσότερη δυσαρέσκεια από τον ενδεχόμενο πόνο που μπορεί να ερχόταν αν τα ζούσαμε. Είναι σύνηθες να αποφεύγουμε έναν πόνο που φανταζόμαστε μεγαλύτερο επειδή μας είναι άγνωστος, και να προτιμούμε τον ήδη γνωστό και μικρότερο σε ένταση, παρότι σε βάθος χρόνου μας φθείρει περισσότερο.


Η συναισθηματική επένδυση σε ένα νέο πρόσωπο μπορεί να αποφεύγεται με διάφορα τεχνάσματα του μυαλού

Σχέσεις του παρελθόντος οι οποίες προφανώς δεν λειτούργησαν, ή η άρνηση ότι δεν λειτούργησαν εξιδανικεύονται συχνά σαν αντίβαρο στην αποφυγή μιας νέας συναισθηματικής επένδυσης…
Το κλείσιμο στον εαυτό επίσης, προκειμένου ένα άτομο να αποφύγει τον ενδεχόμενο πόνο μιας νέας σχέσης. Μια συμπεριφορά όμως που το καθιστά σταδιακά όλο και πιο ευαίσθητο στον πόνο…
Όταν αποφεύγουμε να ρισκάρουμε να εμπιστευθούμε, το τίμημα που πληρώνουμε για την αποφυγή του πόνου, είναι η πτώση της ψυχικής διάθεσης. Ως κοινωνικά όντα, χρειαζόμαστε τις εγκεφαλικές χημικές ουσίες που δημιουργούνται από την ανθρώπινη επαφή και την εμπιστοσύνη.
Ένας άνθρωπος με μέτρια ψυχική διάθεση είναι πολύ πιο ευάλωτος σε απογοητεύσεις με αποτέλεσμα να αποφεύγει να βρεθεί σε περιβάλλοντα που θα βελτίωναν τη διάθεσή του… Έτσι δημιουργείται ένας φαύλος κύκλος όπου η διάθεση του «κατεβαίνει» σαν μία κατηφορική σπειροειδής σκάλα.
Η σταδιακή εξοικείωση με το ενδεχόμενο ενός φανταστικού πόνου επιδρά έτσι ώστε να πάψει η φοβία του. Όταν ζήσουμε κάτι, κατανοούμε ότι ο φόβος έκανε τον πόνο να φαντάζει μεγαλύτερος. Αυτό είναι ένα μάθημα που θα οδηγήσει σε καλύτερες επιλογές στο μέλλον.
Στα επιτυχημένα και ιδιαίτερα αγαπημένα ζευγάρια διαπιστώνεται πάντοτε η μεγαλύτερη αυτογνωσία του κάθε συντρόφου. Συχνά ακούγεται ότι η συμπεριφορά μας επηρεάζεται και οδηγείται από τους άλλους… Οι άλλοι όμως απλά βοηθούν να εκδηλωθούν πλευρές του εαυτού μας οι οποίες υπάρχουν μέσα μας. Απλά συμβαίνει να μην τις γνωρίζουμε… Οι άλλοι είναι η ευκαιρία μας να πάρουμε ένα χρήσιμο μάθημα για τον εαυτό μας…



Η εικόνα της ανάβασης ενός λόφου ταιριάζει αρκετά… Οι άνθρωποι που μας δείχνουν τα μονοπάτια, είναι οι σχέσεις που κάνουμε. Κάποιες φορές, κάποιο μονοπάτι μπορεί να είναι αδιέξοδο και τότε χρειάζεται να το εγκαταλείψουμε. Ο άνθρωπος που θα μας οδηγήσει στην κορυφή του λόφου, δεν θα είναι απαραίτητα ο πρώτος που θα σχετιστούμε.  Συχνά μένουμε στάσιμοι στο ανέβασμα, από φόβο αν όντως θα βρούμε τον άνθρωπο που θα μα οδηγήσει στην κορυφή. Ο φόβος του ενδεχόμενου πόνου προκαλεί το σταμάτημα αυτό… Φτάνοντας όμως στην κορυφή του λόφου, πάντοτε αντικρίζουμε τη θάλασσα, τη βαθύτερη γνώση του εαυτού μας… Και ο δρόμος είναι πια εύκολος και κατηφορικός…

Τα δέντρα και το ποτάμι



Ήταν κάποτε δυο παιδιά, ένα αγόρι κι ένα κορίτσι. Αγαπιόντουσαν βαθιά. Το αγόρι δούλευε στο θείο του τον Στραβοπλατάνη, ένα φωνακλά και κακότροπο ξυλοκόπο. Κάθε πρωί, μόλις χάραξε, πέταγε τον ανιψιό του από το κρεβάτι και του φώναξε:
—            Άντε για ξερόκλαδα!
Και το αγόρι έτρεχε γραμμή στο δάσος και μάζευε κλαδιά ως το βράδυ.
Κάθε μέρα κατά το μεσημέρι τον περίμενε η φίλη του στην ακροποταμιά. Κυνηγούσε πέστροφες ανάμεσα στα βότσαλα. Κάποτε έπιανε καμία και πού και πού λίγες καραβίδες. Με το ψάρεμα έτρεφε την οικογένειά της. Όμως η δουλειά ετούτη της σπάραξε την καρδιά. Τ’ αγαπούσε τα ψάρια ζωντανά μέσα στο ρεύμα του ποταμιού, αγαπούσε το γλίστρημά τους, τη λάμψη και τη σβελτάδα τους.
—           Κοίτα, έλεγε στο φίλο της, σύντροφο του δάσους.
Έμεναν για ώρες σκυμμένοι παρατηρώντας τη μυστηριώδη ζωή του νερού. Έπειτα κουβέντιαζαν λίγο και ζέσταιναν ο ένας τον άλλον λέγοντας με τα μάτια πόση ευτυχία ένιωθαν που ήταν μαζί. Κάπου κάπου αυτός της έλεγε:
—           Αύριο είμαι γι' αλλού. Πού θα πάω, δεν ξέρω.
Εκείνη δεν απαντούσε. Ακούμπαγε στον ώμο του κι ονειρόπολούσε πιο πολύ απ’ ό,τι συνήθιζε. Όταν ξαναβρίσκονταν μετά από εκείνη τη «μέρα του αλλού», της έλεγε το αγόρι:
—           Χτες σε είδα ν’ ανεβαίνεις το ποτάμι προς το βουνό Ήσουνα ψάρι με χρυσαφένια λέπια. Όλος ο κόσμος του νερού) σε έπαιρνε από πίσω.
Κι εκείνη αποκρινόταν:
—           Μα ναι, αυτό ονειρεύτηκα κι εγώ. Κι όπως κολυμπούσα μέσα στα κύματα, σε είδα στην όχθη. Εσύ ήσουν ένας πλάτανος και τα ψηλά κλαδιά σου έλαμπαν. Όλα τα δέντρα του δάσους στέκονταν ολόγυρά σου. Έμοιαζε σαν ν’ αφουγκράζονταν το θρόισμα της φυλλωσιάς σου.
—           Μα ναι, κι εγώ αυτό ονειρεύτηκα, μουρμούριζε το αγόρι.
Και στεκόταν σκεφτικός. «Πώς είναι δυνατό να συναντηθήκαμε μέσα σε δυο όμοια όνειρα;»


Μια μέρα, ενώ τα λέγανε έτσι στην ακροποταμιά, κατέφτασε από το μονοπάτι ο χοντρός Στραβοπλατάνης.
—           Τι κάνεις εκεί, βρε χασομέρη; Έτσι δουλεύουνε; φώναξε και σήκωσε το σιδερένιο του μπαστούνι. Τα δεμάτια σου είναι κακοφτιαγμένα. Θέλω να τα δω δεμένα με λεπτά, χλωρά κλαδιά.
—           Δεν μπορώ, θείε μου, αποκρίθηκε το αγόρι. Ακούω το ζωντανό ξύλο να βογγάει και να ζητάει έλεος σαν πλησιάσω με το μαχαίρι μου.
Η φίλη του ταράχτηκε και είπε:
—           Τα ψάρια που πιάνω, κι αυτά παραπονιούνται. Τόσο πολύ υποφέρω που τα ξαναρίχνω στο ποτάμι.
—        Σώπα εσύ, κορίτσι του νερού, αγριοφώναξε ο θείος. Μου ξελογιάζεις τον ανιψιό. Του ’χεις γυρίσει τα μυαλά. Ξέρω πολύ καλά ποια είσαι. Θα σε πιάσω μια μέρα, παλιομάγισσα, θα σε ξελεπιάσω και θα σε βάλω στο τηγάνι!
Ένα ανοιξιάτικο πρωινό, ο Στραβοπλατάνης έφυγε δίχως να πει λέξη, μ’ ένα μεγάλο σάκο στον ώμο. Ο ανιψιός του παραξενεύτηκε. Τον ακολούθησε και τον είδε να ρίχνει ένα μαύρο δίχτυ στο ποτάμι. Μέσα στο δίχτυ αυτό είδε να σπαρταράει ένα ψάρι Ένα μόνο. Ήτανε χρυσαφένιο. Τότε λοιπόν άνοιξαν μες στην καρδιά του οι πύλες ενός μεγάλου μυστηρίου. Η φίλη του, η καλή του φίλη, ήταν στ’ αλήθεια η πριγκίπισσα του Νερού, και τώρα ήταν αιχμάλωτη και θα πέθαινε πάνω στης ακροποταμιάς τη χλόη. Όρμηξε. Ο θείος του πήγε να τον αρπάξει, να τον σπρώξει μακριά. Τα δυο πόδια του αγοριού βυθίστηκαν μες στη γη, και τα δέντρα του δάσους, σπρωγμένα, θαρρείς, από κάποιο θυελλώδη άνεμο, ήρθανε να τον βοηθήσουν ρίχνοντας στη μάχη το φύλλωμά τους. Ο Στραβοπλατάνης έκανε πίσω. έιρεξε στην καλύβα του, ξεκρέμασε το τσεκούρι του, βγήκε πάλι έξω κι άρχισε να χτυπιέται σαν τιτάνας που γύρισε απ’ την κόλαση. Χίλιοι θάμνοι του έκλειναν το δρόμο, μάταια όμως.
Τους τσάκισε κάτω απ’ τα δέντρα που είχανε πια πέσει.
Η  πριγκίπισσα του Νερού, που είχε στο μεταξύ γλιτώσει, τα είδε αυτά. Είδε τον πλάτανο με τα λαμπερά κλαδιά να στέκεται μόνος ανάμεσα στα ρημαγμένα αδέρφια του. Ο πρίγκιπας των Δασών (το ’ξερε, αλήθεια, πως ήταν;) σε λίγο θα έπεφτε. Τότε λοιπόν αυτή κίνησε κι ανέβηκε το ποτάμι, κάλεσε τα ρυάκια, τις πηγές, τους χείμαρρους, κι όλα ήρθαν σ’ αυτήν, κατέκλυσαν τις όχθες, έπνιξαν τον τόπο, ρούφηξαν, τέλος, τον Στραβοπλατάνη και κύλησαν το σώμα του ίσαμε τον ωκεανό.
Η πριγκίπισσα του Νερού και ο πρίγκιπας των Δασών δεν είναι παρά δυο παιδιά, ένα αγόρι κι ένα κορίτσι. Η γαλήνη ξαναήρθε. Κάθε μέρα τα λένε πάλι στην ακροποταμιά. Αγαπιούνται βαθιά. Κανείς τώρα πια δεν μπορεί να ’ρθει να ταράξει την ευτυχία τους, την ευτυχία να ναι μαζί.
Το δέντρο του έρωτα και της σοφίας του Ανρί Γκουγκώ

Συμβουλές πατέρα στο παιδί του



Άμλετ: Πράξη πρώτη, σκηνή 3
 -Πολώνιος
Κι αυτές τις λίγες συμβουλές μου χάραξέ τες καλά στη μνήμη σου.
Στις σκέψεις σου μην επιτρέπεις να μιλάνε κι έργο μην κάνεις σκέψη πρόχειρη.
Καταδεχτικός να είσαι ,αλλά ποτέ υπερβολικά οικείος.
Αυτούς που φίλους λογαριάζεις -και τους έχεις δοκιμάσει- γάντζωσέ τους στην καρδιά με κρίκους ατσαλένιους , αλλά μην τραχύνεις την παλάμη σου χαιρετώντας τον πρώτο τυχόντα νεόκοπο κι  ανώριμό σου φίλο.
Φυλάξου απ” τους καβγάδες, αλλά, άμα μπλέξεις,  κράτα μια στάση που οι άλλοι να φυλάγονται από σένα.
Όλους να τους ακούς, εσένα λίγοι να σ” ακούνε.
Παίρνε τη γνώμη ολωνών, μα έχε τη δικιά  σου κρίση.
Τα ρούχα σου να είναι όσο αντέχει το πουγκί σου ακριβά, χωρίς εκκεντρισμούς -πλούσια μα όχι φανταχτερά:γιατί συχνά το ράσο κάνει τον παπά.
Και στη Γαλλία, οι πρώτοι σε καταγωγή και αξιώματα κατέχουν τα πρωτεία σε κομψότητα και χάρη.
Ποτέ μην δίνεις δανεικά, μα ούτε και να παίρνεις: εάν αρχίσεις και δανείζεις, έχασες  και δανεικά και φίλους, εάν αρχίσεις να δανείζεσαι, θα βγεις απ’το λογαριασμό σου.
Και, πάνω απ” όλα: μείνε πιστός στον εαυτό σου΄ άρα φυσιολογικά-όπως η μέρα ακολουθεί τη νύχτα- ούτε στους άλλους θα μπορείς να είσαι ψεύτης
______________
  
  ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: ΕΡΡΙΚΟΣ ΜΠΕΛΙΕΣ.
  Πηγή: blogs.sch.gr

Ψυχοσωματικοί ασθενείς




Κάποιες φορές ερχόμαστε αντιμέτωποι με σωματικούς πόνους, οι οποίοι δεν προκαλούνται από οργανικές αιτίες, αλλά από ψυχολογικές. Τα συστήματα που επηρεάζονται πιο συχνά από ψυχοσωματικές διαταραχές είναι αυτά του αναπνευστικού και του γαστρεντερικού.
Οι γαστρεντερικές παθήσεις περιλαμβάνουν το έλκος, τη σπαστική κολίτιδα ή το σύνδρομο του ευερέθιστου εντέρου.



.

 ψυχοσωματικά προβλήματα μπορεί να είναι οι πονοκέφαλοι, οι παιδικές αλλεργίες, και δερματικές παθήσεις
Κάποιοι επιστήμονες κατατάσσουν στις γαστρεντερικές παθήσεις τη νευρική ανορεξία και τη βουλιμία. Άλλα ψυχοσωματικά προβλήματα μπορεί να είναι οι πονοκέφαλοι, οι παιδικές αλλεργίες, και δερματικές παθήσεις (νευροδερματίτιδα, εκζέματα, αλλεργίες).
Σύμφωνα με τη θεωρία της πυρηνικής σύγκρουσης (Alexander, 1950) οι ψυχοσωματικές διαταραχές προκαλούνται από ασυνείδητες συγκρούσεις. Όλοι οι άνθρωποι έχουμε την τάση να σωματοποιούμε ή ασυνείδητα να προκαλούμε σωματικά ατυχήματα σε καταστάσεις όπου η ψυχική επίδραση των συμβάντων ξεπερνάει τις συνηθισμένες μας άμυνες ενάντια στον ψυχικό πόνο.
Πολλοί άνθρωποι τα παρουσιάζουν ύστερα από αλλαγές στη ζωή τους ή συναισθηματικές απογοητεύσεις, όπως είναι ο θάνατος κάποιου αγαπημένου τους προσώπου, μια μετακόμιση, το διαζύγιο, τα οικονομικά προβλήματα, η αλλαγή εργασίας, οι διαταραγμένες προσωπικές σχέσεις, το άγχος εξετάσεων και οτιδήποτε άλλο θα μπορούσε να ;προκαλέσει στρες στον καθένα. Γιατί όμως σε κάποιους αυτά τα καθημερινά θέματα να προκαλούνε ψυχοσωματικά συμπτώματα ενώ σε κάποιους άλλους όχι;
Η διαφορά βρίσκεται στον τρόπο που ερμηνεύει και αντιμετωπίζει ο καθένας αυτά τα προβλήματα στη ζωή του. Αυτός ο τρόπος καθρεφτίζεται στην ψυχή μας και κατ’ επέκταση στο σώμα μας. Οι ημικρανίες από τις οποίες μπορεί κάποιος να ταλαιπωρείται είναι εκεί για να του υπενθυμίζουν την ψυχολογική τους κατάσταση και τα συναισθήματα που δεν συνειδητοποιεί ή προσπαθεί να ξεχάσει.


Φανταστείτε απλά το άγχος που σας προκαλεί μια εσωτερική σας σύγκρουση του «τι θέλω να κάνω» με το «τι πρέπει να κάνω». Αυτή τη στιγμή έρχεται η ημικρανία να «λύσει» τη σύγκρουση σας, ξεχνώντας ταυτόχρονα το άγχος σας αφού πια εστιάζεται στην ημικρανία. Έχετε όμως πραγματικά λύσει τη σύγκρουση μέσα σας? Όχι. Και την επόμενη φορά θα βιώσετε πάλι το ίδιο άγχος, και έπειτα θα έρθει η ημικρανία μπαίνοντας έτσι σε έναν φαύλο κύκλο που μόνον εσείς μπορείτε να διακόψετε.
Ψυχοσωματικοί αποκαλούνται οι άνθρωποι, οι οποίοι συνηθίζουν να εκδηλώνουν ψυχοσωματικά προβλήματα απέναντι σε κάθε αύξηση της ψυχικής έντασης. Σύμφωνα με τους Nemiah και Σιφναίο, οι ψυχοσωματικοί ασθενείς χαρακτηρίζονται από πλήρη ασυνειδητότητα των συναισθημάτων τους ή πλήρη ανικανότητα λεκτικής έκφρασης τους, συνειρμοί που χαρακτηρίζονται από απουσία φαντασίας (για παράδειγμα εξαντλητική αναλυτική περιγραφή γεγονότων ή καταστάσεων), και αδυναμία να διαχωρίσουν τις συγκινήσεις από τη σωματική αίσθηση. Τα χαρακτηριστικά αυτά της προσωπικότητας ονομάζονται αλεξιθυμία.
Σύμφωνα με τη νευροβιολογία, η αλεξιθυμία μπορεί να έχει σχέση με τη λειτουργική αποσύνδεση των δύο ημισφαιρίων. H αλεξιθυμία είναι ένα χαρακτηριστικό που δύσκολα θεραπεύεται. Ωστόσο, έρευνες έχουν δείξει ότι η ομαδική ψυχοθεραπεία είναι αποτελεσματικότερη στους ψυχοσωματικούς ασθενείς από την ατομική. Στα πλαίσια της ομάδας υπάρχει η δυνατότητα συναισθηματικής έκφρασης και εξερεύνησης φαντασιακού υλικού και ονείρων.

Χρήστες κοινωνικών δικτύων ή Like Junkies;


Άλλο ένα άρθρο για τον εθισμό στα social media; Πάλι τα ίδια; Πόσο χρόνο χάνουμε  σε facebook-twitter-instagram και πώς τα social media έχουν αλλάξει τη ζωή μας και quiz τύπου: «πόσο εξαρτημένος/η είσαι από το facebook;”

like-sniffer


Όχι ακριβώς…Εδώ δεν πρόκειται για το κόλλημα στα social media. Μιλάμε πλέον για μια καθαρή εξάρτηση από τα Likes… Ναι, καλά καταλάβατε…Τα «αθώα» χεράκια με τη γαλάζια μανσέτα και τον τεντωμένο αντίχειρα. Σαν αυτό που σνιφάρει ο εξαρτημένος χρήστης στο σκίτσο του Alex Howitt.
Στο facebook, άλλος μπαίνει για να χαζέψει, άλλος για να φλερτάρει, άλλος για να παίξει παιχνίδια, άλλος για να χώσει τη μύτη του στις ζωές των γνωστών του… Υπάρχει και μια μεγάλη μερίδα χρηστών  που μπαίνει με έναν σκοπό:  να αποσπάσει όσο μεγαλύτερη αποδοχή-επιβεβαίωση γίνεται από τους διαδικτυακούς φίλους του. Γι αυτό ανεβάζει selfies, αλλάζει προφίλ, ποστάρει “τις πιο έξυπνες ατάκες του fb”. Ε και; «Κακό είναι να θέλει να είναι κανείς αποδεκτός;» ίσως ρωτήσει κανείς. Όχι βέβαια. Είναι απολύτως φυσιολογικό. Τονώνει την αυτοπεποίθησή μας και μας ανεβάζει την αυτοεκτίμηση. [Μια έρευνα που έκανε η Ford το 2014,  δείχνει ότι το 62% των ενηλίκων παγκοσμίως, αναφέρουν καλύτερη αυτοεκτίμηση μετά από μια θετική ανταπόκριση στο facebook.]
Ως εδώ καλά.
Το θέμα είναι:  σε ποιον βαθμό το αποζητά , το επιδιώκει ή σχεδόν το εκβιάζει κανείς, από πόσους και ποιους το περιμένει και μέχρι ποιου σημείου μπορεί να φτάσει για να το αποσπάσει.  Επίσης, σε ποιον βαθμό επηρεάζεται η διάθεσή του και τα συναισθήματά του από αυτό.
Πολλοί χρήστες  είναι τόσο εξαρτημένοι από τις θετικές αντιδράσεις των διαδικτυακών τους φίλων, πραγματικά Like junkies που ζητούν ολοένα και μεγαλύτερες δόσεις  για να φτιαχτούν. Αν δεν πάρουν τα Likes που θέλουν, περνούν πραγματικό σύνδρομο στέρησης..
Το άτομο εθίζεται στο ίδιο του το συναίσθημα
Ίσως να ακούγεται υπερβολή…Στο κάτω-κάτω, τα Likes δεν είναι ούτε κοκαϊνη ούτε αλκοόλ. Ούτε καν τσιγάρο. Το Like Addiction όμως, δεν είναι όμως ο μόνος εθισμός χωρίς ουσία… Μοιάζει αρκετά με τον εθισμό στο τζόγο. Όσο παίζεις, τόσο κολλάς… Αν κερδίσεις, απλώς ξαναπαίζεις γιατί παίρνεις τα πάνω σου. Αν χάσεις, παίζεις για να αλλάξει η τύχη σου και να ρεφάρεις… Το ίδιο συμβαίνει και στους εθισμένους στα Likes, χρήστες… Αν ποστάρουν κάτι και λάβουν θετικές αντιδράσεις, ανεβαίνουν ψυχολογικά [ντόπα αυτοεκτίμησης]… Αν δεν πάρουν την αποδοχή που χρειάζονται, ποστάρουν κι άλλο. Στην πραγματικότητα, με κάθε selfie που ανεβάζουν είναι σαν να ποντάρουν σε ένα νέο φύλλο. Όπως οι τζογαδόροι δεν χορταίνουν να παίζουν έτσι και τα Like Junkies  δεν χορταίνουν να εισπράττουν αποδοχή.
Τελικά, εθίζονται στο ίδιο τους  το συναίσθημα.
Σε μια έρευνα που έγινε σε 31 χρήστες του facebook από τον Dar Meshi, ερευνητή στο Freie Universität του Βερολίνου και δημοσιεύθηκε στο Frontiers in Human Neuroscience, «μίλησαν» οι ίδιοι οι εγκέφαλοι των χρηστών. Συγκεκριμένα, παρατηρήθηκε πιο έντονη κινητικότητα σε ένα σημείο στον εγκέφαλο που συνδέεται με αισθήματα επιβράβευσης και ικανοποίησης που παίρνουμε από το φαγητό, το σεξ, την κοινωνική αποδοχή. [Το σημείο ονομάζεται: nucleus accumbens (NAcc), στα ελληνικά: επικλινής πυρήνας ή λοφίδιο του κερκοφόρου πυρήνα,  κι έχει σημαντικό ρόλο στην ικανοποίηση, την ευχαρίστηση, τη χαρά, το γέλιο, τον εθισμό, την επιθετικότητα, τον φόβο].
Ωραία. Έστω ότι εθίστηκαν. Τι έχουν να χάσουν; Όπως όλα τα εξαρτημένα άτομα, τα Like Junkies κινδυνεύουν  να χάσουν σταδιακά την αυτοεκτίμησή τους, ακόμη και την ψυχική τους ισορροπία. Πρόσφατα, το Τμήμα Ψυχικής Υγείας της Ταϊλάνδης εξέδωσε μια προειδοποίηση για τον κίνδυνο εθισμού στα Likes, κυρίως σε νεαρούς χρήστες των social media. Η ψυχίατρος Dr. Panpimol Wipulakorn συνδέει το Like Addiction  με τον εθισμό στις selfies  και προειδοποιεί ότι μπορεί να κάνει τους νεαρούς χρήστες να απωλέσουν την αυτοπεποίθησή τους και να αποκτήσουν αρνητική εικόνα για τους εαυτούς τους. [Bangkok Post]
ego
Γιατί όμως γίνεται τόσο θέμα για τον ρόλο που παίζουν  στην εξάρτηση αυτή τα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης; Λες και οι νάρκισσοι «φύτρωσαν» για πρώτη φορά μέσα στο διαδίκτυο… Μπορεί να μην φύτρωσαν εδώ αλλά πάντως στα social media βρήκαν πρόσφορο έδαφος κι ένα ιδανικό περιβάλλον [θερμοκηπίου] και… μεταλλάχτηκαν.
Στα social media  μπορείς να ξεγελάσεις με μια ψεύτικη εικόνα…
Είναι κοινό μυστικό ότι οι περισσότερες φωτογραφίες από αυτές που ανεβάζουν οι χρήστες  αποτυπώνουν μια πραγματικότητα που δεν υπάρχει [ή δεν είναι ακριβώς έτσι].
Η selfie καδράρει  τόσο όσο θέλουμε να δείξουμε αφήνοντας τεχνηέντως έξω αυτό που θέλουμε να αποκρύψουμε. Στην πραγματική ζωή όμως είσαι ολόκληρος άνθρωπος. Η selfie περνά από χίλια κύματα όσον αφορά την επεξεργασία [το ψέμα πολλοί εμίσησαν , το photoshop ουδείς]. Στην πραγματική ζωή όμως δεν μπορείς να σβήσεις στιγμιαία τις ατέλειές σου. Στη selfie ρουφάς την κοιλιά.  Στην πραγματική ζωή δεν γίνεται να κρατάς την αναπνοή σου για περισσότερο από 1-2 λεπτά.
Μερικές φορές βέβαια η fake εικόνα αποκαλύπτεται, με τραγελαφικά αποτελέσματα. Τα sites βρίθουν από φωτογραφίες  ανθρώπων κάθε φύλου και κάθε ηλικίας  που έβγαλαν μια selfie στα πλέον άκυρα σημεία και στις πιο αμήχανες στιγμές [ενώ χρησιμοποιούν την  τουαλέτα] νομίζοντας ότι δεν φαίνεται  και τους πρόδωσε κάποια αντανάκλαση. Επικό fail  το χαρακτηρίζει συνήθως ο τίτλος του θέματος. Μόνο που η αποτυχία δεν έγκειται  τόσο στη λήψη που ξεμπροστιάζει τους ψεύτες-χρήστες  αλλά στην ανάγκη τους να δείξουν κάτι διαφορετικό  από αυτό που είναι[πιο ενδιαφέρον, πιο όμορφο, πιο επιτυχημένο]. Τα Likes εισπράττει τελικά το site που ανεβάζει το θέμα. [Οι αντίχειρες ποτέ δεν χαλαρώνουν].
Στα social media μπορείς να κερδίσεις δεκάδες Likes με μία μόνο εμφάνιση!
Προφανώς. Όσο τέλεια εικόνα κι αν έχεις φτιάξει, αν δεν εκτεθείς σε πολλά μάτια πώς θα διεκδικήσεις μαζική αποδοχή; Στην πραγματική ζωή, δεν μπορούν να σε δουν και να σε θαυμάσουν ταυτόχρονα χιλιάδες «φίλοι».  Ούτε να ακούσουν την έξυπνη ατάκα σου χιλιάδες ακροατές ταυτόχρονα. Εκτός πια αν εκτίθεσαι ως επαγγελματίας στα Μέσα. Τα κοινωνικά δίκτυα όμως, σου το εξασφαλίζουν αυτό: τη μαζική αποδοχή που κάνει τη δόση σου πιο δυνατή: όσο περισσότεροι διαδικτυακοί φίλοι, τόσο πιο μαζική αποδοχή. Δεν χρειάζεται να το σκαλίσεις σε βάθος…Οι γερές ρίζες της ματαιοδοξίας φαίνονται αμέσως.
Μερικές φορές μάλιστα εμφανίζεται – ειδικά στο facebook – το Like του Νάρκισσου: ένα Like που κάνουν οι ίδιοι οι χρήστες στον εαυτό τους! Είτε σε κάποιο ποστ ή σε κάποιο άρθρο που ανέβασαν… Μάλλον για να κάνουν την αρχή και να προτρέψουν κι άλλους να ακολουθήσουν. Αν αυτό το Like το φέρεις σε αντιστοιχία με την πραγματική ζωή είναι σαν να μιλάς για κάτι και να σχολιάζεις: «τι ωραία που τα λέω!» ή να αυτοθαυμάζεσαι λέγοντας: «πόσο μου αρέσω!»

fb-flower
Στη virtual διαδικτυακή σου ζωή ό,τι δίνεις, παίρνεις…
Μερικοί χρήστες δεν είναι εξαρτημένοι από το να συλλέγουν Likes αλλά από το να μοιράζουν… Θεωρούν το Like επιβεβαίωση της διαδικτυακής τους φιλίας οπότε ό,τι κι αν ανεβάζουν οι φίλοι τους [Φωτογραφίες από party/διακοπές/από την παιδική τους ηλικία; Συνταγές μαγειρικής; Οικονομικά Άρθρα ; Διαδικτυακές εξυπνάδες με ανορθόγραφα μηνύματα; Γκροτέσκα ανέκδοτα; Κοινοτοπίες του διαδικτύου; Ειδυλλιακά τοπία;], εκείνοι το θεωρούν υποχρέωσή τους να τους τιμήσουν με το Like τους.
Το κίνητρο είναι προφανώς η βαθύτερη ανάγκη τους  να μην χαλούν χατήρι [καλοσυνάτοι] ίσως και μια επιδεικτική διάθεση που και πάλι, λειτουργεί ως επιβεβαίωση [“έχω πολλούς φίλους άρα είμαι σημαντικός” – “έχω πολλά ενδιαφέροντα  άρα είμαι αξιόλογος τύπος”! ].
Κάποιοι ψυχολόγοι υποστηρίζουν ότι το Like είναι και μια ένδειξη ότι ο χρήστης… υπάρχει. Μια ιδανική safe λύση για συνεσταλμένα άτομα ή για όχι τόσο στενές σχέσεις. [Το Like δεν θα το παρεξηγήσει κανείς…]
like-fb

Και βέβαια, το να κάνεις Like είναι μια «μικρή χάρη» στην οποία ενδόμυχα περιμένεις ανταπόδοση. Λειτουργεί κάπως έτσι: «σου έκανα Like στη δική σου selfie οπότε θα κάνεις κι εσύ στη δική μου…μία σου και μία μου. Ένας χαμογελαστός εξαναγκασμός.
Σε κάθε περίπτωση, η ευκολία είναι σημαντικός παράγοντας. Στην αληθινή ζωή, για να εκφράσεις ένα θετικό σου συναίσθημα, χρειάζεται να χρησιμοποιήσεις  λόγια. Στα social media όμως, αρκεί ένα κλικ κι αμέσως το σχεδιάκι με τον αντίχειρα κάνει όλη τη δουλειά για σένα. Τα λόγια είναι περιττά. Έτσι το λεξιλόγιό σου συνεχίζει να πιάνει αράχνες  παραμένοντας αμεταχείριστο στο εγκέφαλό σου.
Δημιουργούμε άραγε για την επόμενη γενιά έναν πολιτισμό με υπερτροφικά και παραχαϊδεμένα εγώ που μπουκώνονται με τεράστιες δόσεις προσοχής, αποδοχής και επιβράβευσης στα social media , κάτι που δεν υπάρχει φυσικά στην αληθινή ζωή;
Αξίζει ίσως να το σκεφτούμε…
Εν τω μεταξύ, επειδή δεν μπορώ να βασιστώ στα likes που τυχόν κάνετε στο άρθρο, κλείνω με ένα μεγάλο Like για να πάρω κι εγώ μια γερή  δόση.  Το Like του Νάρκισσου που λέγαμε…
Πηγή – Ιφιγένεια Κοντού
via

Μόνο μιά μαμά που μεγαλώνει γιούς ξέρει ότι...


Η καθημερινότητα σε ένα σπίτι όπου κυριαρχεί η… τεστοστερόνη είναι περιπετειώδης, αστεία, έντονη και απίστευτα γλυκιά. Γιατί –όπως μπορεί να διαβεβαιώσει κάθε μαμά που μεγαλώνει γιους- τα αγόρια…

boys-mothers

…Ξυπνάνε από τα ξημερώματα τα Σαββατοκύριακα αλλά πρέπει να τα τραβήξεις από το πόδι και να ρίξεις κάτω από το κρεβάτι για να σηκωθούν τις καθημερινές για το σχολείο.
…Διαθέτουν μία μόνο ένταση στη φωνή τους. Κι αυτή είναι το «τέρμα δυνατά»!
Τρώνε όλη την ώρα!
…Δεν περπατάνε ποτέ. Μόνο τρέχουν!
…Δεν θεωρούν ότι έχουν ευχαριστηθεί παιχνίδι εάν δεν επιστρέψουν στο σπίτι πνιγμένα στη λάσπη από την κορυφή μέχρι τα νύχια.

giving-kiss

…Αν θες να μην λερώνουν το καπάκι της λεκάνης, να τραβάνε καζανάκι, να πλένουν τα χέρια τους, να βάζουν σαπούνι όταν πλένουν τα χέρια τους και να ανεβάζουν πρώτα το εσώρουχο και μετά το παντελόνι τους, είναι απαραίτητο να τους το υπενθυμίζεις ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ που πηγαίνουν στην τουαλέτα!
…Έχουν μια απίστευτη για ανθρώπινο ον ενέργεια από νωρίς το πρωί μέχρι αργά το απόγευμα και είναι βέβαιο ότι εάν δεν έχουν καταφέρει να τη διοχετεύσουν κάπου, η διαδικασία του ύπνου θα είναι δύσκολη υπόθεση.
…Όταν σε αγκαλιάζουν, σε κρατάνε τόσο σφιχτά που νιώθεις ότι θα ζουληχτούν τα σωθικά σου.
…Αποδέχονται μόνο ένα dress code: όσο λιγότερα ρούχα τόσο το καλύτερο!
…Όσο πιο σκληρά αντράκια θέλουν να δείχνουν, τόσο πιο συναισθηματικά κι ευαίσθηταείναι.
…Οποιαδήποτε λέξη περιέχει συνθετικό που αναφέρεται σε σωματική λειτουργία, τα κάνει να γελάνε μέχρι δακρύων.

boys-mother

…Εκδηλώνουν μια απίστευτη περιέργεια για το οτιδήποτε και βλέπουν τα πάντα σαν μια καινούρια περιπέτεια.
…Τρελαίνονται να διαλύουν τα πάντα (από το καινούριο αυτοκινητάκι τους μέχρι το συρτάρι με τα καλλυντικά σας) για να το ξαναφτιάξουν από την αρχή. Δεν τα καταφέρνουν πάντα!
…Λατρεύουν τη μαμά τους (που δεν μπορεί παρά να ανταποκριθεί).
…Το βράδυ, λίγο πριν κοιμηθούν, μεταμορφώνονται στα πιο γλυκά, τρυφερά, όμορφα και ευαίσθητα πλάσματα που έχεις γνωρίσει ποτέ.
via

Τα µυστικά της Βίβλου


Η θεϊκή παρέµβαση µπορεί να ήταν φυσικά φαινόµενα λένε οι επιστήµονες


¬ ΗΒίβλος γράφει πως τα τείχη της Ιεριχούς έπεσαν υπό τον ήχο των σαλπίγγων των εβραίων ιερέων, όµως επιστήµονες υποθέτουν πως κατέρρευσαν εξαιτίας ενός σεισµού

Η Ερυθρά Θάλασσα µπορεί πράγµατι να άνοιξε στη µέση ώστε ο Μωυσής και οι Ισραηλίτες να καταφέρουν να ξεφύγουν από τους Αιγυπτίους που τους καταδίωκαν, έδειξε µια νέα έρευνα. 
Επιστήµονες πιστεύουν πλέον ότι το φαινόµενο µπορεί να προκλήθηκε από ιδιαίτερες καιρικές συνθήκες και µοντέλα ηλεκτρονικών υπολογιστών δείχνουν ότι µια θύελλα θα µπορούσε πράγµατι να χωρίσει στα δύο όχι τα ύδατα της Ερυθράς Θάλασσας αλλά αυτά του Δέλτα του Νείλου που έχουν βάθος µόλις δύο µέτρα. Η Ζόι Μπρέναν της βρετανικής εφηµερίδας «Ντέιλι Μέιλ» εξέτασε την επιστηµονική βάση και άλλων ιστοριών της Βίβλου και ιδού τα αποτελέσµατά της. 

Ο Κατακλυσµός 




Στο βιβλίο της Γενέσεως, ο Θεός απελπίζεται µε τη διαφθορά των ανθρώπων και αποφασίζει να πληµµυρίσει τη Γη, όµως δίνει προηγουµένως οδηγίες στον Νώε για να ναυπηγήσει µια κιβωτό και να σωθούν ο ίδιος, η οικογένειά του και ένα ζευγάρι από κάθε είδος ζώου. Οι ερευνητές έχουν κάνει γνωστό ότι σε µια θερµότερη περίοδο του κύκλου της θερµοκρασίας της Γης, γύρω στο 5600 π.Χ., το λειώσιµο των παγετώνων έκανε τη Μεσόγειο να ξεχειλίσει. Το νερό πέρασε από τα στενά του Βοσπόρου και εισέρρευσε στη Μαύρη Θάλασσα, µετατρέποντάς την από λίµνη µε γλυκό νερό σε αλµυρή θάλασσα. Το 1997, οι γεωλόγοι του Πανεπιστηµίου Κολούµπια Ουίλιαµ Ράιαν και Ουόλτερ Πίτµαν υποστήριξαν ότι «πάνω από 125 δισ. κυβικά µέτρα νερού χύνονταν κάθε µέρα» στη Μαύρη Θάλασσα και ο κατακλυσµός διήρκεσε τουλάχιστον 300 ηµέρες. Οι ερευνητές υποστηρίζουν ότι η ιστορία του Νώε έχει τη ρίζα της σ’ αυτό το γεγονός. Σόδοµα και Γόµορρα 
Αραγε ο Θεός κατέστρεψε τις δύο αρχαίες πόλεις ρίχνοντας θειάφι και φωτιά από τον ουρανό εξαιτίας των αµαρτιών των κατοίκων τους; Πριν από δύο χρόνια, µια πλάκα από πηλό διαπιστώθηκε ότι περιγράφει την πτώση ενός αστεροειδούς, ο οποίος πιστεύεται ότι κατέστρεψε τα Σόδοµα και τα Γόµορρα. Η πλάκα είχε βρεθεί από τον εξερευνητή του 19ου αιώνα Χένρι Λέιαρντ στα ερείπια της βιβλιοθήκης των ανακτόρων της Νινευΐ (πρωτεύουσας της αυτοκρατορίας των Ασσυρίων). Ερευνητές αποκωδικοποίησαν τα σύµβολά της και υποθέτουν ότι είναι αντίγραφο του 700 π.Χ. των σηµειώσεων που είχε κρατήσει σουµέριος αστρολόγος ο οποίος παρατηρούσε τον αστεροειδή. Χρησιµοποιώντας ηλεκτρονικούς υπολογιστές, οι επιστήµονες εντόπισαν ότι ο εν λόγω αστρονόµος είδε τον αστεροειδή λίγο πριν από την αυγή της 29ης Ιουνίου του έτους 3123 π.Χ. 

Οι Δέκα Πληγές 
Οι ερευνητές πιστεύουν πως οι Δέκα Πληγές που έριξε ο Θεός στους Αιγυπτίους µπορεί να οφείλονταν σε µια µεγάλη ηφαιστειακή έκρηξη που σηµειώθηκε τον 16ο αιώνα π.Χ. στη Σαντορίνη. Στο βιβλίο του «Η κληρονοµιά του Μωυσή», ο Γκρέιαµ Φίλιπς υποστηρίζει πως οι εννέα από τις δέκα πληγές (εκτός από τον θάνατο των πρωτότοκων γιων των Αιγυπτίων) εξηγούνται από µια τέτοια έκρηξη. Το τριήµερο σκοτάδι (από το νέφος της ηφαιστειακής τέφρας), το πολύ βαρύ χαλάζι (υλικά από την έκρηξη) που τσάκισε ανθρώπους, ζώα και βλάστηση, τα νερά του Νείλου που βάφτηκαν κόκκινα (από την τέφρα) και τα ψάρια που βγήκαν νεκρά στην επιφάνεια (από το θειάφι), ακόµη και οι βάτραχοι που κάλυψαν την επικράτεια της Αιγύπτου και η συρροή εντόµων έχουν παρατηρηθεί σε νεώτερες εκρήξεις ηφαιστείων, όπως αυτό της Αγίας Ελένης. 

ΕΡΓΑ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ
Σε γεωλογικές µεταβολές και µετεωρίτες αποδίδουν οι ειδικοί τα «θαύµατα»

Οι σάλπιγγες της Ιεριχούς 

ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ της πτώσης της Ιεριχούς, οι Ισραηλίτες νικούν και καταλαµβάνουν την πόλη όταν µπαίνουν στη Γη της Επαγγελίας αφού έχουν περιπλανηθεί στην έρηµο επί 40 χρόνια. Περπάτησαν γύρω από την πόλη επί έξι ηµέρες και την έβδοµη ηµέρα την περικύκλωσαν επτά φορές. Την έβδοµη φορά οι ιερείς σάλπισαν, ο λαός φώναξε και τα τείχη κατέρρευσαν. 

Μπορεί άραγε να είναι αλήθεια; 

Ανασκαφές στην Παλαιστίνη, στο νότιο τµήµα της κοιλάδας του Ιορδάνη, από τη βρετανίδα αρχαιολόγο Κάθλιν Κένιον στη δεκαετία του 1950 έφεραν στο φως σωρούς από πλίνθους στην τοποθεσία όπου φέρεται ότι βρισκόταν η Ιεριχώ. Γιατί έπεσαν τα τείχη; Η πιθανότερη εξήγηση είναι ο σεισµός, καθώς η αρχαία πόλη βρισκόταν πάνω σ’ ένα τεκτονικό ρήγµα που εκτεινόταν ώς εκεί από την Ερυθρά Θάλασσα. 


Οι πρώτοι πρόγονοι υπήρξαν 

ΣΤΟ ΒΙΒΛΙΟ του «River Οut Οf Εden» («Ο ποταµός της ζωής», Εκδ. 

Κάτοπτρο, 1995), ο άθεος επιστήµονας Ρίτσαρντ Ντόκινς ανάγει την ανθρωπότητα σε έναν κοινό πρόγονο – µια µαύρη γυναίκα που έζησε πριν από 250.000 χρόνια στην Αφρική. Χρησιµοποίησε ένα περίπλοκο µαθηµατικό µοντέλο για να προχωρήσει προς τα πίσω µέσω της γενεαλογίας του DΝΑ µας και υπογράµµισε: «Πρέπει να υπήρξε µια γυναίκα που ήταν ο κοινός πρόγονος. 

Το µόνο που συζητείται είναι αν έζησε εδώ και όχι εκεί, αυτή την εποχή αντί για την άλλη. Το γεγονός ότι έζησε σε κάποιον τόπο και σε κάποια εποχή είναι βέβαιο». Ετσι στον βαθµό που η Εύα είναι ο κοινός µας πρόγονος, ακόµη και οι άθεοι πιστεύουν πως υπήρξε. 











Feature (Side)

Πρόσφατα

Random

*

Archives

© 2013 Point of view. All rights resevered. Designed by | point me