Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

AD (728x90)

  • 2793 Pine St

  • 1100 Broderick St

  • 868 Turk St

  • 420 Fell St

Μοναχοί στον Μεσαίωνα διηύθυναν οίκους ανοχής και πληρώνονταν για να προσεύχονται



Η ιστορία του μοναχισμού στον Μεσαίωνα ξεκίνησε με τον Βενέδικτο, έναν εξαιρετικά μορφωμένο νέο από τη Νουρσία της Ιταλίας, που επέλεξε να εγκαταλείψει τις απολαύσεις της κοσμικής ζωής και να ζήσει ως ερημίτης. Πίστευε ότι ο άνθρωπος έπρεπε να αφιερώσει τη ζωή του στην προσευχή για να ευχαριστήσει το Θεό για τα δώρα του. Η ασκητική του ζωή ακολουθούσε τη φιλοσοφία "ora et labora", δηλαδή προσευχή και εργασία. Το παράδειγμά του σύντομα ακολούθησαν κι άλλοι και ο αριθμός των ερημιτών αυξήθηκε ραγδαία. Ο Βενέδικτος χρειάστηκε να ιδρύσει 12 μοναστήρια για να τους στεγάσει.





Στην καθολική εκκλησία του Μεσαίωνα, η προσευχή ήταν το "κλειδί" για την πόρτα του Παραδείσου. Για να εξασφαλίσει κάποιος μία θέση στον Παράδεισο,έπρεπε να εξομολογείται τις αμαρτίες του και να δοξάζει το θεό με προσευχές. Όσο πιο απλή και ασκητική ήταν η καθημερινότητα ενός πιστού, τόσο μεγαλύτερη απήχηση είχαν οι προσευχές του. Και δεν υπήρχε κανείς που ζούσε πιο απλά απ' τους μοναχούς. Έτσι αναπτύχθηκε ένα ιδιαίτερο σύστημα συναλλαγών. Χρήματα έναντι προσευχών. Όσοι είχαν την οικονομική ευχέρεια μπορούσαν να αγοράσουν μία θέση στον Παράδεισο, πληρώνοντας τους μοναχούς για να προσεύχονται για τις δικές τους αμαρτίες. Η κατάσταση συνέφερε ιδιαίτερα τους επαγγελματίες πολεμιστές και μισθοφόρους, των οποίων η δουλειά απαιτούσε να παραβαίνουν την εντολή, "ου φονεύσεις".... 

Χαρακτηριστική ήταν η περίπτωση του Γουλιέλμου του Κατακτητή που κατέλαβε την Αγγλία το 1066. Οι επεκτατικοί του πόλεμοι κόστισαν τη ζωή σε περισσότερους από 10 χιλιάδες ανθρώπους. Η εκκλησία αποφάσισε ότι για να εξιλεωθεί ο Γουλιέλμος, έπρεπε να προσευχηθεί 120 μέρες για κάθε νεκρό. Αυτό σήμαινε ότι ο Γουλιέλμος θα έπρεπε να προσεύχεται ασταμάτητα για 3.300 χρόνια...

Όμως, ο νέος Βασιλιάς της Αγγλίας βρήκε έναν πιο αποτελεσματικό τρόπο να εξιλεωθεί...

Ίδρυσε δεκάδες μοναστήρια σε όλη την Αγγλία και τα επάνδρωσε με μοναχούς, που αποκλειστική τους απασχόληση ήταν να προσεύχονται για την ψυχή του! Το ίδιο έκαναν και πολλοί άρχοντες για να μπορούν να αμαρτάνουν και να έχουν το "κεφάλι τους ήσυχο". Όπως ήταν αναμενόμενο, σύντομα τα μοναστήρια συγκέντρωσαν αμύθητα πλούτη και μετατράπηκαν σε κέντρα εξουσίας. Οι ηγούμενοι κατέληξαν να έχουν δικό τους στρατό και να διευθύνουν τεράστιες εκτάσεις γης.





Οι οίκοι ανοχής έκαναν "χρυσές δουλειές" τον 15ο και 16ο αιώνα και πολλοί από αυτούς ανήκαν στην εκκλησία. Πολλοί απ' τους κληρικούς ήταν μάλιστα τακτικοί θαμώνες τους. Η Ρουθ Κάρας, καθηγήτρια Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο της Μινεσότα, στο βιβλίο της, Common Women: Prostitution and Sexuality in medieval England, αναφέρει ότι Επίσκοποι διεύθυναν οίκους ανοχής στο Λονδίνο και το Γουεστμίνστερ και σχολιάζει ότι σύμφωνα με τους καταλόγους, οι κληρικοί αποτελούσαν το 20% των πελατών! Στη Γαλλία του 13ου αιώνα, η εκκλησία δεχόταν ελεημοσύνη για τις ιερόδουλες, γιατί αναγνώριζε ότι επέλεγαν το επάγγελμα από ανάγκη. Για να δικαιολογήσουν τη στάση τους, χρησιμοποιούσαν ως σύμβολο τη Μαρία Μαγδαληνή. Η εκκλησία παρουσίαζε τους οίκους ανοχής ως αναγκαίο κακό, ένας τρόπος να προστατεύσουν της αθώες παρθένες από τις αχαλίνωτες ορέξεις των νέων αντρών.

Οι αυστηροί κανόνες των μοναχών χαλάρωναν με την πάροδο του χρόνου. Ο Βενέδικτος είχε απαγορεύσει τις ομιλίες κατά τη διάρκεια του φαγητού και οι μοναχοί ανέπτυξαν ένα κώδικα με χειρονομίες για να συνεννοούνται χωρίς να μιλάνε. Χαρακτηριστική ήταν οι περίπτωση των Σιστερσιανών μοναχών που ήταν αποκλειστικά χορτοφάγοι. Επιτρεπόταν όμως να τρέφονται με κρέας όσοι μοναχοί ήταν άρρωστοι και έμεναν στο αναρρωτήριο του μοναστηριού. Έτσι, όλο και περισσότεροι μοναχοί άρχισαν να επισκέπτονται το αναρρωτήριο με διάφορες ασθένειες για να φάνε λαχταριστό κρέας. Μετά από λίγο καιρό, απλώς μετέφεραν τον χώρο εστίασης από την τραπεζαρία στο αναρρωτήριο και σερβίριζαν κανονικά το κρέας...

Η "διάσωση" της Αρχαίας Ελληνικής Γραμματείας από τον Αραβικό κόσμο




Πολλοί ίσως δεν γνωρίζουν πως αρκετά κείμενα της Αρχαίας Ελληνικής γραμματείας, διασώθηκαν από τους Άραβες μετά τον 7ο μ.χ αιώνα. Ηδη στο Βυζάντιο κατά τη διάρκεια της «σκοτεινής περιόδου» της Εικονομαχίας τον 7ο και 8ο αιώνα, τα αρχαία Ελληνικά έργα περί επιστήμης και φιλοσοφίας δεν αντιγράφονταν πλέον στα Ελληνικά, ενώ δεν υπήρχαν επίσης πολλές πρωτότυπες νέες φιλοσοφικές προσεγγίσεις κατά την περίοδο αυτή.






Κατ’ αυτόν τον τρόπο δεν θα ήταν υπερβολή να ειπωθεί πως η αρχαία Ελληνική επιστήμη και η φιλοσοφία διασώθηκαν σε ένα μικρό ή μεγάλο μεγάλο βαθμό, από τους Άραβες λόγω των ιστορικών συνθηκών που προέκυψαν από τις ισλαμικές κατακτήσεις του 7ου αιώνα, αλλά και της αντίστοιχης παρακμής του Βυζαντίου.




Σε αυτό το πλαίσιο, η «Αναγέννηση της Ελληνικής επιστήμης και φιλοσοφίας» η οποία συντελέστηκε αργότερα κατά την Αναγέννηση, οφείλεται εν μέρη και στις μεταφράσεις των αρχαίων Ελληνικών κειμένων που έγιναν στα Αραβικά στη Βαγδάτη λίγο μετά την ίδρυση της το 762 και διήρκεσε μέχρι και το τέλος του 10ου αιώνα. Αυτή την εποχή πλούσιοι Άραβες πλήρωναν μεγάλα ποσά για την αγορά Ελληνικών χειρογράφων που περιείχαν τις πολυπόθητες Αρχαίες Ελληνικές επιστημονικές και φιλοσοφικές πραγματείες.




Η Ελληνική γνώση πέρασε στα χέρια των Αράβων κατά τον 9ο και 10ο αιώνα οι οποίοι αφού ήρθαν σε επαφή μαζί της, την ανέπτυξαν σε κάποιες περιπτώσεις ακόμα περισσότερο.




Ιδιαίτερης προσοχής από τους Άραβες έτυχαν οι μεταφράσεις του Αριστοτέλη αλλά και οι κλασικές μαθηματικές, αστρονομικές και ιατροφιλοσοφικές πραγματείες των Ευκλείδη, Αρχιμήδη, Πτολεμαίου και Γαληνού.




Πολλά επισης Αρχαία Ελληνικά κείμενα που αφορούν τις απόκρυφες επιστήμες, που δεν υπάρχουν πλέον στο πρωτότυπο, διασώζονται μόνο στα Αραβικά. δηλ. πρακτικές επιστήμες με σκοπό να ελεγχθεί η φύση, όπως Αστρολογία και αλχημεία, γεωμαντεία, μαντική και ερμηνεία ονείρων και, επίσης, λίγη πρακτική ιατρική.




Οι Άραβες της Ισπανίας από τα μέσα του 10ου αιώνα μετέφεραν τις Αραβικές μεταφράσεις όλων αυτών των έργων στη Δύση μεταφράζοντας αρχικά οι ίδιοι στα λατινικά.




Μεταφράζοντας τους Αρχαίους Έλληνες και Ρωμαίους φιλόσοφους και επιστήμονες κατανόησαν και μπόρεσαν να παράσχουν ιατρικές, θεραπευτικές και φαρμακολογικές γνώσεις. Επίσης ανέπτυξαν ναυτικές και χαρτογραφικές δεξιότητες ενώ σημαντικότερη υπήρξε η συμβολή τους στην αστρονομία. Εξαιρετικά σημαντική υπήρξε επίσης η ενασχόληση τους με τα μαθηματικά (αστρολάβος, άβακας, δεκαδικό σύστημα, άλγεβρα), την οπτική, ακόμα δε την μαγεία και την αλχημεία. Σύμφωνα με τον Lindberg η επένδυση των Αράβων στην μετάφραση δεν ήταν για να δημιουργήσουν γνώση με σκοπό να ωφελήσουν, αλλά ως αυτοσκοπός για την «ένταξή τους στον υψηλότερο πνευματικά πολιτισμό της εποχής τους




Μία σημαντική Ισλαμική συμβολή στην ανάπτυξη των επιστημών αναπτύχθηκε στον κλάδο της αστρονομίας που θεωρείτο και η πλέον ανεπτυγμένη επιστήμη την Μεσαιωνική εποχή. Ισλαμιστές αστρονόμοι προχώρησαν σε σημαντικές αστρονομικές μελέτες.«Στόχος πολλών Αράβων αστρονόμων, από το Ιράν ως την Ανδαλουσία, ήταν ο μετασχηματισμός του πτολεμαικού γεωκεντρικού συστήματος, χωρίς όμως να προχωρήσουν στο ηλιοκεντρικό» .




Στηριζόμενοι στην μελέτη της Μεγίστης Σύνταξης του Πτολεμαίου (την Αλμαγέστη κατ’ αυτούς) οι Ισλαμιστές αστρονόμοι ερεύνησαν την αστρονομία, έκριναν ότι έχριζε διορθώσεων και βελτιώσεων τις οποίες και προσπάθησαν να κάνουν τόσο με την σύνταξη πλανητικών πινάκων, μελετών (σχετικά με τις κινήσεις Ήλιου-Σελήνης, με την μετάπτωση των Ισημεριών) και μοντέλων όσο και με την ανάπτυξη οργάνων παρατήρησης.




Το σημαντικότερο όμως στοιχείο για την υλοποίηση αυτού του μετασχηματισμού πήρξε το γεγονός ότι οι Άραβες χρησιμοποίησαν παρατηρησιακά δεδομένα προκειμένου να το επιτύχουν, ακριβώς όπως και ο Κοπέρνικος (1473-1543) χρόνια αργότερα.




Η Αρχαία Ελληνική Φιλοσοφία επέζησε κατ’ αυτόν τον τρόπο πέντε ολόκληρους αιώνες στο Ισλάμ δίνοντας πλούσιους καρπούς Ελληνικής παιδείας στην ανθρωπότητα .







Μετά την εκδίωξη των Μουσουλμάνων από την Ισπανία και την Σικελία η Χριστιανική Ευρώπη έγινε κάτοχος των μεγάλων κέντρων Αραβικής μάθησης, με την επανάκτηση του Τολέδο το 1085 και της Σαραγόσα το 1118, αναλαμβάνοντας το έργο της μετάφρασης με την βοήθεια Αράβων και Εβραίων.




Η μετάφραση από τα Αραβικά στα Λατινικά τον 12ο και 13ο αιώνα ήταν πολύ περισσότερο εκτενής από ό, τι αυτή από τα Ελληνικά στα Αραβικά. Τα κέντρα και οι εστίες μετάφρασης ήταν αφ’ ενός γεωγραφικά και χρονολογικά διασκορπισμένα και αφ’ ετέρου ποίκιλαν περισσότερο, όπως επίσης ποίκιλε και η πρόσληψη των μεταφράσεων.




Σημαντικοί Άραβες επιστήμονες κατέχουν διακεκριμένο ρόλο στην Ευρωπαϊκή Επιστήμη όπως οι Αβικέννας (Ibn Sina, 980-1037) στην Ιατρική, ο Αβερρόης (Ibn Rushd, 1126-1198) στην φιλοσοφία και την αστρονομία, ο Al Farabi, ο Al Kvarizmi στα μαθηματικά ως δημιουργός της Άλγεβρας και πολλοί άλλοι. Ας μελετήσουμε δύο από τους σημαντικότερους Άραβες πανεπιστήμονες τον Αβερρόη και τον Αβικένα.


Ο Αβερρόης






Ο Αβερρόης, ήταν Άραβας ιατρός και φιλόσοφος γεννημένος στην περιοχή της Ισπανίας.Ο Αβερρόης έγινε ο μακράν πιο έγκυρος σχολιαστής του Αριστοτέλη, όχι μόνο για τους Άραβες αλλά και για τους Ευρωπαίους Χριστιανούς του ύστερου Μεσαίωνα, οι οποίοι έμαθαν τον Αριστοτέλη σε μεγάλο βαθμό, μέσ’ από τις Αραβικές μεταφράσεις και τα υπομνήματα του Αβερρόη. 



Τα έργα του Αβερρόη, πολλά από τα οποία σώθηκαν σε Εβραϊκές ή Λατινικές μεταφράσεις, περιλαμβάνουν αστρονομικά και ιατρικά γραπτά· μικρά, μεσαία και μεγάλα σχόλια στον Αριστοτέλη· ένα υπόμνημα στην Πολιτεία του Πλάτωνα και δύο εμπνευσμένες συνηγορίες του υπέρ της φιλοσοφίας: Φασλ αλ-Μάκαλ («Αποφασιστική πραγματεία») και Ταχάφουτ αλ-ταχάφουτ («Η ασυνέπεια της ασυνέπειας»). 



Η πρώτη υποστηρίζει αρκετά διπλωματικά ότι η φιλοσοφία, παρότι περιορίζεται κατ’ ανάγκη στον ειδήμονα, νομιμοποιείται μέσω της προτροπής του Κορανίου να διαλογίζεται ο άνθρωπος πάνω στο θείο σχέδιο. Σχεδιασμένη βάσει ενός δικανικού προτύπου, επιχειρεί σε πρώτο επίπεδο να δείξει πως η φιλοσοφική αλήθεια δεν αντιβαίνει στην αποκεκαλυμμένη αλήθεια της θρησκείας· σε δεύτερο όμως επίπεδο υποβάλλει την ιδέα ότι η φιλοσοφία έχει την έσχατη επιστημολογική αρμοδιότητα να επικυρώσει το δόγμα, που γίνεται έτσι τελεσίδικα αντιληπτό ως κάποιου είδους «φιλοσοφία για τους απαίδευτους» (είναι το ίδιο ουσιαστικά επιχείρημα που διατρέχει την εγελιανή Φιλοσοφία του Πνεύματος, μόλις τον δέκατο ένατο αιώνα). 



Η δεύτερη συνηγορία, πολύ πιο απερίφραστη και αποκαλυπτική, απαντά μέσ’ από το ρητορικό παιχνίδι του τίτλου της στην Ασυνέπεια των φιλοσόφων του αλ-Γαζάλι, αντικρούοντας τα επιχειρήματα του τελευταίου κατά των φιλοσόφων και υπερασπίζοντας τη νατουραλιστική οπτική των αλ-Φάραμπι και Αβικέννα μαζί με τη πρόδηλη συνεπαγωγή της: την ιδέα περί αιωνιότητος του κόσμου. Από το έργο αυτό, καθώς και από το Μεγάλο σχόλιο στον Αριστοτέλη, συνάγεται η πλήρης κοσμοεικόνα του Αβερρόη και οι ακριβείς αποκλίσεις του από τους διακεκριμένους φιλοσοφικούς του προδρόμους. 



Ο Αβερρόης είναι από τα πιο γνωστά πρόσωπα στην ιστορία του Αραβικού πολιτισμού, για να μας θυμίζουν τις θρησκευτικές διαμάχες και τις αντιδράσεις που προκαλούσαν οι άνθρωποι με ερευνητικό πνεύμα, όταν τολμούσαν να εκφράσουν σκέψεις που αμφισβητούν ή υποβαθμίζουν ή ερμηνεύουν τα θρησκευτικά κείμενα ή τις όποιες απόψεις που έχουν βρει απήχηση και επαναλαμβάνονται με φανατισμό. 





Ο Αβερρόης δήλωνε ότι όλα τα ιερά βιβλία όλων των θρησκειών είναι ηθικοί οδηγοί για την ανθρώπινη συμπεριφορά σε αρμονία με το Θεό και η Βίβλος του Προφήτη δεν αποτελούσε τον τέλειο οδηγό και το σύνολο της ανθρώπινης γνώσης. Αυτές οι διαφορετικές απόψεις του ήταν αρκετές για να προκαλέσουν το φθόνο των φανατικών ιεροδιδασκάλων και ιεροσπουδαστών του Κορανίου.




Διώχτηκε, φυλακίστηκε, εκτέθηκε σε δημόσιο εξευτελισμό, εξαναγκάσθηκε να αποκηρύξει δημόσια τις θεωρίες και τις επιστημονικές αντιλήψεις του, κατασχέθηκε όλη η περιουσία του και πυρπολήθηκε η βιβλιοθήκη του. Οι θρησκευτικές διαμάχες, ο θρησκευτικός φανατισμός, η θρησκευτική καταπίεση στο ανθρώπινο πνεύμα, τα εμπόδια στην έρευνα της φύσης και τα εμπόδια στην προσωπική ζωή από τις αντιδράσεις του κοινωνικού περιβάλλοντος δεν ήταν φαινόμενα που χαρακτηρίζουν μόνο τους σκοτεινούς αιώνες για τον πολιτισμό στην Ευρώπη, που τους ονομάσαμε Μεσαίωνα.




Ο Αβερρόης προσπάθησε ανεπιτυχώς να λύσει το πρόβλημα της πραγματικής κίνησης των πλανητών ακολουθώντας την μεθοδολογία του σχολιασμού των κειμένων του Αριστοτέλη αλλά και χρησιμοποιώντας παρατηρησιακά δεδομένα.




Η αποτυχία του Αβερρόη αλλά και άλλων Αράβων φιλοσόφων να προχωρήσουν να προχωρήσουν στις επιστήμες έχει να κάνει κυρίως με τις απαγορεύσεις, τους φραγμούς που έθετε η Ισλαμική θρησκεία σε οτιδήποτε δεν συμβάλει στην διάδοση της. Τα ιδρύματα ανώτατης παιδείας στο Ισλάμ, τα madras, τα οποία είναι θρησκευτικά ιδρύματα, δεν μπόρεσαν να εξελιχθούν σε αυτόνομους θεσμούς, όντας μόνιμα κηδεμονευμένοι από τις θρησκευτικές αρχές με αποτέλεσμα να μην υπάρχει επίσημο πρόγραμμα σπουδών που να προάγει τις επιστήμες.


Ο Αβικέννας





Ο Αβικέννας 980 – 1037 μ.Χ. ήταν το εκλατινισμένο όνομα του Πέρση φιλοσόφου και γιατρού Ιμπν Σίνα ή Σινά. Ήταν γιος ενός Πέρση Ισμαηλίτη και υπήρξε διανοητικά προικισμένος από πολύ μικρός. Σε ηλικία 21 ετών είχε ολοκληρώσει την εκπαίδευσή του σε όλα τα γνωστικά πεδία και ήταν ήδη φημισμένος ιατρός.




Η επιτυχής θεραπεία του Σαμανίδη ηγεμόνα Νουχ ιμ Μανσούρ τού χάρισε μια υψηλή θέση στον κρατικό μηχανισμό και το δικαίωμα χρήσης της τεράστιας βιβλιοθήκης του παλατιού. Μετά την ανατροπή των Σαμανιδών από τους Τούρκους, ο Αβικέννας άρχισε να περιπλανάται σε διάφορες πόλεις της Ανατολικής και κεντρικής Περσίας.




Εγκαταστάθηκε τελικά στο Χαμαντάν, στην Αυλή του βασιλιά Σαμς αλ Νταουλάχ, όπου άρχισε να γράφει δύο από τα σπουδαιότερα έργα του, το Βιβλίο της Ιάσεως και τον Κανόνα της Ιατρικής. Ο Κανόνας, τον οποίο μετέφρασε στα λατινικά ο Γκεράρντο ντα Κρεμόνα τον 12o αι., χρησιμοποιήθηκε ως βασικό σύγγραμμα σε όλες τις δυτικές σχολές ιατρικής για 500 χρόνια. Το 1022, μετά τον θάνατο του Σαμς αλ Νταουλάχ, ο Αβικέννας ύστερα από διάφορες περιπέτειες, κατέφυγε στο Ισπαχάν, στην Αυλή του Αλά αλ Νταουλάχ, ο οποίος τον εκτιμούσε πολύ.




Εκεί τελείωσε τα δύο μεγάλα έργα του και τις περισσότερες από τις μελέτες του, όπως και το μεγάλο φιλοσοφικό έργο του Βιβλίο κατευθύνσεων και παρατηρήσεων. Πέθανε από εξάντληση σε μια εκστρατεία στο πλευρό του Αλά αλ Νταουλάχ, παρά την πολύ γερή κράση του, η οποία τον είχε βοηθήσει να αντεπεξέρχεται στις έως τότε ταλαιπωρίες του.




Ο Αβικέννας παρά την τεράστια εγκυκλοπαιδική μόρφωσή του δεν σταμάτησε ποτέ να διευρύνει τις γνώσεις του, έγραψε περισσότερα από διακόσια έργα για διάφορα θέματα, με ιδιαίτερο όμως ζήλο αφοσιώθηκε στη μελέτη της Αριστοτελικής φιλοσοφίας. Αυτή του έδωσε τη δυνατότητα να ορίσει τις σχέσεις ανάμεσα στην ύπαρξη ενός πράγματος και στην ουσία του, καθώς και τις σχέσεις ανάμεσα στο δυνατόν και στο αναγκαίο.



Στην αυτοβιογραφία του εμφανίζεται σαν ακόρεστος μελετητής της φιλοσοφίας και άλλων Ελληνικών επιστημών, ο οποίος δεν μπορούσε να αντιληφθεί τον στόχο των Μετά τα φυσικά του Αριστοτέλη μέχρις ότου διάβασε το υπόμνημα του αλ-Φάραμπι που του έδειξε τι σημαίνει να αναζητάς τη φύση τού Είναι ως τέτοιου. Το πλούσιο έργο του, στα αραβικά και στα περσικά, ανέρχεται σε 100 περίπου βιβλία. Ο Κανόνας της ιατρικής του (ή Γαληνικός κανόνας, το ξακουστό Liber Canonis ή Cantica του λατινικού Μεσαίωνα) παρέμεινε ως τον δέκατο τέταρτο αιώνα η βίβλος της ιατρικής επιστήμης για άραβες όσο κι ευρωπαίους γιατρούς. 



Το περίφημό του Βιβλίο της ιάσεως (Κίταμπ αλ-Σίφα), σε 18 τόμους, ήταν στην πραγματικότητα η πρώτη φιλοσοφική εγκυκλοπαίδεια του Μεσαίωνα. Ακολουθώντας εν μέρει την αριστοτελική κατάταξη, διαιρείται σε τέσσερις μεγάλους τομείς: Λογικά, Φυσικά (περιλαμβανομένης και της Ψυχολογίας), Μαθηματικά και Πρώτη Φιλοσοφία (Μεταφυσικά). Το πιο αξιοσημείωτο είναι πως η έκθεση των θεωρητικών επιστημών δεν καθοδηγείται από ένα αφηρημένα γνωσιολογικό αλλά από ένα πρωτίστως πρακτικό διαφέρον, που και το ίδιο δεν παρουσιάζεται ως αυτόνομα «ηθικό» αλλά του προσδίδεται ένα ορισμένο νατουραλιστικό θεμέλιο στον βαθμό που συνδέεται με το θεραπευτικό αίτημα· προεκτείνεται μάλιστα μέχρι και αυτή την πολιτική σφαίρα αφού για τον Αβικέννα, ο οποίος μοιάζει εδώ να συναντάει μια παλιά Ιπποκρατική ιδέα το κανονιστικό ιδεώδες της ιάσεως οδηγεί κατ’ ανάγκη στο ερώτημα για την υγιή ηθική και πολιτική τάξη: μέχρι την εποχή του Σπινόζα δεν ξαναείδαμε τέτοιου τύπου επιχειρηματολογία! 






Το μοναδικό υπογεγραμμένο από τον Αβικέννα υπόμνημα στον Αριστοτέλη είναι στην πραγματικότητα πάνω στη ψευδεπίγραφη Αριστοτέλους θεολογία· στο βιβλίο τουΑνατολική σοφία (αλ-Χίκματ αλ-Μασρικίγια), τέλος, υποβάλλει μία σειρά ερωτημάτων στον ίδιο τον Αριστοτέλη που μας επιτρέπουν να σταθμίσουμε ακριβώς τη φιλοσοφική του πρωτοτυπία. Μολονότι το αυθεντικό έργο έχει χαθεί, γνωρίζουμε το περιεχόμενό του από τις αναφορές του Αβερρόη και από κάποια σωζόμενα αποσπάσματα υπό διάφορους τίτλους. 


Η σπουδαιότερη συμβολή του Αβικέννα είναι στο πεδίο της Πρώτης Φιλοσοφίας. Η ορολογία του είναι αριστοτελική αλλά η κοσμοαντίληψή του συγγενεύει περισσότερο με του Πλωτίνου. 



Πρωταρχική του διάκριση είναι αυτή ανάμεσα στο δυνάμει ον και το ενεργεία ον: ή, όπως συγκεκριμένα το εκφράζει, ανάμεσα στο «ον» (μαουτζούντ), που είναι ενδεχομενικό και ανταποκρίνεται στην κατηγορία του συμβεβηκότος, και το «είναι» (ουτζούντ), που είναι αναγκαίο και ανταποκρίνεται στην κατηγορία της ουσίας. 



Κάθε ον πρέπει να είναι είτε αναγκαίο είτε ενδεχομενικό, εάν όμως είναι ενδεχομενικό απαιτεί μια αιτία· δεδομένου ότι δεν είναι δυνατή μια επ’ άπειρον αναδρομή, πρέπει να υφίσταται ένα Αναγκαίο Ον, που είναι ως εκ τούτου απλό, έσχατη αιτία όλων των άλλων πραγμάτων (και του εαυτού του: causa sui). Αυτό πρέπει να γίνει δεκτό ως το Πρώτο Ον, αντίστοιχο στην έννοια του Θεού, χωρίς όμως κανένα από τα προσωπικά χαρακτηριστικά με τα οποία το προικίζουν οι μονοθεϊστικές θεολογίες. 



Επιπλέον, ο κόσμος δεν έχει δημιουργηθεί στιγμιαία από αυτό αλλά απορρέει αιωνίως και αναγκαία από τη φύση του, συνεπώς και η ύλη είναι συναιώνια με τη δημιουργική αρχή: κάθε πεπερασμένο ον, λέει ο Αβικέννας, νοείται ως ενδεχομενικό μεν αφεαυτού αλλά ως αναγκαίο εν σχέσει προς τα αίτιά του. 



Ακτινωτές εκπορεύσεις (τατζάλι) αυτού του αληθινού Ενός (Ουάχιντ) είναι τα πρώτα Νοητά Όντα (οι μορφές) και η Κοσμική Ψυχή, αρχή όλων των επιμέρους ψυχών, από τα ενδιάμεσα σφαιρικά όντα (ουράνια σώματα) μέχρι τους έμβιους οργανισμούς και τον ίδιο τον άνθρωπο. 



Μπορούμε να μιλήσουμε για «γνώση» του Ενός με την έννοια ότι όλες οι εκπορευόμενες μορφές προϋφίστανται δυνάμει εντός του, άρα «αντιλαμβάνεται» την ουσία και τη τάξη που το ίδιο ενέχει, αυτή όμως αφορά τις καθολικές μορφές και όχι τα καθέκαστον όντα, τα οποία αναπτύσσονται κατά την κατιούσα γραμμή των αιτιακών καθορισμών τους· από την άλλη πλευρά, δεν μπορούμε να μιλήσουμε για «βούληση» του Ενός αναφορικά με οιοδήποτε καθορισμένο ον, αφού αυτά αναδύονται σαν αυτόματο και αναγκαίο ξεχείλισμα της γενναιοδωρίας του. 


Η ανθρώπινη ψυχή είναι αθάνατη νοερή φύση (μουτζάρραδ) η οποία στο έργο του αναστοχασμού λυτρώνεται από τα περιοριστικά δεσμό της δηλαδή, την πεπερασμένη ατομικότητα κι επιστρέφει στη νοητή ενότητα της πηγής της. 



Στον Αβικέννα διαγράφεται πραγματικά με εξαιρετική ακρίβεια ένα δόγμα, το οποίο θα αποτελέσει θέμα οξύτατης διαμάχης σε ολόκληρο τον Μεσαίωνα και την Αναγέννηση. Είναι η διαμάχη γύρω από την ενότητα του δρώντος νου. Η δρώσα ενέργεια, με την οποία ο άνθρωπος φτάνει στην ουσία του αντικειμένου το οποίο έχει γίνει γνωστό, δεν μπορεί να συντελεστεί από τον νου μας, αλλά από έναν μοναδικό δρώντα νου, τον θείο νου, που ενεργά σκέφτεται μέσα στον άνθρωπο και για τον άνθρωπο.



Με τον Αβικέννα η Αραβομουσουλμανική φιλοσοφία φτάνει στο απόγειο της, καθώς από εδώ και πέρα το χάσμα της με την Ισλαμική θεολογία γίνεται αγεφύρωτο.




Το άρθρο αφορά σύνθεση (με διορθώσεις και παρεμβάσεις μου), κυρίως από τις κάτωθι ιστοσελίδες και blog: 



 Πλωτίνος (Χλέτσος Βασίλης)

Έλληνας νευροπεπιστήμονας εξηγεί την επίδραση των ήχων στον ανθρώπινο εγκέφαλο



Οι ήχοι μας επηρεάζουν ψυχολογικά, αλλά κυρίως βιολογικά ξεκινώντας από την 16η εβδομάδα της κύησης.



Ο εγκέφαλός μας είναι έτοιμος να αναλύσει και να αντιληφθεί τους ήχους και τη μουσική πολύ νωρίτερα από κάθε άλλη μορφή επικοινωνίας στη ζωή μας, πριν ακόμη και από τη γλώσσα. Έχει τη δυνατότητα να αποτυπώνει πιο εύκολα ήχους και μουσική απ' ό,τι λέξεις, αναφέρει χαρακτηριστικά ο νευροπιστήμονας Ευθύμης Παπατζίκης στο protothema.gr τονίζοντας πως όλα είναι μουσική!




- Οι ήχοι μας επηρεάζουν από την εμβρυϊκή ζωή;

Ναι οι ήχοι μας επηρεάζουν ψυχολογικά, αλλά κυρίως βιολογικά ξεκινώντας από την 16η εβδομάδα της κύησης. Τότε ακριβώς ειναι η στιγμή που το σύνθετο ακουστικό σύστημα του εμβρύου ξεκινάει να προσλαμβάνει και να αναλύει τους εσωτερικούς στη μήτρα, αλλά και εξωτερικούς σε αυτήν ήχους, τέθοντας έτσι σε λειτουργία το πολύ σημαντικό φαινόμενο της εγκεφαλικής νευροπλαστικότητας... της ικανότητάς δηλαδή που έχει ο εγκέφαλος να "αλλάζει" δομικά και να μαθαίνει λειτουργικά μέσω των εμπειριών και ερεθισμάτων που προέρχονται από το περιβάλλον.

- Πως επιδρούν οι ήχοι στον εγκέφαλο;

Ενώ συνήθως θεωρούμε πως υπάρχει ένα συγκεκριμένο σημείο στον εγκέφαλο που χρησιμοποιείται για την λήψη, ανάλυση και κατανόηση των ήχων και της μουσικής, αυτό δεν είναι αλήθεια. Ακούγοντας και αναλύοντας ήχους και μουσική καθόλη τη διάρκεια της μέρας (...ακόμη και όταν κοιμόμαστε) και για όλη τη διάρκεια της ζωής μας, ο εξωτερικός ήχος μετατρέπεται από ενεργειακό κύμα σε ηλεκτρική ενέργεια και χημεία μέσα στον εγκέφαλο, ενεργοποιώντας τελικά πολλά διαφορετικά σημεία του, αναλόγως την περίσταση. Αυτά τα σημεία εγκεφαλικής ενεργοποίησης ειναι πολλές φορές κοινά με άλλες σημαντικές διεργασίες της ζωής μας όπως για παράδειγμα η ομιλία, οι κινήσεις μας, η κατανόηση και αίσθηση των συναισθημάτων, η όραση. Εξ αυτού του γεγονότος και μόνο, το οποίο έχει αποδειχτεί και ερευνητικά, η μουσική κατατάσεται στα πλέον σημαντικά ερεθίσματα που προσλαμβάνει ο ανθρώπινος εγκέφαλος και τελικά τον επηρεάζουν βαθύτατα... συνειδητά ή ασυνείδητα.

- Μπορεί το άκουσμα μουσικής να κάνει πιo έξυπνα τα παιδιά;

Ακόμη η επιστήμη δεν έχει αποφανθεί ευθέως για κάτι τέτοιο και ίσως να μην μπορέσει να απαντήσει ποτέ αυτό το ερώτημα. Ωστόσο, η ενασχόληση με τη μουσική μπορεί σίγουρα να δημιουργήσει και να προσδώσει τελικά μία πιο αποτελεσματικά λειτουργική βάση πρόσληψης, ανάλυσης και κατανόησης εξωτερικών και εσωτερικών ως προς το περιβάλλον του εγκεφάλου πληροφοριών, και τελικά να οδηγήσει σε πιο "βελτιωμένα" αποτελέσματα των προσωπικών μας λειτουργιών μέσα στην κοινωνία. Έχει αποδειχτεί για παράδειγμα πως ένα μωρό όταν ακούει απο πολύ μικρό σωστή μουσική, μπορεί τελικά να ξεχωρίσει καλύτερα τις διαφοροποιήσεις στους ήχους και τη χροιά της ομιλίας σε σχέση με ένα άλλο μωρό που δεν είχε την ανάλογη μουσική έκθεση και τελικά όταν ξεκινήσει να μιλάει να αποκτήσει και να χρησιμοποιήσει ένα πολύ μεγαλύτερο ρεπερτόριο εκφράσεων και λέξεων στη ζωή του. Αυτό γίνεται γιατί μηχανικά ο εγκέφαλος προετοιμάζεται και αναπτύσσεται καλύτερα λόγω των ανάλογων πλούσιων ερεθισμάτων που συναντάει και εν τέλη χρησιμοποιεί αυτό το δυναμικό όταν έρθει η κατάλληλη ώρα για να "επικοινωνήσει" καλύτερα. Σαν αυτό το παράδειγμα της συσχέτισης της ομιλίας και της μουσικής, η έρευνα της νευροεπιστήμης στην μουσική έχει να αναδείξει πολλά.

- Υπάρχουν είδη μουσικής που δρούν πιο "ευεργετικά" από άλλα;

"Ευεργετικό" στον εγκέφαλο είναι συνήθως αυτό πρώτα από όλα που μας κάνει να νιώθουμε καλά. Οτιδήποτε αισθανόμαστε να μας πιέζει ψυχολογικά με απλά λόγια, δεν κάνει καλό στον εγκέφαλο σε γενικές γραμμές. Από εκεί και πέρα όμως, υπάρχει καλή και κακή μουσική ανά περίπτωση και περιβάλλον. Ως χρυσός κανόνας μπορεί να αναφερθεί το ότι η καλύτερη μουσική ειναι αυτή που έχει τις πιο πολλές και "καθαρές" πληροφορίες. Ακούγοντας πλούσια σε ερεθίσματα και περιεχόμενο μουσική – πολλά όργανα, σύνθετη δομή για παράδειγμα - ωθούμε τον εγκέφαλο στο να την αναλύσει περισσότερο, ενώ μπορούμε να την κατανοήσουμε εγκεφαλικά πιο εύκολα και τελικά η όλη διαδικασία να μας οφελήσει περισσότερο. Συνήθως ωστόσο, η απάντηση που ακούγεται σε αυτό το ερώτημα ειναι "η κλασική μουσική". Παρά ταύτα, ακόμη και αυτή ειναι υπό έρευνα ως προς την ευεργετικότητά της. Υπάρχει καλή μουσική για τον εγκέφαλο και στην τζαζ, και στην παραδοσιακή μουσική, ακόμη και στα πιο "ελαφριά" δείγματα μουσικού πολιτισμού... Όλα ειναι ερεθίσματα ενός λειτουργικού περιβάλλοντος και ο εγκέφαλος πρέπει να μαθαίνει να τα διαχειρίζεται όλα ξεχωριστά για να μπορεί να λειτουργήσει τελικά "ευεργετικά" ως προς τον εαυτό του. "Ευεργετικά" άλλωστε μπορεί να σημαίνει οτι θα πρέπει ο εγκέφαλος να μάθει να μπλοκάρει ένα ακουστικό ερέθισμα για το καλό του. Πώς θα το μάθει όμως να το κάνει αυτό αν δεν το αναλύσει; (πάντα με μέτρο...)

- Μπορεί η μουσική να θεραπεύσει;

Εξαρτάται πως εννοούμε την θεραπεία σε κάθε περίπτωση. Σίγουρα δεν έχουμε φτάσει σε σημείο όπου χρησιμοποιώντας τη μουσική να μεταστρέφουμε παθολογικά χαρακτηριστικά από το κακό στο καλό. Ωστόσο, μερικές φορές θεραπεία ειναι και η ποιοτική βελτίωση της ζωής ενός ατόμου. Η αλήθεια είναι ότι η κλινική χρήση της μουσικής σε αυτό το πλαίσιο έχει φτάσει σε σημείο να καταφέρνει απίστευτα αποτελέσματα. Ήδη χρησιμοποιείται επιτυχώς στη νόσο Αλτζχάιμερ, στη νόσο Πάρκισον, στις κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις, στα άτομα με ειδικές ανάγκες και στα εγκεφαλικά έχοντας πραγματικά μεγάλη κλινική επιτυχία. Ωστόσο χρειάζεται σαφώς περαιτέρω έρευνα και ανοιχτό μυαλό για να εισέλθει ακόμη περισσότερο η μουσική ως εργαλείο στην κλινική καθημερινότητα και να φτάσει ίσως ακόμη και να θεραπεύσει.

- Ποια είναι η σημασία της μουσικής στην καθημερινότητά μας;

θα έλεγα πως η μουσική ειναι τόσο σημαντική όσο το φαγητό και ο ύπνος. Μας κάνει βιολογικά τόσο καλό όσο και κακό αν δεν προσέξουμε ως προς τη σωστή χρήση της. Μας επηρεάζει βαθύτατα δομικά αλλά και λειτουργικά, και θα πρέπει να αρχίσουμε να καταλαβαίνουμε ότι η μουσική και η ενασχόληση με τους ήχους δεν ειναι απλά ένα πολιτισμικό γεγονός. Είναι ίσως ακόμη και εξελικτικό και υπάρχουν αρκετές έρευνες που συνηγορούν προς αυτήν την κατεύθυνση. Η κοινωνία μας δηλαδη εξαρτάται από την παρουσία της μουσικής και καλό θα ειναι στην απλή καθημερινότητά μας να προσπαθούμε να γινόμαστε καλύτεροι μέσω αυτής, ψυχολογικά αλλά και βιολογικά.

- Ποιό είναι σήμερα το αντικείμενο των ερευνών σας;

Αυτήν την στιγμή, στο εξωτερικό όπου και κυρίως αναπτύσσω το έργο μου, επικεντρώνω τις έρευνές μου στο πώς η μουσική και ο ήχος επηρεάζει συστηματικά την ανάπτυξη του εγκεφαλικού στελέχους στα νεογέννητα, και το τι ρόλο ακριβώς μπορεί να παίξει βιολογικά η εκπαιδευτική χρήση της πρωιμης μουσικής ενασχόλησης μέσα σε διαφορετικούς πολιτισμούς. Γνωρίζουμε ότι η μουσική κάνει καλό από πολύ μικρή ηλικία, αλλά δεν γνωρίζουμε πώς ακριβώς να την χρησιμοποιήσουμε καλύτερα ως εργαλείο. Η κατανόηση αυτού ειναι ίσως και ο μεγαλεπίβολος ερευνητικός στόχος μου. Επίσης, διεξάγω έρευνες ως προς τις εγκεφαλικές λειτουργίες των συναισθηματων που προέρχονται από τη μουσική και ευελπιστώ να συμμετέχω σε κάποιες ανάλογες με τις παραπάνω έρευνες και μέσα στην Ελλάδα. Ειδικά στη χώρα μας η δυσκολία σε αυτήν την περίπτωση ειναι η σωστή χρήση και διάθεση των ανάλογων υλικοτεχνικών υποδομών που ήδη υπάρχουν και όχι τόσο η απουσία γνώσης ή οι άνθρωποι. Συχνά λέω: δώστε μου έναν ηλεκτροεγκεφαλογράφο και αυτό φτάνει... Ελπίζω να συζητάμε σε λίγα χρόνια υπάρχουσες ανάλογες ερευνητικές προσπάθειες και μέσα στα σύνορα της Ελλάδας.


* Ο Δρ. Ευθύμης Παπατζίκης μελετά εκτενώς το πεδίο της βιοσυμπεριφορικής εξέλιξης του ανθρώπου μέσω της μουσικής και των ήχων. Σήμερα εργάζεται ως Μεταδιδακτορικός Ερευνητής στο Εκπαιδευτικό Ινστιτούτο και στο Κέντρο Νευροεπιστημών της Εκπαίδευσης του Πανεπιστημίου του Λονδίνου, ως ακαδημαϊκός συνεργάτης στο τμήμα Ειδικής Αγωγής του Metropolitan College/University of East London και ως υπεύθυνος ανάπτυξης μουσικής εκπαίδευσης της Ισπανίας μέσω του Ιδρύματος Botin. Έχει ολοκληρώσει εκπαίδευση στην νευροεπιστήμη με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Έρευνας του Εγκεφάλου και το John Hopkins University των ΗΠΑ, ενώ έχει λάβει βραβεία και κονδύλια από πολλούς φορείς μεταξύ των οποίων είναι και το Oppenheimer Foundation, η International Society for Music Education και η Hellenic Medical Society of London.


Το DNA επηρεάζεται και επαναπρογραμματίζεται επιστημονικά με λέξεις και συχνότητες



Το ανθρώπινο DNA είναι ένα βιολογικό ιντερνέτ και ανώτερο από πολλές πλευρές από το τεχνητό. Η τελευταία Ρωσική επιστημονική έρευνα, σχετικά με το ανθρώπινο DNA, εξηγεί άμεσα η έμμεσα φαινόμενα όπως η μαντική ικανότητα, η διαίσθηση, η εξ αποστάσεως θεραπεία, η αυτό-θεραπεία, οι ασυνήθιστες αύρες γύρω από ανθρώπους, η επήρεια του μυαλού στον καιρό και πολύ περισσότερα.


Επιπροσθέτως, υπάρχει απόδειξη για έναν τελείως νέο τύπο ιατρικής, στην οποία το DNA μπορεί να επηρεασθεί και να αναπρογραμματιστεί με λέξεις και συχνότητες ΧΩΡΙΣ να κοπεί και να αντικατασταθούν μεμονωμένα γονίδια. Μόνον το 10% του DNA μας χρησιμοποιείται στο να κατασκευάζει πρωτεΐνες. Αυτό το κομμάτι το 10% είναι που ενδιαφέρει τους Δυτικούς ερευνητές και το οποίο εξετάζουν και κατηγοριοποιούν. Το άλλο 90% το ονομάζουν "σκουπιδό"-DNA.

Οι Ρώσοι ερευνητές, πάντως, έχουν πεισθεί ότι η φύση δεν είναι μουγκή. Γι' αυτό ένωσαν γλωσσολόγους και γενετιστές σε μία επιχείρηση να εξερευνήσουν το 90% του "σκουπιδό"-DNA. Τα αποτελέσματά τους είναι επαναστατικά.

Σύμφωνα με αυτά τα ευρήματα, το DNA μας δεν είναι μόνο υπεύθυνο για την κατασκευή του σώματός μας, αλλά επίσης εξυπηρετεί την αποθήκευση πληροφοριών και τις επικοινωνίες. Οι Ρώσοι γλωσσολόγοι βρήκαν ότι ο γενετικός κώδικας – ειδικά το "σκουπιδό"-DNA του 90%, ακολουθεί τους ίδιους κανόνες όπως όλες οι ανθρώπινες γλώσσες.

Έτσι λοιπόν συνέκριναν τους κανόνες του συντακτικού, της σημασιολογίας και τους βασικούς κανόνες της γραμματικής. Βρήκαν ότι τα αλκάλια του DNA μας ακολουθούν την γραμματική και έχουν κανόνες όπως στις γλώσσες μας. Έτσι οι ανθρώπινες γλώσσες δεν παρουσιάστηκαν τυχαία, αλλά είναι ανάκλαση του κληρονομικού DNA μας.

Ο Ρώσος Βιοφυσικός και Μοριακός Βιολόγος Pjotr Garjajev και οι συνάδελφοί του εξέτασαν επίσης την δονητική συμπεριφορά του DNA. Το συμπέρασμα ήταν: Τα ζωντανά χρωμοσώματα λειτουργούν σαν Ολογραφικός Υπολογιστής με ενδογενή ακτινοβολία λέιζερ. Αυτό σημαίνει ότι κατάφεραν, για παράδειγμα, να διαμορφώσουν ορισμένα δείγματα ήχου σε μία ακτίνα λέιζερ η οποία επηρέασε την συχνότητα του DNA και φυσικά τις πληροφορίες του.

Καθώς η βασική δομή των αλκαλικών-ζευγών DNA και της γλώσσας όπως εξηγείται νωρίτερα ειναι της ίδιας δομής, δεν απαιτείται αποκωδικοποίηση του DNA. Αρκεί κανείς να χρησιμοποιήσει λέξεις και φράσεις της ανθρώπινης γλώσσας. Και αυτό αποδείχθηκε πειραματικά.

Το ζωντανό DNA (στους ζωντανούς ιστούς και όχι in vitro) θα αντιδρά πάντοτε σε ακτίνες λέιζερ διαμορφωμένες με γλώσσα ή ακόμη και ραδιοκύματα. Εάν βέβαια χρησιμοποιηθούν οι σωστές συχνότητες ήχου. Αυτό τελικά και επιστημονικά εξηγεί ότι η ύπνωση και τα σχετικά, επέχουν τόσο δυνατό αποτέλεσμα πάνω στους ανθρώπους και τα σώματά τους. Είναι απόλυτα φυσιολογικό για το DNA μας να αντιδρά στην γλώσσα.

Ενώ οι δυτικοί ερευνητές κόβουν μεμονωμένα γονίδια DNA και τα τοποθετούν αλλού, οι Ρώσοι με ενθουσιασμό δημιούργησαν συσκευές οι οποίες επηρεάζουν τον κυτταρικό μεταβολισμό μέσω διαμορφωμένων ραδιοφωνικών και φωτεινών συχνοτήτων, επισκευάζοντας έτσι τα γενετικά ελαττώματα.

Ακόμη έπιασαν πληροφοριακές μορφοδιατάξεις συγκεκριμένου DNA και τις εξέπεμψαν σε ένα άλλο, αναπρογραμματίζοντας τα κύτταρα με άλλα γονίδια. Έτσι επιτυχώς μεταμόρφωσαν για παράδειγμα έμβρυα βατράχων σε έμβρυα σαλαμάνδρας εκπέμποντας τις μορφοδιατάξεις του DNA. Με αυτόν τον τρόπο ολόκληρη η πληροφορία μεταδίδεται χωρίς παρενέργειες όπως όταν κόβουμε και ξανά προσθέτουμε μεμονωμένα γονίδια στο DNA.

Αυτό το πείραμα δείχνει την τεράστια δύναμη της Κάματο-Γενετικής, η οποία έχει μεγαλύτερη επιρροή στον σχηματισμό των οργανισμών, από ότι η Βιοχημική διεργασία.

Οι πνευματικοί δάσκαλοι ξέρανε από χιλιάδες χρόνια ότι το σώμα μας είναι δυνατόν να προγραμματιστεί με την γλώσσα, τις λέξεις και την σκέψη. Τώρα αυτό έχει αποδειχθεί επιστημονικά και εξηγηθεί.

Φυσικά η συχνότητα πρέπει να είναι σωστή. Για αυτό δεν είναι ο καθένας επιτυχής στον εσωτερισμό ή δεν μπορεί να κάνει πράγματα με την ίδια δύναμη.
Ο καθένας πρέπει να εργαστεί με τις εσωτερικές διεργασίες, για να αποκαταστήσει μια συνειδητή επικοινωνία με το DNA του.
Οι Ρώσοι ερευνητές επίσης βρήκαν ότι το DNA μας μπορεί να προκαλέσει κάποιες ενοχλητικές μορφοδιατάξεις σε κενό, προκαλώντας έτσι μαγνητισμένες σκουληκότρυπες.

Αυτές είναι συνδέσεις μεταξύ τελείως διαφορετικών περιοχών του Σύμπαντος μέσω των οποίων μπορεί να μεταδοθεί πληροφορία έξω από τον Χώρο και τον Χρόνο. Το DNA έλκει αυτά τα bits των πληροφοριών και τα περνάει στο συνειδητό μας. Η διαδικασία της Υπέρ-Επικοινωνίας (τηλεπάθεια, channeling) είναι πιο αποτελεσματική σε κατάσταση χαλαρώσεως.

Το στρες, η στενοχώρια ή ένα υπέρ δραστήριο νοητικό, εμποδίζει τις επιτυχείς Υπέρ-Επικοινωνίες ή οι πληροφορίες θα είναι παραμορφωμένες και άχρηστες. Στην φύση, η Υπέρ-Επικοινωνία χρησιμοποιείται εκατομμύρια χρόνια. Η οργανωμένη ροή της ζωής των εντόμων το αποδεικνύει δραματικά. Ο μοντέρνος άνθρωπος το ξέρει μόνον σαν ῾διαίσθηση῾. Αλλά εμείς μπορούμε να αποκτήσουμε ξανά την πλήρη χρήση.

Σαν παράδειγμα από την φύση, όταν μια Βασίλισσα τερμιτών απομακρυνθεί από την αποικία τα μυρμήγκια εργάτες θα συνεχίσουν να χτίζουν σύμφωνα με το σχέδιο. Αν η Βασίλισσα σκοτωθεί, όλη η δουλειά στην αποικία σταματά. Προφανώς η Βασίλισσα εκπέμπει τα αρχιτεκτονικά σχέδια ακόμη και από μακριά, μέσω του συλλογικού συνειδητού με τους υπηκόους της. Μπορεί να είναι οσοδήποτε μακριά, όσο καιρό είναι ζωντανή.

Οι Ρώσοι επιστήμονες ακτινοβόλησαν δείγματα DNA με φως λέιζερ. Στην οθόνη σχηματίστηκε μια κυματομορφή. Όταν αφαίρεσαν τα δείγμα DNA, η κυματομορφή δεν εξαφανίστηκε, παρέμεινε. Πολλά ελεγχόμενα πειράματα έδειξαν ότι η κυματομορφή εξακολουθούσε να έρχεται από το δείγμα που είχε αφαιρεθεί, και το ενεργειακό του πεδίο του παρέμενε. Αυτό το αποτέλεσμα αποκαλείται τώρα "φασματικό αποτέλεσμα DNA".

Έχουν βγάλει το συμπέρασμα ότι η ενέργεια έξω από τον χώρο και τον χρόνο εξακολουθεί να ρέει μέσω των ενεργοποιημένων σκουληκότρυπων, μετά την αφαίρεση του DNA. Οι παρενέργειες που παρατηρήθηκαν συνήθως στην Υπέρ-Επικοινωνία των ανθρώπων είναι ανεξήγητα ηλεκτρομαγνητικά πεδία γύρω τους.

Οι ηλεκτρονικές συσκευές όπως τα CD players και τα συναφή μπορεί να ερεθιστούν και να σταματήσουν να λειτουργούν για ώρες. Όταν το ηλεκτρομαγνητικό εξασθενίσει σιγά-σιγά, λειτουργούν ξανά. Πολλοί θεραπευτές γνωρίζουν το θέμα από την δουλειά τους. Όσο καλύτερη είναι η ατμόσφαιρα και η ενέργεια τόσο τα ηλεκτρονικά, υπολογιστές κλπ έχουν πρόβλημα. Συνήθως το επόμενο πρωί δουλεύουν κανονικά. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν τα καταφέρνουν τεχνικά, αλλά ότι είναι καλοί στην Υπέρ-Επικοινωνία

Προφανώς το DNA είναι ένας οργανικός υπεραγωγός που μπορεί να εργάζεται στην συνήθη θερμοκρασία του σώματος. Σε αντίθεση με τους τεχνητούς υπεραγωγούς που απαιτούν πολύ χαμηλές θερμοκρασίες για να λειτουργήσουν -200C και -140C. Επιπροσθέτως, όλοι οι υπεραγωγοί μπορούν να αποθηκεύσουν φως και έτσι πληροφορίες. Αυτό εξηγεί περαιτέρω πως το DNA μπορεί να αποθηκεύσει πληροφορίες.

* Όλες οι πληροφορίες είναι από το βιβλίο Vernetzte Intelligenz των Grazyna Fosar και Franz Bludorf, ISBN 3930243237. Το άρθρο διορθώθηκε και μεταφράστηκε από τα Γερμανικά. Το βιβλίο είναι διαθέσιμο μόνο στα Γερμανικά.


via

Από τον παράδεισο των Ιρανών στον παράδεισο της Γένεσης*



Η λέξη "παράδεισος" προέρχεται από τη μηδική λέξη paridaiza, "περίφραξη", με το pari να σημαίνει "περί" και το daiza "τείχος / τοίχος". Όπως συχνά συνέβη, οι Έλληνες πήραν τα ιρανικά δάνειά τους από τους Μήδους παρά από τους Πέρσες: π.χ. η λέξη σατράπης είναι η μηδική μορφή αυτού του ιρανικού τίτλου (xšaθrapā(van), -περσική μορφή xšaçapāvan). Το αρχαίο περσικό ισοδύναμο του παραδείσου είναι paridaida. Η εμφάνιση ενός τέτοιου μηδικού όρου ως δανείου στην ελληνική γλώσσα, αλλά και στην ακκαδική, την εβραϊκή και την αραμαϊκή, είναι μία ακόμη απόδειξη για την επίδραση των αινιγματικών Μήδων. Η ίδια η φυλή έχει αφήσει πολύ λίγα ίχνη, η πρώιμη ιστορία της είναι δύσκολο να ανασυσταθεί, αλλά το γεγονός ότι οι Έλληνες ονόμαζαν τους ανατολίτες αντιπάλους τους πρώτα Μήδους και μόνο αργότερα Πέρσες επιβεβαιώνει την προηγούμενη σημασία τους. Ομοίως οι Εβραίοι μιλούν για Μήδους στον Ησαΐα και στον Ιερεμία, αλλά για Μήδους και Πέρσες στα μεταιχμαλωσιακά βιβλία των Έσδρα, Νεεμία, Εσθήρ και Δανιήλ.


Σχεδόν αμέσως μετά την περσική κατάληψη της Βαβυλώνας το 539 π.Χ. βρίσκουμε βαβυλώνια έγγραφα των τελευταίων δεκαετιών του έκτου αιώνα, στα οποία οι αρχές των ναών είναι υπεύθυνες για τη διατήρηση και την ίδρυση pardesu. Ένας από αυτούς είναι αμπελώνας, ένας άλλος σχετίζεται με τη φύτευση φοινικόδεντρων και την κατασκευή τούβλων. Περισσότερες πληροφορίες υπάρχουν στα μόνο λίγο μεταγενέστερα ελαμιτικά κείμενα. Μετά την πτώση της αυτοκρατορίας των Ελαμιτών τον έβδομο αιώνα, οι Πέρσες εγκαταστάθηκαν στο έδαφός της και κράτησαν τα ελαμιτικά ως επίσημη γλώσσα της γραφειοκρατίας τους στην Περσίδα μέχρι γύρω στο 460. Εδώ βρίσκουμε αναφορές στους partetas, λέξη που αντιστοιχεί στην αρχαία περσική paridaida. Από τα κείμενα αναδύονται οι ακόλουθες σημασίες: partetas είναι αποθηκευτικοί χώροι για φυτικά προϊόντα, όπως σύκα, χουρμάδες, ροδάκινα, βερίκοκα, ρόδια και βασιλικά σιτηρά, ως επί το πλείστον αρκετά κοντά στην Περσέπολη. Αν και το μέγεθος ενός partetas ήταν μάλλον μέτριο, ήταν αρκετά μεγάλος ώστε να περιέχει τα πρόβατα για τον εορτασμό μιας θρησκευτικής τελετής, μιας θυσίας στον Ahuramazda. Τέλος, υπάρχει μια σαφής σύνδεση με τα δέντρα. Η κυρίαρχη παρουσία των δέντρων οφείλεται στο ότι οι Πέρσες απέδιδαν ιδιαίτερη αξία στα δέντρα. Αυτό ήδη φαίνεται από επιστολή του Δαρείου Α' σε κάποιον Gadatas, τον επιστάτη του τοπικού "παραδείσου", τον παραδεισάριο, ένας όρος που επαναλαμβάνεται στη Συριακή ως pardayspana, στα παλαιότερα κείμενα των Αρμενίων ως partizpan και στο νεοπερσικό έπος ως palezban. Στην επιστολή ο βασιλιάς επαινεί τον Gadatas για την καλλιέργεια των οπωροφόρων δένδρων της Συρίας στη Δυτική Μικρά Ασία και τον επιτιμά για τη φορολόγηση των ιερών κηπουρών του Απόλλωνα. Κάποιος Πύθιος, ίσως ο εγγονός του Κροίσου, έδωσε στο Δαρείο ένα χρυσό αμπέλι και πλατάνι, που παρέμειναν πολύ γνωστά έως ότου ο Αντίγονος τα έλιωσε το 316 π.Χ. Όταν βρήκε έναν πλάτανο ανατολικά των Σάρδεων, ο Ξέρξης τον διακόσμησε με χρυσό και όρισε έναν μόνιμο φύλακα γι' αυτόν. Ο Κύρος ο νεότερος έδειξε στον Λύσανδρο τον παράδεισο στις Σάρδεις και ισχυρίστηκε ότι ο ίδιος είχε φυτεύσει προσωπικά μερικά από τα δέντρα.

Συνεπώς: στις αρχές της Περσικής Αυτοκρατορίας δύο στενά συνδεδεμένες λέξεις ήταν σε τρέχουσα χρήση για τον παράδεισο: ο μηδικός όρος paridaiza και ο αρχαίος περσικός paridaida. Η τελευταία λέξη υιοθετήθηκε στην Ελαμιτική, η πρώτη υιοθετήθηκε από τους Βαβυλώνιους, τους Έλληνες και τους Εβραίους. Δεύτερον στην πρώιμη ιρανική ο παράδεισος δεν είχε σταθερή σημασία. Θα μπορούσε να είναι ένα μέρος για αποθήκευση, ένας αμπελώνας, οπωρώνας, ένας στάβλος, δάσος ή φυτώριο δέντρων. Προφανώς, το πιο σημαντικό και ενοποιητικό στοιχείο ήταν ο περίβολος. Τρίτον, καμία από αυτές τις περιγραφές δεν ταιριάζει ακόμα με τον βιβλικό Κήπο της Εδέμ.

Η σύνδεση ανάμεσα στα δέντρα και τον παράδεισο εμφανίζεται στην Παλαιά Διαθήκη, όπου στον Νεεμία (2.8) ο ομώνυμος πρωταγωνιστής ζητά ξύλο από τον επιστάτη του pardes του βασιλιά για να κάνει δοκάρια για τις πύλες του παλατιού. Το χωρίο φαίνεται να προέρχεται από τα αρχικά απομνημονεύματα του Νεεμία, τα οποία χρονολογούνται από το δεύτερο μισό του πέμπτου αιώνα και ως εκ τούτου είναι μια πολύτιμη μαρτυρία για την ύπαρξη των περσικών παραδείσων, όχι μόνο στη Μικρά Ασία, αλλά και σε άλλα σημεία της περσικής αυτοκρατορίας. Ο Νεεμίας δεν αναφέρει τη θέση του παραδείσου του, αλλά μπορεί να βρισκόταν στο Λίβανο. Δέντρα αναφέρονται επίσης στο Άσμα Ασμάτων (4,13 - 14), που ίσως να γράφτηκε στην Ιερουσαλήμ γύρω στο 400 π.Χ. Εδώ θα βρούμε έναν pardes από ρόδια, με ευχάριστα φρούτα, νάρδο, κρόκο, κάλαμο και κανέλα, με όλα τα δέντρα του λιβανιού. Υπάρχει η πιθανότητα ότι η λέξη "παράδεισος" εμφανίστηκε στην ελληνική λογοτεχνία τον πέμπτο αιώνα. Ο Κλέαρχος (απ. 43a) λέει ότι οι Λυδοί στην πολυτέλειά τους έφτιαξαν παραδείσους, διαμορφώνοντάς τους σαν πάρκα και έτσι ζούσαν στη σκιά. Καθώς ο Κλέαρχος αλλού χρησιμοποίησε τον ιστορικό Ξάνθο από τη Λυδία, έναν αρχαιότερο σύγχρονο του Ηρόδοτου, φαίνεται πιθανό ότι ο Ξάνθος ίσως ήταν ο πρώτος Έλληνας που χρησιμοποίησε γραπτώς τον όρο παράδεισος. Αυτό δεν είναι απίθανο, δεδομένου ότι καταγόταν από τη Λυδία και ο ίδιος μπορεί κάλλιστα να γνώριζε τους παραδείσους των Σάρδεων προσωπικά. Όπως ταίριαζε σε παράδεισους, αποτελούνταν από δέντρα, αλλά οι Σάρδιοι προφανώς τους είχαν μετατρέψει σε ένα πιο καλλιεργημένο περιβάλλον από τους τυπικούς περσικούς παραδείσους, ίσως με περίπτερα για τους επισκέπτες τους. Σε κάθε περίπτωση, υπήρχε ένα σπίτι και ένα μέρος με κρεβάτι με ουρανό στον βαβυλώνιο παράδεισο, όπου πέθανε ο Μέγας Αλέξανδρος. Εκ πρώτης όψεως μπορεί να είναι έκπληξη το γεγονός ότι ο Κλέαρχος μιλάει για παράδεισους στον πληθυντικό, αλλά τα κείμενα συχνά μιλούν μ' αυτό τον τρόπο. Ορισμένα παραδείγματα είναι οι παράδεισοι στα Σούσα (Αιλιανός, Περί ζώων 7.1), τα άγρια πάρκα του Φαρνάβαζου (Ξεν., Ελλ. 4.1.15, 33), οι παράδεισοι κυνηγιού που δόθηκαν στον Δημήτριο Πολιορκητή στον τόπο της εξορίας του (Πλούταρχος, Δημήτριος 50) και οι συριακοί παράδεισοι με κυπαρίσσια που αναφέρονται από τον Θεόφραστο (Περί φυτών ιστ. 5.8.1).

Από τις μαρτυρίες του Ξενοφώντα (Οικονομικός, Ελληνικά, Κύρου ανάβασις, Κύρου παιδεία) και άλλων Ελλήνων συγγραφέων, αλλά και από τα βιβλικά χωρία, μπορούμε να βγάλουμε τα εξής συμπεράσματα για την έννοια των παραδείσων στην ύστερη αυτοκρατορία των Αχαιμενιδών: πρώτον, τα χωρία του Νεεμία και το Άσμα Ασμάτων φαίνεται να δείχνουν ότι, εκτός από τους παράδεισους κυνηγιού που βεβαιώνονται από τον Ξενοφώντα, άλλες σημασίες του περσικού παραδείσου, όπως οπωρώνας και τόπος ανάπτυξης δέντρων, παρέμειναν ζωντανές. Δεύτερον, οι πρώιμοι ελληνικοί παράδεισοι συνδέονται με τους ιρανικούς μόνο σε περιορισμένο βαθμό. Δεν είναι οπωρώνες, αμπελώνες ή θέσεις αποθήκευσης - έννοιες για τις οποίες οι Έλληνες βέβαια είχαν τις δικές τους λέξεις. Από την άλλη πλευρά, όπως αναφέρεται ρητά στα Ελλ. 4.1.15, ήταν περιφραγμένοι και από αυτή την άποψη αντικατοπτρίζουν την ιρανική προέλευσή τους. Τρίτον, φαίνεται να είναι ένα σχετικά άγνωστο φαινόμενο για τους Έλληνες, αφού στον Οικονομικό του ο Ξενοφών καλύπτει αποτελεσματικά τον όρο λέγοντας ότι υπάρχουν πάρκα, οι λεγόμενοι παράδεισοι, όπου πηγαίνει ο βασιλιάς. Τέταρτον, αυτοί οι συγκεκριμένοι παράδεισοι χαρακτηρίζονταν από περιορισμένο μέγεθος, την γειτνίαση με άλλους παραδείσους, την παρουσία ζώων, ύδατος (είτε πρόκειται για ποτάμι ή μια λίμνη), τη σημασία των δέντρων και, σε γενικές γραμμές, από πλούσια βλάστηση. Οι εν λόγω παράδεισοι δεν απουσιάζουν από την περσική ενδοχώρα, αφού ο παράδεισος στα Σούσα αρδευόταν (Κτησίας FGrH 688 F 34) και ο τάφος του Κύρου στους Πασαργάδες βρισκόταν σε έναν παράδεισο με ένα άλσος από κάθε λογής δέντρα, αρδευόμενος και βαθύ χόρτο είχε αναπτυχθεί στο λιβάδι. Πέμπτον, οι παράδεισοι ήταν στην κατοχή της υψηλότερης περσικής αριστοκρατίας. Ως εκ τούτου έγιναν το σύμβολο της περσικής αρχής, όπως φαίνεται να υποδεικνύει η επιλογή των Φοινίκων να θέσουν ως πρώτο στόχο τους στην εξέγερσή τους το 351 π.Χ. τον βασιλικό παράδεισο. Έκτον και τελευταίο, σε αντίθεση με τον παράδεισο της Γένεσης, οι παράδεισοι κυνηγιού ήταν γεμάτοι με άγρια ​​ζώα και μ’ αυτόν τον τρόπο επέτρεπαν στους Πέρσες να διατηρούν τον εαυτό τους καλά προετοιμασμένο για πόλεμο.

Μετά την πτώση της αυτοκρατορίας των Αχαιμενιδών οι παράδεισοι κυνηγιού γρήγορα εξαφανίστηκαν, αφού το κυνήγι δεν παίζει τον ίδιο ρόλο στη ζωή των διαδόχων τού Μεγάλου Αλεξάνδρου, όπως μεταξύ των Περσών αρχόντων. Ωστόσο, άλλοι παράδεισοι συνέχισαν να υπάρχουν, αλλά χωρίς τα άγρια ​​ζώα. Μπορούμε να σημειώσουμε αυτή την αλλαγή ήδη αρκετά νωρίς στο τρίτο αιώνα, αφού το 246 π.Χ. η μικρή κρητική πόλη της Ιτάνου αφιέρωσε ένα "ιερό τέμενος" κοντά στην πύλη, πιθανώς ένα είδος δημόσιου κήπου, ως έναν παράδεισο για τον Πτολεμαίο Γ' (246-221). Αυτό σίγουρα δεν ήταν ένα πάρκο κυνηγιού. Ούτε, προφανώς, ήταν οι παράδεισοι που συνδέονται με βασιλικές κατοικίες, οι οποίες αναφέρονται σε παπύρους στα τέλη του τρίτου αιώνα. Άλλοι συνδυασμοί ανακτόρων και πάρκων δείχνουν σαφώς ότι οι εν λόγω παράδεισοι ήταν πάρκα. Στο τρίτο και δεύτερο αιώνα, ο παράδεισος συνδέεται με νερό (Αριθμοί 24.6, Ησαΐας 1.30), δέντρα (Ιεζεκιήλ 31.8,9), έρχεται σε αντίθεση με την έρημο (Ησαΐας 51,3) και αποτελεί ένα σημάδι του μεγάλου πλούτου (Ιεζεκιήλ 28.13), αλλά πουθενά δεν ακούμε για ζώα. ΣτονΕκκλησιαστή, που φαίνεται να χρονολογείται στον τρίτο αιώνα π.Χ., ο Σολομών λέει: "έχω κάνει εγώ κήπους και pardesim και φύτεψα δέντρα σε αυτά με όλων των ειδών τα φρούτα" (2.5). Όπως στην προαναφερθείσα περίπτωση στο Άσμα Ασμάτων, σύγχρονες μεταφράσεις χρησιμοποιούν τον όρο "οπωρώνας" και μάλιστα, στα σύγχρονα εβραϊκά η λέξη "οπωρώνας" είναι pardes. Περισσότεροι οπωρώνες αναφέρονται σε μεταγενέστερους παπύρους από την Αίγυπτο, που περιέχουν πολλές αναφορές σε παραδείσους. Αυτοί οι παράδεισοι ήταν χρηστικό κήποι, αφού το μέσο μέγεθος τους είναι εξαιρετικά μικρό, μικρότερο από ένα εκτάριο. Ως εκ τούτου, δεν είναι έκπληξη το γεγονός ότι ακούμε γι' αυτούς να πωλούνται ή να αγοράζονται. Στα ρωμαϊκά χρόνια οι παράδεισοι έγιναν ακόμη πιο καλλιεργημένοι, όπως προκύπτει ευθέως από τους παράδεισους στα ελληνικά μυθιστορήματα του Λόγγου και του Αχιλλέα Τατίου. Εξακολουθούν να υπάρχουν πηγές και δέντρα, αλλά το τοπίο έχει γίνει πολύ πιο τεχνητό. Βλέπουμε τώρα την παρουσία λιβαδιών και λουλουδιών: τριαντάφυλλα, νάρκισσους και υάκινθους. Αντί για άγρια ζώα ο παράδεισος κατοικείται τώρα από κύκνους, παπαγάλους και παγώνια.

Πριν απαντηθεί το ερώτημα γιατί οι Εβδομήκοντα, τον τρίτο αιώνα π.Χ., επέλεξαν τον όρο "παράδεισος" για να μεταφράσουν την εβραϊκή έκφραση Gan Eden, έχουμε να λύσουμε ένα άλλο πρόβλημα. Γιατί οι μεταφραστές δεν προτιμούν τον εξίσου πιθανό ελληνικό όρο "κήπος"; Όπως ο παράδεισος, ο κήπος είναι συνδεδεμένος με το νερό (Ησαΐας 1.29), αλλά είναι σαφώς απλούστερος από το μαγευτικό παράδεισο (Δευτερονόμιο 11.10, 1 Βασιλέων 20.2). Αυτοί οι κήποι καλλιεργούνταν κατά κύριο λόγο για την παραγωγικότητα τους και ήταν στενά συνδεδεμένοι με τα συγκροτήματα κατοικιών. Ήταν μικροί, περιφραγμένοι, καλλιεργούνταν εντατικά και φημίζονταν για τα λαχανικά και τα λουλούδια τους. Με άλλα λόγια, για τους Εβραίους μεταφραστές η λέξη "κήπος" δύσκολα έφερνε στο μυαλό την εικόνα ενός βασιλικού πάρκου αντάξιου του Γιαχβέ. Αλλά αν οι μεταφραστές προτίμησαν τη λέξη "παράδεισος", ποιον παράδεισο έχουν κατά νου; Μπορούμε να απορρίψουμε τις παλιές περσικές έννοιες "αποθήκη" ή "αμπελώνας" και τη χρήση για κυνήγι στον Ξενοφώντα, δεδομένου ότι ούτε ο Θεός ούτε ο Αδάμ εμφανίζουν κανένα ενδιαφέρον για το κυνήγι, ούτε πίνουν αλκοόλ. Είναι σχεδόν βέβαιο ότι μπορούμε να αγνοήσουμε επίσης τους παραδείσους της μεταγενέστερης ελληνιστικής και ρωμαϊκής Αιγύπτου, δεδομένου ότι ήταν πάρα πολύ μικροί, πάρα πολύ απλοί και πολύ χρηστικοί για να είναι αντάξιοι του Γιαχβέ. Αυτό μας αφήνει τους σύγχρονους βασιλικού παραδείσους των ελληνιστικών χρόνων, όπως είναι ορατοί σε διάφορες περιγραφές: βασιλικά πάρκα με πολλά δέντρα, κατάλληλα για περπάτημα, λιγότερο άγριοι ​​από τους περσικούς προδρόμους τους, αλλά πιο δασώδεις από τους ύστερους ρωμαϊκούς απογόνους τους. Τέτοια πάρκα φυσικά ταιριάζουν με την εποχή των Εβδομήκοντα, δηλαδή την Αλεξάνδρεια κατά το δεύτερο τέταρτο του τρίτου αιώνα π.Χ.. Οι γνώσεις μας της πρώιμης Αλεξάνδρειας είναι ατελείς, αλλά αναγνωρίζεται όλο και περισσότερο ότι το βασιλικό παλάτι του Πτολεμαίου Β' άντλησε έμπνευση από τα περσικά παλάτια με τους παραδείσους. Ο παράδεισός του φαίνεται πράγματι να αποτυπώνεται στην περιγραφή του παλατιού του βασιλιά Αιήτη στην Κολχίδα από τον Απολλώνιο τον Ρόδιο (Αργοναυτικά 3.219 - 29). Υπάρχει επίσης μια σαφής ένδειξη για τη σύνδεση του παραδείσου του Γιαχβέ με τον κόσμο των Πτολεμαίων: η μετάφραση της έκφρασης Gan Eden στη Γένεση (3.23) ως "παράδεισος της τρυφής". Η "τρυφή" ήταν ένας όρος που χρησιμοποιείται ευρέως στη μοναρχία των Πτολεμαίων για να χαρακτηρίσει την ήρεμη ζωή με την ευημερία και τη μεγαλοπρέπειά της. Τρεις βασιλείς επονομάστηκαν "Τρύφων" και διάφορες πριγκίπισσες "Τρύφαινα". Στους ρωμαϊκούς χρόνους η τρυφή έγινε συνώνυμο με την "καλή ζωή". Σαφώς η εποχή των Πτολεμαίων δεν ήταν πλέον η εποχή του Κύρου με τη σωματική ταλαιπωρία και τον ιδρώτα, αλλά ο κόσμος του πλούτου, της άνεσης και της πολυτέλειας. Πίσω από τον παράδεισο του ουράνιου βασιλιά στη μετάφραση των Εβδομήκοντα υποκρύπτονται οι καλλιεργημένοι παράδεισοι των επίγειων Ελλήνων αρχόντων της σύγχρονης Αιγύπτου.

* Απλοποιημένη εκδοχή από το Bremmer, "The Birth of Paradise", Greek Religion and Culture, the Bible, and the Ancient Near East, Brill 2008



Παράδεισος
via

Feature (Side)

Πρόσφατα

Random

*

Archives

© 2013 Point of view. All rights resevered. Designed by | point me