Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

AD (728x90)

  • 2793 Pine St

  • 1100 Broderick St

  • 868 Turk St

  • 420 Fell St

Ψηφιοποιημένα λογοτεχνικά περιοδικά - Ηλεκτρονική βιβλιοθήκη



Το έργο της ψηφιοποίησης του περιεχομένου σημαντικών λογοτεχνικών περιοδικών και η δημιουργία της ηλεκτρονικής βιβλιοθήκης υλοποιήθηκε από το ΕΚΕΒΙ με τη χρηματοδότηση του Επιχειρησιακού Προγράμματος «Κοινωνία της Πληροφορίας» (Γ’ Κοινοτικό Πλαίσιο Στήριξης), υπό τον συντονισμό του Υπουργείου Πολιτισμού (δημόσια συγχρηματοδότηση 75% από το ΕΤΠΑ και 25% από το Υπουργείο Πολιτισμού).


Στο πλαίσιο του προγράμματος έχουν ψηφιοποιηθεί σελίδες από τα περιοδικά «Νέα Εστία», «Οδός Πανός», «Πλανόδιον», «Περίπλους», «Το Δέντρο» και «Η Λέξη». Πρόκειται για τα περιοδικά που, ύστερα από τη σχετική ενημέρωση από πλευράς ΕΚΕΒΙ, ανταποκρίθηκαν άμεσα στην υλοποίηση του προγράμματος παραχωρώντας την άδεια να ψηφιοποιηθούν και να αναρτηθούν στον κόμβο του παλαιότερα τεύχη τους, ξεκινώντας από το έτος ίδρυσής τους μέχρι την ημερομηνία που όρισε καθένα από αυτά.

Κι αποτελεί φιλοδοξία η συνέχιση του έργου στο πλαίσιο ενός ευρύτερου σχεδίου ψηφιοποίησης των ελληνικών λογοτεχνικών περιοδικών.



Περιηγηθείτε στα τεύχη των περιοδικών:


via

40.000 έργα τέχνης δωρεάν σε ψηφιοποιημένη μορφή από το Smithsonian





Μια πολύ ενδιαφέρουσα πρωτοβουλία από το ίδρυμα Smithsonian, όπως τελευταία μας έχουν συνηθίσει μεγάλοι οργανισμοί και Μουσεία, μετατρέποντας σε ψηφιακή μορφή δεκάδες χιλιάδες έργα τέχνης, δίνοντας την δυνατότητα στους επισκέπτες της σελίδας να δουν αλλά και να κατεβάσουν πολλά από αυτά στον υπολογιστή τους. Τις πληροφορίες βρήκαμε στον ιστότοπο www.enallaktikos.gr
Το Smithsonian ιδρύθηκε το 1846 και είναι το μεγαλύτερο μουσείο και ερευνητικό ίδρυμα στον κόσμο, το οποίο αποτελείται από 19 μουσεία και γκαλερί, το Εθνικό Ζωολογικό Πάρκο, και εννέα ερευνητικές εγκαταστάσεις.
Η Freer Gallery of Art, που εντάσσεται στο ευρύ δίκτυο εθνικών μουσείων του Smithsonian, φιλοξενεί τη μεγαλύτερη συλλογή έργων της ασιατικής τέχνης στις ΗΠΑ.
To μουσείο προσφέρει πλέον online και δωρεάν μία ψηφιοποιημένη συλλογή 40.000 έργων τέχνης. Πολλά από τα έργα είναι διαθέσιμα και για δωρεάν κατέβασμα.
via

Just Listen To Music



Every Noise at Once: Η μεγαλύτερη, άμεση 

διαδικτυακή μουσική δισκοθήκη 

στον υπολογιστή σας


Το Every Noise at Once είναι μια τεράστια βάση δεδομένων που περιέχει χιλιάδες τραγούδια για όλα τα γούστα. Είναι, ίσως, η μεγαλύτερη διαδραστική δισκοθήκη στο διαδίκτυο η οποία σου επιτρέπει με το πάτημα ενός κουμπιού να ακούσεις αμέσως όποιο είδος μουσικής επιθυμείς.
Οι επιλογές είναι αμέτρητες. Μπορείτε να ακούσετε από ρώσικο ποπ, μέχρι πορτογαλικό ροκ αλλά και μουσικές για χαλάρωση, ύπνο και διαλογισμό! Επισκεφθείτε την ιστοσελίδα εδώ
Ή την επόμενη σελίδα: Εδώ

Η Μοναξιά Του Σοφού Ανθρώπου


Ο σοφός άνθρωπος, ο homo sapiens sapiens, είναι το μόνο επιζών είδος από την εξελικτική του ομάδα. Κι αυτό είναι ασυνήθιστο.
Τα ζώα των περισσοτέρων ειδών έχουν επιζώντα ξαδέλφια, είδη με στενή συγγένεια.
Το λιοντάρι αναφέρεται ως Panthera leo. Το Panthera δείχνει το γένος, το leo δείχνει το είδος. Υπάρχουν τρία ξαδέλφια στο γένος Panthera. Η τίγρη (Panthera tigris), ο ιαγουάρος (Panthera onca) και η λεοπάρδαλη (Panthera pardus).
Υπάρχουν και κάποια ετεροθαλή αδέλφια του λιονταριού, αναγνωρισμένα υποείδη, όπως το λιοντάρι του Κονγκό (Panthera leo hollisteri) ή το λιοντάρι της Ινδίας (Panthera leo goojratensis).
Ο άνθρωπος έχει μείνει μόνος, χωρίς κοντινούς συγγενείς. Αναφερόμαστε στους εαυτούς μας, στο είδος μας, ως Homo sapiens sapiens. Το Homo αφορά στο γένος. Το πρώτο sapiens (έμφρων, σοφός) αφορά στο είδος. Το δεύτερο sapiens, δηλώνει το υποείδος και δίνει μεγαλύτερη έμφαση στη σοφία μας.
Στο γένος μας (Homo) έχουν υπάρξει κι άλλοι. Ο Homo habilis (Άνθρωπος ο Επιδέξιος), ο Homo erectus (Άνθρωπος ο Όρθιος), που επέζησε ως είδος περισσότερο από 500.000 χρόνια, ο περιβόητος Homo neanderthalensis (Άνθρωπος του Νεάντερταλ) και άλλα είδη και υποείδη ανθρώπων.
Όμως κανείς άλλος δεν επιβίωσε μέχρι τις μέρες του sapiens sapiens. Επιπλέον υπάρχουν λίγες χρονικές αλληλεπικαλύψεις. Μόλις εμφανίζεται ένα νέο είδος Homo το προηγούμενο είδος εξαφανίζεται “μυστηριωδώς” (σε χρονικό διάστημα λίγων χιλιάδων χρόνων).
floresiensisΓιατί απομείναμε μόνοι μας, εμείς οι διπλά σοφοί;
Η επέκταση και η κυριαρχία είναι οι λέξεις κλειδιά. Οι Homo μεταναστεύουν πολύ πιο μακριά απ’ τα λιοντάρια. Τα Panthera leo μπορούν να ζήσουν μόνο σε συγκεκριμένες περιοχές. Οι Homo προσαρμόζονται παντού. Απολιθώματά τους και απομονωμένες φυλές έχουν βρεθεί σε κάθε ήπειρο, σε κάθε απομακρυσμένο νησί, με εξαίρεση την Ανταρκτική.
Όποτε όμως μια ομάδα Homo συναντούσε μια ομάδα διαφορετικών ξεκινούσε ο πόλεμος, για την εδαφική κυριαρχία, για την τροφή, για τα θηλυκά.
Οι Νεάντερταλ δεν αναμίχτηκαν γονιδιακά με τους Σοφούς χάρη στον έρωτα. Θα ήταν αστείο να θεωρήσουμε έναν Νεάντερταλ “Ρωμαίο” και μια Σάπιενς “Ιουλιέτα” που να βγαίνουν στο μπαλκόνι της σπηλιάς τους και ν’ απαγγέλουν:
“Ω, Ρωμαίε, γιατί να είσαι ο Ρωμαίος; Εσύ είσαι ένας Νεάντερταλ κι εγώ είμαι μια Σάπιενς.”
Ήταν πόλεμος, επιδρομές, προσπάθεια για κυριαρχία. Τα αρσενικά σκότωναν τους αρσενικούς αντιπάλους κι έπαιρναν τα θηλυκά στην ομάδα τους.
Δεν ήταν έρωτας, ήταν βιασμός.
(Ο άνθρωπος του Νεάντερταλ αναφέρεται και ως Homo sapiens neanderthalensis, ως υποείδος του Sapiens, πρώτος ξάδελφος, γι’ αυτό και μπορούσε να γίνει η γονιδιακή μίξη. Διαφορετικά είδη δεν παράγουν γόνιμους απογόνους, όπως το άλογο [Equus ferus] με τον γάιδαρο [Equus africanus] γεννούν το στείρο μουλάρι.)
neaterdal
Δεν νικούσαν πάντα οι πιο έξυπνοι, όπως θέλουμε να πιστεύουμε για να δικαιολογήσουμε την ύπαρξη μας ως εξέλιξη, ως πρόοδο.
Έχουν βρεθεί απολιθώματα Homo, όπως οι άνθρωποι του Μπόσκοπ που είχαν 30% μεγαλύτερο εγκέφαλο απ’ τον σύγχρονο άνθρωπο. Αυτοί εξαφανίστηκαν, εξολοθρεύτηκαν πολύ γρήγορα. Πιθανότατα γιατί δεν μπόρεσαν ν’ αντιπαλέψουν τη βαρβαρότητα των ηλιθίων.
Ίσως να ήταν ειρηνικοί, αυτοί οι χαμένοι συγγενείς μας, και να βρέθηκαν αντιμέτωποι με τις ορδές των Νεάντερταλ, των Σάπιενς.
~~
Είμαστε απόγονοι αυτών που εξόντωσαν όλους τους άλλους.
Και πλέον δεν υπάρχουν άλλοι. Ή μήπως πάντα θα υπάρχουν “άλλοι”;
Αλλόθρησκοι, αλλόφυλοι, αλλόθροοι.
Άλλα γούστα, άλλες ιδέες, άλλη ιδεολογία, άλλες προτιμήσεις, άλλες πεποιθήσεις.
Άλλη χώρα, άλλη ήπειρο, άλλη τάξη, άλλο φύλο, άλλη σεξουαλική κατεύθυνση.
Άλλη ποδοσφαιρική ομάδα, άλλη μουσική, άλλο φαΐ, άλλο επάγγελμα.
Άλλη πόλη, άλλη γειτονιά, άλλος όροφος, άλλο όνομα.
Πάντα θα υπάρχει κάποιος άλλος. Ακόμα κι αν δεν υπήρχε θα έπρεπε να τον επινοήσουμε. Ο πόλεμος με τον “άλλον” μοιάζει να προσδιορίζει τον εαυτό μας, την ομάδα μας.
Εγώ ανήκω στο Εμείς που πολεμούν τους Άλλους, όπου ανήκεις Εσύ.
~~
Σε όλη την ιστορία του Σάπιενς οι άνθρωποι τρέχουν να πολεμήσουν. Κάποιες φορές στην άλλη άκρη του πλανήτη. Δεν το κάνουν για να ευτυχήσουν. Το κάνουν γιατί έχουν πειστεί ότι ο εχθρός είναι άλλος κι ότι ο άλλος είναι εχθρός.
Και δεν φταίνε γι’ αυτό οι προπαγανδιστές, οι στρατηγοί, οι κατακτητές, οι πολιτικοί, όχι μόνο. Πάντα υπήρχαν οι αντίρροπες δυνάμεις, οι φωνές των ανθρώπων που ζητούσαν ειρήνη, δικαιοσύνη, ανοχή, ισότητα.
Όμως οι Σοφοί Σοφοί Άνθρωποι συνεχίζουν να σκοτώνουν και να σκοτώνονται στην Τροία για πουκάμισα.
Συνεχίζουν να δολοφονούν τους διαφορετικούς. Συνεχίζουν να καταστρέφουν ό,τι δεν συμφωνεί με τις πεποιθήσεις τους. Συνεχίζουν ν’ αδιαφορούν για όσους πνίγονται, για όσους λιμοκτονούν, αν δεν παίρνουν μέρος στη γενοκτονία, αν δεν την επικροτούν, αν δεν χειροκροτούν.
Αυτή είναι η ιστορία του ανθρώπινου είδους και υποείδους, του Homo sapiens sapiens. Μια ατέρμονη γραμμή αίματος.
hands
Εξοντώσαμε όλους τους άλλους και συνεχίζουμε, μέχρι που να μη μείνει ρουθούνι Homo στον πλανήτη. Κι όταν θα εξαφανιστεί κι ο τελευταίος σοφός άνθρωπος τι θα μείνει απ’ τη μουσική του Μότσαρτ, απ’ τη γλώσσα του Ομήρου;
Ίσως μόνο ένα βινύλιο κι ένα βιβλίο, που θα σαπίζουν κάτω απ’ τη ζούγκλα μιας πόλης που κάποτε λεγόταν Νέα Υόρκη.
Εκτός κι αν, λίγο πριν το τέλος, αναδυθεί ένα νέο υποείδος, ο Homo sapiens pacific, Άνθρωπος ο Ειρηνικός.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Υλικό άντλησα απ’ το «Μεγάλος Εγκέφαλος», των νευροεπιστημόνων Gary Lynch – Richard Granger, εκδόσεις Κάτοπτρο
Πηγή: sanejoker

Ο άντρας ο τέλειος, ο άντρας ο σωστός, με τα μάτια μιας γυναίκας



Χμμμ… ποιος άνδρας είναι τέλειος στα μάτια μιας γυναίκας; 

Επειδή αυτό το ερώτημα μοιάζει πολύ στο άλλο ερώτημα που δεν έχει απάντηση το οποίο λέει «ποιος είναι ο σκοπός της ζωής»;

 ”Απλά θα αναφερθώ στα τοπ πράγματα που ακούμε τις γυναίκες να λένε για τον τέλειο άνδρα…





Ο τέλειος άνδρας πρέπει να είναι γυμνασμένος, αλλά όχι πολύ,

να έχει τρίχες που είναι δείγμα αρρενωπότητας αλλά στα κατάλληλα σημεία

(καλή τύχη στο να τα βρεις),

να ξέρει να συνθέτει τραγούδια και ποιήματα στο πόδι

για την ομορφιά και την τσαχπινιά της,

να έχει βαριά και γλυκιά φωνή,

να ακούει οτιδήποτε του λέει,

να είναι υπομονετικός,



να μην είναι οξύθυμος

αλλά που και που να αποδεικνύει ότι είναι και άνδρας,

να μην είναι βίαιος

αλλά να είναι ο Κόναν ο βάρβαρος στο κρεβάτι,

να παίρνει τον έλεγχο των καταστάσεων

αλλά να έχει πάντα στο μυαλό του τι θα επέλεγε αυτή αν ήταν στην θέση του.



Να είναι ο θεός του σεξ,

να είναι ο θεός του φιλιού,

να είναι ο θεός των προκαταρκτικών,

να μην τελειώνει ποτέ,

να έχει μεγάλη,

ή μάλλον τεράστια “φήμη”,

να ξέρει να χρησιμοποιεί την“φήμη” αυτή κατάλληλα,




να την αγαπάει αλλά να μην την πιέζει,

να μην ζηλεύει και να μην είναι συνέχεια μαζί της

παρά μόνο όταν το επιλέγει αυτή,

να την συντροφεύει πάντα στα ψώνια,

να ξέρει τα πάντα για το γυναικείο ντύσιμο,

να είναι καλό παιδί αλλά να είναι και αλήτης ταυτόχρονα,

να μην έχει φίλους και πιο συγκεκριμένα φίλες (!)




Να μην μιλάει με άλλες γυναίκες αν γίνεται,

να μην του αρέσει το ποδόσφαιρο,

να προσέχει όλες τις αλλαγές που κάνει στα μαλλιά ή στο ντύσιμο της,

να παρατηρεί έστω και το 1 γραμμάριο που θα χάσει,

να μην τολμήσει, να μην διανοηθεί να προσέξει

το 1 γραμμάριο που θα πάρει,

να θυμάται σαν ημερολόγιο επετείους, γενέθλια και γιορτές,

δικές τις και των γονιών της,




να μην μιλάει για πρώην σχέσεις,

να της παίρνει τα δώρα που θέλει αυτή να κάνει στον εαυτό της,

να μην παχαίνει ποτέ,

να της κάνει μασάζ κάθε βράδυ για 4 ώρες τουλάχιστον,

να μην είναι απαιτητικός,

να μην πετάει τρίχες έξω από τον νιπτήρα όταν ξυρίζεται,

να μην κάνει το μπάνιο λίμνη όταν κάνει μπάνιο,

να της μαγειρεύει,

να βάζει πλυντήρια και να καθαρίζει.



Να έχει κρυφά ταλέντα,

να μην κοιτάει ποτέ άλλες γυναίκες,

να μην ζητάει σεξ όταν αυτή δεν θέλει,

να μην τολμάει να λέει όχι όταν αυτή θέλει,

να είναι αστείος,

να είναι ρομαντικός,

να έχει το κινητό του κολλημένο με ταινία στα μάτια του 24 ώρες το 24ωρο,

να είναι τρυφερός,

να μην έχει γονείς,

να είναι ευκατάστατος,

να είναι πετυχημένος,

να έχει ακριβό αμάξι και μηχανή,

να έχει ωραίο ass,

να την πηγαίνει ταξίδια,

στα ταξίδια αυτά να την βγάζει μια φωτογραφία σε κάθε βήμα που κάνει,

να μην της θυμώνει ποτέ,




να ξέρει μυρίζοντας τα νύχια του πότε έχει όρεξη αυτή για κάτι και πότε όχι,

να μην της λέει ποτέ όχι,

να δέχεται όλες τις “ιδιαιτερότητες” της,

να μην έχει αυτός καμία ιδιαιτερότητα,

να μην είναι τσιγκούνης,

να μην κλάνει όταν κοιμάται ή όταν είναι ξύπνιος,

να μην κλαίει γιατί ως γνωστόν οι άνδρες δεν κλαίνε,

να είναι μορφωμένος,

να είναι κάτι παραπάνω από μοντέλο εμφανισιακά,

να είναι μηχανικός,

ηλεκτρολόγος,

υδραυλικός,

και ειδικός στους υπολογιστές,

να είναι δυνατός ώστε να κουβαλάει όλα τα ψώνια,

να μην αυτοϊκανοποιείται για όσο είναι μαζί της

και να σβήσει από την ιστορία και τις φορές που το είχε κάνει πριν την γνωρίσει,

να της φέρνει πρωινό στο κρεβάτι…



via

Μια συγνώμη, δε βάζει τα πράγματα στη θέση τους




Πολλά λέγονται τις μέρες τούτες, πολλά περί συγχώρεσης, ανωτερότητας, αξιοπρέπειας και ανωτερότητας. Συγνώμη: Λέξη τρισύλλαβη, απλή στη χρήση, όμορφη σαν ακούγεται, γενναιόδωρη και πέρα ως πέρα Ψεύτικη. Καραμέλα που δε λείπει από καμιά τσάντα, που δεν απουσιάζει από κανένα στοματάκι, απαραίτητο αξεσουάρ όλων όσων παρουσιάζονται μετανιωμένοι, αποκαρδιωμένοι και πολιορκημένοι από τύψεις και ενοχές λόγων ή πράξεων που συνήθως έχουν πει ή πράξει κάποιες φορές στη ζωή τους.


Συγχώρεση: Πολύπλοκη υπόθεση, μια ανάγκη να τα βρεις με τον άλλον που όμως συχνά σε οδηγεί σε αδιέξοδο. Τη ζητούμε και μόλις πάρουμε την έγκριση, αισθανόμαστε να πετάμε. Θα μου πείτε λίγο είναι αυτό; Να αισθάνεσαι εντάξει. Εντάξει απέναντι σε ποιον; Σε εσένα ή στον άλλον; Μα σε εμένα, θα απαντήσετε, έκανα αυτό που όφειλα να κάνω απέναντι στον εαυτό μου, απέναντι στις άσχημες σκέψεις που με κύκλωναν κάθε μέρα. Οπότε επιτέλεσα το καθήκον μου. Το τι κάνει ο άλλος, ποσώς με ενδιαφέρει. Το χρέος μου το ξεπλήρωσα και με το παραπάνω.

Συγχωρώ, σημαίνει δίνω χώρο, αποδέχομαι το λάθος του άλλου και το διαγράφω. Μα δε μπορείς εύκολα να διαγράψεις πράξεις ή λόγια που κάποια στιγμή σε υποτίμησαν, σε προσέβαλαν, σε έκαναν να αισθανθείς άσχημα όταν μάλιστα αυτά προέρχονταν από δικά σου άτομα, δικούς σου ανθρώπους που επέλεξες να συνυπάρχετε, να μοιράζεστε, να πορεύεστε παρέα. Θες δε θες, -ας μην κρυβόμαστε φίλοι μου-, αποθηκεύεις στο πίσω μέρος του μυαλού σου τα τεκταινόμενα και τουλάχιστον, τα ξεχνάς για όσο…… Γιατί τι να την κάνεις τη συγνώμη αν ό,τι έγινε αποθηκεύεται και δε διαγράφεται; 

Υπάρχουν άνθρωποι που δέχονται τη συγνώμη και μετά από εβδομάδες, μήνες, αρχίζουν να υποφέρουν με όλα όσα υποτίθεται άφησαν πίσω. Πίσω; Πού; Η υπόθεση, βγαίνει απ΄ το αρχείο και επανεξετάζεται. Αναρωτιούνται, αν ο άλλος έχει στ΄ αλήθεια μετανιώσει, αν αυτά που τους είχε πει είναι εκείνα που πραγματικά αισθάνθηκε, αν θα τους ξαναπροδώσει και έτσι, τα παιχνίδια του μυαλού πλέον είναι ανεξέλεγκτα. Μπαίνεις σε διαδικασίες αμφιβολίας, γίνεσαι καχύποπτος, επιφυλακτικός και πολλές φορές σκέφτεσαι μήπως χρειαστεί να πράξεις και εσύ αναλόγως. Έτσι, για να πατσίσετε. Πού είναι λοιπόν η γαλήνη, που η αρχική συγνώμη του σου χάρισε; Πότε λοιπόν μια συγνώμη είναι τόσο δυνατή ώστε να απαλύνει τα σημάδια και σε επαναφέρει στα ίσια σου; Πόσες χιλιάδες φορές χρειάζεται να την ακούσεις για να δώσεις «τόπο στην οργή» και να ξεκινήσεις από εκεί όπου σταμάτησες; Ε, λοιπόν, όχι. Και η πιο δακρύβρεχτη συγνώμη δεν είναι αρκετή, αν εσύ δεν είσαι έτοιμος να την καταπιείς χωρίς να σε πνίξει. 

Άλλωστε, αυτός είναι ο ρόλος μιας καλής συγχώρεσης: να γίνει το χωνευτικό που θα σε βοηθήσει να χωνέψεις την πίκρα και, αργά ή γρήγορα, να την αποβάλεις. Μπορεί η αλαζονεία σου να ικανοποιηθεί με πολλές τραγικές παραστάσεις όπου θα πρωταγωνιστεί ο «προδότης», όμως καθώς λένε, αν ραγίσει το γυαλί, δεν ξανακολλάει, η αλήθεια είναι ότι ξανακολλάει, όμως του μένει το ραγισματάκι. Μια συγνώμη λοιπόν, δε βάζει τα πράγματα στη θέση τους. Δεν εγγυάται ότι όλα θα είναι όπως πριν. Δεν αποκαθιστά την προδοσία, ούτε την τάξη πραγμάτων όπως αυτά προυπήρχαν. Γι αυτό, δεν αρκεί μόνο η γενναιοδωρία της ψυχής για να κάνεις delete . Πρέπει να είσαι πολύ σίγουρος ότι ειλικρινά, θέλεις να συγχωρέσεις τον άλλον. Και να κάνεις restart τολμώντας το ακατόρθωτο: Να περάσεις από τη θεωρία της συγνώμης στην πράξη.



Ξέρετε τι είναι η συγγνώμη; 
Είναι η αδιαφορία γι' αυτό που δεν μας αγγίζει. 

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΔΟΥΜΑΣ

Σοφία Ασλαματζίδου
via

Συγχωρώ σημαίνει ξεχνώ;



Πόσο ψυχικό σθένος χρειάζεται η συγχώρεση και τι κρύβεται πίσω από μια συγγνώμη; Tι σημαίνουν και οι δύο αυτές λέξεις; Γιατί και στις δύο περιπτώσεις κάτι μας κρατάει πίσω;

Τον 18ο αιώνα ο άγγλος ποιητής Alexander Pope έλεγε ότι «το να κάνεις λάθος είναι ανθρώπινο, το να συγχωρείς θεϊκό». Τρεις αιώνες μετά, ο Elton John τραγουδάει «η συγγνώμη είναι η πιο δύσκολη λέξη» (sorry seems to be the hardest word). Μπορεί οι δεκαετίες να περνούν, ωστόσο, όπως φαίνεται, η συγχώρεση και η συγγνώμη παραμένουν ακόμα κάτι δύσκολο. Τόσο μικρές λέξεις που μπορούμε με ευκολία να προφέρουμε όταν σκουντάμε κατά λάθος κάποιον στο δρόμο, αλλά την κρίσιμη ώρα «βγαίνουν» με δυσκολία. Τι σημαίνει, λοιπόν, η συγχώρεση και τι η συγγνώμη; Γιατί και στις δύο περιπτώσεις κάτι μας κρατάει πίσω; 


15693507_shutterstock_141180823.limghandler



Συγχώρεση: υπόθεση προσωπική


Πολλοί πιστεύουμε ότι η συγχώρεση είναι κάτι που οφείλουμε να κάνουμε όταν αυτός που μας πλήγωσε τη ζητάει. Όμως, στην πραγματικότητα είναι μια υπόθεση πολύ πιο προσωπική. Δεν έχει να κάνει με τον άλλον, αλλά με εμάς, με τη δική μας ανάγκη να απαλλαγούμε από ένα φορτίο που μας βαραίνει και να κερδίσουμε ξανά την εσωτερική μας γαλήνη. Επίσης, δεν είναι πράξη δικαιοσύνης, γι’ αυτό μικρή σημασία έχει αν αυτός που μας πλήγωσε τιμωρήθηκε ή όχι. Στην ουσία, η συγχώρεση είναι μια πράξη ανακούφισης πρώτα από όλα για εμάς τους ίδιους, ενώ δεν σημαίνει απαραίτητα ότι η σχέση μας με αυτόν που μας πλήγωσε θα διορθωθεί. 

Συγχωρώ σημαίνει ξεχνώ;

Κι όμως, «συγχωρώ» δεν σημαίνει «ξεχνώ». Αντίθετα, για να συγχωρέσουμε κάποιον πρέπει να θυμηθούμε ό,τι μας έκανε και να ασχοληθούμε με αυτό. Μόνο έτσι θα μπορέσουμε να το αφήσουμε πίσω. Γι’ αυτό και η διαδικασία της συγχώρεσης χρειάζεται χρόνο και μεγάλη προσπάθεια. 

Γιατί δεν συγχωρούμε;

Η άρνηση να συγχωρέσουμε τον «θύτη» είναι ένας τρόπος να του θυμίσουμε πόσο μας πλήγωσε, να του δείξουμε τι νιώθουμε όταν δεν μπορούμε να εκφραστούμε ανοιχτά. Όσο διατηρούμε, όμως, αυτά τα αρνητικά συναισθήματα, στερούμε από τον εαυτό μας τη δυνατότητα να αξιοποιήσει την ενέργειά του με πιο εποικοδομητικό τρόπο για εμάς και τη σχέση μας αυτή. Μένουμε κολλημένοι στο παρελθόν, δεν εξελισσόμαστε και τελικά φθειρόμαστε. Φυσικά, το πόσο σημαντική είναι η σχέση με αυτόν που μας πλήγωσε καθορίζει και το πόσο μας επηρεάζουν τα συναισθήματά μας. 

Αν η άρνησή μας να συγχωρέσουμε αφορά μόνο μία συγκεκριμένη σχέση, τότε ίσως έχουν προηγηθεί και άλλα γεγονότα που μας έχουν πληγώσει. Αν, πάλι, είμαστε άνθρωποι που δεν συγχωρούμε, τότε συσσωρεύουμε αρνητική ενέργεια, που μακροπρόθεσμα θα επηρεάσει τη ζωή μας και τις σχέσεις μας. Επίσης, στην τελευταία περίπτωση, δεν συγχωρούμε ούτε τον εαυτό μας και είμαστε ιδιαίτερα απαιτητικοί από αυτόν, με αποτέλεσμα να μην μπορούμε να χαρούμε τη ζωή μας. 

Μήπως ζητάμε εκδίκηση;

Αν αυτό που αναζητάμε είναι η εκδίκηση, τότε πάλι αρνούμαστε να αποδεσμευτούμε από ένα παρελθόν που μας βαραίνει και επιλέγουμε να το διατηρούμε ζωντανό μέσα από σκέψεις εκδίκησης. Έτσι, ξαναζούμε τον πόνο, αλλά αυτή τη φορά υπεύθυνοι για την πρόκλησή του είμαστε εμείς και η εμμονή μας. Αντί να εστιάζουμε σε πράγματα που θα βελτιώσουν τη ζωή μας, επιδιώκουμε μια ανακούφιση που δεν είναι ποτέ αρκετή και δεν μας αφήνει να βγούμε από τη θέση του «θύματος». Δίνουμε τη δύναμή μας στον άλλον, αφού με τις πράξεις του καθορίζει τη ζωή μας, χωρίς να συνειδητοποιούμε ότι και εμείς έχουμε ευθύνη. 

Μπορεί να διδαχτεί;

Ένα παιδί που μεγαλώνει με γονείς που ξέρουν να συγχωρούν θα μάθει και εκείνο να συγχωρεί. Ωστόσο, αυτό που έχει αξία δεν είναι τόσο οι γονείς να μιλήσουν στο παιδί για την αξία της συγχώρεσης όσο το να την υποστηρίζουν με τις πράξεις τους. Οι πράξεις είναι αυτές που δίνουν ισχύ στο μήνυμά τους. 

Ένας άλλος τρόπος για να μάθει κάποιος να συγχωρεί είναι να αναγνωρίσει με ποιον τρόπο επηρεάζουν τη ζωή του τα αρνητικά συναισθήματα που κρατάει μέσα του. Αυτό σημαίνει ότι αν δεν θέλει να φθαρεί από αυτά, τότε θα επιλέξει να τα απελευθερώσει και να προχωρήσει με τη ζωή του. 

Τι είναι η συγγνώμη;

Πέρα από τη συγχώρεση, υπάρχει και η «συγγνώμη», μια λέξη που φαίνεται εξίσου δύσκολο να την προφέρουμε, ενώ είναι ακόμα πιο δύσκολο το να την εννοούμε. Όταν ζητάμε συγγνώμη, στην ουσία αναλαμβάνουμε την ευθύνη για ό,τι κάναμε ή είπαμε σε βάρος κάποιου άλλου. Η ανάληψη της ευθύνης αυτής συνδέεται με το αίσθημα της δύναμης και όχι της αδυναμίας, αφού προϋποθέτει να ξεπεράσουμε τον εαυτό μας, να μπούμε στη θέση του άλλου και να δείξουμε ευαισθησία. Η ενσυναίσθηση αποτελεί θεμελιώδη ανθρώπινη δεξιότητα και όσοι τη διαθέτουν δημιουργούν πιο αρμονικές σχέσεις. Όταν ζητάμε συγγνώμη από κάποιον, σημαίνει ότι μας ενδιαφέρει πραγματικά η σχέση που έχουμε μαζί του. Όμως, και η ειλικρίνεια είναι βασική προϋπόθεση για να λειτουργήσει η συγγνώμη θετικά, γι’ αυτό και αν ζητήσουμε συγγνώμη, αλλά εξακολουθήσουμε να λειτουργούμε με τον ίδιο τρόπο, αυτό δείχνει ότι δεν αναγνωρίζουμε πραγματικά τις συνέπειες των πράξεων μας και δεν νοιαζόμαστε ουσιαστικά για τα συναισθήματα των άλλων. Οι πράξεις μας είναι εκείνες που ενδυναμώνουν τον λόγο μας. 

Γιατί είναι δύσκολο να τη ζητήσουμε;

Η καθημερινή εμπειρία δείχνει ότι το να ζητάμε ειλικρινά συγγνώμη είναι αρκετά δύσκολο. Γιατί; Κάποιοι θεωρούν ότι κάτι τέτοιο είναι ένδειξη αδυναμίας, ότι παραχωρούν στον άλλον την ισχύ. Όταν κάποιος λειτουργεί ανταγωνιστικά σε μια σχέση, θεωρεί σημαντικό να αισθάνεται ότι διατηρεί εκείνος τον έλεγχο. Ωστόσο, λόγος μπορεί να είναι και η απουσία επαφής με τα δικά μας συναισθήματα, καθώς αν δεν τα αναγνωρίζουμε, δεν μπορούμε να μπούμε στη θέση του άλλου. Αποτρεπτικά λειτουργούν και τα έντονα συναισθήματα ενοχής, τα οποία δεν μας αφήνουν να αναλάβουμε την ευθύνη των πράξεών μας και να επανορθώσουμε. Τέλος, υπάρχει και το ενδεχόμενο να μη ζητάμε συγγνώμη επειδή δεν έχουμε αντιληφθεί τις συνέπειες των πράξεών μας. Είναι, επομένως, σημαντικό σε μια σχέση το άτομο που έχει θιγεί να εκφράζει ανοιχτά τα συναισθήματά του. 

Όταν δεν ζητάμε συγγνώμη, το μήνυμα που λαμβάνει κάποιος είναι ότι η σχέση μας μαζί του δεν είναι σημαντική. Η στάση αυτή μπορεί να του προκαλέσει θυμό, λύπη, πόνο, τα οποία επηρεάζουν τη σχέση μας και μπορεί να το απομακρύνουν από κοντά μας. 





Τρεις μορφές συγγνώμης

Έρευνα από το Πανεπιστήμιο του Maryland έδειξε πως υπάρχουν 3 μορφές συγγνώμης, που η καθεμία είναι αποτελεσματική ανάλογα με το άτομο στο οποίο απευθύνεται. Η πρώτη περιέχει την έννοια της επανόρθωσης, η δεύτερη της κατανόησης και του συμμερισμού και η τρίτη της αναγνώρισης παραβίασης κανόνων. Οι ειδικοί υποστηρίζουν πως η πρώτη είναι πιο αποτελεσματική με όσους είναι ατομιστές και υλιστές, η δεύτερη με ανθρώπους που ορίζουν τον εαυτό τους κυρίως μέσα από τις σχέσεις τους και η τρίτη με όσους ορίζουν τον εαυτό τους ως μέλη μιας ομάδας. 

Τα στάδια της συγχώρεσης

  • 1. Το πρώτο βήμα είναι να συνειδητοποιήσουμε τον πόνο που μας προκάλεσαν. Δεν είναι εύκολο να παραδεχτούμε ότι πληγωθήκαμε, γιατί συχνά πείθουμε τον εαυτό μας ότι όλα είναι καλά, ώστε να προστατευτούμε από δυσάρεστα συναισθήματα

  • 2. Πολλές φορές, όταν μας πληγώνουν, έχουμε την αίσθηση ότι κάπου φταίξαμε κι εμείς, ώστε να αισθανόμαστε ότι έχουμε τον έλεγχο της κατάστασης. Οι ενοχές, όμως, δεν οδηγούν πουθενά. 

  • 3. Το στάδιο της θυματοποίησης είναι δύσκολο να αντιμετωπιστεί, γιατί ο ρόλος του θύματος είναι πολύ «βολικός» και αποτελεί μια 
  • καλή δικαιολογία για να μην αναλάβουμε ευθύνες. 

  • 4. Εξίσου σημαντικό είναι και το να εκφράσουμε την οργή μας. Ωστόσο, για να γίνει αυτό δεν χρειάζεται να βρεθούμε πρόσωπο με πρόσωπο με αυτόν που μας πλήγωσε, αρκεί να παραδεχτούμε και να αποδεχτούμε τον θυμό μας. 

  • 5. Έπειτα ακολουθεί το ξεκαθάρισμα των λογαριασμών. Ούτε εδώ χρειάζεται να αναζητήσουμε τον θύτη και να του μιλήσουμε, εκτός και αν πρόκειται για κάποιο κοντινό σε εμάς πρόσωπο. Η συγχώρεση μπορεί να δοθεί ακόμη κι αν δεν ξαναδούμε αυτόν που μας έβλαψε. 

  • 6. Το τελευταίο στάδιο είναι αυτό της συγχώρεσης, το οποίο οι περισσότεροι αντιλαμβάνονται ως μια εσωτερική λύτρωση. 
_____________________________
  ~ Αναστασία Κλαδευτήρα - ψυχολόγος 
 οικογενειακή θεραπεύτρια.

   Πηγή: vita.gr
via

Το δικαίωμα στην απερισκεψία



Κείμενο : Φρειδερίκος Νίτσε*
«Να το ωραίο άλογο που χτυπά τη γη με τα πόδια του και χλιμιντρίζει, κι αδημονεί να τρέξει κι αγαπά αυτόν που το καβαλά – αλλά τι ντροπή! Ο καβαλάρης δεν μπορεί να ανεβεί στη σέλα, είναι κουρασμένος. Αυτή είναι η ντροπή του κουρασμένου στοχαστή μπροστά στη δική του φιλοσοφία.»
«Πώς πρέπει να συμπεριφέρεται κανείς; Για ποιο σκοπό πρέπει να ενεργεί; – Αναφορικά με τις άμεσες και καθημερινές ανάγκες του ατόμου είναι εύκολο να απαντήσει κανείς σ’ αυτό το ερώτημα. Αλλά όσο περισσότερο υπεισέρχεται σε ένα πεδίο λεπτότερων, πιο εκτεταμένων και πιο σημαντικών πράξεων, τόσο περισσότερο αβέβαιο και αυθαίρετο γίνεται το πρόβλημα. Ωστόσο, πρέπει εδώ ακριβώς να αποτραπεί η αυθαιρεσία της απόφασης! Αυτό απαιτεί η αυθεντία της ηθικής: ένας φόβος και ένας τυφλός σεβασμός πρέπει να οδηγούν τον άνθρωπο δίχως καθυστέρηση σ’ αυτές τις πράξεις που δεν διακρίνει αμέσως τον σκοπό και τα μέσα τους! Στα πράγματα όπου θα μπορούσε να είναι επικίνδυνο να σκεφτόμαστε λαθεμένα, αυτή η αυθεντία της ηθικής συνδέει τη σκέψη – έτσι τουλάχιστον η ηθική συνηθίζει να δικαιολογείται μπροστά στους κατήγορούς της. «Λαθεμένα», εδώ σημαίνει «επικίνδυνα» -, αλλά επικίνδυνα για ποιον; Γενικά, δεν είναι ο κίνδυνος της πράξης που έχουν υπόψη οι κάτοικοι της αυθεντικής ηθικής, αλλά ο δικός τους κίνδυνος, η απώλεια που θα μπορούσε να υποστεί η δύναμή τους και η επιρροή τους, μόλις θα αναγνωριζόταν σε όλους το δικαίωμα να ενεργούν σύμφωνα με τη δική τους οποιαδήποτε λογική, αυθαίρετα και απερίσκεπτα: αυτοί διατάζουν, ακόμη και όταν στα ερωτήματα: «Πώς πρέπει να συμπεριφέρομαι; για ποιο σκοπό πρέπει να ενεργώ;» μόλις και μετά βίας μπορούν να δοθούν απαντήσεις. Και αν η λογική της ανθρωπότητας αναπτύσσεται με τόσο περίεργη βραδύτητα, ώστε μερικές φορές να αμφισβητείται αυτή η ανάπτυξη που αφορά ολόκληρη την ιστορία της ανθρωπότητας, ποιος έχει μεγαλύτερη ευθύνη γι’ αυτό, αν όχι αυτή η επίσημη παρουσία; Θα πω μάλιστα, αυτή η πανταχού παρουσία των ηθικών εντολών που δεν επιτρέπουν ούτε να τεθεί το προσωπικό ερώτημα «Για ποιο σκοπό;» και «Πώς;» Μήπως η παιδεία μας δεν έχει δημιουργηθεί για να μας προκαλεί παθητικά συναισθήματα, για να μας κάνει να καταφεύγουμε στο σκοτάδι όταν η λογική μας θα έπρεπε να διατηρεί όλη της τη διαύγεια και την ψυχραιμία; Εννοώ σε όλες τις ανώτερες και σπουδαιότερες υποθέσεις.»
[…]
«Οι περισσότεροι άνθρωποι, ό,τι κι αν πιστεύουν και λένε για τον «εγωισμό» τους, δεν κάνουν τίποτα σ’ όλη τη ζωή τους για το εγώ τους, αλλά για το φάντασμα του εγώ τους που έχει σχηματιστεί γι’ αυτούς μέσα στο πνεύμα του περιβάλλοντος τους πριν τους κοινοποιηθεί. Κατά συνέπεια, ζουν όλοι μέσα σε μια νεφέλη από απρόσωπες ή μισοπρόσωπες γνώμες, και από αυθαίρετες και κατά κάποιο φανταστικές αξιολογήσεις, ο ένας σε σχέση με τον άλλο, και επομένως από πνεύμα σε πνεύμα: είναι ένα μοναδικός κόσμος φαντασμάτων που ξέρει να δίνει μια εικόνα τόσο γαλήνια! Αυτή καταχνιά από γνώμες και συνήθειες αναπτύσσεται και ζει σχεδόν ανεξάρτητα από τους ανθρώπους που περικαλύπτει. Σ’ αυτή βρίσκεται η αχώριστη δυσαναλογία από τις γενικές κρίσεις για τους ανθρώπους – όλοι αυτοί που είναι άγνωστοι μεταξύ τους πιστεύουν σ’ αυτή την αναιμική και αφηρημένη λέξη «άνθρωπος», δηλαδή σε ένα μύθο. Και κάθε αλλαγή που επιχειρείται σ’ αυτή την αφηρημένη έννοια από τις μεμονωμένες ισχυρές κρίσεις (όπως εκείνες των ηγεμόνων και των φιλοσόφων) προκαλεί ένα ασυνήθιστο και παράλογο αποτέλεσμα στη μεγάλη πλειονότητα. – Όλα αυτά επειδή κάθε άτομο αυτής της πλειοψηφίας δεν μπορεί να αντιτάξει ένα αληθινό εγώ, που του είναι προσιτό και που το έχει εμβαθύνει, στην καθολική ωχρή πλαστικότητα, που θα κατάστρεφε μ’ αυτό τον τρόπο.»
[…]
«Πρέπει να το τακτοποιήσεις αυτό με τον εαυτό σου, επειδή πρόκειται για τη ζωή σου.” Είναι ο Λούθηρος που μας κάνει αυτή τη δήλωση πιστεύοντας ότι μας έβαλε το μαχαίρι στον λαιμό. Αλλά εμείς τον αποκρούουμε με τα λόγια κάποιου ανώτερου και πιο συνετού: “Εξαρτάται από μας να μην σχηματίζουμε γνώμη για το ένα ή για το άλλο και να απαλλάξουμε έτσι την ψυχή μας από την ανησυχία. Γιατί, από την ίδια τη φύση τους τα πράγματα δεν μπορούν να μας αναγκάσουν να έχουμε γνώμη.»
[…]
«Τι είναι εκείνο που μου αρέσει στον Θουκυδίδη; Τι με ωθεί να τον εκτιμώ περισσότερο από τον Πλάτωνα; Αντλεί τη μεγαλύτερη και την πιο ανιδιοτελή ευχαρίστηση από το καθετί, από τον άνθρωπο και τα γεγονότα, και βρίσκει ότι σε κάθε τύπο ανήκει μια ποσότητα ορθολογισμού: αυτό τον ορ­θολογισμό ζητά να ανακαλύψει. Έχει μια μεγαλύτερη πρακτι­κή δικαιοσύνη από τον Πλάτωνα. Δεν διαβάλλει και δεν ταπεινώνει τους ανθρώπους που δεν του αρέσουν ή που του έκαναν κακό. Αντίθετα: προσθέτει και εισάγει ένα στοιχείο μεγαλείου σε κάθε πράγμα και σε κάθε πρόσωπο, βλέποντας σ’ αυτά μό­νο χαρακτήρες. Τι θα μπορούσαν να κάνουν όλες οι επόμενες γενιές που τους αφιερώνει το έργο του μ’ αυτό που δεν είναι τυπικό! Έτσι ανοίγεται σ’ αυτό τον άνθρωπο-στοχαστή ο πο­λιτισμός της ανιδιοτελούς γνώσης του κόσμου, σε μια θαυμαστή άνθιση, αυτός ο πολιτισμός που βρίσκει τον ποιητή του στον Σοφοκλή, τον πολιτικό του στον Περικλή, τον γιατρό του στον Ιπποκράτη, τον φυσικό του επιστήμονα στον Δημόκριτο: αυτός ο πολιτισμός που του αξίζει να βαφτιστεί με το όνομά των δασκάλων του, των σοφιστών, και που δυστυ­χώς, από τη στιγμή της βάφτισής του, αρχίζει ξαφνικά να ωχριά και να γίνεται ασύλληπτος για μας, – επειδή από τότε υποψιαζόμαστε ότι θα ήταν πολύ ανήθικος για να τον χτυπήσει ο Πλάτων και όλες οι σωκρατικές σχολές! Εδώ η αλήθεια είναι τόσο πολύπλοκη και τόσο συγκεχυμένη ώστε αποφεύγει κα­νείς να τη διευκρινίσει: ας ακολουθήσει λοιπόν η πανάρχαια πλάνη (error veritate simplicior) τον παλιό της δρόμο!»
[…]
«Δεν τον γνωρίζετε! Η αλήθεια είναι ότι υποτάσσεται εύκολα και ελεύθερα στους ανθρώπους και στα πράγματα, και ότι δείχνει καλοσύνη και στα δύο – το μόνο που ζητά είναι να τον αφήσουν ήσυχο – αλλά μόνο όσο οι άνθρωποι και τα πράγματα δεν απαιτούν υποταγή. Κάθε αξίωση τον κάνει περήφανο, ακοινώνητο και φιλοπόλεμο.»
[…]
«Δεν είναι για μια φορά μόνο αλλά ακατάπαυστα που η ικανότητά μας και η μεγαλοσύνη μας γίνονται κομμάτια. Τα μικρά φυτά που φυτρώνουν παντού, που εισβάλλουν ανάμεσα στα πράγματα και προσκολλώνται σ’ αυτά, – αυτή η μικρή βλάστηση που καταστρέφει ό,τι μεγάλο υπάρχει μέσα μας,-τη μικρότητα του περιβάλλοντος μας, αυτά που βλέπουμε καθημερινά, κάθε ώρα, τις χίλιες μικρές ρίζες αυτού ή εκείνου του μικρόψυχου αισθήματος που φυτρώνουν γύρω μας, στις δουλειές μας, στις συναναστροφές μας, στη χρησιμοποίηση του χρόνου μας. Αν αφήσουμε αυτό το μικρό ζιζάνιο να περάσει απαρατήρητο, θα μας καταστρέψει χωρίς να το καταλάβουμε!- Και αν θέλετε οπωσδήποτε να αφανιστείτε, προτιμήστε να το κάνετε με μιας και ξαφνικά: τότε θα μείνουν ίσως από σας θαυμάσια λείψανα! Και όχι, όπως φοβόμαστε σήμερα, φωλιές από τυφλοπόντικες! Και χόρτο και ζιζάνια πάνω σ’ αυτές τις μικρές, νικηφόρες, ταπεινές φωλιές, ίδιες με πριν και πολύ αξιοθρήνητες ακόμη και για να θριαμβεύσουν! »
[…]
«Δεν υπάρχει ούτε μία και μοναδική επιστημονική μέθοδος που μπορεί αποκλειστικά να σου δώσει τη γνώση! Πρέπει να ενεργούμε απέναντι στα πράγματα ψηλαφιστά, να είμαστε πότε καλοί, πότε κακοί μ’ αυτά και να τα χειριζόμαστε διαδοχικά με δικαιοσύνη, πάθος και ψυχραιμία. Ο ένας συνδιαλέγεται με τα πράγματα ως αστυνομικός, ο άλλος ως εξομολογητής, ένας τρίτος ως ταξιδιώτης και ως περίεργος. Θα κατορθώσει κανείς να τους αποσπάσει ένα κομμάτι είτε με τη συμπάθεια είτε με τη βία. Ο ένας ωθείται μπροστά για να τα δει καθαρά, από τον σεβασμό που του εμπνέουν τα μυστικά τους, ο άλλος αντίθετα, από αδιακρισία και πονηριά ως προς την ερμηνεία των μυστηρίων. Εμείς οι αναζητητές της γνώσης, όπως όλοι οι κατακτητές, οι εξερευνητές, οι θαλασσοπόροι, οι τυχοδιώκτες, εμείς έχουμε μια ριψοκίνδυνη ηθικότητα και πρέπει να το θεωρούμε καλό που μας περνούν γενικά, για κακούς.»
[…]
«Για να υπολογίσουμε πόσο λεπτοί ή αδύνατοι από τη φύση τους φαίνονται ακόμη και οι πιο γεροί εγκέφαλοι, πρέπει να παρατηρήσουμε με ποιο τρόπο αντιλαμβάνονται και αποδίδουν τις γνώμες των αντιπάλων τους•, το φυσικό μέτρο κάθε διάνοιας αποκαλύπτεται εδώ – Ο τέλειος σοφός, δίχως να το επιδιώκει, υψώνει τον αντίπαλό του σε είδωλο και ελευθερώνει την αντίφασή του από κάθε κηλίδα και από κάθε γωνία επαφής. Μόνο όταν ο αντίπαλός του έχει γίνει θεός με λαμπερά όπλα, παλεύει εναντίον του.»
[…]
«Επειδή κάτι έχει καταλήξει να μας φαίνεται διάφανο, φανταζόμαστε ότι δεν θα μπορεί στο εξής να μας αντισταθεί – και απορούμε τότε που βλέπουμε τα πράγματα διαμέσου αυτού δίχως να μπορούμε να το διαπεράσουμε! Πρόκειται για την ίδια τρέλα και την ίδια έκπληξη που δοκιμάζει μια μύγα όταν βρίσκεται μπροστά σε ένα τζάμι.»
[…]
«Να κάνουμε τα πιο αποκρουστικά πράγματα για τα οποία δεν τολμά κανείς να μιλήσει, αλλά που είναι χρήσιμα και αναγκαία, – είναι κι αυτό κάτι ηρωικό. Οι Έλληνες δεν ντρέπονταν να συγκαταλέγουν στα μεγάλα κατορθώματα του Ηρακλή τον καθαρισμό ενός στάβλου.»
[…]
«Αν λέω ψέματα αυτή τη στιγμή, δεν είμαι πια ένας έντιμος άνθρωπος και ο καθένας πρέπει να έχει το δικαίωμα να μου το πει κατάμουτρα.» – Συνιστώ αυτό τον τύπο στη θέση του δικαστικού όρκου και της γνωστής επίκλησης του Θεού: είναι πιο ισχυρός. Ο ευσεβής άνθρωπος δεν έχει κι αυτός κανένα λόγο να εναντιωθεί σ’ αυτό: επειδή από τη στιγμή που ο συνηθισμένος όρκος δεν” αρκεί πια, πρέπει ο ευσεβής να ακούει την κατήχηση που προστάζει: Δεν θα επικαλείσαι μάταια το όνομα του Κυρίου σου, του Θεού σου!»
[…]
«Παντού όπου οι αρχαίοι των πρώτων αιώνων έθεταν μια λέξη, πίστευαν ότι είχαν κάνει μια ανακάλυψη. Πόσο αλήθεια το θέμα ήταν διαφορετικό! – είχαν θίξει ένα πρόβλημα και πιστεύοντας ότι το είχαν λύσει, είχαν δημιουργήσει ένα εμπόδιο για τη λύση του – Τώρα, για να φτάσουμε στη γνώση, πρέπει να σκοντάψουμε σε λέξεις διαιωνισμένες και σκληρές σαν πέτρα, και αν επιχειρήσουμε κάτι τέτοιο, θα σπάσουμε πιθανότερα ένα πόδι παρά μια λέξη.»
[…]
«Ντροπή σας! Θέλετε να ενταχθείτε σε ένα σύστημα όπου πρέπει να είναι κανείς ένας πλήρης και τέλειος τροχός! Όπου είναι φανερό ότι ο καθένας θα μπορούσε να είναι αυτό που τον κάνουν οι ανώτεροι του! Όπου η αναζήτηση των “σχέσεων” αποτελεί ένα από τα φυσικά καθήκοντα! Όπου κανείς δεν αισθάνεται προσβεβλημένος όταν του υποδεικνύουν έναν άνθρωπο που “μπορεί κάποτε να του είναι χρήσιμος”! Όπου δεν ντρέπεται κανείς να κάνει επισκέψεις για να ζητήσει τη μεσολάβηση κάποιου! Όπου δεν αμφιβάλλει μάλιστα κανείς ότι, με μια τόσο σκόπιμη συμμόρφωση με παρόμοια ήθη, κατατάσσεται μια για πάντα στα πιο ευτελή δοχεία της φύσης που οι άλλοι μπορούν να χρησιμοποήσουν ή να σπάσουν όποτε θέλουν, δίχως να θεωρούνται πολύ υπεύθυνοι. Όπως θα έλεγε κανείς:Δεν θα εκλείψουν ποτέ οι άνθρωποι του είδους μου: Χρησιμοποιείστε με λοιπόν, δίχως καμώματα!»
[…]
«Εδώ κι εκεί συναντάς ένα άνθρωπο που μετατρέπει σε χρυσάφι ό,τι αγγίζει. Μια ωραία μέρα, θα ανακαλύψει ότι αυτό το παιχνίδι θα τον κάνει να πεθάνει από πείνα. Όλα όσα είναι γύρω του είναι λαμπερά, εξαίσια, ιδανικά και απρόσιτα, και τώρα επιδιώκει να βρει πράγματα που του είναι τελείως αδύνατο να μεταβάλλει σε χρυσάφι. Και πόσο σφοδρά τα λαχταρά! Όπως ένας που πεθαίνει από πείνα λαχταρά την τροφή!
– Πού θ’ απλώσει το χέρι του;»
* Αποσπάσματα από το βιβλίο Αυγή – (Σκέψεις για τις ηθικές προλήψεις). Μετάφραση Ελένη Καλκάνη, εκδ. Δαμιανός.
via

Feature (Side)

Πρόσφατα

Random

*

Archives

© 2013 Point of view. All rights resevered. Designed by | point me