Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

AD (728x90)

  • 2793 Pine St

  • 1100 Broderick St

  • 868 Turk St

  • 420 Fell St

Πες με Τσούλα, μου αρέσει!


Μια γυναίκα θα σου πει ότι δεν υπάρχει σεξ στο αμίλητο. Αλλοίμονο. Δεν γίνεται δουλειά μονάχα με το κούνημα, το πήγαινε-έλα. Εκτός από τα φιλιά και τα χάδια μέσα στο παιχνίδι είναι και τα λόγια. Ακόμα κι αυτά που βγάζει ο στόμας του άντρα όταν βρίζει μια τσούλα του δρόμου.
Αυτή είναι η μια πλευρά, όχι βέβαια ο κανόνας. Υπάρχουν γυναίκες που ούτε καν θα ήθελαν να ακούσουν βρώμικα λόγια, προστυχόλογα εκείνες τις στιγμές που σφυρίζει το τραινάκι μέσα στο τούνελ και με τα κλειστά μάτια τους μέσα στο σκοτάδι βλέπουν το φως του παραδείσου.
Οι σεξολόγοι και οι σχετικοί με το σεξ ειδικοί επιστήμονες το ‘χουν μελετήσει το θέμα κι όλοι συμφωνούν, ότι στο κρεββάτι ανάμεσα σ’ έναν άνδρα και μια γυναίκα, είναι επιτρεπτή η χρήση και απαγορευμένων λέξεων. Καλά, πολύ καλά τα γλυκά, τα τρυφερά λόγια, τα ολότελα ρομαντικά, αλλά απαραίτητα είναι κι εκείνα του πεζοδρομίου, τα εντελώς εκτός σαβουάρ βιβρ.

Γουστάρει να τα ακούσει η κυρία; Ρίχτα βρώμικα, κύριε. Ποτέ δεν λες «όχι» στο σεξουαλικό ντόπιγκ. Όπως κι ένας άνδρας φτιάχνεται όταν η άλλη απελευθερωθεί και σαν πόρνη του χειρώτερου μπουρδέλου εκφράζει τον πόθο της.
Αφροδισιακό, λοιπόν, το βρωμόστομα, ίσως πολύ πιο δυνατό από την αισθησιακή καθωσπρέπει και ψιθυριστή ερωτολόγα φωνή στο αυτί του ερωτικού συντρόφου. Είπαμε, όμως. Δεν ισχύει για όλους. Μια γυναίκα, για παράδειγμα, χωρίς προηγούμενη σχετική εμπειρία, πιθανόν να κομπλάρει όταν λίγο πριν τον οργασμό, την αποκαλεί ο άλλος π.χ. «αλήτρα μου», «Λολίτα μου», «πουτανόσογο», «ξετσίπωτη», «πουτανομάγκαλο», για να περιοριστούμε σε κάποια «αθώα» πεζοδρομιακά.
Το ρισκάρεις; Κάποιες θα αισθανθούν προσβεβλημένες, θα ξενερώσουν, μήπως νοιώσουν εκείνη τη στιγμή ότι ένας ξένος τις βιάζει.
Ίσως παίζει ρόλο και το ταλέντο του άντρα ή, της γυναίκας που έχει την ανάγκη να ανταλλάξει μπινελίκια την ώρα της συνεύρεσης. Να αρχίσει να «τα λέει» με τρόπο που να μη θίγει τον σύντροφό του. Και παράλληλα να τον προσκαλεί στο γήπεδο της απαγορευμένης λεκτικής ανταλλαγής. Επειδή και οι προστυχοκουβέντες είναι ένα κομμάτι του ερωτικού παιχνιδιού.

Το Καλοκαίρι κάνατε ... τις απιστίες σας;



Δεν λέω κάτι καινούργιο. Το καλοκαίρι οι νύχτες είναι διαφορετικές. Είμαστε πολύ πιο χαλαροί και ξέγνοιαστοι. Ο ήλιος έχει παραβαρέσει το σύστημα και για να μη λέμε πολλά, όπως άλλωστε συμφωνούν όλοι οι ειδικοί, είναι η περίοδος που σπρώχνει τον οργανισμό σε... αταξίες. Σε απιστίες. Στο περιστασιακό σεξ.
Μιλάει η φύση. Καλοκαίρι, διακοπές, θάλασσα ντοπάρουν την καυλωτική ορμόνη, την τεστοστερόνη και η σεξουαλική επιθυμία ζητάει να... δικαιωθεί. Σύμφωνα με τις σχετικές έρευνες κοντά στο 70%, μέχρι 67-69% ειδικά το καλοκαίρι γίνονται οι απιστίες. Το αρσενικό απατά το θηλυκό του ταίρι, και το αντίστροφο. Στο λογαριασμό παντρεμένοι, αρραβωνιασμένοι, «σχετιζόμενοι», είτε ένα μήνα, είτε δέκα χρόνια.


Το ερώτημα δεν είναι αν ξενοπήδησες, αλλά αν πήγες στον γιατρό! Σήμερα το σεξ με τρίτο άτομο, με ξένο δεν γίνεται χωρίς μέτρα. Θα το πάρεις το παράσημο και από εκεί που δεν το περιμένεις. Άρα, θα προφυλαχθείς. Απαραίτητο το προφυλακτικό.
Δεν είναι κινδυνολογία, ούτε συμμετέχει κάποιος σε εκστρατεία εναντίον της... απιστίας αν πει ότι βαράνε μέχρι και 90% τα σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα. Είναι ολόκληρο ρεπερτόριο αυτά τα νοσήματα.
Απάτησες! Καλώς έπραξες. Αν το έκανες χωρίς προφυλακτικό, πήγες στον γιατρό; Αν όχι, κακώς έπραξες.

Πότε να βάλεις τα πόδια στον τοίχο;




Είχες μια κουραστική μέρα, με άγχος, αγωνία, ένταση; Δώσε στο σώμα σου την ευκαιρία να χαλαρώσει μέσα σε 5 λεπτά με μια απλή στάση. Είναι ό,τι πιο ανακουφιστικό μπορείς να προσφέρεις στον εαυτό σου. Το μυστικό είναι να κάνεις το σώμα να αισθανθεί ότι δεν απειλείται από κανέναν κίνδυνο. Ότι δεν βρίσκεται σε κατάσταση εγρήγορσης.

Πώς θα το κάνεις

Ξάπλωσε ανάσκελα στο πάτωμα (επάνω σε ένα λεπτό στρώμα ή χαλάκι) και σήκωσε τα πόδια σε ορθή γωνία με το σώμα ακουμπώντας τα σε έναν τοίχο. Κάτω από τη μέση σου βάλε μια πετσέτα τυλιγμένη σε ρολό ή ένα μαξιλάρι – καραμέλα. Μπορείς να τοποθετήσεις και μια μικρότερη πετσέτα (σε ρολό) κάτω από τον αυχένα σου, αν θέλεις. Φρόντισε τα πόδια σου να εφάπτονται στον τοίχο σε όλο το μήκος τους, με τα πέλματα σε θέση κάθετη ως προς τις γάμπες. Αν έχεις κάποια δυσκολία, λύγισε ελαφρά τα γόνατα. Άπλωσε τα χέρια σου στη θέση που σε ξεκουράζει περισσότερο και άφησε το σώμα σου να ηρεμήσει.





Σύμφωνα με τους ειδικούς, αυτή η στάση φέρνει ισορροπία και χαλάρωση. Ξεκουράζει την σπονδυλική στήλη και τα πόδια, ενώ ανακουφίζει από τους πόνους της μέσης και της πλάτης. Ωφελεί επίσης και το πεπτικό σύστημα. Ακόμα, βελτιώνει την κυκλοφορία του αίματος στα πόδια, καθώς και της λέμφου σε όλο το σώμα. Ωστόσο, παρά το γεγονός ότι αυτή η θέση έχει θετικά αποτελέσματα στη γυναικεία γονιμότητα, είναι ακατάλληλη κατά την εγκυμοσύνη.
Εννοείται πως οπωσδήποτε πρέπει να συμβουλευθείς πρώτα τον γιατρό σου, αν αντιμετωπίζεις οποιοδήποτε πρόβλημα υγείας.

Το ωφέλιμο της σφαλιάρας



Τα λάικς στο φμπου υπάγονται στον απλό οικονομικό κανόνα της ανταποδοτικότητας. Ο γνήσιος λαϊκατζής, μόλις συνδέεται πατάει λάικ και στους 1.500 φίλους που έχει στην πρώτη σελίδα του, χωρίς φυσικά να δει καν περί τίνος πρόκειται. Ελευθέρως κι αδιακρίτως.
Αφού βάλει λοιπόν λάικ σε όλους τους φίλους του, μα πεντακόσιοι είναι αυτοί , μα πέντε χιλιάδες, την υπόλοιπη μέρα κάθεται και μετράει τα λάικ στις δικές του αναρτήσεις. Καλημερούδια, φιλούδια κλπ πέφτουν βροχή ακόμη και σε αναρτήσεις τύπου «Ξύπνησα» ή «θα βγάλω το σκύλο μου βόλτα».
Αν πρόκειται για «ποιήματα», εκεί πέρα από τα λάικ πέφτουν σύννεφο και τα σχόλια. Αναμεταξύ τους οι ποιητάστροι ανταλλάσσουν φιλοφρονήματα τύπου «υπέροχο», «καταπληκτικό», «αριστούργημα», «πετάς», «πολύ όμορφο», «πολύ καλό αγαπημένη φίλη», «καλημέρα ποιητά μου»… Να συνεχίσω;
Με συγκίνησε τελευταία η ανάρτηση φίλου ποιητή στο φατσιοβιβλίο περί αποχωρήσεώς του. Δεν μπορώ να γνωρίζω αν πρόκειται απλώς για ακκιστικό τερτίπι ή για μόνιμη απόφαση (δεν έχει σημασία), αλλά εν τη αθωότητί του ο φίλος αναφέρει και τα εξής:
« Ο έπαινος και η με καλή πρόθεση κολακεία και η εύκολη απόδοση τιμών, με παρέσυραν λιγάκι και παραμέλησα πολύ άλλους σπουδαίους τομείς της ζωής μου, τυφλωμένος αρκετά από την εικόνα μου στον καθρέφτη του ΦΒ, που δεν θα πω πως είναι παραμορφωτικός, αλλά ωραιοποιεί πολύ τις μουτσούνες μας κι μ’ έκανε, άλλοτε συνειδητά κι άλλοτε ασυνείδητα , να επιδιώκω μια δυσανάλογη προβολή του εαυτού μου και των γραφτών μου, κάτι που δεν το είχα ξανακάνει στα 58 χρόνια της ζωής μου και στα 43 χρόνια που γράφω. Σε βάρος, όπως είπα , της εργασίας , της οικογένειας, των κοινωνικών μου δραστηριοτήτων, του διαβάσματος βιβλίων και άλλων πολλών. Εν μέσω 1300 φίλων, απομονώθηκα ουσιαστικά κι επικεντρώθηκα στο κυνήγι του λάικ και του μπράβο, για τα οποία από καρδιάς και με πολύ σεβασμό ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ όλες κι όλους όσους με ζεστασιά μου τα έδωσαν, αλλά είναι βέβαιο πως δεν μου έκαναν καλό.»
owned2Δεν κάνουν καλό τα πολλά και άκριτα λάικς. Είναι εθιστικά , χειρότερα από την πρέζα. Εμείς που γράφουμε από την προ-διαδικτυακή εποχή, έχουμε φάει τις σφαλιάρες μας, στην εποχή μας, κι είμαστε ευγνώμονες για τους δασκάλους που μας χαράκωσαν τις παλάμες.
Στο ΦΒ δυστυχώς εκλείπει η μαθητεία. Κανένας δεν κάθεται να τις «φάει». Τις ελάχιστες φορές που μπήκα στον κόπο, από καλή διάθεση, να αρθρώσω έναν κριτικό λόγο, έλαβα αναφορές ως ανεπιθύμητος με αποτέλεσμα να μου μπλοκάρουν το λογαριασμό για κάποιες μέρες.



Η ποίηση μπορεί να είναι η δεύτερη λέξη που χτυπάει ο κάθε αδαής μόλις επιτύχει την πολυπόθητη σύνδεση στο νετ (μετά τη λέξη σεξ), αλλά παρ’ όλες τις κακοποιήσεις στις οποίες υποβάλλεται παραμένει μία εκ των καλών Τεχνών. Ίσως γι αυτό δεν νοιάζεται για την ταλαιπωρία που υφίσταται.
«Δεν με στεναχωρούν τα κακά ποιήματα», έλεγε ο Ουμπέρτο Σάμπα «γιατί θα τα σβήσει ο χρόνος». Ούτε εμένα με στεναχωρούν τα κακά ποιήματα που λαμβάνουν 350 λάικ στο ΦΒ. Ο κακός ποιητής που δεν δέχεται καλόβουλες συμβουλές, επίσης έπαψε να με στεναχωρεί.
Είχα την τύχη να ακούω τους δασκάλους μου στην Τέχνη και δεν μετάνιωσα ποτέ γι αυτό. Σαν τον υδραυλικό κι εγώ είχα την υπομονή να σπάσω τα δάκτυλά μου πολλά χρόνια, πριν ανοίξω δικό μου μαγαζί, δίπλα σε ανθρώπους που μου έμαθαν την τέχνη. Με την ψηφοθηρία των λάικς, αγαπητοί «ομότεχνοι» πολύ φοβάμαι πως βιάζεστε να ανοίξετε το σας δικό σας μαγαζί, να γίνεται κι εσείς γρήγορα αφεντικά.Όποιος δεν στρώσει το σβέρκο του στις σφαλιάρες, δεν μπορεί να κρατήσει δικό του μαγαζί.
Σωτήρης Παστάκας
___________
  Πηγή: intellectum
via

Επένδυσε χωρίς συζήτηση στον εαυτό σου



1. Εαυτός
Η πρώτη επένδυση από την οποία θα πρέπει να ξεκινήσεις είναι … ο εαυτός σου. Ο στόχος βέβαια είναι να ενσωματώσεις όλες τις κατηγορίες σε ένα αρμονικό σύνολο, το σημείο εκκίνησης όμως είναι ο εαυτός σου. Από σένα ξεκινάς. Και αυτό γιατί αν θέλεις να κτίσεις έναν ουρανοξύστη το πρώτο πράγμα που θα πρέπει να κάνεις είναι να ανοίξεις μια μεγάλη τρύπα και να κτίσεις τα πιο σταθερά και γερά θεμέλια που μπορείς.
Έτσι το σημείο εκκίνησης είναι να γνωρίσεις τον εαυτό σου, να συνειδητοποιήσεις που πραγματικά βρίσκεσαι, πόσο αξίζεις, ποια είναι τα ταλέντα σου, που είναι το πραγματικόδυναμικό σου, ποιες είναι οι μοναδικές ικανότητες σου και πάνω σε αυτά να στηριχθείς.
Η μάθηση είναι ένα σημαντικό κεφάλαιο επίσης. Ότι και να κάνεις στη ζωή σου θα χρειαστεί πρώτα να το μάθεις. Η κατανόηση των μηχανισμών μάθησης θα σε βοηθήσει να επισπεύσεις το ταξίδι σου.
man-with-pensive-expression-portrait
2. Εργασία
Με ότι και να καταπιαστούμε για να κερδίσουμε τα προς το ζην, ο χρόνος που καθημερινά αφιερώνουμε είναι σημαντικός. Η εργασία μας δεν πρέπει να είναι πηγή καταστροφικού στρες αλλά δημιουργικού στρες. Τότε μόνο θα είναι πιο αποδοτική και με θετικό αντίκτυπο στην υγεία και ευτυχία μας. Κάθε εργαζόμενος είναι και ένα κύτταρο σε μια επιχείρηση. Αν το κύτταρο έχει πρόβλημα τότε και όλη η επιχείρηση έχει πρόβλημα.
3. Σύντροφος
Πρωταρχικός παράγοντας που θα πρέπει να λάβεις υπόψη όταν αρχίζεις να αλληλεπιδράς με άλλους ανθρώπους είναι η αυτοεκτίμηση σου. Τι σου αξίζει να έχεις στη ζωή, ποιος σύντροφος σου αξίζει; Είναι απαραίτητο να το καθορίσεις, μην το αφήσεις στην τύχη. Το να εκπέμπεις ενέργεια ψηλής αυτοεκτίμησης είναι θεμελιώδες για να μπορέσεις να αποφεύγεις τα πάμπολλα παιχνίδια χειραγώγησης που παίζονται καθημερινά και να κτίσεις βαθιές σχέσεις ποιότητας.
germany-bavaria-munich-parents-with-daughter-6-7-having-picnic-smiling
4. Παιδιά
Τα παιδιά συνήθως έχουν πολύ μεγαλύτερο δυναμικό από ότι συνήθως αναπτύσσουν. Και σαν γονιός θα πρέπει να αναλάβεις την ευθύνη να δώσεις τα μέγιστα στα παιδιά σου. Η σημαντικότερη προσφορά στα παιδιά σου είναι να τα βοηθήσεις να αναπτύξουν την ικανότητα να διαχειρίζονται την καθημερινή πραγματικότητα της ζωής που ζούμε – και που ναι δεν είναι τέλεια – έτσι ώστε να είναι κατάλληλα εξοπλισμένα και να μπορούν να αντεπεξέλθουν σε κάθε αντιξοότητα.
5. Φίλοι
Η βάση κάθε βαθιάς φιλικής σχέσης ποιότητας είναι οι σχέσεις κερδίζω-κερδίζεις.
6. Κοινότητα-Περιβάλλον
Δεν ζούμε μόνοι μας σε αυτό τον κόσμο. Αν θέλουμε να είμαστε όλοι ικανοποιημένοι και ευτυχισμένοι, η αρμονία με το περιβάλλον αλλά και όλους τους ανθρώπους γύρω μας είναι επιβεβλημένη.
7. Χρήματα
Επειδή το χρήμα καθορίζει κατά ένα μεγάλο ποσοστό τη ζωή μας γενικά, η κατανόηση σημαντικών και απλών αρχών του οικονομικού μας συστήματος είναι απαραίτητη και επιβεβλημένη.
ifferent-euro-bank-notes-hanging-on-clothesline-against-cloudy-sky
Εαυτόςεργασία, σύντροφοςπαιδιάφίλοικοινότηταπεριβάλλον και χρήματα είναι τα βασικά κεφάλαια της ζωής. Στην πράξη είναι πολλοί που δεν τα πάνε καλά σε όλους τους τομείς. Είναι όμως οι τομείς στους οποίους θα πρέπει να επενδύσεις για να έχεις τα ανάλογα αποτελέσματα.
Τι να επενδύσεις; Χρόνο. Ο χρόνος είναι το πραγματικό σου περιουσιακό στοιχείο και ο χρόνος είναι αυτό που πραγματικά μπορείς να επενδύσεις. Αν τον χρησιμοποιήσεις σοφά θα έχεις σίγουρα αποτελέσματα. Αν αμελήσεις κάποιον τομέα, θα νοιώθεις ότι κάτι σου λείπει, δεν θα είσαι ολοκληρωμένος.
Η ολοκλήρωση είναι το σημαντικότερο συναίσθημα που αξίζει να χαρίσεις στον εαυτό σου, γιατί αυτό είναι που θα σε κάνει να νοιώθεις ότι αξίζει να ζεις.
Αγάπησε τον εαυτό σου! Αξίζεις το καλύτερο!



via

Το μυστήριο της Μόνα Λίζα


Το αινιγματικό χαμόγελο της Μόνα Λίζα, που έχει γοητεύσει τον κόσμο, δεν είναι το μοναδικό, αφού ένας ακόμη πίνακας του Λεονάρντο Ντα Βίντσι με παρόμοια έκφραση, βοήθησε τους ερευνητές να λύσουν το μυστήριο.

Η μελέτη αποκαλύπτει πώς το έργο του Ντα Βίντσι «La Bella Principessa» ζωγραφισμένο πριν καν ολοκληρωθεί η Μόνα Λίζα στα τέλη του 15ου αιώνα, χρησιμοποιεί ένα έξυπνο τέχνασμα για να δελεάσει το θεατή.

Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι με την επιδέξια ανάμειξη χρωμάτων ο καλλιτέχνης «παίζει» με την περιφερειακή όραση μας και έτσι το σχήμα του στόματος του ατόμου φαίνεται να αλλάζει ανάλογα με την οπτική γωνία.

Οπως στη Μόνα Λίζα, έτσι και στο La Bella Principessa, όταν κοιτάτε το στόμα κατευθείαν, η κλίση του είναι σαφώς προς τα κάτω, σύμφωνα με μια έρευνα των Πανεπιστημίων Σέφιλντ και Σάντερλαντ. Αλλά καθώς το μάτι κινείται κάπου αλλού για να εξετάσει και άλλα χαρακτηριστικά του πίνακα, τότε το στόμα φαίνεται να παίρνει μια στροφή προς τα πάνω, δημιουργώντας ένα χαμόγελο που μπορεί να δει κανείς μόνο έμμεσα.

Η τεχνική αυτή ονομάζεται sfumato, και είναι εμφανής και στους δυο αυτούς πίνακες.



Και ενώ άλλοι καλλιτέχνες έχουν προσπαθήσει να χρησιμοποιήσουν την ίδια τεχνική, κανένας δεν το έχει καταφέρει τόσο επιδέξια όσο ο Ντα Βίντσι, υποστηρίζουν οι ερευνητές.

«Καθώς το χαμόγελο εξαφανίζεται μόλις ο θεατής προσπαθεί να το δει, έχουμε ονομάσει αυτή την οπτική ψευδαίσθηση 'άπιαστο χαμόγελο'» εξηγούν οι ερευνητές Aλεσάντρο Σοράντζο και Μισέλ Νιούμπεριαπό το Πανεπιστήμιο του Σέφιλντ, στην έρευνα που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Vision Research.



Προκειμένου να κατανοήσουν πώς λειτουργούν οι οφθαλμαπάτες του Ντα Βίντσι, οι ερευνητές έβαλαν ανθρώπους να δουν τα πορτραίτα από απόσταση ή σε θολές εκδοχές τους. Οι συμμετέχοντες στην έρευνα, συμφώνησαν ότι η Μόνα Λίζα και η «La Bella Principessa» εμφανίζονται πιο χαμογελαστές από απόσταση.

Οι ερευνητές στη συνέχεια παρουσίασαν στους εθελοντές εκδόσεις των έργων ζωγραφικής που είχαν μαύρα τετράγωνα πάνω στα μάτια, το στόμα, ή και τα δύο. Αυτό επέτρεψε στους ερευνητές να καθορίσουν ότι η μεταβαλλόμενη έκφραση προκαλείται μόνο από το στόμα.
Ετσι, όπως εξηγεί ο Σοράντζο, κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι «Δεδομένου ότι ο Ντα Βίντσι γνώριζε αυτή την τεχνοτροπία και την χρησιμοποίησε επιτυχώς και στη Μόνα Λίζα, είναι πολύ πιθανό η ασάφεια της έκφρασης να ήταν εσκεμμένη.»

Το La Bella Principessa θεωρείται ότι απεικονίζει την 13χρονη Μπιάνκα Σφόρτσα, κόρη του Λουντοβίκο Σφόρτσα, δούκα του Μιλάνου, που ήταν να παντρευτεί έναν διοικητή της φρουράς του. Δυστυχώς η κοπέλα πέθανε, λίγους μήνες μετά το γάμο, από πιθανή έκτοπη κύηση.


Από την άλλη, η Μόνα Λίζα, απεικονίζει την αρχόντισσα της Φλωρεντίας, Λίζα Γκεραρντίνι και το έργο αυτό θεωρείται πρότυπο για τη ζωγραφική του Λεονάρντο Ντα Βίντσι. Η Γκεραρντίνι εικάζεται ότι πόζαρε για τον καλλιτέχνη μεταξύ 1503 και 1506, ωστόσο ελάχιστα είναι γνωστά για τη ζωή της. Γεννήθηκε στη Φλωρεντία και παντρεύτηκε στην εφηβεία της τον Φρανσέσκο ντε Τζοκόντο, (εξ' ου και το πρωσονύμιο της Τζοκόντα) έναν έμπορο πανιού και μεταξιού, που αργότερα έγινε τοπικός αξιωματούχος, ενώ μαζί έκαναν και 5 παιδιά. Ο Τζοκόντο πιστεύεται ότι ανέθεσε το πορτρέτο στον Ντα Βίντσι είτε για να γιορτάσει την εγκυμοσύνη της συζύγου του ή την αγορά ενός σπιτιού γύρω στα 1502 – 1503. Μετά το θάνατο του συζύγου της, η Τζοκόντα έγινε μοναχή, πέθανε το 1542 σε ηλικία 63 ετών και θάφτηκε κοντά στον βωμό της μονής Sant' Orsola.



Ωστόσο η όμορφη πριγκίπισσα και η Τζοκόντα δεν ήταν τα πρώτα αινιγματικά χαμόγελα του Ντα Βίντσι, αφού, σύμφωνα με τους ερευνητές, ο καλλιτέχνης έκανε την πρώτη απόπειρα αυτής της τεχνοτροπίας, ακόμα νωρίτερα στο έργο του «Η Παναγία των Βράχων» (1483) αλλά όχι με την ίδια επιτυχία.


via

Η ορμή της οργής



Η οργή είναι ένα από τα πιο δυνατά συναισθήματα. Κάποιες φορές ξεπερνά ακόμη και τον φόβο. Η οργή μετατρέπεται σε ορμή και μας μετατρέπει σε όμηρο. Ρυθμίζει τους μηρούς μας, δηλαδή τα βήματά μας και τις αποφάσεις της ζωής μας.
Έτσι μαγνητίζουμε/ έλκουμε βάσανα, αφού η ανάσα μας βοά, δηλαδή ζητά βοήθεια απεγκλωβισμού.

Εξ’ αναγκάζουμε δηλαδή τους εαυτούς μας με την τύφλωση της οργής να μην έχουμε στη ζωή μας τίποτε ευλογημένο ως προς τις σχέσεις μας και προς όλες μας στις καταστάσεις- υποθέσεις. Οι υποθέσεις μας μέσα από την ανάθεσή μας στην οργή, βιώνουν την υπό κατάσταση των θέσεων.

Μέσα από αυτόν τον εγκλεισμό μας οικειοθελώς μέσα στο μοτίβο της οργής, μετασχηματίζουμε το σώμα μας σε έναν βρικόλακα που μας ρουφά ότι καλό διαθέτουμε από την ενέργεια του ίδιου μας του σώματος, του μυαλού αλλά και των συναισθημάτων.

Η οργή σταδιακά μαθαίνει να «κρύβεται» και έτσι εξ’ αιτίας της κρίνεται και όλη μας η ζωή. Κρύβεται λοιπόν μέσα στην κακή μας διάθεση, μέσα στον άσχημο ύπνο μας, στις νευρώσεις μας, σε πονοκεφάλους, στη μείωση της διαύγειας, στην παραίτησή μας από δραστηριότητες που μας άρεσαν γιατί νιώθουμε ότι δεν έχουμε την απαιτούμενη ενέργεια ή μυϊκή δύναμη. Καταλήγουμε τελικά με ένα νευρικό σύστημα και ένα ορμονικό σύστημα απόλυτα παραδομένο στην ομηρία της οργής.



 


Η ισορροπία λοιπόν της οργής είναι ένα βήμα που θα μας οδηγήσει στην απόλυτη ελευθερία, ευημερία και ειρήνη με τον εαυτό μας και όλο μας το περιβάλλον.

via

Νέες Κοινωνικές Συνήθειες που Εγγυώνται Επιτυχία!



  1. Χαμογελάτε περισσότερο

Αφήστε το κατσούφικο ύφος, το δυσαρεστημένο ή μίζερο ύφος και μάθετε να χαμογελάτε, με τα χείλη και τα μάτια. Οι έρευνες δείχνουν ότι χαμογελώντας βελτιώνεται η διάθεσή μας αλλά και κινητοποιούνται οι νευρώνες-καθρέφτες στον εγκέφαλο του ατόμου που στέκεται απέναντι μας, με αποτέλεσμα να μας χαμογελάει και ο άλλος! Το χαμόγελο και η καλή διάθεση είναι μεταδοτικά!


   2. Μάθετε να χαίρεστε με τα καλά νέα των άλλων


Χαρά μοιρασμένη, διπλή χαρά! Κάθε φορά που ακούτε κάποιον φίλο, γνωστό ή συνεργάτη να σας λέει καλά νέα, συγχαρείτε τους, ρωτήστε τους περισσότερα πράγματα, δείξτε τη χαρά και τον ενθουσιασμό σας! Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να αφήσετε τον εγωισμό και την ανασφάλειά σας που συνήθως οδηγούν στο να υποβιβάσετε τα νέα, να τα ακούσετε αδιάφορα ή να αρχίσετε να προβάλετε τις δικές σας επιτυχίες.


   3. Να επαινείτε τα προτερήματα των άλλων


Επαινώντας τα προτερήματα και τα δυνατά σημεία των φίλων και των συνεργατών σας δείχνετε αυτοπεποίθηση αλλά και τη δική σας προσωπική δύναμη, κάτι που μαγνητίζει τους άλλους. Επίσης, τονίζοντάς τους τα προτερήματά τους, τους ωθείτε να φερθούν ακριβώς έτσι όπως τα λέτε! Για φανταστείτε να έρχεται κάποιος σε εσάς και να σας λέει «Για να ξέρεις, η ικανότητά σου να …. (συμπληρώστε το κενό με όποιο προτέρημα επιθυμείτε) είναι καταπληκτική! Μακάρι να ήμουν κι εγώ έτσι»! Με αυτόν τον τρόπο, εκτός που το άλλο άτομο τονώνει την αυτοπεποίθησή σας, καθιστά πολύ πιθανότερο ότι θα επιδείξετε αυτό το θετικό στοιχείο αντί για κάποιο άλλο αρνητικό.


   4. Να επαινείτε τα προτερήματα των άλλων και όταν δεν είναι παρόντες


Με άλλα λόγια να μην κουτσομπολεύετε, επειδή αυτό θα σας γυρίσει μπούμερανγκ! Μπορούμε να κρίνουμε τον χαρακτήρα ενός ανθρώπου από αυτά που λέει για τους άλλους όταν αυτοί δεν είναι παρόντες. Ξέρετε κάποιον που διαρκώς κακολογεί τους άλλους; Σίγουρα κακολογεί κι εσάς όταν γυρίσετε την πλάτη σας! Διαλέξτε να είστε ο τύπος του ανθρώπου που έχει να πει κάτι καλό για τους άλλους.


   5. Μάθετε να εντοπίζετε τα θετικά στοιχεία των ανθρώπων


Οι περισσότεροι άνθρωποι είναι εκπαιδευμένοι να βλέπουν τα στραβά και τα ανάποδα των άλλων. Εσείς ξεχωρίστε! Μάθετε να βλέπετε τα προτερήματα και τα δυνατά σημεία των άλλων και να τους βοηθάτε να τα αξιοποιήσουν, όταν αυτό είναι εφικτό.


   6. Δείξτε την προσοχή σας με βλεμματική επαφή


Πώς καταλαβαίνουμε ότι κάποιος μας προσέχει; Επειδή μας κοιτάει στα μάτια! (και δεν κοιτάει έξω από το παράθυρο, στο βάθος της αίθουσας ή στην οθόνη του κινητού του). Δώστε την προσοχή σας στον συνομιλητή σας κοιτάζοντάς τον/την στα μάτια. Εκτός από την προσοχή σας, κοιτάζοντας τον άλλον στα μάτια δείχνετε εμπιστοσύνη στον εαυτό σας και τις δυνάμεις σας.


   7. Ανοιχτή στην επικοινωνία γλώσσα σώματος


Αν καμπουριάζετε, τρώτε τα νύχια σας και κοιτάζετε τις μύτες των παπουτσιών σας όταν σας μιλάει κάποιος, είτε είναι φίλος, είτε πιθανή ερωτική γνωριμία, είτε πελάτης ή ο προϊστάμενός σας, να ξέρετε ότι δίνετε την χειρότερη εντύπωση για τον εαυτό σας! Επενδύστε στη βλεμματική επαφή, στο χαμόγελο, στην όρθια στάση σώματος (όχι αλύγιστη!), στα χέρια σε ανοιχτή θέση και προσπαθήστε να μιμηθείτε τις κινήσεις του συνομιλητή σας (χωρίς βέβαια να τις αντιγράφετε σαν να παίζετε παιδικό παιχνίδια!).


   8. Δώστε σημασία στις λεπτομέρειες


Δώσε σημασία στις λεπτομέρειες όταν παρουσιάζετε τον εαυτό σας: πχ δεν μπορείτε να λέτε ότι είστε εκλεπτυσμένο άτομο και να τρώτε χωρίς μαχαιροπίρουνο, κυριολεκτικά ρουφώντας ηχηρά το φαγητό από το πιάτο σας! Αντίστοιχα, παρατηρήστε λεπτομέρειες στους ανθρώπους δίπλα σας: στη συμπεριφορά τους, στην έκφραση του προσώπου τους, στη γλώσσα του σώματος, στο πώς διηγούνται την ιστορία της ζωής τους, στο τι κάνουν… Πολλοί άνθρωποι προκειμένου να δώσουν την εντύπωση ότι η ζωή τους είναι τέλεια κρύβουν πράγματα, με αποτέλεσμα να παραπλανούν τους γύρω τους.


   9. Αφουγκραστείτε τον παλμό της ομάδας


Για πολλούς ανθρώπους το να βρεθούν σε μια ομάδα είναι ευκαιρία είτε να κρυφτούν στο πλήθος, είτε να χαλαρώσουν σκαλίζοντας το κινητό τους, είτε να περιαυτολογήσουν. Μάθετε να αξιοποιείτε τις ομαδικές συγκεντρώσεις για να συλλέξετε πολύτιμες πληροφορίες: πώς συνδέονται οι άνθρωποι μεταξύ τους, ποιοι είναι οι κοινοί κώδικες επικοινωνίας, τι λένε, τι δε λένε, πώς κινούνται, πώς φέρονται. Με αυτό τον τρόπο μπορείτε να επωφεληθείτε και να βελτιώσετε το στάτους που έχετε στη συγκεκριμένη ομάδα, αλλά και να χρησιμοποιήσετε αυτές τις πληροφορίες για να μάθετε να επικοινωνείτε και να ελίσσεστε μέσα σε άλλα ομαδικά σχήματα, επαγγελματικά ή κοινωνικά.


   10. Μάθετε να κάνετε ερωτήσεις αντί να αγορεύετε


«Έχουμε δυο αυτιά και ένα στόμα ώστε να ακούμε δυο φορές παραπάνω απ’ όσο μιλάμε» λέει ένα ρητό. Και είναι τόσο αληθινό και επίκαιρο! Οι άνθρωποι με καλές κοινωνικές δεξιότητες δεν είναι απαραιτήτως γεννημένοι ρήτορες, αλλά είναι αυτοί που ξέρουν να ρωτάνε ευγενικά, όχι ανακριτικά, διάφορες ερωτήσεις στον συνομιλητή τους και έτσι κάνουν συζήτηση, παίρνουν πληροφορίες και συνδέονται με το άλλο άτομο. Να θυμάστε ότι στους ανθρώπους αρέσει να μιλάνε για τον εαυτό τους, να ανακαλούν αναμνήσεις, να λένε τη γνώμη τους ή να δίνουν συμβουλές. Βάζοντας τον άλλον στο κέντρο της συζήτησης, καταλήγετε να βγείτε εσείς κερδισμένοι!


   11. Να είστε ευγενικοί


Να θυμάστε να χρησιμοποιείτε τον πληθυντικό ευγενείας, το ευχαριστώ και το παρακαλώ, να έχετε κανονικό τόνο φωνής (να μην ουρλιάζετε ή να μη μιλάτε νευριασμένα), να χρησιμοποιείτε όμορφο λόγο και εκφράσεις. Με αυτόν τον τρόπο, εκτός που κερδίζετε τον συνομιλητή σας, κάνετε μια πολύ καλή εντύπωση, πάντα χρήσιμη κοινωνικά και επαγγελματικά.


   12. Προσφέρετε κάτι που χρειάζονται οι άλλοι


Και δε μιλάω για υλικά αγαθά! Μάθετε να μοιράζεστε πληροφορίες, πηγές, κάτι που είναι χρήσιμο στον συνομιλητή σας, κάτι που θα ωφελήσει την ομάδα σας, χωρίς αντάλλαγμα. Αυτού του είδος το μοίρασμα και προσφορά είναι κάτι που εκτιμούν ιδιαίτερα οι άνθρωποι, εξυψώνει το δικό σας κοινωνικό προφίλ και κάνει τους άλλους διατεθιμένους να μοιραστούν κάτι ανάλογο μαζί σας σε επόμενη φάση.


   13. Μάθετε πότε να κρατάτε το στόμα σας κλειστό


Μάθετε να μην κρίνετε, κατακρίνετε ή να δίνετε τη γνώμη σας όταν δεν σας έχει ζητηθεί κάτι τέτοιο. Σε περιπτώσεις διαφωνιών, ρωτήστε τον εαυτό σας «σήμερα θέλω να είμαι χαρούμενη ή να έχω δίκαιο;» και πράξτε αναλόγως. Μερικές φορές είναι καλύτερα να αφήσουμε κάτι ‘να πέσει χάμω’, από το να τσακωθούμε και να χαλάσουμε τις καρδιές μας.


   14. Αισιόδοξη στάση ζωής


Αποβάλλετε τη γκρίνια, την ψυχική μιζέρια και την απαισιοδοξία. Μάθετε να βλέπετε τη θετική πλευρά των πραγμάτων, εξασκηθείτε να σκέφτεστε θετικά και να είστε αισιόδοξοι. Μάθετε να εστιάζετε σε αυτά που μπορείτε να ελέγξετε και δώστε και στους γύρω σας μια θετική ώθηση.
via

Αντιμετωπίζοντας την αβεβαιότητα στις σχέσεις



Πολλοί από εμάς είναι εξοικειωμένοι με τον όρο άγχος. Είναι ένα αίσθημα ανησυχίας, νευρικότητας ή δυσφορίας, συνήθως σχετικά με ένα επικείμενο συμβάν ή κάτι με αβέβαιο αποτέλεσμα. Είμαστε μια γενιά που θέλει να γνωρίζει τα πάντα. Ως κουλτούρα, αποκτούμε όλο και λιγότερη άνεση με το άγνωστο.

Υποθέτω ότι είναι λογικό, αν γνωρίζετε τις απαντήσεις γιατί να συνεχίσετε να βρίσκεστε σε καθεστώς άγνοιας. Σωστά; Αλλά δεν μπορούμε ενδεχομένως να ξέρουμε όλα τα πράγματα με σιγουριά. Οι σχέσεις είναι μία από τις περιπτώσεις όπου το αποτέλεσμα είναι ασαφές, δεν μπορούμε ποτέ να γνωρίζουμε με βεβαιότητα τι επιφυλλάσει το μέλλον σε αυτές.

Έχουμε πολλές ελπίδες, ιδέες, προσδοκίες για το τι η σχέση με ένα άλλο άτομο μπορεί να φέρει, αλλά δεν μπορούμε να γνωρίζουμε ή να προβλέψουμε κάποια από αυτά τα αποτελέσματα με απολύτη εμπιστοσύνη. Ως εκ τούτου, πρέπει να μάθουμε πώς να ανεχθούμε και να αντιμετωπίσουμε την αβεβαιότητα.

Μερικοί άνθρωποι είναι καλύτεροι στο χειρισμό της αβεβαιότητας σε σχέση με άλλους. Μου αρέσει να αποκαλώ αυτούς τους ανθρώπους σουπερ-συντρόφους ή πιο επίσημα: ασφαλώς δεσμευμένους. Μπορούν να ξεπεράσουν και να αντιμετωπίσουν το άγχος που προκαλούν οι καταστάσεις. Εκείνοι που είναι δεμένοι στη σχέση με ασφάλεια δεν αισθάνονται τη συντριπτική ανάγκη να ελέγχουν ή να έχουν μια βεβαιότητα σε άγνωστες καταστάσεις και επίσης δεν εγκαταλείπουν τη σχέση, ούτε μπλοκάρουν εν όψει της οικειότητας.

Όσο πιο προβλέψιμη η σχέση τόσο το καλύτερο
Ωστόσο, οι σχέσεις που είχατε εκτεθεί όταν μεγάλωνατε δεν προωθούν μια τέτοια ασφαλή προοπτική για την αβεβαιότητα. Όσο πιο προβλέψιμη, η σχέση τόσο το καλύτερο: όσο πιο προβλέψιμη, τόσο μειώνεται ο κίνδυνος και αναδύεται η μεγαλύτερη βεβαιότητα. Είναι ακριβώς τόσο απλό ... εκτός του ότι, δεν είναι ποτέ τόσο απλό. Οι σχέσεις μας αναγκάζουν να κάνουμε τις ερωτήσεις «Προσπαθώ αρκετά;», «Θα μ'αγαπάς ακόμα και αν ...;», «Τι θα γίνει αν ανοιχτώ σε σένα και εσύ αποφασίσεις να φύγεις;», «Τι θα συμβεί αν πληγωθώ ή αν απορριφθώ;»... αυτά τα ερωτήματα δεν έχουν καμία εγγύηση ή σίγουρη απάντηση. Οι σχέσεις μπορεί να περικλείουν τα πάντα, εκτός από το να είναι προβλέψιμες. Είναι ακατάστατες, απαιτούν ρίσκο και μπορεί να πληγωθείς.

Εάν δεν είστε ένας από τους σούπερ-συντρόφους σε μια σχέση που μπορεί να ανεχτεί την αβεβαιότητα, υπάρχουν γενικά δύο τρόποι με τους οποίους θα αντιδράσετε όταν βρεθείτε αντιμέτωποι με αυτή την νέμεση. Μπορείτε είτε να αντιδράσετε για την απόκτηση ελέγχου και την επιβολή της βεβαιότητας ή μπορεί να αποφύγετε την αβεβαιότητα με κάθε κόστος. Αν αντιδράσετε με την ανάγκη να ανακτήσετε τον έλεγχο, οι πιθανότητες είναι ότι εσείς ταιριάζετε με τα κριτήρια για ένα ανήσυχο στυλ προσκόλλησης. Αυτό το στυλ προσκόλλησης σχετίζεται με την αβεβαιότητα, την αναζήτηση απαντήσεων, κάνουν πολλά ερωτήματα και απαιτούν περισσότερη σιγουριά και επιβεβαίωση από τους άλλους τύπους προσκόλλησης. Συχνά εμπλέκονται στην ενεργοποίηση στρατηγικών σε μια προσπάθεια να εξαλείψουν το άγχος τους.

Από την άλλη πλευρά, στην αποφευκτική προσκόλληση, η αντίδραση είναι εντελώς αντίθετη. Αν θεωρούν ότι κάτι είναι αβέβαιο, δεν θα επιτρέψουν στον εαυτό τους να συνάψει σχέση ή να γίνουν ευάλωτοι όποτε υπάρχει κίνδυνος να πληγωθούν. Συχνά καταφεύγουν σε απενεργοποιητικές στρατηγικές σε μία προσπάθεια να ανεχθούν ή να ασχοληθούν με το άγχος. Αυτό είναι δύσκολο επειδή η δημιουργία μιας ασφαλούς, στενής σχέσης με κάποιον απαιτεί ευαλωτότητα.

Η προσκόλληση στη σχέση
Η πραγματικότητα είναι ότι τόσο τα ανήσυχα όσο και τα αποφευκτικά στυλ προσκόλλησης πλήττονται από την αβεβαιότητα, μόνο που το αντιμετωπίζουν και απαντούν σε αυτό με διαφορετικούς τρόπους. Και οι δύο τρόποι μπορούν να μάθουν να αντιμετωπίζουν την αβεβαιότητα με:

1. Εστιάστε σε ό,τι μπορείτε να ελέγξετε:
Όταν βρισκόμαστε αντιμέτωποι με την αβεβαιότητα χρησιμοποιούμε αυτόματα τον ψυχικό μεγεθυντικό φακό μας για να ψάξουμε όλες τις πιθανές εκβάσεις που δεν βρίσκονται υπό τον έλεγχό μας. Καταλήγουμε να εστιάζουμε σε ερωτήσεις όπως «Τι θα συμβεί αν δεν τους αρέσω;», «Τι θα συμβεί αν φύγουν;» ... κλπ, σε γενικές γραμμές με έμφαση στα αποτελέσματα των χειρότερων περίπτωσεων που καταλήγουν σε καταστροφικό πλήγωμα. Αυτό το είδος της σκέψης είναι βέβαιο ότι θα μας κάνει να νιώσουμε άγχος.

Όταν στρέφετε την προσοχή σας σε αυτό που μπορείτε να ελέγξετε, ανακτάτε τη δύναμή σας πάνω στην κατάσταση. Δεν είστε πλέον ένας αβοήθητος επιβάτης σε μια βόλτα στο τρενάκι του λούνα παρκ αλλά γίνεστε ο οδηγός και έχετε την ικανότητα να επιταχύνετε, να επιβραδύνετε ή να πάτε σε μια διαφορετική διαδρομή. Τα πράγματα που μπορείτε να ελέγξετε σε μια σχέση περιλαμβάνουν:
  • Πόσα μοιράζεστε για τον εαυτό σας και πότε (αν μοιραστείτε πάρα πολλά πολύ σύντομα, τα πράγματα μπορεί να προχωρήσουν πολύ γρήγορα).
  • Πόσο γρήγορα θα εμπλακείτε σεξουαλικά.
  • Πόσο χρόνο ξοδεύετε να σκέφτεστε το πρόσωπο που σας ενδιαφέρει (η συνεχής σκέψη στις ελπίδες και τις προσδοκίες σας, μπορεί να σας στερήσει την αντικειμενικότητά σας και τη δύναμή σας).
  • Διατηρώντας την αίσθηση του εαυτού σας (συμβαδίστε με τη δική σας ζωή, τις δραστηριότητες κλπ).

2. Πώς να μην παίρνετε ρίσκα στη σχέση:
Όταν τα ποντάρετε όλα και εκτείθεστε, μπορείτε συχνά να αισθάνεστε άγχος και να ανησυχείτε για το αποτέλεσμα. Η αποκάλυψη όλων των πτυχών σας, σας αφήνει εκτεθειμένους και ανίσχυρους. Σημαντικό για το πώς θα προχωρήσετε στο παιχνίδι της σχέσης είναι να μάθετε να εκτιμάτε το σύντροφό σας και να δείτε με ποιους τρόπους θα ταιριάζετε. Δε χρειάζεται να κινδυνεύσετε να ρίξετε τον εαυτό σας στο γκρεμό ελπίζοντας ότι θα μάθετε να πετάτε. Οι κίνδυνοι, ιδίως εκείνοι που σχετίζονται με την αγάπη, μπορεί να εμφανιστούν με μικρά βήματα. Όταν ξεκινάτε να γνωρίζετε κάποιον είναι χρήσιμο να αξιολόγησετε τον κινδύνο του άνοιγματος της καρδιάς σας. Η αξιολόγηση κινδύνου περιλαμβάνει μερικές από αυτές τις ερωτήσεις:
  • Αναζητούν τη δέσμευση;
  • Έχουν τις ίδιες αξίες με μένα;
  • Είναι αξιόπιστοι;
  • Είναι συναισθηματικά διαθέσιμοι;
  • Εξακολουθούν να επηρεάζουν τη ζωή τους οι προηγούμενες σχέσεις τους;
  • Σέβονται την ταχύτητα με την οποία προχωρώσε μια σχέση;
  • Είμαστε συμβατοί;

Εάν υπάρχουν πολλές αρνητικές απαντήσεις σε αυτή την αξιολόγηση των κινδύνων, μπορεί να αποφασίσετε ότι είναι πολύ επικίνδυνο να συνεχίσετε στη σχέση. Εάν οι περισσότερες απαντήσεις είναι θετικές, αλλά δεν είστε σίγουροι για ένα ή δύο τομείς, προχωρήστε με προσοχή. Μπορείτε να εκτιμάτε τον κίνδυνο διαφορετικά, ωστόσο, είναι σημαντικό να μην ρισκάρετε με την καρδιά σας. Βεβαιωθείτε να ζυγίσετε τον αντίπαλό σας για να καθορίσετε ποια θα είναι η επόμενη κίνησή σας.

3. Επικεντρωθείτε σε ρεαλιστικά αποτελέσματα:
Θεωρώ ότι οι άνθρωποι είτε έχουν υπερβολικά αισιόδοξες ή υπερβολικά απαισιόδοξες ιδέες για το πώς μια σχέση θα εξελιχθεί. Είτε τοποθετούμε όλες τις ελπίδες και τις προσδοκίες μας στη νέα σχέση ή σαμποτάρουμε τον εαυτό μας με την αναμονή του χειρότερου αποτέλεσματος. Και οι δύο περιπτώσεις μπορεί να είναι εξίσου επιζήμιες και να έχουν τεράστιες επιπτώσεις για την προσέγγισή μας και την ικανότητα να αντιμετωπίσουμε τις καταστάσεις όταν τα πράγματα δεν πάνε όπως τα περιμένουμε. Η λύση είναι να προσπαθήσετε να ακολουθήσετε μια ρεαλιστική προσέγγιση στις σχέσεις. Ρεαλιστικά:
  • Δεν θα είστε συμβατοί με όλους
  • Ακριβώς επειδή δεν είστε συμβατοί με κάποιον δεν σημαίνει ότι δεν είστε αξιαγάπητοι ή δεν θα βρείτε την αγάπη
  • Δεν καταλήγουν όλες οι σχέσεις στη καταστροφή
  • Δεν οδηγούν όλες οι σχέσεις στο γάμο
  • Δεν χρειάζεται οι προηγούμενες σχέσεις σας, να καθορίσουν την έκβαση των μελλοντικών σχέσεων σας, κ.λπ.

Στο τέλος, δεν μπορούμε να γνωρίζουμε όλες τις απαντήσεις και δεν μπορούμε να προβλέψουμε κάθε αποτέλεσμα: οι σχέσεις είναι ένα ρίσκο. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι η ανησυχία μας για την άγνοια θα πρέπει να μας συντρίψει ή να μας ελέγξει. Μπορούμε να μάθουμε να αντιμετωπίζουμε και να ανεχόμαστε την αβεβαιότητα, αν είμαστε σοφοί και προστατεύουμε την καρδιά μας κατα τη διάρκεια της προσπάθειας.
via

Παρόρμηση ευχαρίστησης οι συμπονετικές πρά­ξεις




Θα έπρεπε να σκεφτούμε σοβαρά: γιατί πηδούμε στο νερό για να ανασύρου­με κάποιον που βλέπουμε να πνίγεται, ενώ δεν τρέφουμε κα­μιά συμπάθεια γι’ αυτόν;
 
Από έλεος: εδώ δεν σκέφτεσαι πια παρά τον πλησίον σου, - απαντά ο παραλογισμός. Η αλήθεια είναι ότι στον οίκτο, - εννοώ σ’ αυτό που συνήθως αποκαλούμε εσφαλμένα οίκτο - δεν σκεπτόμαστε πια τον εαυτό μας συ­νειδητά, αλλά τον σκεφτόμαστε πολύ έντονα με ασυνείδητο τρόπο, όπως όταν το πόδι μας γλιστρά και κάνουμε ασυνείδη­τα τις αντίθετες κινήσεις που αποκαθιστούν την ισορροπία μας, χρησιμοποιώντας καταφανώς όλη μας τη λογική.
 
Το ατύ­χημα ενός άλλου προσώπου μας προσβάλλει γιατί μας κάνει να νιώσουμε την αδυναμία μας, ίσως και τη δειλία μας, αν δεν τον βοηθήσουμε. Ή μάλλον αυτό προκαλεί ήδη από μόνο του μείωση της τιμής μας μπροστά στους άλλους ή και στον ίδιο τον εαυτό μας.
 
Ακόμη περισσότερο βρίσκουμε στο ατύχημα και στον πόνο ένα σήμα κινδύνου που παραμονεύει για μας. Και ήδη αυτές οι ενδείξεις της ανθρώπινης αβεβαιότητας και αδυ­ναμίας μπορούν να μας προκαλέσουν οδυνηρές συνέπειες. Απωθούμε αυτό το είδος αθλιότητας και προσβολής και απα­ντούμε σ’ αυτό με μια πράξη συμπόνιας που μπορεί να κρύβει μια λεπτή άμυνα και ακόμη μια εκδίκηση.
 
Μαντεύει κανείς ότι στο βάθος σκεφτόμαστε πολύ τον εαυτό μας, όταν βλέπει την απόφαση που παίρνουμε σε όλες τις περιπτώσεις όπου μπο­ρούμε να αποφύγουμε το θέαμα του άλλου που πάσχει, που στερείται, που οδύρεται: αποφασίζουμε να μην το αποφύγου­με όταν μπορούμε να το πλησιάζουμε ως άνθρωποι δυνατοί και συμπονετικοί, σίγουροι για την επιδοκιμασία, θέλοντας να νιώσουμε την αντίθεση της δικής μας ευτυχίας, ή καλύτερα ελ­πίζοντας να διασκεδάσουμε την πλήξη μας.
 
Οδηγούμε στην παραπλάνηση όταν αποκαλούμε οίκτο (Mitleid) την οδύνη (Leid) που μας προκαλεί ένα τέτοιο θέαμα και που μπορεί να είναι πολύ ποικιλόμορφο, επειδή σε κάθε περίπτωση, είναι μια οδύνη από την οποία λυτρώνεται αυτός που υποφέρει μπρο­στά μας: αυτό είναι δικό μας, όπως εκείνου είναι δικός του ο πόνος του.
 
Οταν λοιπόν επιδιδόμαστε σε συμπονετικές πρά­ξεις, απαλλασσόμαστε μόνο από τον προσωπικό πόνο. Ωστό­σο, δεν ενεργούμε ποτέ έτσι από ένα μόνο κίνητρο: όπως είναι βέβαιο ότι θέλουμε να λυτρωθούμε από ένα πόνο, το ίδιο βέ­βαιο είναι ότι, για την ενέργεια, υποχωρούμε σε μια παρόρμηση ευχαρίστησης - και η ευχαρίστηση προκαλείται από το θέα­μα μιας κατάστασης αντίθετης με τη δική μας, επειδή η σκέψη της δύναμης να βοηθούμε μόνο αν θέλουμε, αποσκοπεί σε επαίνους και σε αναγνώριση στην περίπτωση που θα βοηθού­σαμε, με την πράξη της ίδιας της βοήθειας, εφόσον η πράξη πετυχαίνει (και όπως πετυχαίνει προοδευτικά, προκαλεί από μόνη της χαρά στον εκτελεστή της), αλλά κυρίως από το αί­σθημα ότι η παρέμβασή μας θέτει ένα όρο σε μια εξοργιστική αδικία (η εκτόνωση της οργής αρκεί ήδη για να ανακουφίσει).
 
Όλα αυτά μαζί με πολλά ακόμη λεπτότερα στοιχεία, είναι «οί­κτος» («Mitleid»): -πόσο αδέξια επιτίθεται η γλώσσα μας μ’ αυ­τή τη λέξη για ένα τόσο περίπλοκο οργανισμό! - Το ότι, αντίθε­τα, η συμπόνια είναι ταυτόσημη με την οδύνη που την προκα­λεί η θέα της, ή το ότι έχει γι’ αυτό μια ιδιαίτερα διεισδυτική και ευαίσθητη κατανόηση - αυτά αντιτίθενται στην εμπειρία, κι εκείνος που έχει εγκωμιάσει τον οίκτο μ’ αυτές τις δύο σχέ­σεις, στερείται αρκετής πείρας στο ηθικό πεδίο.
 
Γι’ αυτό μου εγείρονται αμφιβολίες όταν διαβάζω τα απίστευτα πράγματα που αναφέρει ο Σοπενχάουερ για την ηθική: αυτός που θα ήθε­λε με όλα αυτά να μας πείσει να πιστέψουμε στην μεγάλη και­νοτομία της εφεύρεσής του, ότι δηλαδή ο οίκτος - αυτός ο οί­κτος που παρατηρεί τόσο επιπόλαια και που περιγράφει τόσο αδέξια - είναι η πηγή κάθε ηθικής πράξης για το παρόν και για το μέλλον - ακριβώς εξαιτίας των ικανοτήτων που αυτός πρώ­τος επινόησε γι’ αυτόν.

Στο κάτω- κάτω, τι ξεχωρίζει τα άτομα χωρίς έλεος από τα συμπονετικά άτομα; Πριν απ’ όλα -για να δώσουμε ακόμη ένα σκίτσο με αδρές γραμμές- δεν έχουν την ευερέθιστη φαντασία που προκαλεί ο φόβος, ούτε την επιδεξιότητα να προαισθάνονται τον κίνδυνο. Έτσι, η ματαιοδοξία τους πληγώνεται πιο αργά αν γίνει κάτι που θα μπορούσαν να το είχαν αποφύγει (για να διαφυλαχτεί η περηφάνια τους, τους προστάζει να μην αναμιχτούν ανώφελα σε υποθέσεις των άλ­λων, και μάλιστα, εφόσον ενεργούν έτσι, τους αρέσει να βοη­θά ο καθένας τον εαυτό του και να παίζει με τα δικά του χαρ­τιά) . Επιπλέον, έχουν συνηθίσει γενικά να υπομένουν περισσό­τερα βάσανα απ’ όσο οι συμπονετικοί άνθρωποι, και δεν τους φαίνεται άδικο να υποφέρουν οι άλλοι εφόσον έχουν υποφέ­ρει κι αυτοί οι ίδιοι.
 
Στο κάτω-κάτω, το θέαμα των ευαίσθητων αισθημάτων τους προκαλεί τον ίδιο πόνο που προκαλεί το θέα­μα της στωικής απάθειας στους συμπονετικούς ανθρώπους. Κι έχουν για τις ευαίσθητες καρδιές περιφρονητικά λόγια και φοβούνται ότι το αρρενωπό πνεύμα τους και η ψύχραιμη ανδρεία τους κινδυνεύουν: μπροστά στους άλλους κρύβουν τα δάκρυά τους και όταν είναι μόνοι τους τα σφουγγίζουν οργι­σμένοι με τον ίδιο τους τον εαυτό. Αυτοί ανήκουν σε ένα άλλο είδος εγωιστών από τους συμπονετικούς ανθρώπους. Αλλά με το να τους χαρακτηρίσουμε κακούς με διακριτική σημασία και να αποκαλέσουμε τα συμπονετικά άτομα καλούς, δεν σημαίνει τίποτα άλλο από μια ηθική της μόδας: ακριβώς όπως είχε η αντίθετη μόδα στην εποχή της, μια πολύ μακρόχρονη εποχή!
Νίτσε: Αυγή, Σκέψεις για τις ηθικές προλήψεις
via

Στα άδυτα των χαρεμιών των Σουλτάνων





Mε αφορμή την πρεμιέρα του έργου του Μότσαρτ «Απαγωγή από το Σεράϊ» στο Γκλιντεμπορν Opera του Σάσεξ, η Daily Mail, μας κάνει μία ξενάγηση στην πραγματική ιστορία πίσω από το έργο, παρουσιάζοντας πώς πραγματικά ήταν τα χαρέμια στην εποχή των σουλτάνων.

Οπως εξηγεί στο άρθρο, ο Σουλτάνος, δεν είχε παρά να κοιτάξει έντονα μία κοπέλα, ή να της κάνει σχόλιο θαυμασμού και κέρδιζε το προσωνύμιο «guzdheh» που σήμαινε ότι ο σουλτάνος την έχει «βάλει στο μάτι».



Αμέσως η κοπέλα μεταφερόταν σε δικό της διαμέρισμα με ένα στρατό υπηρετών. Ο Φύλακας των Λουτρών την έβαζε να κάνει μασάζ με αρωματικά έλαια ενώ τα μαλλιά της λούζονταν με νερό από ασημένια κανάτια και δένονταν με μαργαριτάρια. Το σώμα της θα έπρεπε να είναι ξυρισμένο και βαμμένα τα νύχια της. Στη συνέχεια περνούσε στους θαλάμους ένδυσης ώστε να τη στολίσουν με μετάξια και κοσμήματα.



Μόλις ολοκληρωνόταν η περιποίηση, την οδηγούσαν στην κρεβατοκάμαρα του Σουλτάνου συνοδευόμενη από έναν ευνούχο του παλατιού, ο οποίος την τοποθετούσε στα κατωπόδαρα του κρεβατιού.

Το κρεβάτι του σουλτάνου ήταν ένα παλάτι σε μικρογραφία και έμοιαζε με απομίμηση ρωμαϊκού ναού με κίονες από πτυχωτό ασήμι. Κρυστάλλινα λιοντάρια πλαισίωναν τις γωνίες και τα παραπετάσματα ήταν χρυσά μπροκάρ. Ενα φανάρι από ασήμι με χρυσή επίστρωση και ρουμπίνια κρεμόταν από το ταβάνι και δίπλα στο κρεβάτι του Σουλτάνου ήταν το τόξο και τα βέλη του.




Τα μυστικά του χαρεμιού συναρπάζουν τους Δυτικούς επισκέπτες στην Κωνσταντινούπολη, εδώ και αιώνες, με τα περιφραγμένα παλάτια με μυστικούς διαδρόμους, το σπίτι σε 370 γυναίκες - 12 συζύγους, παλλακίδες και παρθένες - και 127 ευνούχους.



Τον 18ο αιώνα, οι ταξιδιώτες έφερναν στις χώρες τους ιστορίες και αναμνηστικά από την Κωνσταντινούπολη, που ενέπνευσαν τη μόδα «Turquerie» - απομιμήσεις της τουρκικής τέχνης και του πολιτισμού - στις μοντέρνες ευρωπαϊκές πόλεις. Οι Βρετανοί αριστοκράτες έστηναν κιόσκια αντάξια ενός σουλτάνου στους κήπους τους, οι Παριζιάνοι επιπλοποιοί στόλιζαν με Οθωμανικά σχέδια τις δημιουργίες του και στη Βιέννη, το 1781, ο συνθέτης Βολφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ έγραψε το μνημειώδες κωμικό έργο του «Die Entführung aus dem Serail» (=Η Απαγωγή από το Σεράι) το οποίο παρουσιάζει τις προσπάθειες της ενός νεαρού Ισπανού ευγενή ονόματι Μπελμόντε, που έχει ως στόχο να σώσει την αρραβωνιαστικιά του Κονστάνζ από τον Πασά Σελίμ, τον Τούρκο δυνάστη που την έκλεψε. Η ιστορία περιλαμβάνει πειρατές, δουλεμπόρους, απειλές, δολοφονίες και αγωνία, μέχρι που στο τέλος η αγάπη θριαμβεύει.


Ομως αυτό που είχε εντυπωσιάσει περισσότερο τους Δυτικούς και αποτέλεσε έμπνευση για τον Μότσαρτ, ήταν το ίδιο το Σαράϊ και η ζωή μέσα σε αυτό.
Οπως εξηγεί ο Νόρμαν Πένζερ από το Κέμπριτζ: «Οι περισσότεροι από εμάς εξακολουθούν να φαντάζονται ότι ο Σουλτάνος ήταν ένας φαύλος γέρος δυνάστης που περνούσε όλο το χρόνο του στο χαρέμι, περιτριγυρισμένος από εκατοντάδες ημίγυμνες γυναίκες σε μια ατμόσφαιρα με βαριά αρώματα, δροσερά σιντριβάνια, και απαλή μουσική»



Σύμφωνα με τον Πένζερ, η φράση χαρέμι και σαράι χρησιμοποιούνται εναλλακτικά, αλλά έχουν ελαφρώς διαφορετικές σημασίες. Η λέξη Χαρέμι είναι δανεισμένη από την αραβική λέξη Χαράμ – που σημαίνει παράνομο. Η λέξη υπονοεί ένα απαραβίαστο καταφύγιο για τη γυναίκα, όπου κανένας αρσενικός ξένος δεν μπορεί να μπει. Από την άλλη το Σαράι, προέρχεται από την ιταλική Serraglio - ένα κλουβί για άγρια ζώα. Είναι μια λέξη που συνδυάζει τις ιδέες της αιχμαλωσίας και του άγριου ζωώδους ενστίκτου.



Το μεγαλύτερο χαρέμι ήταν το παλάτι Τοπ Καπί στην Κωνσταντινούπολη, όπου για εκατοντάδες χρόνια οι γυναίκες,οι παλλακίδες και οι ευνούχοι ζούσαν σε εξαιρετική λαμπρότητα και απόλυτη απομόνωση από τον έξω κόσμο.

Περισσότερα από 300 δωμάτια οδηγούσαν σε 44 αυλές. Υπήρχαν λουτρά, ένα τζαμί, κήποι, σιντριβάνια, υδραγωγεία, πτηνοτροφεία, ακόμη και μια βάρκα στη λίμνη από την οποία ο Σουλτάνος μπορούσε να πετάξει τον γελωτοποιό στο νερό για να διασκεδάσει.



Οσο για το φαγητό, υπήρχαν 10 κουζίνες που εξυπηρετούσαν το χαρέμι με εκλεκτές λιχουδιές: δαμάσκηνα από την Αίγυπτο, μέλια από τη Ρουμανία και την Ουγγαρία, δροσερά σορμπέ, λάδι από την Ελλάδα, περιστέρια και φραγκόκοτες και πεπόνια από τον Όλυμπο. Τα τουρκικά επιδόρπια ήταν αρωματισμένα με μούρα, λευκά σταφύλια, βερίκοκα και ροδόνερο.



Το χαρέμι ήταν πλούσιο, αλλά αυτό δεν αναιρούσε το γεγονός ότι ήταν μια φυλακή. Κάθε παράθυρο πάνω από το Βόσπορο - το στενό που χώριζε την Ευρώπη και την Ασία- έκλεινε με σιδερένια κάγκελα και μία φρουρά 50 ανδρών στεκόταν στις κύριες πύλες, ενώ τη νύχτα ο αριθμός τους διπλασιαζόταν από γενίτσαρους και μία μονάδα πεζικού οπλισμένη με γιαταγάνια. Μέσα στο παλάτι, οι γυναίκες ήταν κάτω από την επιτήρηση των ευνούχων.



Ακόμα κι εκεί όμως υπήρχε μία ιεραρχία: Οι λευκοί ευνούχοι από τη Γεωργία, την Ουγγαρία και την Κροατία ήταν επιφορτισμένοι με διοικητικά και γραμματειακά καθήκοντα, ενώ οι έγχρωμοι από την Αβησσυνία και το Σουδάν έκαναν χειρωνακτικές εργασίες. Ολοι τους ωστόσο ήταν σκλάβοι που είχαν ευνουχιστεί κατά την εισαγωγή τους στο παλάτι, ενώ οι γιατροί του σουλτάνου τους εξέταζαν κάθε τόσο για να βεβαιωθούν ότι δεν είχε ξαναβγεί κάτι που δεν έπρεπε.



Ετσι με τους ευνούχους να τις παρακολουθούν μέσα στο παλάτι και τους φρουρούς έξω, οι γυναίκες του χαρεμιού ήταν παραδείσια πουλιά σε χρυσό κλουβί και η ποινή για την ανταρσία τους ήταν άμεση και ανελέητη.

O επικεφαλής ευνούχος Κισλάρ Αγάς ενημέρωνε τους γενίτσαρους όταν εξαφανιζόταν μία γυναίκα. Αν την έβρισκαν, την πετούσαν στο Βόσπορο μέσα σε ένα σακί γεμάτο πέτρες.



Σε μια τρομακτική περίπτωση, ο Σουλτάνος Ιμπραήμ, ο οποίος κυβέρνησε μεταξύ 1640 και 1648, αποφάσισε να δολοφονήσει ολόκληρο το χαρέμι του γιατί.. το βαρέθηκε και ήθελε να έχει την ευχαρίστηση της δημιουργίας ενός νέου. Πιστεύεται ότι έπνιξε περισσότερες από 300 γυναίκες.



Το σαράι του Παλατιού Τοπ Καπί ήταν το ωραιότερο - και πιο σκληρό - της αυτοκρατορίας, αλλά στο μυαλό των Δυτικοευρωπαίων δεν ήταν παρά ένα από τον τεράστιο αριθμό των οθωμανικών ανακτόρων ευχαρίστησης όπου αρωματισμένες παρθένες ξάπλωναν στα κρεβάτια των πασάδων και τόπος ακολασίας, όπου η κόρη, η αδελφή ή η αρραβωνιαστικιά τους θα μπορούσε να απαχθεί και να υποδουλωθεί.



Δεν ήταν μόνο ο Μότσαρτ που τροφοδότησε αυτόν τον φόβο και τον ερωτισμό. Βικτοριανοί ζωγράφοι, όπως ο Τζον Φρέντρικ Λιούις, Φρέντρικ Λέιτον και Φρανκ Ντίξι ταξίδεψαν στη Βόρεια Αφρική και την Εγγύς Ανατολή για να ζωγραφίσουν σκηνές νωχελικών γυναικών σε τυρκουάζ πισίνες. Το έργο του Φρανκ Ντίξι «Leila» είναι χαρακτηριστικό αυτού του ύφους ζωγραφικής.







via

Feature (Side)

Πρόσφατα

Random

*

Archives

© 2013 Point of view. All rights resevered. Designed by | point me