Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

AD (728x90)

  • 2793 Pine St

  • 1100 Broderick St

  • 868 Turk St

  • 420 Fell St

Η φιλαυτία, η αγάπη προς το σώμα



Πρόσεχε τον εαυτό σου από την μητέρα των κακών, την φιλαυτία, η οποία είναι μια παράλογος αγάπη προς το σώμα. Από αυτήν γεννώνται δικαιολογημένα οι πρώτοι και εμπαθείς και γενικώτατοι λογισμοί, δηλαδή της γαστριμαργίας, της φιλαργυρίας και της κενοδοξίας (Φιληδονίας, απληστίας, φιλοδοξίας). Οι λογισμοί αυτοί σχηματίζονται με αφορμή τις απαραιτήτους, δήθεν, ανάγκες του σώματος, και από αυτούς γεννώνται όλα τα κακά…
Πρέπει λοιπόν, νά προσέχομε και κατ’ ανάγκην να πολεμούμε την φιλαυτία με πολλή επαγρύπνηση διότι όταν αυτή εξουδετερωθεί, αχρηστεύονται και όλοι οι λογισμοί πού γεννώνται από αυτήν. Τό πάθος της φιλαυτίας σιγοψιθυρίζει στον νου μας ότι, απλώς, λυπείται το σώμα και τον παρακινεί νά ενδιαφέρεται περισσότερο από όσο πρέπει γιά την καλή τροφή, χάριν οικονομίας δήθεν και κυβερνήσεως του σώματος• έτσι, σιγά-σιγά, παρασύρεται ώστε νά πέσει στον βόθρο της φιληδονίας. Στον κοσμικό άνθρωπο εμβάλλει τον λογισμό νά φροντίζει περισσότερο γιά τον εαυτό του και νά ικανοποιεί τις επιθυμίες του.
Από τά πάθη άλλα μεν οδηγούν την ψυχή στην ακολασία, άλλα στο μίσος και άλλα στην ακολασία και μίσος μαζί. Η πολυφαγία και καλοφαγία προξενούν ακολασία, η φιλαργυρία και η κενοδοξία γεννούν το μίσος προς τον πλησίον. Η μητέρα δε αυτών, η φιλαυτία, είναι η αιτία που δημιουργεί και τα δύο• Σε αυτήν την φιλαυτία αντίθετος είναι η αγάπη και η εγκράτεια. Εκείνος λοιπόν που νικάται από την φιλαυτία, έχει στην ψυχή του όλα τα πάθη. «Κάνεις δεν εμίσησε την σάρκα του, λέγει ο Απόστολος Παύλος• αλλ’ όμως την βασανίζει και την μεταχειρίζεται ως δούλο, χωρίς να της παρέχει τίποτα περισσότερο εκτός από διατροφή και σκεπάσματα και αυτά μόνον όσα είναι απαραίτητα γιά τήν διατήρηση της ζωής. Έτσι λοιπόν αγαπά κανείς χωρίς πάθος την σάρκα του ως υπηρέτρια του Θεού• την διατρέφει και την ζεσταίνει τόσον μόνον όσο χρειάζεται για την ικανοποίηση των στοιχειωδών αναγκών αυτής.
Όποιον αγαπά κανείς, εκείνον προ παντός φροντίζει να περιποιείται• αν λοιπόν κανείς αγαπά τον Θεό, φροντίζει οπωσδήποτε να πράττει και όσα ευχαριστούν τον Θεό αν, πάλι, αγαπά την σάρκα αυτήν, τότε εκτελεί εκείνα πού τήν ευχαριστούν. Στον Θεό αρέσει αγάπη και σωφροσύνη και θεωρία και προσευχή, ενώ στην σάρκα αρέσουν η λαιμαργία, η ακολασία και όσα αυξάνουν αυτά τα πάθη• γι’ αυτό οι φιλόσαρκοι δεν ημπορούν να αρέσουν στον Θεό. «Οι αληθινοί μαθητές του Χριστού έχουν σταυρώσει τον σαρκικό άνθρωπο, μαζί με τα πάθη και τις αμαρτωλές επιθυμίας» (Γαλ. ε’, 24). Ο νους αν μεν στραφεί προς τον Θεό, έχει δούλο το σώμα και δεν του παρέχει τίποτα περισσότερο από όσα είναι απαραίτητα για την ζωή. Αν, πάλιν, στραφεί προς την σάρκα, τότε υποδουλώνεται στα πάθη και επιθυμεί συνεχώς να φροντίζει γι’ αυτήν.
Αγίου Μαξίμου του Ομολογητού

Οι πραγματικοί έρωτες δεν κοιμήθηκαν ποτέ σε άλλες αγκαλιές



Λένε πως οι μεγάλοι έρωτες χωρίζουν για σοβαρούς λόγους και πως η ζωή δεν τους θέλει πραγματικά μαζί. Κάποιοι άλλοι λένε, πως χωρίζονται και κοιμούνται σε ξένες αγκαλιές αλλά παράλληλα νοσταλγούν την παλιά αγάπη. Πουστιές τους έπαιξε η μοίρα αλλά τόσο θεοί, όσο και δαίμονες συνωμότησαν, για να μην είναι τώρα πια μαζί.
Μαλακίες!
Οι πραγματικοί έρωτες δεν κοιμήθηκαν ποτέ σε ξένες αγκαλιές. Δεν πρόδωσαν ποτέ τον σύντροφο τους, ακόμα κι όταν τʾ έσπασαν για λίγο. Ποτέ δεν πίστεψαν στο πεπρωμένο και πάντα έπαιρναν ευθύνη για τις πράξεις τους.
Οι πραγματικοί έρωτες τσακώνονται για βλακείες και μένουν χώρια για λίγο, κυρίως λόγω ξεροκεφαλιάς. Γιατί τέτοια παιχνίδια κυριαρχίας, θέλουν δυνατούς παίχτες. Ανθρώπους που δεν μασούν τα λόγια τους και που θα πουν αυτό που σκέφτονται, ακόμα κι αν πληγώσουν τον άλλον.



Άνθρωποι δυνατοί κι επιτυχημένοι, συνήθως, που ξέρουν τι ζητάνε, μόνο που καμιά φορά μπερδεύονται και διεκδικούν αυτό που θέλουν από το σύντροφό τους με λάθος τρόπο. Κάποιες φορές πιστεύουν, πως μιλούν σε υπάλληλο και πως αυτό που λένε, είναι και το απόλυτα σωστό. Έτσι καταφέρνουν να τσακώνονται για μικροπράγματα, που θεωρούν σοβαρά αλλά στην πραγματικότητα δεν είναι.
Μπορούν να λογοφέρουν για το τελειωμένο αφρόλουτρο στο μπάνιο. Για την ακαταστασία στο δωμάτιο ή για την ώρα που ξυπνάει και κοιμάται ο άλλος. Μπορούν να σηκώσουν τη γειτονιά στο πόδι, μες στα χαράματα, επειδή ο ένας απʾ τους δυο έφαγε το τελευταίο κομμάτι σουφλέ σοκολάτας -που είχε ξεμείνει στο ταψί- και νʾ ανταλλάξουν βαριές κουβέντες μεταξύ τους.
Θα το φτάσουν στʾ άκρα απειλώντας με χωρισμό, χωρίς όμως πραγματικά να το εννοούν. Ίσως και να κάνουν μέρες να μιλήσουν στο τηλέφωνο. Οι φίλοι το μαθαίνουν και ταράσσονται, βάζοντας στο νου τους τα χειρότερα. Ρωτούν αν παίχτηκε κέρατο κι αυτοί απαντούν καθησυχαστικά «καμία σχέση».
Συνήθως η καλύτερη απάντηση που δίνεται στους φίλους είναι το «ε να, για μαλακίες μωρέ».
Πραγματικά οι λόγοι είναι γελοίοι. Κανένα ζευγάρι που καψουρεύτηκε κι αγαπήθηκε στʾ αλήθεια, δε χώρισε ποτέ για σοβαρούς λόγους. Γιατί στα δύσκολα ο ένας ήταν πάντα εκεί, να στηρίζει τον άλλον. Κανένα ζευγάρι που ερωτεύτηκε παράφορα δεν έβαλε τίτλους τέλους, όταν συνάντησε αναποδιές.
Πεισματάρηδες κι οι δυο τους τα καταφέρνουν κόντρα σʾ ό,τι κι αν συναντήσουν. Εξίσου πεισματάρηδες και ξεροκέφαλοι, όμως, που μπορούν να πνιγούν σε μια κουταλιά νερό. Περιμένουν απʾ τον σύντροφό τους να κάνει το πρώτο βήμα, γιατί τις περισσότερες φορές νιώθουν αμήχανα και δεν έχουν τι να πουν. Έτσι κρατούν αρνητική στάση, ενώ κατά βάθος καίγονται να τα ξαναβρούν.
Είναι θέμα κακής διαχείρισης λόγου. Όσο καλά κι αν γράφουν, όσο ορθά κι αν σκέφτονται σʾ άλλους τομείς. Μπροστά σʾ αυτόν τον έναν και μοναδικό άνθρωπο δεν έχουν λόγια να πουν κι αν έχουν, σίγουρα δεν τα εκφράζουν σωστά.
Γιʾ αυτό ποτέ δεν τα βρίσκουν με τις λέξεις. Απλά ο ένας ορμάει στον άλλον και του κλείνει το στόμα μʾ ένα φιλί. Τον τραβάει πάνω του και τον αγκαλιάζει, όσο πιο σφιχτά μπορεί, ψιθυρίζοντάς του «ξεκόλλα επιτέλους». Έπειτα θα ηρεμήσουν και θʾ αρχίσουν να λένε, πόσο λάθος είχαν και πόσο χαζά συμπεριφέρθηκαν. Θα ξενυχτήσουν μιλώντας για θέματα που τους απασχολούν και θα κοιμηθούν χαράματα.
Δεν υπάρχουν καταραμένα, καρμικά ζευγάρια. Αυτά είναι παπαριές που εφηύραν φυγόπονοι, για να κατηγορούν οτιδήποτε άλλο, εκτός βέβαια απʾ τους ίδιους τους εαυτούς τους. Οι πραγματικοί μεγάλοι έρωτες κλείνουν τα προβλήματα στο σπίτι. Δεν τα συζητούν μʾ άσχετους και δε δίνουν δικαίωμα σε κανέναν, να πει κακιά κουβέντα για το ταίρι τους. Ό,τι κι αν γίνει.
Θα αφήσουν ελάχιστους να μάθουν τι πραγματικά συμβαίνει και δε θα βγουν παρέα με τη χορωδία του δήμου, να διατυμπανίσουν τα προβλήματα τους, γιατί δεν έχουν μάθει να τους λυπούνται.
Διαπληκτίζονται εύκολα και τα βρίσκουν μεταξύ τους δύσκολα. Όμως κάθε φορά που γίνεται αυτό, δένονται όλο και πιο πολύ, γιατί λύνουν τα θέματά τους ένα προς ένα και δεν τʾ αφήνουν να μαζεύονται.
Τα ζευγάρια αυτά υπάρχουν ανάμεσα μας και σου επιτρέπουν να δεις μόνο την καλή πλευρά της σχέσης τους. Κάθε καβγάς είναι γι’ αυτούς ένα οριστικό τέλος και κάθε συμφιλίωση μία ακόμα πιο δυνατή αρχή. Μόνο αυτοί έχουν το δικαίωμα να λένε πως αγαπάνε. Μπορεί να χωρίζουν για μαλακίες, όμως βαθιά μέσα τους γνωρίζουν, πως θα τα ξαναβρούν.
Όλοι οι υπόλοιποι μπορούν να τη βγάλουν με ταινίες του Ξανθόπουλου και της Μάρθας Βούρτση. Να κλαίγονται και να πονούν για πρώην, μιας και δεν είχαν τʾ αρχίδια να τους διεκδικήσουν.
Μια φράση μόνο γιʾ εσάς. Καλά να πάθετε.

via

Η πραγματικά φινετσάτη γυναίκα


Τη βλέπεις στο δρόμο να περπατάει και –ωσάν μοντέλο γαλλιδούλα σε πασαρέλα– να μαγνητίζει τα βλέμματα των ανδρών, προκαλώντας παράλληλα το φθόνο των υπόλοιπων γυναικών.
Φέρει στο διάβα της μια σικ θηλυκή εκδοχή, βγαλμένη από άλλη εποχή. Και αρέσει. Αρέσει πολύ.
Προσοχή όμως: φινετσάτη γυναίκα δεν είναι ντε και καλά η «κυριλέ» ή η «κουλτουριάρα». Άλλες κατηγορίες δαύτες!
Στην προκειμένη, έχουμε να κάνουμε με σικάτο θηλυκό που έχει τύπο και γοητεία. Τουτέστιν, δε θα τη βρεις σε συγκεκριμένα μονάχα σημεία (πχ στο Μέγαρο Μουσικής ή σε μπουζουκλερί) διότι πολύ απλά είναι παντού!
Η έννοια του σικ δεν αφορά μόνο μεγάλες ηλικίες. Μπορεί μια γυναίκα να είναι κομψή και φινετσάτη ακόμα και στα είκοσί της χρόνια. Από κάθε άποψη, το σημαντικότερο είναι το γενικό σύνολο. Μπορεί λοιπόν να μην είναι αντικειμενικά όμορφη ή να μην ανήκει στην κατηγορία του μοντέλου, αλλά να έχει τέτοιο τύπο και στιλ που να την προσέχεις θες δε θες και να κεντρίζει τα βλέμματα.






Ούτε τα ρούχα παίζουν τόσο ρόλο στην εικόνα της. Μπορεί να φοράει ένα παντελόνι και ένα t-shirt και πάλι να φαίνεται λες και βγήκε από επίδειξη μόδας. Δεν είναι στολισμένη σαν λατέρνα κι ούτε είναι ανάγκη να ντύνεται ακριβά με επώνυμες μάρκες ή κοσμήματα. Προσέχει όμως γενικά τις ενδυματολογικές της επιλογές, τους συνδυασμούς, τα χρώματα, και γνωρίζει πολύ καλά πως δεν έχει σημασία τόσο το τι φοράς αλλά πώς το φοράς. Επίσης, δε διαθέτει ντε και καλά μαλλί κομμωτηρίου, αλλά είναι πάντα περιποιημένη ακόμα και μέσα στην απλότητά της.
Σημασία έχει ο αέρας που αποπνέει, η εκ των έσω αυτοπεποίθηση και η κινησιολογία που πάντα θα παραπέμπει σε μια κυρία. Κοινώς, έχει να κάνει με το στήσιμο της, τον τρόπο που περπατά, πίνει το ποτό, κρατάει το τσιγάρο, που μιλάει, που πιάνει ή τινάζει τα μαλλιά της. Δε μιλάει ρε παιδί μου σαν νταλικέρης, δε βάφεται σαν κλόουν, δεν παστώνεται στο άρωμα (αν και πάντα φοράει), και είτε τη δεις να τρώει φιλέτο σολομού, είτε σουβλάκι, το στιλ θα παραμείνει στιλ.
Θα τη βρεις νηφάλια να σχολιάζει ταινίες από τις Νύχτες Πρεμιέρας, αλλά θα τη δεις και μεθυσμένη με τα τακούνια στο χέρι να ψάχνει τα κλειδιά του αυτοκινήτου. Ό,τι και να κάνει, διαθέτει μια αριστοκρατική χροιά, η οποία μπορεί να φαντάζει «δήθεν» και υπεροπτική σε πρώτο χρόνο, αλλά αποτελεί τη βάση της γοητείας της. Με λίγα λόγια, είναι γυναίκα με αρχή, μέση και τέλος.
Πώς αντιδρούν τα αγόρια πάσης ηλικίας στη θέα της; Με τη γλώσσα να προεξέχει και την κάτω γνάθο σε ελαφρά πτώση(για αρχή). Γιατί δύσκολα ο μέσος άντρας θα μπορέσει να της αντισταθεί, είτε φοράει κουστούμι, είτε έχει ράστα τα μαλλιά, είτε ακούει Νότη δυνατά. Ίσως να μη φαίνεται πολλές φορές, αλλά ουδείς προσπέρασε ελαφρά τη καρδία ένα καλοφορεμένο ταγέρ από μια γενικότερα στιλάτη παρουσία.
Απόλυτα λογικό, μιας και κάθε αρσενικό σχίζει τα καλτσόν του (τρόπος του λέγειν) για να βρεθεί δίπλα σε μια πραγματική γυναίκα (γιατί τέτοια είναι).
Καλά τα κοριτσάκια της διπλανής πόρτας, οι εν δυνάμει χίπισσες και οι σοροπιασμένες Κάντυ Κάντυ, αλλά άπαξ και θες να ανέβεις επίπεδο, θα προσπαθήσεις να αναπνεύσεις λίγο από τον αέρα που διαθέτει το εν λόγω θηλυκό. 





Άλλωστε, όλοι οι άντρες ψάχνουν μια σύντροφο με προσωπικότητα (αρκεί να μην υπερέχει της δική τους, αλλά αυτό είναι μια άλλη, μεγάλη, κουβέντα). Ωστόσο κομπλάρουν, τους φαίνεται απρόσιτη και ψυχρή ή σνομπ.
Η αλήθεια βέβαια είναι πως φοβούνται να κάνουν την πρώτη κίνηση, καθώς τρέμουν την απόρριψη μπροστά στο δέος μιας τέτοιας ύπαρξης. Και όχι, η φινετσάτη γυναίκα δεν περιμένει να της απαγγείλεις Καβάφη, ούτε αξιώνει να διαθέτεις κότερο για να την πας βόλτα.
Θέλει όμως να έχεις και εσύ ένα στιλ, να είσαι περιποιημένος, ίσως και μπον βιβέρ (με την ευρύτερη έννοια), ώστε να μπορείς να την κυκλοφορήσεις, αλλά συνάμα να έχεις και τον ανάλογο πνευματικό κόσμο και σιγουρότατα να ξέρεις πού πατάς και πού βρίσκεσαι. Θα μπεις μάλιστα στη διαδικασία να κοιτάξεις πολλάκις τον εαυτό σου στον καθρέφτη και να προσαρμοστείς, προκειμένου να αυξήσεις τις πιθανότητες να σε κοιτάξει.
Κακά τα ψέματα, η τύπισσα μπορεί να μην είναι πυρηνική φυσικός, αλλά για να χτίσει αυτό που τόσο σε εξιτάρει, χρειάστηκε μεγάλη υπομονή. Το στιλ, ο αέρας, ο τύπος και η φινέτσα δεν έρχονται ουρανοκατέβατα.
Το συγκεκριμένο είδος γυναίκας βέβαια, θέτει συχνά υψηλά στάνταρ και για αυτό ενίοτε θα χαρακτηριστεί από μέρος του αντρικού πληθυσμού ως «ψώνιο», ενώ ο θηλυκός περίγυρός της μορφάζει όταν τη βλέπει. Οι μεν όπως είπαμε δεν έχουν τα κάκαλα να την πλησιάσουν, οι δε νιώθουν μειονεκτικά απέναντί της. Είναι αυτό μωρέ που δε μπορείς να έχεις, ή να φτάσεις… Καθημερινές ζηλοτυπίες, που τα φίνα γκομενάκια προσπερνούν με χαρακτηριστική άνεση.

via

Μη μιλάς, άκου!




Διακόπτουμε, διαφωνούμε, αγανακτούμε, χειρονομούμε, δεν ακούμε. Και όλα αυτά ανάμεσα στις ανθρώπινες κατά τ’ άλλα σχέσεις μας. Μια κουβέντα αρκεί για να ταράξει τον ρου μιας ομαλής συζήτησης και να κάνει τις λέξεις «γυαλιά καρφιά».
Είμαστε άνθρωποι και σαν τέτοιοι νιώθουμε την αέναη υποχρέωση να υπερασπιστούμε το τομάρι μας πάση θυσία. Κάθε φορά που βιώνουμε την αίσθηση μιας επικείμενης υποβίβασης ερχόμενοι αντιμέτωποι με λόγια που δεν κατανοούμε, με λόγια που ίσως δεν δυνόμαστε να αντιμετωπίσουμε, μεταλλασσόμαστε ακαριαία σε τέρατα δίχως κρίση, ξεστομίζοντας μια αράδα φανφάρες άνευ ουσίας και περιεχομένου.
Νοιώθουμε την απειλή της σιωπής να πλησιάζει, βιώνοντας παράλληλα εκείνη τη μεγάλη ηττοπάθεια όταν πράγματι δεν έχουμε κάτι να πούμε, πράγμα που μας αφοπλίζει και την ίδια στιγμή ενεργοποιεί όλες τις άμυνες για να εκτελέσουμε μια λεκτική αντεπίθεση.
Γιατί όποιος δεν έχει κάτι να πει είναι χαζός. Γιατί έχουμε υιοθετήσει καθολικά την παιδική και αθώα, μα ταυτόχρονα σαφώς αφελή άποψη του «ο τελευταίος που θα μιλήσει, θα χτυπήσει, θα φτύσει έχει δίκιο». Η επιμονή και η υπομονή του για το «τελευταίο χτύπημα» τον καθιστά νικητή.
Ερχόμαστε έτσι αντιμέτωποι με το αίσθημα του «υποδεέστερου» το οποίο αν δεν καταφέρουμε να κατατροπώσουμε αστραπιαία, ίσως τελικά να αποβεί μοιραίο. Ίσως να στοιχίσει την κατάρρευση ολόκληρου του καλοχτισμένου «ίματζ» μας και μας  οδηγήσει με εξωφρενικές ταχύτητες στη λίστα των «ανόητων, μαλθακών, παθητικών ακροατών».  Και αυτό ακριβώς είναι που μας εξοργίζει ή ίσως μας τρομάζει.
«Μίλα! Μη σε περάσουν για χαζό!», «μίλα, όρθιος κοιμάσαι;», «καλά δεν έχεις τίποτα να πεις; Μίλα» Και πάλι «Μίλησέ μου, μίλα, μίλα…»
communication

Και να το μείζον πρόβλημα της διαλυμένης επικοινωνίας. Οι άνθρωποι μιλούμε για να μιλήσουμε, όχι γιατί πράγματι έχουμε κάτι να πούμε. Αν η ομιλία μοιάζει αυτοσκοπός τότε είμαστε καταδικασμένοι να βιώνουμε σε ολόκληρη τη ζωή μας συζητήσεις δίχως ομιλητές και ακροατές, επικοινωνία δίχως πομπούς και δέκτες. Είμαστε καταδικασμένοι να ανταλλάσσουμε κούφιες λέξεις ανάμεσα σε ξύλινους διαλόγους, πράγμα που μόνο υγιές δε φαντάζει.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η επικοινωνία των νηπίων. Τα νήπια, μέχρι και τη στιγμή που θα αρχίσουν να συνάπτουν ουσιαστικές σχέσεις με τον περίγυρο, πέρα από τα όρια του στενού οικογενειακού τους κύκλου, χαρακτηρίζονται από μια έντονη τάση εσωτερικού μονολόγου-διαλόγου. Με άλλα λόγια… μιλούν μόνα τους. Μέσα στα πλαίσια της «συζήτησης» αυτής τα παιδιά τείνουν να συμφωνούν με… τον εαυτό τους.
Αυτό συμβαίνει γιατί, μολονότι τα ίδια έχουν αντιληφθεί σαφώς την ύπαρξη άλλων παιδιών ή ενήλικων στο χώρο, αδυνατούν ωστόσο να τους κατανοήσουν ως υπάρξεις με νόηση που είναι ικανές να συνδιαλεχθούν με εκείνα. Ή απλούστερα, αδιαφορούν για όλες τις παράλληλες συζητήσεις που πραγματοποιούνται γύρω τους όσο τα ίδια μιλούν με τον υπέροχο εαυτό τους. Απλώς, δεν ακούν! Γιατί συμβαίνει αυτό; Γιατί τα νήπια είναι τρομερά εγωπαθείς υπάρξεις! Τόσο απλά!
communicate effectively

Κι αναρωτιέμαι τώρα αν ποτέ απαλλασσόμαστε πραγματικά από τις τεράστιες αυτές εγωκεντρικές φρονήσεις. Αμφιβάλλω. Ειδάλλως οι βωμολοχίες, οι χειρονομίες, ακόμα και οι σωματικές επιθέσεις εν μέσω φιλικών, ερωτικών και άλλων ειδών διαλόγων θα  ΄ταν περίσσιες. Εάν πραγματικά οι άνθρωποι ακούγαμε με σεβασμό και αξιοπρέπεια, εάν πραγματικά επιλέγαμε να σωπάσουμε τη στιγμή που ουσιαστικά δεν έχουμε κάτι να πούμε, τότε μάλλον θα είχαμε πετύχει βασικές προόδους σε χρήσιμους τομείς της ζωής μας.
Δυστυχώς όμως, ακούμε για να απαντήσουμε κι όχι για να κατανοήσουμε. Εκεί ακριβώς έγκειται και το μεγάλο πρόβλημα της δυσλειτουργικής επικοινωνίας μας. Δεν κατανοούμε επειδή δεν ακούμε!
Γι’ αυτό την επόμενη φορά που θα λάβεις μέρος σε μια συζήτηση, επέλεξε να είσαι εσύ ο ακροατής. Δώσε χώρο στον συνομιλητή σου να αναπνεύσει. Κάποιες φορές πραγματικά δε χρειάζεται να αλλάξεις τη γνώμη κανενός. Συγκρατήσου! Μην εξάπτεσαι με μιας. Μην τον αποπαίρνεις. Μη διαφωνείς. Μην ξεφυσάς και τελικά…μη μιλάς! Άκου!

15 σοφές φράσεις για να κυνηγήσεις τα όνειρά σου αντί για το χρήμα




Γιατί όσα αξίζουν στη ζωή δεν μετριούνται σε ευρώ…



Αν υπάρχει κάτι το οποίο αξίζει να «κρατήσουμε» από όλες αυτές τις φουρτουνιασμένες μέρες που ζούμε από όταν η Ελλάδα πρωτομπήκε στην κρίση είναι αυτό: όσα πραγματικά αξίζουν στη ζωή δεν μετριούνται σε ευρώ. Άλλοτε αυτή η συνειδητοποίηση έρχεται γλυκά, φωτίζοντας τις μέρες και τις νύχτες μας σαν φάρος, όπως όταν χωνόμαστε στην αγκαλιά του αγαπημένου μας ή όταν ένα μόνο βλέμμα με την κολλητή μας αρκεί για να ξεκινήσουμε για την παραλία κι ας είναι 2 η ώρα το πρωί.

Άλλες φορές όμως το μαθαίνουμε με το δύσκολο τρόπο, χάνοντας πράγματα που θεωρούσαμε δεδομένα ή που είχαμε παλέψει σκληρά για να τα κατακτήσουμε. Ειδικά γι’ αυτές τις τελευταίες φορές, που οι καταστάσεις σε κάνουν να μην πιστεύεις ούτε καν στον ίδιο σου τον εαυτό, διάβασε 15 σοφές φράσεις που θα σου θυμίζουν πάντα τι έχει σημασία αληθινά: να μη σταματάς να ονειρεύεσαι και να πιστεύεις πως μικρά θαύματα συμβαίνουν κάθε μέρα.  

1.       «Όταν ήμουν 5 χρονών, η μητέρα μου μου έλεγε πάντα ότι η ευτυχία είναι το κλειδί της ζωής. Σαν πήγα σχολείο, με ρώτησαν τι ήθελα να γίνω όταν μεγαλώσω. Έγραψα “ευτυχισμένος”. Μου είπαν ότι δεν καταλάβαινα την εργασία και τους είπα ότι δεν καταλάβαιναν τη ζωή». John Lennon

2.       «Δεν μου λέει τίποτα το να είσαι ο πλουσιότερος άνθρωπος στο νεκροταφείο. Το να πηγαίνεις όμως για ύπνο το βράδυ ξέροντας ότι έχεις κάνει κάτι θαυμάσιο, αυτό έχει σημασία για μένα». Steve Jobs

3.       «Όποιος δεν έκανε ποτέ λάθος δεν έχει δοκιμάσει ποτέ κάτι καινούριο». Albert Einstein

4.       «Επιτυχία είναι να σ’ αρέσει ο εαυτός σου, να σ’ αρέσει αυτό που κάνεις και να σ’ αρέσει ο τρόπος που το κάνεις». Maya Angelou




5.       «Οι μάχες που έχουν σημασία δεν είναι εκείνες για τα χρυσά μετάλλια. Είναι οι εσωτερικές μάχες. Οι αόρατες, οι αναπόφευκτες μάχες που δίνουμε όλοι μέσα μας». Jesse Owens

6.       «Πρέπει να αποτύχεις για να επιτύχεις, γιατί όσοι δεν απέτυχαν είναι όσοι ποτέ δε ρίσκαραν». Charles Bukowski

7.       «Αγαπάω εκείνους που αγαπούν τη ζωή… Που στύβουν το λίγο και βγάζουν το πολύ για τους εαυτούς τους και για όσους αγαπούν. Και δεν κουράζονται να αναζητούν την ομορφιά στην κάθε μέρα, στα χαμόγελα των ανθρώπων, στα χάδια των ζώων, σε μια ασπρόμαυρη φωτογραφία, σε μια πολύχρωμη μπουγάδα». Οδυσσέας Ελύτης

8.       «Να είσαι ο εαυτός σου, όλοι οι άλλοι ρόλοι είναι πιασμένοι». Oscar Wilde




9.       «Ήμουν έτοιμη να πέσω στα κύματα, όταν πέρασε ξαφνικά ένα θαλασσοπούλι και μου ψιθύρισε: “Έι ψιτ... εσένα μιλάω. Μου παράγγειλε η ζωή να σου δώσω ένα φιλί”». Αλκυόνη Παπαδάκη

10.   «Το χρήμα είναι αριθμοί και οι αριθμοί δεν τελειώνουν ποτέ. Αν αυτό που σου λείπει για να είσαι ευτυχισμένος είναι το χρήμα, η αναζήτησή σου για την ευτυχία δεν θα τελειώσει ποτέ». Bob Marley

11.   «Αν δεν σου αρέσει κάτι, άλλαξέ το. Αν δεν μπορείς να το αλλάξεις, άλλαξε τον τρόπο που το αντιμετωπίζεις. Μην παραπονιέσαι». Maya Angelou

12.   «Είκοσι χρόνια από τώρα θα είσαι πιο απογοητευμένος για τα πράγματα που δεν έκανες παρά για τα πράγματα που έκανες. Γι’ αυτό, λύσε τους κάβους. Σάλπαρε μακριά από το σίγουρο λιμάνι. Εξερεύνησε, ονειρέψου, ανακάλυψε». Mark Twain




13.   «Υπάρχουν δύο μόνο τρόποι να ζήσεις τη ζωή σου. Ο ένας είναι σαν τίποτα να μην είναι θαύμα. Ο άλλος είναι σαν όλα να είναι ένα θαύμα». Albert Einstein

14.   «Πάρα πολλοί άνθρωποι ξοδεύουν χρήματα  που δεν έχουν για να αγοράσουν πράγματα που δεν θέλουν, για να εντυπωσιάσουν ανθρώπους που δεν χωνεύουν». Will Rogers

15.   «Στη ζωή μας πολλές φορές χρειάζεται να κάνουμε νέα άλματα και αναζητήσεις που ξεκινάνε πάντα με το πρώτο μικρό βήμα... Πρέπει να επιλέξουμε αν θα αναλωνόμαστε στα ίδια και στα ίδια ή εάν θα ξανανοιχτούμε σε νέα ταξίδια. Η επιλογή είναι δική μας, όπως άλλωστε η απόφαση και το ταξίδι. Τα φτερά μας λοιπόν, είναι για να πετάμε και όχι για να φαντάζουν όμορφα πάνω μας… Ας τα ξεδιπλώσουμε και ας επιχειρήσουμε το ταξίδι». Jorge Bucay


Έφυγα, πριν γίνω δεδομένο






«Έφυγες τη στιγμή που σου 'χα αφεθεί, που είχα αφεθεί..» τραγουδάει η Γαλάνη κι εγώ οδηγώ στο πουθενά.

Δεν έχω προορισμό, δεν ξέρω σε ποιο σημείο βρίσκομαι.



Λίγο πριν ήμουνα στα χέρια σου. Λίγο πριν ένιωθα κάθε κύτταρό μου ζωντανό και την ζωή του την έδινες εσύ.

Εσύ που μπήκες και σάρωσες το μέσα μου. Εσύ που ήρθες απρόσκλητη και έπεσες πάνω μου σε μετωπική με κομμένα φρένα. Κι εγώ αντιστάθηκα. Σου είπα όχι, σου έφερα χίλιους λόγους να μην κι εσύ επέμενες. Το timing είναι η δικαιολογία των δειλών μου έλεγες κι εγώ έκλεινα τα μάτια κι έψαχνα κάθε ικμάδα δύναμης για να κρατήσω το όχι μου. Τη δύναμη να μείνω αμετακίνητος στην θέση μου.

Στην ασφάλεια της στιγμής μου.

Εγώ σου κραύγαζα λέξεις κι εσύ μου ψιθύριζες έρωτες. Εγώ σου άρθρωνα φράσεις κι εσύ μου έκλεινες το στόμα με φιλιά. Όχι εκείνα τα ξενέρωτα, ούτε καν τα λογοτεχνικά τα ευγενικά, εκείνα τα άλλα, εκείνα που χάνεσαι μέσα τους και θυμίζουν μικρό πόλεμο επιβίωσης.

Εκείνα που αντί να σε αφήσουν ξύπνια σου δίνουν την δύναμη της επικράτησης. Κι όταν η ματαιότητα της αντίστασης ήταν ορατή και για στους δυο μας, με κράτησες από το χέρι και μου είπες το πιο μεγάλο ψέμα.

«Μαζί»

Και πάνω σε αυτό το «μαζί» χορέψαμε χορούς ερωτικούς νύχτες ολόκληρες. Νύχτες αξημέρωτες σε ιδρωμένα σεντόνια και τσαλακωμένα μαξιλάρια. Νύχτες που περάσανε με κλειστά κινητά για να μην παρεμβάλει κανείς μέσα στην στιγμή μας. Νύχτες που το μόνο που είχε σημασία ήταν το πόσο γρήγορα θα φτάναμε ο ένας τον άλλο στα όρια του. Τα μάτια έκαναν δηλώσεις και το κορμί έδινε τις εντολές.

Αν δεν με άγγιζες δεν υπήρχα κι αν δε σε ένιωθα, δεν ανέπνεα. Ζητούσα την αγκαλιά σου κι οι ώρες χωρίς εσένα υπήρχαν μόνο για να μετράω το χρόνο να κλείσω την πόρτα πίσω μας.

Μέχρι εκείνη τη στιγμή, μέχρι εκείνο το φιλί, μέχρι εκείνο τον έρωτα.

Το ένιωσα από το πρώτο άγγιγμα. Ήταν καυτό, διαφορετικό και το φιλί σου δεν με διεκδικούσε, δεν προσπαθούσε να μου επιβληθεί. Ήξερες πως με έχεις, πως με έχεις κερδίσει. Ήμουν πια κεκτημένο σου. Κάθε άγγιγμά σου έμοιαζε σα να προσπαθούσες να μου αφήσεις σημάδια.

Όχι, δεν το προσπαθούσες, αυτό έκανες.

Μου άφηνες σημάδια πάνω μου σαν να χαρτογραφούσες την ιδιοκτησία σου. Χαμηλά στο λαιμό μου, γύρω από το στήθος μου, κοντά στον αφαλό, μικρές μελανιές απόρροια των χαδιών σου, αποστάλαγμα των φιλιών σου.

Κι όταν ήρθε η κορύφωση, εκείνο το δευτερόλεπτο που όλα είναι τόσο έντονα που γίνονται εκτυφλωτικά είδα στα μάτια σου το τέλος. Κουλουριάστηκα πάνω σου κι άρχισαμε να μπλέκουμε τα δάχτυλά μας. Σα να κάναμε επίκληση στους θεούς του έρωτα και του θανάτου να μας ενώσουν εκείνη τη στιγμή. Να μην μας αφήσουν άλλο να βασανιζόμαστε σε δυο σώματα.

Να μην υπάρξει η επόμενη στιγμή.

Μου ψιθύριζες λέξεις ξανά. Λέξεις που δεν είχαν νόημα. Δεν σε ακούω. Προσπαθώ να φυλακίσω την αίσθησή σου, να αιχμαλωτίσω την ανατριχίλα μου όταν με αγγίζεις, το χάδι σου, την μυρωδιά μου πάνω σου. Κλείνεις τα μάτια κι αποκοιμιέσαι, προσποιούμαι κι εγώ πως κοιμάμαι μέχρι το σώμα σου να χαλαρώσει.

Κι όταν αφήνεσαι πια, σε κοιτάζω να χαμογελάς αμέριμνη σαν πολεμίστρια που κατέκτησε την μάχη και σήμερα.

Σου δίνω ένα φιλί απαλό ίσα ίσα να μην σε ξυπνήσει, φοράω το φούτερ σου, το λάφυρό μου και φεύγω. Δεν ξέρω πού πάω μακριά σου. Πονάω ήδη μέσα μου από το κενό της αγκαλιάς σου. Τα χείλια μου σαν να μαράθηκαν και τσούζουν. Πατάω γκάζι στο πουθενά και αγνοώ την οθόνη του κινητού που αναβοσβήνει με το όνομά σου.

Έγινα κεκτημένο σου κι έφυγα, πριν γίνω δεδομένο. «Τώρα η νύχτα μετράει την αντοχή μου, δεν είσαι εδώ..»
via

Η ολοκλήρωση δεν είναι για όλους



Είχα αντιληφθεί ότι, αργά ή γρήγορα, το ξεδίπλωμά τους σταματούσε από βίαιες αντιστάσεις, επιθέσεις και μιαν εσωτερική ανικανότητα για καθαρή Συνειδητότητα ή επιστημονική παρατήρηση. Αρχικά, πίστευα ότι αυτό δεν ήταν παρά μια φάση που αργά ή γρήγορα θα έδινε τη θέση της σε κάτι βαθύτερο και εποικοδομητικό. Αλλά, ύστερα από προσεχτική παρατήρηση των φίλων μου για δέκα ολόκληρα χρόνια, ίσως και περισσότερα, άρχισα να αντιλαμβάνομαιότι δεν προορίζονταν για ολοκλήρωση και ανάπτυξη της Συνειδητότητας. Εκείνο που είχαν κοινό ανάμεσά τους ήταν η έλλειψη της νοητικής ή μάλλον της διανοητικής πόλωσης κι αυτό ήταν η αιτία που τα Εγώ τους δεν ήταν ώριμα, αλλά νεφελώδη, ρευστά και βουτηγμένα σε μια θάλασσα ασυνειδητότητας. Κατά κάποιο τρόπο, το πρώτο τους και άμεσο έργο ήταν να σχηματίσουν ένα συμπαγές, διανοητικό Εγώ και μετά να κάνουν κάτι για να προχωρήσουν πέρα απ’αυτό. Σχεδόν σε όλους τους, οι αρνητικές, επιθετικές δυνάμεις ήταν πολύ πιο ισχυρές από τις θετικές.


Αυτό με δίδαξε ότι η ολοκλήρωση δεν είναι για όλους.

 Είναι ένα έργο μόνο για όσους έχουν την πανίσχυρη, τυρρανική τάση να καταπιαστούν με το εγώ τους παρ’όλες τις εσωτερικές και εξωτερικές αντιστάσεις κι όχι για χλιαρούς ανθρώπους που οι δυνάμεις τους είναι διχασμένες ανάμεσα στην επιθυμία για ολοκλήρωση και στην άρνηση της ολοκλήρωσης. Οι δυνάμεις που τείνουν προς την ολοκλήρωση πρέπει να είναι δυνατότερες από τις αντίθετες δυνάμεις τους, διαφορετικά ποτέ δεν θα γίνει η ολοκλήρωση. Είναι αρκετά δύσκολη ακόμα και για κείνους που ολόκληρη η ζωή τους τείνει ολοφάνερα προς αυτήν. Είναι ένα δύσκολο έργο. Και έτσι, άρχισα να αντιλαμβάνομαι ότι η παλιά μου επιθυμία να βγάλω τους ανθρώπους από την ασυνειδητότητα δεν ήταν ούτε ρεαλιστική, ούτε πρακτική. Η πραγματικότητα δεν συμφωνούσε με την εσωτερική τάση που είχα να βοηθήσω όλα τα ανθρώπινα όντα. Είδα ότι υπήρχαν ορισμένοι νόμοι που δεν λογάριαζαν καθόλου τις μη ρεαλιστικές τάσεις μου για εκτεταμένη «βοήθεια».


Η τεράστια πλειονότητα των ανθρώπων ζει σε απόλυτη αδράνεια και είναι ευχαριστημένη με τον τρόπο της ζωής της. Γιατί να τους ξυπνήσει κανείς πρόωρα; Δεν είναι έτοιμοι για Συνειδητότητα και θα ήταν ανόητο να διαταράξει κανείς τη ζωή τους. Υπάρχει, όμως, και μια μικρή μειονότητα που είναι ανήσυχη αλλά αποφασισμένη να ασχοληθεί με την ανησυχία της και να ανακαλύψει την αιτία της. Αυτοί οι άνθρωποι είναι ικανοί να καταπιαστούν με τον εσωτερικό μηχανισμό τους. Αυτοί οι άνθρωποι είναι από φυσικού τους προορισμένοι για ολοκλήρωση και για Συνειδητότητα. Μερικοί από τους φίλους μου είχαν συμβολικές εμπειρίες κατά καιρούς, ή μεταφυσικούς οραματισμούς, αλλά δεν ήταν σε θέση να τους αφομοιώσουν λογικά, συνειδητά, να βγάλουν το κρυφό τους νόημα και να το κάνουν καθημερινή πραγματικότητα. Απλώς είχαν μια παθητική εμπειρία αυτών των πραγμάτων που δεν μπόρεσαν να αφομοιώσουν και η καθημερινή τους ζωή δεν άλλαξε καθόλου. Το πρόβλημά μου ήταν πώς να ξυπνήσω μέσα τους την ικανότητα για αφομοίωση και επειδή τίποτα τέτοιο δεν ξυπνούσε, συχνά είχα αναρωτηθεί αν αυτή την ικανότητα την είχαν όλοι οι άνθρωποι ή όχι. Πολύ πιθανόν να λείπει από τους περισσότερους ανθρώπους».

Καθώς μπήκα βαθύτερα σ’αυτό το θέμα, ανακάλυψα τα παρακάτω:

«Σχεδόν σε όλους τους φίλους μου υπάρχει κάτι το διεστραμμένο στην ίδια τους τη φύση. Αυτό το κάτι είναι μια αίσθηση αδυναμίας και κατωτερότητας που το κάνει απίστευτα δύσκολο γι’αυτούς να υποστούν την παραμικρή σμίκρυνση. Η φυσική τους τάση είναι να ξεπεράσουν τους άλλους, να τους ταπεινώσουν και να υψωθούν πάνω απ’όλους. Στην ουσία, το πρόβλημά τους δεν είναι υπαρξιακό, πνευματικό, που να οδηγεί στην εκμηδένιση του εγωκεντρισμού τους, αλλά ένα πρόβλημα κατωτερότητας που τους σπρώχνει να ασχοληθούν με «πνευματικά» πράγματα για να κερδίσουν ανωτερότητα. Γι’αυτό είναι τόσο απρόθυμοι να ομολογήσουν στον εαυτό τους και στους άλλους κάθε τι που μειώνει τον εγωισμό τους. Γι’αυτό νιώθουν την ανάγκη να υιοθετούν ψεύτικα, διπλωματικά τεχνάσματα που θα τους δείξουν διαφορετικούς απ’ό,τι είναι, που θα τους παρουσιάσουν σαν αλάθητα όντα. Αυτές οι προσπάθειες γίνονται μόνο από όσους πιστεύουν στη νίκη του εαυτού τους επάνω σε άλλους και δεν έχουν καμιά φιλοδοξία να καταστρέψουν την άσχημη πλευρά τους. Ίσως αυτό να είναι εκείνο που νιώθω σαν βασική ασυμφωνία ανάμεσά μας. Όλοι τους θέλουν να φθάσουν σε πνευματικά ύψη κουβαλώντας μαζί τους και τον μεγενθυμένο τους εγωισμό. Η αναζήτησή τους δεν είναι παρά ένας αγώνας για να δοξάσουν τον εγωισμό τους και να του προσφέρουν πνευματικές δυνάμεις.


Οι άνθρωποι που έχουν για προορισμό να αναζητήσουν το πνεύμα και να καταστρέψουν τον εγωισμό τους είναι σοβαροί, στοχαστικοί, δε χαρίζονται στον εαυτό τους και κάθε θρίαμβό τους τον βλέπουν σαν κάτι το ανεπιθύμητο, σαν ένα κακό σάρκωμα, σαν κάτι που, αργά ή γρήγορα, πρέπει να διαλυθεί. Χαίρονται όταν η αίσθηση του εγώ τους μικραίνει. Ένα ώριμο εγώ νιώθει ότι δεν επιθυμεί πια να κάνει κάτι για να ενισχυθεί, γιατί έχει φθάσει ένα σημείο ωριμότητας που ξεπερνά πολύ τον μέσο όρο. Μια τέτοια ωριμότητα αποτελεί και το ξεπέρασμα του γιατί δεν μπορεί να μείνει ικανοποιημένο με τον εαυτό του, είναι πολύ ώριμο για να ανεχτεί την εγωκεντρική κατάσταση, δεν μπορεί πια να αυξηθεί περισσότερο. Γι’αυτό, αρχίζει να νιώθει ανικανοποίητο και ανήσυχο και ζητάει να ξεπεράσει τον εαυτό του για να δώσει θέση σε μια νέα κατάσταση. Αλλά αυτό συμβαίνει στα πολύ ώριμα εγώ. Αν ένα εγώ νιώθει κατώτερο και αγωνίζεται για επιβολή και ανωτερότητα, τότε αυτό το εγώ δεν είναι ώριμο και η φυσική του τάση είναι να αναπτυχθεί, να ενισχυθεί, ώσπου να φτάσει σ’ένα σημείο ωριμότητας. Πάντα ένιωθα ότι κάτι έλειπε από τους φίλους μου. Τους έλειπε η διανόηση, η σαφήνεια και η συνοχή που ζητούσαν να βρουν σε μένα. Μου φαίνεται ότι το εγώ ωριμάζει μόνο με τη νοητική λειτουργία». 

Σοφία Άντζακα- Απο τον εγωκεντρισμό στην καθαρή συνειδητότητα


1η φωτογραφία : Steve Kenny - lantern
2η φωτογραφία : John Jude Palencar - Become Human
via

Σωματικές συγκρίσεις και έλλειψη αυτοεκτίμησης




Ως ενήλικες διαμορφώνουμε μία σφαιρική άποψη για την αξία μας ως άτομα, πέραν των αυτοπεριγραφών και των αξιολογήσεων μας σε διάφορους τομείς της ζωής μας. Αυτή, λοιπόν, η άποψη είναι η αυτοεκτίμησή μας, σύμφωνα με τον Williams James (1890-1963). Η αυτοεκτίμησή μας σχηματίζεται αναφορικά με το τι σκέφτονται οι άλλοι για εμάς (Cooley, 1902) και για αυτό τον λόγο είναι ευάλωτη και πολλές φορές δεν αντιστοιχεί στην πραγματικότητα. Μία εσφαλμένη άποψη που μπορεί να έχουν οι άλλοι για εμάς ή να νομίζουμε εμείς λανθασμένα ότι την έχουν οι άλλοι για εμάς, μπορεί να έχει σημαντικές συνέπειες στην αυτοεκτίμησή μας. Μία χαμηλή αυτοεκτίμηση συνεπάγεται μία συμπεριφορά είτε παρακίνησης να αλλάξουμε την κατάσταση που προκαλεί τα αρνητικά συναισθήματα είτε μία ακραία συμπεριφορά απόσυρσης.
Η εξωτερική εμφάνιση αποτελεί ένα σημαντικό κομμάτι της αυτοεκτίμησης του ανθρώπου, κυρίως του δυτικού πολιτισμού. Η εικόνα του σώματος αποτελεί κύριο θέμα συζήτησης και απασχόλησης μεταξύ των γυναικών κυρίως, χωρίς όμως να αφήνει αδιάφορο και το ανδρικό φύλο πλέον. Όμως, αντί η έμφαση να δίνεται στην εικόνα ενός υγιούς σώματος αντίστοιχο του σωματότυπού του, το ενδιαφέρον αφορά την εικόνα ενός όμορφου σώματος σύμφωνα με τα παρόντα πρότυπα ομορφιάς.
Χαρακτηριστικό είναι ότι κατά τη δεκαετία του 1990 το πρότυπο σώματος ήταν το πολύ αδύνατο, σκελετωμένο, χλωμό κορμί, που έμοιαζε με ασθενικό. Το λεγόμενο «Heroin Chic», το οποίο οδήγησε πολλά μοντέλα και κατ’ επέκταση πολλά κορίτσια στην εφηβεία σε νευρική ανορεξία για να μπορέσουν να αποκτήσουν το “ιδανικό σώμα”. Το σημερινό πρότυπο ομορφιάς υποστηρίζει ένα συγκεκριμένο σωματότυπο όπου κυριαρχούν οι έντονοι και γυμνασμένοι γλουτοί, το πλούσιο μπούστο και η επίπεδη κοιλιά. Πρόκειται για πολύ συγκεκριμένο σωματότυπο, το οποίο δεν είναι εφικτό να τον έχουν όλες οι γυναίκες και στην προσπάθειά τους καταφεύγουν σε χειρουργικές επεμβάσεις.
Είναι σημαντικό να αντιληφθούμε και να συνειδητοποιήσουμε πως το να μπαίνουμε σε μία διαδικασία να συγκρίνουμε το σώμα μας με το πρότυπο σώματος που προβάλλουν τα ΜΜΕ και είναι αποδεκτό από τον γενικό πληθυσμό, θέτουμε σε κίνδυνο τη σωματική και ψυχολογική μας ακεραιότητα. Σωματικές συγκρίσεις και έλλειψη αυτοεκτίμησηςΚαθώς, εάν ο σωματότυπος μας δεν συμβαδίζει με τον επιθυμητό, τότε το μόνο που βλέπουμε σε εμάς είναι ψεγάδια. Τα ψεγάδια αυτά μας κάνουν να νιώθουμε άσχημα με τον εαυτό μας, να ντρεπόμαστε και να νιώθουμε μειονεκτικά μπροστά στους άλλους, με αποτέλεσμα να πλήγεται όχι μόνο η αυτοπεποίθησή μας αλλά και η αυτοεκτίμησή μας. Και τότε εισερχόμαστε σε έναν φαύλο κύκλο όπου η “πληγωμένη” μας αυτοεκτίμηση μας εμποδίζει από το να κινητοποιηθούμε σωστά και ταυτόχρονα ανατροφοδοτείται συνεχώς από την κακή εικόνα που έχουμε για το σώμα μας.
Πράγματι, η  απόκτηση περιττού βάρους αποτελεί πραγματικό πρόβλημα, το οποίο μπορεί να υποτροπιάζει εφόρου ζωής και συνοδεύεται από σημαντικό κοινωνικό στίγμα και κοινωνική απόρριψη. Εκτός από τα οργανικά, γενετικά και ορμονικά αίτια που έχουν αποδώσει στην παχυσαρκία, η τελευταία συνδέεται στενά με την αρνητική εικόνα του εαυτού και τη χαμηλή αυτοεκτίμηση. Πρόκειται, όπως προαναφέρθηκε παραπάνω, για έναν φαύλο κύκλο που δυστυχώς γίνεται όλο και πιο έντονος, καθώς οι πάσχοντες έχουν την τάση να αυτο-στιγματίζονται και είτε αρχίζουν να ελαττώνουν τη δραστηριότητά τους είτε καταφεύγουν σε ακραίες συμπεριφορές αντιμετώπισής της.
Κοιτάζοντας αντίστροφα αυτόν τον φαύλο κύκλο, θα παρατηρήσουμε ότι και η χαμηλή αυτοεκτίμηση μας είναι αυτή που μπορεί να μας βάλει σε διαδικασία σύγκρισης και αυτο-ταπείνωσης. Διότι η ανάγκη για αυτοεκτίμηση είναι αποτέλεσμα μάθησης και προέρχεται από την αλληλεπίδραση προσωπικών μας εμπειριών και ικανοποίησης ή απογοήτευσης της ανάγκης μας για θετική αποδοχή. Όταν η θετική αυτοεκτίμηση στηρίζεται στις αξιολογήσεις των άλλων, τότε μπορεί να υπάρξει αντίφαση μεταξύ των αναγκών του οργανισμού μας και της ανάγκης του εαυτού για θετική εκτίμηση με αποτέλεσμα να διαστρεβλώνουμε τη σημασία των εμπειριών μας, ώστε να τις εναρμονίσουμε με την εικόνα του εαυτού μας. Όπου στην περίπτωση της εξωτερικής εικόνας μας τη συγκρίνουμε με αυτή που εγκρίνουν οι άλλοι, καθώς η έγκριση των άλλων θα καθορίσει την αξία μας.
Σωματικές συγκρίσεις και έλλειψη αυτοεκτίμησηςΓια αυτό τον λόγο είναι πολύ σημαντικό από την παιδική ηλικία να παίρνουμε τα κατάλληλα εφόδια από το περιβάλλον μας ώστε να χτίσουμε μια υγιή και δυνατή αυτοεκτίμηση όπου η αξία μας να μην καθορίζεται αποκλειστικά από την άποψη των άλλων (ή των πολλών). Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι οι έφηβοι είναι πιο επιρρεπείς στα πρότυπα ομορφιάς που τους παρουσιάζονται καθώς η αυτοεκτίμησή τους είναι πιο ευάλωτη.
Συμπερασματικά, λοιπόν, δεν θα πρέπει να σας απασχολεί εάν το σώμα σας αντιστοιχεί στα σημερινά πρότυπα ομορφιάς, διότι η ιστορία της ομορφιάς μας έχει αποδείξει ότι αυτό που σήμερα είναι “το ιδανικό”, αύριο θα εξελιχθεί σε κάτι εντελώς διαφορετικό. Για αυτό τον λόγο δεν θα πρέπει να αποτελεί παράγοντα καθορισμού της αυτο-αξίας σας. Το ενδιαφέρον σας θα πρέπει να εστιαστεί στο εάν τα παραπάνω κιλά που μπορεί να έχετε αποτελούν απειλή για την υγεία, τη μακροζωία και την ποιότητα ζωής σας.




via

Feature (Side)

Πρόσφατα

Random

*

Archives

© 2013 Point of view. All rights resevered. Designed by | point me