Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

AD (728x90)

  • 2793 Pine St

  • 1100 Broderick St

  • 868 Turk St

  • 420 Fell St

πότε υπάρχει συναισθηματική κακοποίηση σε μια σχέση;




Με την προσοχή της κοινωνίας να έχει στραφεί τον τελευταίο καιρό στο φαινόμενο της σωματικής και ενδοοικογενειακής βίας, η συναισθηματική κακοποίηση έχει μείνει στο περιθώριο. Αυτού του είδους η κακοποίηση προκαλεί εξίσου ψυχολογική βλάβη και μπορεί να καταστρέψει την ικανότητα δημιουργίας λειτουργικών σχέσεων.


Οι συμπεριφορές που συχνά χαρακτηρίζουν τη συναισθηματική κακοποίηση συμπεριλαμβάνουν:


1) Έλλειψη αμοιβαιότητας στη σχέση. Η αίσθηση ότι εσείς δίνετε συνεχώς ενώ οι άλλοι μόνο λαμβάνουν. Βέβαια αυτό δεν συμβαίνει μόνο επειδή θέλετε να τους κάνετε να αισθανθούν όμορφα αλλά επειδή προσπαθείτε να αποφύγετε να σας κάνουν να αισθανθείτε άσχημα.


2) Ο σύντροφός σας έχει την τάση να κάνει τα πάντα να φαίνονται δικό σας λάθος. Δεν μπορείτε να έχετε υποστήριξη ακόμα και σε θέματα που δεν αφορούν τη σχέση διότι αναζητεί λόγους για να σας κατηγορήσει.


3) Η αυτοεκτίμησή σας κλονίζεται συστηματικά. Εάν αμφιβάλλετε για τον εαυτό σας, βάζετε όλη την πίστη και την εμπιστοσύνη σας στο θύτη. Όταν συνειδητοποιήσετε γιατί αναρωτιέστε για τον εαυτό σας, είναι ενδεχομένως η ώρα να λάβετε μια άποψη από ένα έμπιστο άτομο. Ρωτήστε αν διακρίνει αλλαγές από τον καιρό που μπήκατε σε αυτή τη σχέση.


4) Είναι πολύ πιθανό ο θύτης να σας έχει απομονώσει. Κατ’αυτό τον τρόπο διατηρεί την δύναμή του. Ένας άλλος τρόπος να σας ελέγχει είναι η οικονομική εξάρτηση. Όταν φτάσετε στο σημείο να μην πλησιάζετε τον κόσμο επειδή δεν επιθυμείτε να μιλήσετε για τη σχέση σας, είναι ολοφάνερο πως υπάρχει συναισθηματική κακοποίηση.


5) Ασυνείδητα, χαρακτηρίζετε ασήμαντα τα περιστατικά και τον τρόπο που σας κάνει να αισθάνεστε. Όταν ο σύντροφός σας λέει κάτι υποτιμητικό, κάνει κάτι καταναγκαστικό ή ταπεινωτικό δημιουργείτε δικαιολογίες και το παρουσιάζετε ως δικό σας λάθος.


Η συναισθηματική κακοποίηση είναι το ίδιο καταστροφική με την σωματική. Προκαλεί ντροπή και απομόνωση και αναπαράγει αρνητικά συναισθήματα. Η καλύτερη αντιμετώπιση είναι το θύμα να αναγνωρίσει την κατάσταση να την αποδεχτεί και να αποφασίσει αν πρόκειται να επισκεφτεί έναν ψυχολόγο ώστε να αντιμετωπιστεί το ζήτημα του συντρόφου του ή να διακόψει αυτή τη σχέση.



 via

Η δύναμη της επιθυμίας






Ας υποθέσουμε ότι έχετε αυτό που πολλοί αποκαλούν μια «φυσι­ολογική» ζωή. Τρώτε, πίνετε, κοιμάστε, πηγαίνετε στη δουλειά σας, συναντάτε κόσμο, έχετε χόμπι και περιστασιακά φεύγετε για διακοπές. Μπορεί να είναι μια πραγματικά υπέροχη ζωή, αν εσάς έτσι σας αρέσει και αν την αισθάνεστε τέλεια. Μια ζωή σαν κι αυ­τή είναι παραδεισένια, όσο βέβαια δε σας κατακλύζει το συναί­σθημα ότι κάτι λείπει. Αλλά, αν όντως ισχύει αυτό… τι είναι αυτό το «κάτι»; Προφανώς είναι κάποια ανεκπλήρωτη επιθυμία.


Η επιθυμία, είναι μια από τις πιο ισχυρές δυνάμεις στο μαγνήτη σας. Αυτή η δύναμη μπορεί να σας φέρει όλα όσα ποθείτε. Ή μπορεί να τα εμποδίσει.


Η δύναμη του πόθου σας είναι σαν τη δύναμη που έχει ένας άντρας με μια εργαλειοθήκη. Μπορεί να χτίσει μια καλύβα ή να την γκρεμίσει. Οι επιθυμίες σας μπορούν να σας κάνουν να προ­οδεύσετε στη ζωή σας και να καταφέρετε κάτι. Ή μπορούν, ως ανεκπλήρωτοι πόθοι, να σας καταστρέψουν. Είναι μία και μονα­δική δύναμη. Εσείς καθορίζετε πώς θα τη διοχετεύσετε. Μια επιθυμία δε σημαίνει απαραίτητα ότι πρέπει να εκπληρώσε­τε ένα συγκεκριμένο στόχο για να την ικανοποιήσετε. Πάνω απ’ όλα σας δείχνει τι είδους συναισθήματα θέλετε να βιώσετε.


Πολλοί άνθρωποι νιώθουν να φουντώνει μέσα τους η επιθυμία όταν βλέπουν ιστιοπλοϊκά σκάφη στη θάλασσα. Ονειρεύονται χώρες μακρινές και περιπέτειες. Προπαντός, όμως, ονειρεύονται την ελευθε­ρία. Κάποιοι αποφασίζουν να εκπληρώσουν την επιθυμία τους. Δουλεύουν σκληρά για πολλά χρόνια προκειμένου να εξοικονομήσουν χρήματα για ένα μεγάλο σκάφος. Αντί να βιώσουν την ελευθερία, στο διάστημα αυτό, επιβάλλουν ακόμα περισσότερους περιορισμούς στον εαυτό τους.


Μεταθέτουν την ευτυχία τους για το μέλλον. Με το που καταλάβετε ότι πίσω από κάθε επιθυμία κρύβεται και η ευχή να βιώσετε συγκεκριμένα συναισθήματα, μπορείτε να κρί­νετε αν είναι σημαντικό για εσάς να πετύχετε το συγκεκριμένο στόχο του πόθου σας ή αν μπορείτε να φέρετε τα συναισθήματα στη ζωή σας με κάποιον άλλον τρόπο.


Ο τρόπος για να αξιοποιήσετε τη δύναμη μιας ισχυρής επιθυμίας εί­ναι απλός: δώστε της μια διέξοδο να διοχετευθεί και να καταφέρει κάτι. Για τη δύναμη έλξης του μαγνήτη σας είναι σημαντικό να μην εγκλωβίζετε τις επιθυμίες σας, γιατί τι θα ακτινοβολείτε αν αισθάνε­στε διαρκώς ότι κάτι σας λείπει; Την αίσθηση του ανικανοποίητου. Αν σκοπεύετε να τραβήξετε στη ζωή σας ικανοποιημένους ανθρώ­πους, τότε η ακτινοβολία του ανικανοποίητου δεν είναι το ιδανικό.


Το καλύτερο που έχετε να κάνετε για τον εαυτό σας είναι να αποκτήσετε σαφή εικόνα της φιλοσοφίας της ζωής σας και να νιώσετε ότι είστε σε καλό δρόμο για το ιδανικό μέλλον σας.


Τι είδους ανθρώπους θα τραβήξετε σε περίπτωση που δεν έχετε μια ξεκάθαρη εικόνα για τη φιλοσοφία της ζωής σας;


- Ανθρώπους που επίσης δεν έχουν ξεκάθαρη εικόνα της δικής τους φιλοσοφίας ζωής. Αυτό μπορεί να αποβεί ιδανικό επειδή πολύ απλά η κοινή ζωή μπορεί να είναι ο σκοπός και η εκπλή­ρωση. Μπορεί, όμως, να δημιουργηθεί γρήγορα μια κατάστα­ση πληκτική, ανεπαρκής και τεταμένη. Αυτό οφείλεται στο ότι δε συντελείται ούτε ωρίμανση ούτε εξισορρόπηση, ούτε καν αλληλοσυμπλήρωση.


- Ανθρώπους οι οποίοι ενθουσιάζονται που δεν έχετε φιλοσοφία στη ζωή σας, γιατί έτσι μπορούν εύκολα να σας ενσωματώσουν στη δική τους φιλοσοφία. Σας θυμίζει κάτι αυτό; Πόσο καιρό αντέχει κανείς να ζει ως τμήμα της φιλοσοφίας της ζωής κά­ποιου άλλου;


- Κανέναν απολύτως, αφού έχετε ήδη βιώσει την πρώτη και τη δεύτερη περίπτωση και δεν ανέχεστε πια τίποτα άλλο. Και ο τύπος του ανθρώπου που ψάχνετε, κάποιον με σαφή εικόνα, δε θα νιώσει έλξη για εσάς αφού σαφέστατα ψάχνει για έναν αντίστοιχο σύντροφο προκειμένου να εκπληρώσει τις επιθυμί­ες του.


Απόσπασμα από το βιβλίο του Ruediger Schache “Το μυστικό του μαγνήτη της καρδιάς”, Εκδόσεις Λιβάνη

 via

Προστασία ή απειλή για τα παιδιά η απόκρυψη της αλήθειας;






Μια από τις μεγαλύτερες αγωνίες ενός γονιού είναι να εξασφαλίζει την ασφάλεια και την ισορροπία του παιδιού του, σωματική και ψυχική. Και αυτό τον οδηγεί σε μια διαρκή προσπάθεια να το προστατεύει από κινδύνους και απειλές.


Τι γίνεται όμως όταν η οικογένεια έρχεται αντιμέτωπη με σημαντικές δυσκολίες που αποσταθεροποιούν και προκαλούν αναστάτωση, όπως πένθος, ασθένεια, οικονομική καταστροφή; «Να μην το πούμε στα παιδιά, είναι μικρά δεν θα το αντέξουν». Έτσι αρχίζει να εξαπλώνεται στο σπίτι μια ατμόσφαιρα μυστικισμού, όπου οι γονείς θεωρούν ότι κρύβουν τη σκληρή αλήθεια αλλά τα ίδια τα παιδιά γνωρίζουν. Μπορεί να μη γνωρίζουν τι ακριβώς έχει συμβεί αλλά διαισθάνονται την απειλή. Κι όταν αυτή η απειλή δεν λεκτικοποιείται τότε είναι που παίρνει ακόμα μεγαλύτερες διαστάσεις κι εντείνει τον φόβο και την ανασφάλεια των παιδιών.


Τα παιδιά έχουν ανάγκη τους γονείς τους, να είναι εκεί δίπλα τους όχι για να τους διασφαλίσουν ότι όλα θα πάνε καλά κι ότι τίποτα κακό δεν θα συμβεί, αλλά για να δηλώσουν παρόντες στη δυσκολία και να σταθούν στήριγμα δίπλα τους. Το «όλα θα πάνε καλά» δεν αποτελεί εγγύηση, αντίθετα εγγύηση αποτελεί το «ακόμα κι αν δεν πάνε όλα καλά, όλοι μαζί θα το παλέψουμε και θα το ξεπεράσουμε».


Προκειμένου οι γονείς να βρουν τη δύναμη να μιλήσουν στα παιδιά τους για μια δυσκολία που αφορά την οικογένειά τους, θα πρέπει να είναι ενωμένοι, να έχουν μοιραστεί οι δυο τους τα συναισθήματά τους και να έχουν βρει στήριξη ο ένας στον άλλον ως ζευγάρι. Ταυτόχρονα θα πρέπει να είναι έτοιμοι για την οποιαδήποτε αντίδραση του παιδιού, όπως τον φόβο, το θυμό, το κλάμα, τις συνεχείς ερωτήσεις, την αγωνία και να είναι ανοιχτοί στο να του επιτρέψουν να εκφράσει ακριβώς ότι αισθάνεται. Συχνά τα παιδιά δεν θα ρωτήσουν από μόνα τους τι συμβαίνει, όχι γιατί δεν καταλαβαίνουν αλλά για να μην επιβαρύνουν τους γονείς, να μην τους φέρουν σε δύσκολη θέση.


Ως απάντηση λοιπόν σε κάθε γονιό στο πώς θα προστατεύσει τα παιδιά του αλλά και πώς θα τους δώσει τα εφόδια να γίνουν ενήλικες που αντιμετωπίζουν τα εύκολα και τα δύσκολα της ζωής, είναι η ένδειξη εμπιστοσύνης προς αυτά. Σε εμπιστεύομαι σημαίνει πιστεύω σε εσένα, ότι μπορείς να τα καταφέρεις και να τα βγάλεις πέρα. Και θα είμαι εκεί δίπλα σου να σε στηρίξω και να σε καμαρώσω.


Οποιαδήποτε αλήθεια λεκτικοποιείται και δεν παραμένει στη σφαίρα της σιωπής είναι πολύ λιγότερο επώδυνη από μια αλήθεια-φάντασμα. Έτσι δίνεται η ευκαιρία σε όλα τα μέλη της οικογένειας να εκφράσουν τα συναισθήματα τους και αισθανθούν ως ένα σύστημα ενωμένο που ταυτόχρονα δίνει υπόσταση σε κάθε μέλος ξεχωριστά και το εμπιστεύεται ως ικανό άτομο να ακούσει, να αντέξει, να αποδεχτεί και να ξεπεράσει.


Γράφει η Ζαφειροπούλου Αγγελική, Ψυχολόγος



 via

Η ευφυΐα είναι ασθένεια




Από μικρό κι από τρελό μαθαίνεις την αλήθεια. Στο δημοτικό, η πιο απαίσια βρισιά είναι το να σε αποκαλέσουν διανοούμενο. Αργότερα, το να είσαι διανοούμενος γίνεται σχεδόν προτέρημα. Όμως αυτό είναι ψέμα: το να είσαι διανοούμενος είναι κουσούρι.
Όπως οι ζωντανοί γνωρίζουνε πως θα πεθάνουν, ενώ οι νεκροί δε γνωρίζουνε τίποτα, πιστεύω πως το να είναι κανείς έξυπνος είναι χειρότερο από το να είναι βλάκας, γιατί ένας βλάκας δεν αντιλαμβάνεται τη βλακεία του, ενώ ένας έξυπνος, ακόμα κι αν είναι ταπεινός και μετριόφρων, ξέρει πως είναι έξυπνος, έτσι κι αλλιώς.
Λέει κάπου ο Εκκλησιαστής: όστις προσθέτει γνώσιν, προσθέτει πόνον. Μην έχοντας όμως ποτέ τη τύχη να πάω στο κατηχητικό μαζί με τα άλλα παιδιά, δε προειδοποιήθηκα έγκαιρα για τους κινδύνους που ενέχει η μελέτη. Είναι πολύ τυχεροί οι χριστιανοί που τόσο νέοι έχουν ήδη μάθει να φυλάγονται από τους κινδύνους της ευφυΐας. Θα ξέρουν έτσι για όλη τους τη ζωή πως να την αποφεύγουν. Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι. …
fool1
Η ευφυΐα είναι μια αποτυχία της εξέλιξης. Εύκολα μπορώ να φανταστώ, στην εποχή των πρώτων προϊστορικών ανθρώπων, σε μια μικρή φυλή, όλα τα παιδιά να τρέχουν μέσα στη πυκνή βλάστηση, να κυνηγούν τις σαύρες, να μαζεύουν φρούτα του δάσους για το βραδινό φαγητό και μετά, σιγά-σιγά, ερχόμενα σ' επαφή με τους μεγάλους, να γίνονται τέλειοι άντρες ή γυναίκες: κυνηγοί, κουβαλητές, ψαράδες, βυρσοδέψες... Όμως, αν παρατηρήσουμε πιο προσεκτικά τη ζωή τούτης της φυλής, θ' αντιληφτούμε πως ορισμένα παιδιά δε συμμετέχουν στις ομαδικές δραστηριότητες: παραμένουν καθιστά δίπλα στη φωτιά, ασφαλή μέσα στα σπήλαια….. Το ό,τι περνούν τις μέρες τους δίχως να κάνουν τίποτα, δεν οφείλεται στη τεμπελιά τους, όχι, θα ήθελαν κι αυτά να χοροπηδούν με τους φίλους τους, αλλά δεν μπορούν. Φέρνοντάς τα στο κόσμο, η φύση έκανε το στραβοπάτημά της. Στη φυλή αυτή, υπάρχει ένα κοριτσάκι που είναι τυφλό, ένα αγοράκι που κουτσαίνει, ένα άλλο παιδί που είναι αδέξιο κι αφηρημένο... Έτσι λοιπόν, τα παιδιά αυτά μένουν στον καταυλισμό και, καθώς δεν έχουν τίποτα να κάνουν και τα ηλεκτρονικά παιχνίδια δεν έχουν ακόμη εφευρεθεί, δεν έχουν άλλη λύση από το να σκέπτονται και ν' αφήνουν το νου τους ν' αλωνίζει λεύτερος. Περνούν λοιπόν το καιρό τους με σκέψεις, προσπαθούν ν' αποκρυπτογραφήσουν τον κόσμο, σκαρφίζονται ιστορίες κι εφευρίσκουν πράματα. Κατ' αυτό τον τρόπο γεννήθηκε ο πολιτισμός: επειδή κάποια παιδιά μ' ατέλειες δεν είχανε τίποτ' άλλο να κάνουν. Αν η φύση δε σακάτευε κανέναν, αν το καλούπι ήταν πάντα αψεγάδιαστο, η ανθρωπότητα θα είχε παραμείνει ένα είδος πρωτόγονων ανθρώπων, ευτυχισμένωνπου δε θα σκέφτονταν διόλου τη πρόοδο …
fool2
Με κατατρέχει η κατάρα της λογικής. ... Μήνες τώρα αναλογίζομαι την ασθένεια που με κάνει να σκέφτομαι υπερβολικά κι έχω συμπεράνει με βεβαιότητα πως υπάρχει μια άμεση σχέση ανάμεσα στη δυστυχία μου και την ακράτεια της λογικής μου. Το να σκέφτομαι, να προσπαθώ να καταλάβω, δε μου απέφερε ποτέ τίποτα, αλλ' αντιθέτως στρεφόταν πάντα εναντίον μου. …
Το να προσπαθεί κανείς να καταλάβει, είναι κοινωνική αυτοκτονία, αυτό σημαίνει πως δε μπορείς πια να γευτείς τη ζωή χωρίς να νιώσεις, άθελά σου, τόσο σαν αρπακτικό όσο και σαν ανατόμος που διαμελίζει το αντικείμενο της μελέτης του. Πολύ συχνά, σκοτώνουμε αυτό που προσπαθούμε να καταλάβουμε, επειδή, όπως συμβαίνει και με τον μαθητευόμενο γιατρό, η πραγματική γνώση δε μπορεί ν' αποκτηθεί χωρίς ανατομή ... 
fool4
Οι άνθρωποι απλουστεύουν τον κόσμο χρησιμοποιώντας τη γλώσσα και τη σκέψη, έτσι λοιπόν αποκτούν βεβαιότητες
. Και το να έχεις βεβαιότητες, είναι η πιο ισχυρή απόλαυση σε τούτο τον κόσμο, πολύ ισχυρότερη κι από το χρήμα, το σεξ και την εξουσία μαζί. Το ν' αποποιηθεί κανείς τη πραγματική ευφυΐα, είναι το τίμημα που πρέπει να πληρώσει για τις βεβαιότητές του κι είναι πάντοτε το αόρατο έξοδο για τον τραπεζιτικό λογαριασμό της συνείδησης μας. …
Κάτι που μπορούμε να παραδεχτούμε, είναι πως το να έρχεται κανείς συχνά σ' επαφή με τα μεγάλα έργα, το να χρησιμοποιεί το πνεύμα του, το να διαβάζει συγγράμματα μεγαλοφυών ανθρώπων, ίσως να μη τον κάνει απαραίτητα ευφυή, καθιστά όμως τον κίνδυνο αυτό, ακόμη περισσότερο. Υπάρχουν άνθρωποι φυσικά, που μπορεί να έχουν διαβάσει Φρόϋντ, Πλάτωνα, μπορεί να παίζουν στα δάχτυλα τα κουόρκ και να ξέρουν να ξεχωρίσουν ένα κυνηγετικό γεράκι από ένα τσιχλογέρακα, αλλά να είναι εντούτοις ανόητοι. Παρ' όλ' αυτά, δυνητικά, η ευφυΐα, ερχόμενη σ' επαφή με πολλαπλά ερεθίσματα κι αφήνοντας το πνεύμα όλο και πιο συχνά να βυθίζεται σε μιαν ατμόσφαιρα εμπλουτιστική, βρίσκει κατάλληλο έδαφος για ν' αναπτυχθεί, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που αναπτύσσεται μια ασθένεια. Διότι η ευφυΐα είναι ασθένεια.
egina_vlakas
  ~Paz Martin, Πως Έγινα Βλάκας
    Πηγήaxia-logou.blogspot
     Εικόνες : Roy Carruthers

«Τα πουλιά πεθαίνουν τραγουδώντας». Ο πάτερ Ραλφ ήταν γκέι και η Μέγκυ ερωτεύτηκε τον άντρα που μίσησε στο σήριαλ...



Τη δεκαετία του ΄80 ο “πάτερ Ραλφ” ήταν ο πρώτος καθολικός παπάς που έγινε παγκόσμιο sex symbol. Μέσα από  την τηλεοπτική σειρά “Τα πουλιά πεθαίνουν τραγουδώντας”, ο  Ρίτσαρντ Τσάμπερλεν έκανε εκατομμύρια γυναίκες να σκιρτούν με την αρρενωπή γοητεία του. Όλες έβλεπαν στα μάτια του τον ιδανικό άντρα και εμπνέονταν από τον μεγάλο τηλεοπτικό έρωτα του “Ραλφ” και της “Μέγκυ”. Μόνο που η ζωή ανέτρεψε πλήρως την τηλεοπτική ιστορία. Ο Ρίτσαρντ Τσάμπερλεν, είκοσι χρόνια μετά την προβολή της διάσημης σειράς, αποκάλυψε ότι ήταν ομοφυλόφιλος, προκαλώντας  μια μεγάλη ανατροπή στην εικόνα του. Οι θαυμαστές της σειράς με τις τεράστιες τηλεθεάσεις, βρέθηκαν αντιμέτωποι όμως, και με μια δεύτερη αποκάλυψη.  Η τηλεοπτική Μέγκυ  στα γυρίσματα είχε ερωτευτεί τον Λουκ, τον τηλεοπτικό άντρα της, που είχε εγκαταλείψει  στο σήριαλ για χάρη του παπά !... 



Οι δύο πρωταγωνιστές τότε και σήμερα... 



Η κρυφή ζωή του Ρίτσαρντ Τσάμπερλεν

 Μέσα από την  αυτοβιογραφία του το 2003, ο Ρίτσαρντ Τσάμπερλεν μίλησε για τον μεγάλο του έρωτα, τον ηθοποιό και μάνατζερ Martin Rabbett. Γνωρίστηκαν το 1975, όταν ο γνωστός καλλιτέχνης ήταν 41 και ο Ράμπετ μόλις 21 ετών. Σύντομα έγινε ο ατζέντης και εραστής του. Το 1980, αποφάσισαν να συγκατοικήσουν σε μια πολυτελή κατοικία στη Χαβάη. Εκεί που τρία χρόνια μετά θα γυριζόταν η πιο ερωτική σκηνή μεταξύ του παπά και της Μέγκυ, στα “Πουλιά πεθαίνουν τραγουδώντας”. Το ζευγάρι έζησε μαζί 33 ολόκληρα χρόνια. Μάλιστα πολύ συχνά επισκέπτονταν τη Μύκονο, όπου διέμεναν σε θαλαμηγό, για να αποφεύγουν τα αδιάκριτα βλέμματα. Πριν από τέσσερα χρόνια όμως, ο Τσάμπερλεν, στα 76 του χρόνια, εγκατέλειψε τον σύντροφο του. Αποφάσισε  ότι ο εραστής του και μάνατζερ, τον κρατούσε πίσω στα επαγγελματικά του! Ετσι, όταν θέλησε να τον εκπροσωπήσει μια εταιρεία που θα του πρόσφερε περισσότερες προτάσεις για δουλειά, ήρθε και το τέλος στη σχέση τους. Σήμερα, βρίσκονται σε αντιδικία για τα λεφτά από την πώληση του σπιτού τους στη Χαβάη, το οποίο στέγασε για τόσα χρόνια τον έρωτα τους.... 


Ο Τσάμπερλεν με τον επί 33 χρόνια εραστή του. Τώρα δεν μιλιούνται.... 




Οι πρώτοι ψίθυροι για τις σεξουαλικές προτιμήσεις του γοητευτικού “παπά” γράφτηκαν στον τύπο, το 1989.  Στους καλλιτεχνικούς χώρους, γνώριζαν  από το ΄70 για το δεσμό που είχε τότε με τον ηθοποιό Wesley Eure. Όμως εκείνος φρόντιζε να κρατά καλά κρυμμένο το μυστικό του. Σε πρόσφατη συνέντευξη, δήλωσε ότι αν το αποκάλυπτε νωρίτερα θα καταστρεφόταν η καριέρα του ή δεν θα είχε ξεκινήσει καν. Μάλιστα, συμβούλευσε τους νέους γκέι ηθοποιούς να μην αποκαλύπτουν την σεξουαλική τους ταυτότητα γιατί κινδυνεύει η καριέρα τους.

 Ο «βασιλιάς των σήριαλ» γιορτάζει

 Ο Ρίτσαρντ Τσάμπερλεν, σήμερα 31 Μαρτίου, γίνεται 80 ετών. Γεννήθηκε στο Μπέβερλυ Χιλς. Η μητέρα του ήταν νοικοκυρά και ο πατέρας του πωλητής. Μετά τις σπουδές του, ξεκίνησε την καριέρα του στο θέατρο και στην τηλεόραση στις αρχές του ΄60. Παράλληλα τραγουδούσε. Λίγο μετά μετακόμισε στην Αγγλία όπου πήρε μαθήματα υποκριτικής και συμμετείχε σε σημαντικές θεατρικές παραγωγές. Το 1970, έκανε το κινηματογραφικό του ντεμπούτο και τη δεκαετία του 80, έγινε πρωταγωνιστής σε πάμπολλες τηλεοπτικές σειρές. Το παρατσούκλι του ήταν ο «βασιλιάς των σήριαλ». Τη δεκαετία του ΄90, παίζει στο Μπρόντγουαιη  και τα τελευταία χρόνια, εμφανίζεται σε διάφορες τηλεοπτικές σειρές.... 



Στα πρώτα τηλεοπτικά του βήματα. Αρχές ΄60... 





Ο έρωτας της «Μέγκυ» με τον άντρα που μίσησε στο σήριαλ

 Αν και το σήριαλ εξελίσσεται στην Αυστραλία, τα γυρίσματα έγιναν στην Καλιφόρνια και κράτησαν 51/2 μήνες. Ο Richard Chamberlain κέρδισε αμέσως στην ακρόαση τον παραγωγό και τη γυναίκα του. Όμως, οι υπόλοιποι συντελεστές δεν τον ήθελαν καθόλου. Όταν τελικά επιλέχθηκε έκανε πάρτυ  σε γνωστό εστιατόριο του Λος Άντζελες. Το ίδιο συνέβη και με την 25χρονη τότε Rachel Claire Ward, η οποία έπαιξε απαίσια στην πρώτη της οντισιόν. Παρόλα αυτά, την κράτησαν γιατί έδειχνε πιο ευάλωτη, ευσυγκίνητη και αθώα από τις συνυποψήφιες της. Μεταξύ αυτών και η Μισέλ Φάιφερ, Κιμ Μπάσιντζερ, Ολίβια Νιούτον.... 





Ο Bryan Brown και η Rachel Ward... 





Από τα πρώτα κιόλας γυρίσματα, ερωτεύτηκε κεραυνοβόλα τον “τηλεοπτικό” της άντρα, Λουκ, τον Bryan Brown. Ήταν τόσο δυνατός ο έρωτας τους, που τους οδήγησε μετά το τέλος των γυρισμάτων στα σκαλιά της εκκλησίας. Είναι μαζί μέχρι σήμερα και έχουν αποκτήσει τρία παιδιά. Όσο για το Ρίτσαρντ Τσάμπερλεν, πολλές φορές, ήρθε σε σύγκρουση με τον σκηνοθέτη και τον παραγωγό για το ρόλο του. Εκείνοι ήθελαν έναν παπά πιο φιλόδοξο και υπόγειο, ενώ αυτός τον φανταζόταν πιο ρομαντικό και ευαίσθητο. Μάλιστα μια φορά πάνω στη λογομαχία, χτύπησε με τη γροθιά του μια κάμερα με αποτέλεσμα να σπάσει το χέρι του. Όταν τέλειωσαν  οι λήψεις  ακολούθησε ένα πρόγραμμα ολιστικών και χαλαρωτικών διακοπών που κράτησε  17 μέρες. Σε όλη του τη ζωή υπήρξε οπαδός των ανατολίτικων μεθόδων και θεραπειών. Η συγγραφέας του βιβλίου «Τα πουλιά πεθαίνουν τραγουδώντας». Έγινε παθύπλουτη, παράτησε τα πάντα και παντρεύτηκε έναν νεαρότερο άνδρα. 
Η συγγραφέας του βιβλίου «Τα πουλιά πεθαίνουν τραγουδώντας». Έγινε παθύπλουτη, παράτησε τα πάντα και παντρεύτηκε έναν νεαρότερο άνδρα.... 



Η ζωή της συγγραφέως 



Το 1983, προβλήθηκε στην Αμερική η τηλεοπτική σειρά “Τα πουλιά πεθαίνουν τραγουδώντας” και ένα χρόνο μετά, ήρθε και στην Ελλάδα. Η υπόθεση της σειράς αναφερόταν στην ιστορία της οικογένειας Κλίρι που μετανάστευεσε από τη Νέα Ζηλανδία στην Αυστραλία, στις αρχές του 1900. Ένας ρομαντικός έρωτας αναπτύσσεται μεταξύ του παπά της περιοχής και της κόρης της οικογένειας. Το έργο βασίζεται στο μπεστ σέλερ, της  Αυστραλέζας νευροφυσιολόγου Colleen McCullough και εκδόθηκε το 1977. Ήταν τέτοια η επιτυχία του που η νευροφυσιολόγος εισέπραξε το αστρονομικό ποσό των 1.9 εκατομμυρίων δολλαρίων. Μετά από αυτό, εγκατέλειψε στα 46 της χρόνια τη δουλειά της και πήγε να ζήσει για πάντα σε ένα απομονωμένο νησί του Ειρηνικού. Εκεί παντρεύτηκε έναν άντρα κατά δεκατρία χρόνια νεότερο της.... 






via

Κατακτώντας τη γυναίκα που θέλεις



Τη θέλεις από την πρώτη στιγμή που την είδες. Μαθαίνεις όμως ότι σε θέλει κι αυτή. Ωραία. Το παιχνίδι γίνεται πιο εύκολο, δεν είναι όμως ακόμα κερδισμένο. Για να συνεχίσει να σε θέλει πρέπει με τον τρόπο σου να την κάνεις να σου παραδοθεί. Με λίγη προσοχή, λίγη τακτική και αρκετή αυτοπεποίθηση, ο έρωτας δεν θ’ αργήσει να σου χτυπήσει την πόρτα.
CASABLANCA

Δείξε της πως δεν είναι η μόνη
Στο κυνήγι του έρωτα οι γυναίκες μπορούν να γίνουν πολύ ανταγωνιστικές. Αν υποψιαστούν ότι υπάρχει και άλλη υποψήφια για την καρδιά σου τότε εσύ κερδίζεις πόντους και οι αντίζηλες κάνουν τα πάντα για να κεντρίσουν το ενδιαφέρον σου. Εσύ έτσι κι αλλιώς ξέρεις ποια θέλεις. Παίξε έξυπνα, κάνε την να πιστεύει πώς τελικά σε κέρδισε από τις άλλες και μπες στη σχέση έχοντας το πάνω χέρι.
Κράτα λίγο μυστήριο για σένα
Εντάξει, βιάζεσαι να σε γνωρίσει καλύτερα για να εκτιμήσει τις αρετές σου. Όμως αυτή η βιασύνη μάλλον δε θα σου βγει σε καλό. Το καλύτερο που έχεις να κάνεις είναι να αφήσεις και λίγο μυστήριο να πλανάται γύρω από την ύπαρξή σου. Είτε πρόκειται για το παρελθόν σου είτε πρόκειται για τις μελλοντικές σου κινήσεις, φρόντισε να φανερώνεσαι σταδιακά. Έτσι θα της δώσεις την ευκαιρία να σε γνωρίσει σιγά σιγά και θα κρατήσεις αμείωτο το ενδιαφέρον της για σένα.  

kataktontas_ti_gunaika_pou_theleis_3


Μην τρέχεις από πίσω της

Όλα θα παιχτούν στο πρώτο νεύμα της. Αν τσιμπήσεις… είσαι χαμένος. Η γυναίκα που έχεις ερωτευθεί θα ψάχνει ήδη τον επόμενο δυναμικό άντρα που θα της αναστατώσει το μυαλό και τη ζωή. Γιατί λοιπόν να χάσεις αυτή τη μάχη; Δώσε το δικό σου ρυθμό στη σχέση, πάρε εσύ τις αποφάσεις, κράτα με μαεστρία τις ισορροπίες. Αυτή είναι η συμπεριφορά που θα εκτιμήσει πραγματικά μια γυναίκα.
kataktontas_ti_gunaika_pou_theleis_2


Βάλε φαντασία

Βάλε φαντασία μέχρι να την κατακτήσεις ολοκληρωτικά. Πράξε κόντρα στα καθιερωμένα για να την μπερδέψεις και να τη γοητεύσεις. Από τα μέρη που συναντιέστε μέχρι αυτά που της ψιθυρίζεις στο αυτί, φρόντισε να είσαι απρόβλεπτος και συναρπαστικός. Δεν το λες κι εύκολο ε; Τουλάχιστον προσπάθησέ το.
Το τελειωτικό χτύπημα



Ο άντρας που ξέρει τι θέλει ξέρει και πώς να το παίρνει την κατάλληλη στιγμή. Γι’ αυτό όταν έρθει η στιγμή να της δείξεις πόσο τη θέλεις, πράξε το με τον πιο εμφατικό τρόπο. Οπλίσου με θάρρος, συγκέντρωσε όλη σου την αυτοπεποίθηση και βγάλε το «βαρύ» αρσενικό που κρύβεις μέσα σου. Τώρα πώς θα το κάνεις αυτό; Θυμήσου τους προγόνους σου, την ταινία με τους 300, τον Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ στο «Καζαμπλάνκα» ή τον Μπραντ Πιτ σε οποιαδήποτε ταινία του. Τέλος πάντων, μην το κουράζουμε, κάτι θα σκεφτείς εκείνη την ώρα.
via

Οι μηχανισμοί άμυνας του Εγώ



Το 1936, η Άννα Φρόυντ, κόρη του Σίγκμουντ Φρόυντ, διατυπώνει για πρώτη φορά τις ψυχοδιανοητικές διαδικασίες που κινητοποιεί το «Εγώ» κάθε φορά πού βιώνει μια ενορμητική απαίτηση ή ένα συναίσθημα σαν κίνδυνο ή απειλή. Χρησιμοποιώντας συγκεκριμένα παραδείγματα, εντοπίζει, περιγράφει και αναλύει τα «αμυντικά» αυτά σχήματα, επισημαίνει τα διάφορα μέσα που μπορούν να χρησιμοποιήσουν (φαντασίωση, διανοητική δραστηριότητα…), θέτει το πρόβλημα της διαχρονικής τους ταξινόμησης και, τέλος, προσπαθεί να διαφοροποιήσει τους μηχανισμούς, με κριτήριο την αναφορά τους σε εσωτερικές ή εξωτερικές πηγές άγχους.
Freud_Anna
Σήμερα, κάποιοι από αυτούς τους μηχανισμούς άμυνας είναι είναι γενικώς αποδεκτοί στον ψυχαναλυτικό χώρο, ακριβώς όπως πρωτοδιατυπώθηκαν στο βιβλίο της «Το Εγώ και οι μηχανισμοί άμυνας».
Οι βασικοί μηχανισμοί άμυνας είναι:
Απώθηση
Αναφέρεται στη διαδικασία με την οποία το εγώ σπρώχνει στο ασυνείδητο τις μη αποδεκτές ορμές του που απειλούν την ακεραιότητα του. Δηλαδή η απώθηση είναι όχι μόνο ένας μηχανισμός άμυνας αλλά και ο στόχος όλων των άλλων μηχανισμών.
Απομόνωση
Η απομόνωση είναι ο αμυντικός μηχανισμός που συναντάται κατά κύριο λόγο στις ιδεοψυχαναγκαστικές νευρώσεις.
Αυτό το οποίο κάνει αυτός ο μηχανισμός, είναι να αποκόβει μια εμπειρία από την συναισθηματική της φόρτιση. Έτσι έχουμε στο συνειδητό μέρος του εαυτού την ανάμνηση ενός περιστατικού απογυμνωμένο από το συναίσθημα.
Το συναίσθημα έχει απωθηθεί ενώ η ανάμνηση του γεγονότος παραμένει στην μνήμη.
Άρνηση
Δηλαδή η άρνηση της αναγνώρισης κάποιου κινδύνου. Η άρνηση της πραγματικότητας χρησιμοποιείται όταν το άτομο απειλείται από έντονα και επίπονα συναισθήματα.
Παλινδρόμηση
Η παλινδρόμηση συμβαίνει όταν το άτομο, αγχωμένο από απειλητικές σκέψεις και συναισθήματα, συμπεριφέρεται με έναν τρόπο που είναι χαρακτηριστικός ενός προηγούμενου εξελικτικού σταδίου, πριν την εμφάνιση της παρούσας σύγκρουσης.
Αντισταθμιστική συμπτωματολογία
Η αντιστάθμιση είναι η αντικατάσταση μιας ορμής, μίας σκέψης ή ενός συναισθήματος που προκαλεί άγχος γιατί δεν είναι αποδεκτό από το υπέρ-εγώ με το ακριβώς αντίθετο συναίσθημα ή ορμή.
Προβολή
Η προβολή συμβαίνει όταν, χωρίς να το συνειδητοποιεί, το άτομο αποδίδει τις δικές του μη παραδεκτές ορμές σε άλλους.
Μετάθεση
Η μετάθεση μη αποδεκτών συναισθημάτων, σκέψεων ή προθέσεων από τον πραγματικό τους στόχο σε έναν άλλο, πιο ασφαλή στόχο.
Μετουσίωση
Μορφή μετάθεσης όπου όμως οι ανεπίτρεπτες ορμές ανακατευθύνονται προς ανώτερους στόχους που είναι κοινωνικά παραδεκτοί.
Εκλογίκευση
Με την εκλογίκευση το άτομο χρησιμοποιεί την λογική για να απωθήσει επίπονα συναισθήματα, επιθυμίες ή σκέψεις που του προκαλούν έντονο στρες. Με λογικά επιχειρήματα προσπαθεί να αποδείξει στον εαυτό του και στους άλλους ότι οι πράξεις , οι επιθυμίες και τα κίνητρα της συμπεριφοράς του είναι ορθά και συνεπώς παραδεκτά.
Ένα άλλο είδος εκλογίκευσης είναι η νοηματοποίηση κατά την οποία το άτομο προσπαθεί να απομακρύνει ή να εξουδετερώσει το συναίσθημα που συνοδεύει μια πράξη που του προκαλεί αναστάτωση δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση στην καθαρά νοηματική επεξεργασία της εμπειρίας που το απειλεί.
Όλοι οι μηχανισμοί άμυνας είναι χρήσιμοι και ωφέλιμοι, ειδικά σε περιόδους κρίσιμες, για να μπορέσουμε να ξεπεράσουμε το αρχικό σοκ.
via

Γιατί κάνουμε αρνητικές σκέψεις και πώς μπορούμε να τις σταματήσουμε;


Οι σκέψεις συνδέονται με τα συναισθήματα και τη συμπεριφορά μας. 

Επομένως, όταν κάνουμε αρνητικές σκέψεις οδηγούμε τον εαυτό μας στο να βιώσει αρνητικά συναισθήματα (άγχος, αγωνία, ένταση, κ.α.), ενώ αυτό έχει αντίκτυπο και στη συμπεριφορά μας (αϋπνίες, ταχυκαρδία, πίεση, κ.α.). 

Το άτομο μεγαλώνοντας μπαίνει περισσότερο στη διαδικασία να κάνει διάφορες αρνητικές σκέψεις, με αποτέλεσμα το βράδυ να μην μπορεί να κοιμηθεί, ενώ κατά τη διάρκεια της ημέρας να έχει ιδιαίτερα κακή διάθεση. 

Όσο πιο πολλές αρνητικές σκέψεις κάνουμε τόσο πιο πολύ χαλάει η διάθεσή μας και τόσο πιο πολλές νέες αρνητικές σκέψεις δημιουργούνται. 

Το ερώτημα είναι τι μπορούμε να κάνουμε με αυτές τις σκέψεις. 

Μπορούμε να τις ξεπεράσουμε; 

Μπορούμε να τις σταματήσουμε; 

Αυτό εξαρτάται μόνο από εμάς τους ίδιους από κανέναν άλλο. 

Ο καθένας μόνο του λοιπόν μπορεί να βοηθήσει τον εαυτό του. 

Οι αρνητικές σκέψεις μας κάνουν να νιώθουμε ταραγμένοι, αγχωμένοι, στεναχωρημένοι, φοβισμένοι, απογοητευμένοι… 

Κάθε αρνητική σκέψη μας δημιουργεί ένα ή περισσότερα συναισθήματα, τα οποία εξαρτώνται από το περιεχόμενο των σκέψεων, επομένως είναι αρνητικά και τα συναισθήματα που βιώνουμε. 

Οι σκέψεις και οι πεποιθήσεις που έχουμε για ένα γεγονός ή για μια κατάσταση μας δημιουργεί ένα σύνολο συναισθημάτων. 

Όταν υπάρχουν κάποια γεγονότα στη ζωή μας που μας προκαλούν αυτές τις αρνητικές σκέψεις, για παράδειγμα ένας θάνατος, μια αρρώστια στο οικογενειακό μας περιβάλλον, τότε είναι πιο δύσκολο να βγάλουμε από το μυαλό όλες αυτές τις αρνητικές σκέψεις που έρχονται συχνά. 

Ωστόσο, θα πρέπει να προσπαθήσουμε να ξαναβρούμε μια εσωτερική ισορροπία διώχνοντας τις αρνητικές σκέψεις. 

Πως μπορούμε να αλλάξουμε τις αρνητικές σκέψεις; 

Αρχικά θα πρέπει να τις αναγνωρίσουμε και να τις καταγράψουμε, έτσι ώστε να μπορέσουμε να βρούμε που κάνουμε λάθος κατά τη διεργασία της σκέψης. 

Μπορούμε να γράψουμε σε ένα χαρτί μια σύντομη περιγραφή της πραγματικής κατάστασης ή του προβλήματος που μας ενοχλεί καθώς και τα αρνητικά συναισθήματα που νιώσαμε.

 Επίσης, θα πρέπει να γράψουμε και να απαριθμήσουμε κάθε μία από τις αυτόματες αρνητικές σκέψεις που μας προκαλεί το συγκεκριμένο γεγονός ή η κατάσταση. 

Αφού καταγράψουμε τις αρνητικές σκέψεις και αναγνωρίσουμε τα λάθη στην διεργασία αυτών των σκέψεων μπορούμε να ρωτήσουμε τον εαυτό μας πόσο σίγουρος είναι ότι αυτό που σκέφτεται ισχύει πραγματικά. 

Όταν αισθανόμαστε άσχημα συχνά πιστεύουμε ότι τα πράγματα είναι άσχημα χωρίς να μπαίνουμε στη διαδικασία να εξετάζουμε τα δεδομένα που έχουμε. 

Για παράδειγμα, ας αναρωτηθούμε «Πάντα βλακείες κάνω; Είμαι ένας αποτυχημένος;». 

Στην αυτοκριτική που κάνουμε δεν αρκεί το να είμαστε πολύ αυστηροί με τον εαυτό μας θα πρέπει να υπάρχει και μια δόση αλήθειας, για αυτό καλύτερα να εστιάζουμε στο συγκεκριμένο πρόβλημα παρά να αρχίσουμε να κατηγορούμε τον εαυτό μας. 

Μήπως έχουμε μια τάση να γενικεύουμε αυτά που σκεφτόμαστε; 

Αν κάποιος θεωρεί τον εαυτό του αποτυχημένο, τότε μπορεί να πείσει τον εαυτό του ότι είναι αποτυχημένος σε όλα και μπορεί να σκέφτεται ότι δεν είναι άξιος να έχει την αγάπη των άλλων, ενώ ο τρόπος συμπεριφοράς του τον κάνει να επιβεβαιώνει τις σκέψεις του.

 Όταν είμαστε έντονα αυτοκριτικοί με τον εαυτό μας ας αναρωτηθούμε «εάν είχα έναν κολλητό φίλο ή φίλη που μου έμοιαζε και αντιμετώπιζε ένα παρόμοιο πρόβλημα, θα του έλεγα αυτό που λέω στον εαυτό μου;» 

Πολύ συχνά είμαστε πολύ αυστηροί με τον εαυτό μας σε σχέση με τους άλλους ανθρώπους. 

Η απάντησή μας σχετικά με την αυστηρότητα μπορεί να είναι ότι έχουμε υψηλούς στόχους και τις σταθερές για τον εαυτό μας. 

Με τα αρνητικά όμως σχόλια πόσο μπορούμε να ενθαρρύνουμε τον εαυτό μας, άραγε θα τα χρησιμοποιούσαμε για να ενισχύσουμε τον κολλητό φίλο μας; 

Ας σταματήσουμε να λειτουργούμε με δύο μέτρα και δύο σταθμά. 

Όταν κάνουμε μια αρνητική σκέψη ας ρωτήσουμε τον εαυτό μας 

‘Μήπως βλέπω τα πράγματα μόνο άσπρα ή μόνο μαύρα;’ 

Υπάρχουν μόνο δύο περιπτώσεις; 

Ή θα είμαι εντελώς πετυχημένος ή εντελώς αποτυχημένος; 

Μια τέτοια σκέψη μπορεί να μας οδηγήσει σε άγχος, πανικό, κατάθλιψη, ενοχή, κατωτερότητα, απελπισία, τελειομανία, θυμό ή απελπισία. 

Όταν αισθανόμαστε άσχημα μπορούμε να παρατηρήσουμε μήπως λέμε στον εαυτό μας ‘Θα ‘πρεπε να κάνω εκείνο’ ή ‘Δεν θα ‘πρεπε να κάνω εκείνο’. 

Τα ‘πρέπει’ μπορούμε να τα αντικαταστήσουμε με φράσεις ‘θα ήταν καλύτερο’ ή ‘θα ήταν προτιμότερο’. 

Πρόκειται για μια πολύ λεπτή αλλαγή που μπορεί όμως να είναι αποτελεσματική. 

Βασική συνέπεια είναι ότι σταματούμε να είμαστε έντονα αυταρχικοί και επικριτικοί με τον εαυτό μας. 

Τα διάφορα 'πρέπει' θυμίζουν τιμωρία, κάποιος μας υποχρεώνει να κάνουμε κάτι χωρίς την θέλησή μας. 

Αυτό φυσιολογικά ξυπνά μέσα μας μια επαναστατική διάθεση: Θέλουμε να αντισταθούμε στο πρέπει, να πάμε κόντρα. 

Βοηθητικό είναι επίσης αντί να ψάχνουμε διαρκώς να βρούμε τα αίτια στον εαυτό μας και στα αρνητικά στοιχεία που έχει να προσπαθήσουμε να βρούμε και άλλα αίτια που προκαλούν ένα πρόβλημα. 

Επίσης, για κάθε αρνητική σκέψη ας αναλογιστούμε το κόστος και τα οφέλη που έχει για τον εαυτό μας. Όταν κάθε φορά που μένουμε μόνοι μας έρχονται στο μυαλό μας διάφορες αρνητικές σκέψεις τότε θα πρέπει να προσπαθούμε να τις σταματήσουμε. 

Πως μπορούμε να το κάνουμε αυτό; 

Πολλές σκέψεις έρχονται αυτόματα και είναι δύσκολο να τις σταματήσουμε, όμως αυτό μπορούμε να το κάνουμε αντικαθιστώντας τις αρνητικές σκέψεις με άλλες σκέψεις. 

Ας σκεφτούμε κάτι ευχάριστο, κάτι που μας ικανοποιεί, ας φέρουμε στο μυαλό μας. 

Γενικά, στόχος είναι να απασχολήσουμε το μυαλό μας με κάτι άλλο, ώστε να σταματήσουν οι αρνητικές σκέψεις που δεν οδηγούν πουθενά. 

Κι ας προσπαθήσουμε να εστιάζουμε περισσότερο στα θετικά παρά στα αρνητικά που μας συμβαίνουν, ας κρατάμε τα θετικά στοιχεία των καταστάσεων γύρω μας και ας προσπαθούμε ακόμη και στα αρνητικά να βρίσκουμε τις θετικές τους όψεις.


 Παπαδοπούλου Ελένη- Ψυχολόγος, MSc 

papadopsixologos

 ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΤΟ ΕΝΑΤΟ ΚΥΜΑ

Μαζοχιστική προσωπικότητα



Πρόκειται για αυτοηττώμενες προσωπικότητες, για άτομα που δίνουν την εντύπωση ότι ο χειρότερος εχθρός είναι ο εαυτός τους. Ο μαζοχισμός αρχικά αναφερόμενος από τον συγγραφέα Leopold vonSacherMasoch αναφερόταν στην αναζήτηση του οργασμού μέσω του βασανισμού και του εξευτελισμού και στη βίωση ευχαρίστησης μέσα από τον πόνο. Ο Freudέκανε μια διάκριση ανάμεσα στο σεξουαλικό μαζοχισμό και τον ηθικό μαζοχισμό. Ο ηθικός μαζοχισμός αφορά «ένα γενικό πρότυπο πόνου που εξυπηρετεί έναν απώτερο σκοπό από το στενό σεξουαλικό νόημα του μαζοχισμού» (McWilliams, 2008, σ. 538).

Ο Wilhelm Reich χρησιμοποίησε πρώτος τον όρο μαζοχιστικό χαρακτήρα, στους τύπους της προσωπικότητες που πρότεινε. Σύμφωνα με τον Reichένα άτομο με μαζοχιστική προσωπικότητα χαρακτηρίζεται από «πρότυπα οδύνης, διαμαρτυρίας, τάσεις αυτοκαταστροφικότητας και αυτοϋποτίμησης, καθώς και μια ασυνείδητη επιθυμία να βασανίζει τους άλλους μέσω του προσωπικού του πόνου»  (McWilliams, 2008, σ. 539). 




Ο μαζοχισμός σήμερα πλέον δεν ταυτίζεται με τη σεξουαλική συμπεριφορά μόνο, ούτε έχει μόνο αρνητική έννοια ή αποτελεί μια παθολογική κατάσταση. Η θετική έννοια του μαζοχισμού συνδέεται με γεγονότα όπου τα άτομα διακινδυνεύουν τη ζωή, την υγεία και την ασφάλειά τους για χάρη ενός ανώτερου κοινωνικού αγαθού, όπως η επιβίωση του πολιτισμού ή των αξιών τους. 

Ωστόσο, ένα άτομο με έντονα στοιχεία μαζοχισμού μπορεί να είναι επιρρεπές σε ατυχήματα, ακρωτηριασμούς ή τραυματισμούς του εαυτού του, χωρίς να υπάρχει αυτοκτονική πρόθεση. Ουσιαστικά, ο σωματικός πόνος που προκαλεί το άτομο με μαζοχιστικές τάσεις στον εαυτό του, στοχεύει στην συναισθηματική ανακούφισή του. 

Επομένως, ο μαζοχισμός δεν σημαίνει αγάπη για τον πόνο και την οδύνη. Το άτομο συμπεριφέρεται μαζοχιστικά προκαλώντας πόνο και οδύνη στον εαυτό του ελπίζοντας –συνειδητά ή ασυνείδητα- ότι θα επιτύχει κάποιο μεγαλύτερο καλό. 

Για παράδειγμα, μια γυναίκα που κακοποιείται από το σύζυγό της συμπεριφέρεται μαζοχιστικά εφόσον παραμένει μαζί του, χωρίς να σημαίνει πως αυτό της δημιουργεί ευχαρίστηση όταν τη δέρνουν. 

«Οι πράξεις της προδίδουν την πεποίθηση ότι η ανοχή της κακοποίησης συμβάλλει ώστε η ίδια είτε να επιτύχει κάποιο σκοπό τόσο σημαντικό που να δικαιολογεί την οδύνη της, όπως είναι, για παράδειγμα, ο στόχος να κρατήσει την οικογένειά της ενωμένη, είτε να αποφύγει μια καταστροφή, όπως είναι, για παράδειγμα, η ολοκληρωτική εγκατάλειψη από το σύζυγό της ή και τα δύο» (McWilliams, 2008, σ. 542). 

Αντικειμενικά το να παραμείνει σ’ αυτή τη σχέση είναι πιο καταστροφικό ή επικίνδυνο από το να τον αφήσει. Ωστόσο, η γυναίκα συνεχίζει να συμπεριφέρεται με ένα τρόπο που δείχνει ότι η ισορροπία της εξαρτάται από τη διαρκή κακοποίησή της.

Τα μαζοχιστικά στοιχεία στην προσωπικότητα σε αρκετές περιπτώσεις συνδέονται ή αλληλοκαλύπτονται με καταθλιπτικά στοιχεία. Η πλειοψηφία των ατόμων με μαζοχιστική ή καταθλιπτική δομή προσωπικότητας έχουν στοιχεία η μία της άλλης. Ο Kernberg αναφέρθηκε στην καταθλιπτική- μαζοχιστική προσωπικότητα, που υποστήριξε ότι αποτελεί τον πιο συνηθισμένο τύπο νευρωτικού χαρακτήρα. 


«Ο συναισθηματικός κόσμος ενός ατόμου με μαζοχιστική οργάνωση μοιάζει πολύ με τον κόσμο ενός καταθλιπτικού ατόμου, με μια ουσιαστική όμως διαφορά: η συνειδητή λύπη και τα βαθιά ασυνείδητα συναισθήματα ενοχής κυριαρχούν και στους δύο τύπους οργάνωσης, ωστόσο, τα μαζοχιστικά άτομα μπορούν εύκολα να βιώσουν θυμό, περιφρόνηση, ακόμη και αγανάκτηση» (McWilliams, 2008, σ. 544). 

Στις προαναφερόμενες συναισθηματικές καταστάσεις τα αυτοηττώμενα άτομα αντιλαμβάνονται ότι υποφέρουν αλλά θεωρούν ότι αυτό είναι άδικο, θεωρούν τον εαυτό τους θύμα ή άτυχο ή καταραμένο, παρόλο που δεν ευθύνονται τα ίδια, σαν να τους καταδιώκει ένα «κακό κάρμα». Τα άτομα που έχουν και καταθλιπτικά στοιχεία έχουν δεχθεί και αποδεχθεί τη δυστυχία τους, επειδή πιστεύουν ότι μόνο αυτό τους αξίζει, ενώ τα μαζοχιστικά άτομα μπορεί να καταφέρονται εναντίον της μοίρας τους (McWilliams, 2008).

Για παράδειγμα, εάν ένα άτομο θεωρεί ότι τα πρόσωπα που ασκούν εξουσία τιμωρούν κάποια στιγμή όλους όσους βρίσκονται σε σχέση εξάρτησης μαζί τους και εάν βρίσκεται σε μια χρόνια κατάσταση άγχους περιμένοντας να επαληθευτεί η πεποίθησή του, τότε προκαλεί με δική του βούληση μια αναμενόμενη τιμωρία στον εαυτό του που το ανακουφίζει από το άγχος και επιβεβαιώνει τη δύναμή του απέναντι στο οδυνηρό γεγονός. 

Τα άτομα με μαζοχιστική προσωπικότητα έχουν την ανάγκη να έχουν ακροατές που θα επιβεβαιώνουν ότι ένοχοι είναι μόνο οι άλλοι. Συχνά νιώθουν την ανάγκη να δείχνουν ότι υποφέρουν ή ότι κάποιος άλλους τους κακοποιεί. 

Ωστόσο, μπορεί να αρνηθούν ότι η κατάσταση αυτή τους προκαλεί δυσφορία ή να υπερασπίζονται τις καλές προθέσεις του δράστη, με αποτέλεσμα να δημιουργούν στους άλλους αντιφατικά συναισθήματα. Από τη μία τους λυπούνται και από την άλλη θεωρούν ότι τα θέλουν και τα παθαίνουν. 


Τα άτομα με μαζοχιστική προσωπικότητα εκδηλώνουν έντονα θέματα εξάρτησης και έντονους φόβους της μοναξιάς. Το βασικό μήνυμα που μεταδίδουν μέσα σε μια σχέση τους είναι: «Σε παρακαλώ μη με αφήνεις. Εάν φύγεις θα βλάψω τον εαυτό μου». 

Στις περιπτώσεις των κακοποιημένων γυναικών, παρατηρείται συχνά η επιστροφή των γυναικών στο σύζυγό τους ή σύντροφό τους. Οι γυναίκες αυτές φαίνεται πως συνήθως φοβούνται περισσότερο την εγκατάλειψη από ότι τον πόνο ή τον θάνατο. 

Συνήθως, προέρχονται από γονείς που τους έδειχναν ενδιαφέρον μόνο όταν τους τιμωρούσαν, με αποτέλεσμα να αναπτυχθεί έντονη συσχέτιση ανάμεσα στη συναισθηματική επαφή και τον πόνο. Όταν ένα παιδί δέχεται αυστηρή ή σκληρή τιμωρία –υπερβολική ή σαδιστική- τότε το μήνυμα είναι ότι η ψυχική οδύνη αποτελεί το τίμημα μιας σχέσης με τους άλλους.

 Η επιθυμία για επικοινωνία είναι πιο έντονη από την επιθυμία για σωματική ασφάλεια. Ακόμη, τα άτομα με μαζοχιστική προσωπικότητα μπορεί να προέρχονται από ένα περιβάλλον στο οποίο έχουν δεχτεί πολλές ενισχύσεις και έχουν μάθει να υπομένουν τα βάσανά τους με γενναιότητα. 

Στις καθημερινές τους συναναστροφές τα αυτοηττώμενα άτομα έχουν την τάση να αποκτούν φίλους που είναι και οι ίδιοι δυστυχισμένοι, και αν χαρακτηρίζονται από ηθικό μαζοχισμό τότε προσελκύονται από άτομα που θα επιβεβαιώσουν την αίσθηση της αδικίας που τα καταβάλλει, ενώ συχνά τείνουν επαναλαμβανόμενα να συνάπτουν σχέσεις στις οποίες εισπράττουν την έλλειψη ευαισθησίας ή και το σαδισμό των άλλων (McWilliams, 2008).

Το άτομο με μαζοχιστική προσωπικότητα θεωρεί τον εαυτό του ανάξιο, ένοχο, απορριπτέο, που του αξίζει να τιμωρηθεί. Ακόμη, το άτομο μπορεί να αισθάνεται ότι είναι ανολοκλήρωτο, ενώ έχει την πεποίθηση ότι είναι καταδικασμένο να το παρεξηγούν, να μην το εκτιμούν και να του συμπεριφέρονται άσχημα. Συχνά, τα άτομα αυτά φαίνονται επιβλητικά και περιφρονητικά, εξυμνούν την ψυχική τους οδύνη και συχνά περιφρονούν τους άλλους, που δεν μπορούν να υπομένουν τα βάσανά τους με την ίδια γενναιότητα και αξιοπρέπεια (McWilliams, 2008).


Βιβλιογραφία
McWilliamsN. (2008). Ψυχαναλυτική διάγνωση. (Επιμ. Τ. Αναγνωστοπούλου & Σ. Τριλίβα). Αθήνα: Εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα.

Feature (Side)

Πρόσφατα

Random

*

Archives

© 2013 Point of view. All rights resevered. Designed by | point me