Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

AD (728x90)

  • 2793 Pine St

  • 1100 Broderick St

  • 868 Turk St

  • 420 Fell St

Η ψυχολογία πίσω από τα αποκτήματα


Επενδύουμε τα αντικείμενα που μας ανήκουν με συναισθήματα και αναμνήσεις αποδίδοντάς τους βαθύ νόημα, αυτό όμως δεν μας κάνει απαραίτητα ευτυχισμένους. Αντιθέτως, μπορεί και ελαφρώς να μας τρελαίνει.
«Μην έχετε στα σπίτια σας τίποτε που να μην ξέρετε ότι είναι χρήσιμο ή που να μην πιστεύετε ότι είναι ωραίο». Αυτός ήταν ένας χρυσός κανόνας για όσους πολεμούσαν να επιπλώσουν ή να ανακαινίσουν το σπίτι τους διατυπωμένος από τον Γουίλιαμ Μόρις, διάσημο βρετανό σχεδιαστή υφασμάτων του 19ου αιώνα.
Οσο και αν ακούγεται εμπνευσμένη η συμβουλή του Μόρις αποδεικνύεται ανεφάρμοστη. Οπως όλοι γνωρίζουμε, η σχέση μας με τα πράγματα που μας ανήκουν πηγαίνει πολύ πιο πέρα από τη χρησιμότητα και την αισθητική. Για να το θέσουμε απλά, αγαπάμε τα πράγματά μας. Ενας σύγχρονος του Μόρις, ο ψυχολόγος Γουίλιαμ Τζέιμς, είχε μια ιδέα σχετικά με το γιατί. Τα αποκτήματά μας, υποστήριζε, καθορίζουν το ποιοι είμαστε: «Ανάμεσα σε αυτό που ο άνθρωπος αποκαλεί εγώ και εκείνο που αποκαλεί δικό μου η γραμμή είναι πολύ δύσκολο να τραβηχτεί» έλεγε.
Προέκταση του εαυτού μας
Εκτός του ότι είναι χρήσιμα, τα κτήματά μας αντιπροσωπεύουν μια προέκταση του εαυτού μας. Παρέχουν μια αίσθηση του παρελθόντος και μας λένε «ποιοι είμαστε, από πού ερχόμαστε και ίσως πού πηγαίνουμε» λέει ο Ράσελ Μπελκ, ο οποίος μελετά τον καταναλωτισμό στο Πανεπιστήμιο Γιορκ στο Τορόντο του Καναδά. Τα πράγματά μας είναι «αρχεία του εαυτού μας» λέει η Κάθριν Ρόστερ από το Πανεπιστήμιο του Νιου Μέξικο στην Αλμπουκέρκη. «Μπορεί να είναι ένα πουλόβερ, μια λάμπα, μια ομπρέλα - ένα αντικείμενο δεν χρειάζεται να έχει υλική αξία για να έχει συναισθηματική αξία».
Η ικανότητά μας να εμποτίζουμε τα πράγματα με πλούσιο νόημα αποτελεί ένα οικουμενικό ανθρώπινο χαρακτηριστικό το οποίο αναπτύσσεται πολύ νωρίς στη ζωή μας και αναπτύσσεται επίσης καθώς γερνάμε. Μια έρευνα που είχε γίνει το 1977 σε πολλές γενιές οικογενειών στο Σικάγο είχε αποκαλύψει ότι τα πιο ηλικιωμένα άτομα έτειναν να θεωρούν πολύτιμα τα αντικείμενα που ξυπνούν αναμνήσεις και σκέψεις, ενώ τα νεαρότερα άτομα έδιναν αξία σε πράγματα με διάφορες χρήσεις, όπως το τραπέζι της κουζίνας και οι καρέκλες. Αυτό ίσως ισχύει και στην ψηφιακή εποχή. Ο κοινωνιολόγος Γιουτζίν Χάλτον, ο οποίος είχε κάνει εκείνη την έρευνα, υποπτεύεται ότι τα νεαρότερα άτομα σήμερα θα τείνουν να θεωρούν πολύτιμο το έξυπνο κινητό τους, είναι όμως απίθανο το συγκεκριμένο αντικείμενο να παραμείνει ξεχωριστό για αυτά για πολύ καιρό. «Δεν υπάρχουν σήμερα πολλοί άνθρωποι που συλλέγουν τους παλιούς υπολογιστές τους ή τα κινητά τηλέφωνά τους ως κτήματα με νόημα» λέει.
Η τάση μας να δίνουμε στα πράγματα που μας ανήκουν μεγαλύτερη αξία από όσο οι άλλοι νομίζουν ότι αξίζουν είναι γνωστή στην ψυχολογία ως το «φαινόμενο της κτητικότητας» (endowment effect). Εξηγεί γιατί είναι πιθανότερο να αγοράσουμε ένα παλτό από τη στιγμή που το έχουμε δοκιμάσει ή ένα αυτοκίνητο από τη στιγμή που το έχουμε οδηγήσει σε test drive - απλώς το να φανταζόμαστε ότι κάτι είναι δικό μας το κάνει να φαίνεται περισσότερο πολύτιμο. Η ικανότητά μας να φανταζόμαστε τον τρόπο με τον οποίο τα καινούργια πράγματα μπορεί να αλλάξουν τη ζωή μας είναι αυτό που μας ωθεί στο να τα αποκτήσουμε κατ' αρχάς, λέει η Μάρσα Ρίτσινς από το Πανεπιστήμιο του Μιζούρι στην Κολούμπια. Διαπίστωσε ότι έχουμε «προσδοκίες μετασχηματισμού» από τα καινούργια πράγματά μας. Περιμένουμε ότι τα πράγματα θα κάνουν τη ζωή μας καλύτερη και ότι θα βελτιώσουν τον τρόπο με τον οποίο μας βλέπουν οι άλλοι. Είναι μια τάση την οποία εκμεταλλεύονται επιδέξια οι διαφημιστές, λέει. Η κουλτούρα μας του υπερκαταναλωτισμού ενδέχεται να καθιστά δύσκολο να προσδιοριστεί σε ποιο σημείο τελειώνει η φυσιολογική συμπεριφορά και αρχίζει ο ψυχαναγκασμός.
Ευτυχία... ταχείας λήξης
Φυσικά όλοι είμαστε υλιστές σε κάποιον βαθμό - άλλοι περισσότερο και άλλοι λιγότερο - και πραγματικά παίρνουμε μια δόση ευτυχίας όταν αγοράζουμε πράγματα. Αυτή όμως δεν διαρκεί. Και ακριβώς επειδή είναι τόσο φευγαλέα πολλοί άνθρωποι γρήγορα αισθάνονται την επιθυμία να συνεχίσουν με μια άλλη αγορά, και μία ακόμη - και συχνά είμαστε έτοιμοι και να χρεωθούμε προκειμένου να κάνουμε κάτι τέτοιο. Μελέτες δείχνουν ότι όσοι επιζητούν σε μόνιμη βάση υλικά πράγματα για να τους κάνουν ευτυχισμένους ενδέχεται να δυσκολεύονται να βρουν την ολοκλήρωση σε άλλες πλευρές της ζωής τους όπως οι σχέσεις. Το ενδιαφέρον όμως είναι ότι η ορμή μας για τα πράγματα αυτή καθαυτή ίσως να μην είναι η αιτία αυτής της αίσθησης ανικανοποίητου: μια μελέτη από τον Ρικ Πίτερς από τον Πανεπιστήμιο του Τίλμπουργκ στην Ολλανδία έδειξε ότι η μοναξιά τείνει να κάνει τους ανθρώπους περισσότερο υλιστές, αλλά το αντίθετο δεν ισχύει απαραίτητα.
Ενας άλλος λόγος για να απέχουμε από τη «θεραπεία του λιανικού εμπορίου» (retail therapy) είναι η σημαντική επιβάρυνση που ο καταναλωτισμός επιφέρει στο περιβάλλον. Σε έναν βαθμό προκειμένου να κάνουν χώρο για καινούργια πράγματα οι Αμερικανοί πετούν κατά μέσον όρο 30 κιλά ρούχα και άλλα είδη από ύφασμα κάθε χρόνο. Επίσης αποδεικνύεται ότι όσο περισσότερο κάποιος δίνει αξία στα κτήματα τόσο πιθανότερο είναι να αφήνει κατά μέρος τις περιβαλλοντικές ανησυχίες.
Ενίσχυση της ταυτότητας
Παρ' όλα αυτά, η λύση δεν είναι να απορρίψουμε το ένστικτό μας για τη συσσώρευση κτημάτων. Τα πράγματά μας έχουν σημαντικό ρόλο στην ενίσχυση της ταυτότητάς μας. Κάτι το οποίο γίνεται περισσότερο εμφανές όταν αναγκαζόμαστε να τα αφήσουμε. Αυτό μπορεί να είναι δύσκολο, ακόμη και τραυματικό, εφόσον είναι σαν να αφήνουμε τμήματα του εαυτού μας. Ιδρύματα όπως οι φυλακές και τα στρατόπεδα προσπαθούν να επιτύχουν ακριβώς αυτό το αποτέλεσμα αφαιρώντας τα ρούχα και άλλα προσωπικά αντικείμενα από τους ανθρώπους που εισέρχονται σε αυτά και παρέχοντάς τους έναν τυποποιημένο εξοπλισμό προκειμένου να μειώσουν την ατομικότητά τους. Γίνονται σαν πηλός έτοιμος να ξαναπλαστεί.
Οι άνθρωποι που έχουν χάσει τα σπίτια τους και όλα όσα είχαν μέσα σε αυτά εξαιτίας μιας φυσικής καταστροφής αναφέρουν συχνά ότι αισθάνονται μια βαθιά σύγχυση ταυτότητας. Μετά τις τεράστιες πυρκαγιές στο Οκλαντ Χιλς στην Καλιφόρνια το 1991 που είχαν αφήσει άστεγους περισσότερους από 5.000 ανθρώπους η Σέι Σέιρ από το Πολιτειακό Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας στο Φούλερτον κατέγραψε τα αισθήματα των επιζώντων. Ενας της είπε: «Γίναμε ορφανοί, χωρίς παρελθόν. Σαν να πάθαμε αμνησία, σαν να μην υπήρχαμε πριν από τη φωτιά». Οταν οι άνθρωποι χάνουν τα κτήματά τους, σκέφτηκε η κυρία Σέιρ, τα ζητήματα του εαυτού γίνονται κρίσιμα γιατί αν είμαστε αυτά που έχουμε, ποιοι είμαστε όταν δεν έχουμε τίποτε;
Η αίσθηση του εαυτού μας δεν είναι ο μόνος λόγος για τον οποίο συσσωρεύουμε πράγματα ή εμμένουμε πεισματικά σε αυτά. Τα αποκτήματα αποτελούν επίσης σύμβολα κοινωνικής θέσης και κύρους. Αρκετές πρόσφατες μελέτες δείχνουν ότι οι σημερινοί 20άρηδες ως 35άρηδες έχουν πολύ μεγαλύτερη τάση από τις προηγούμενες γενιές στο να προσπαθούν να αποκτήσουν κοινωνική θέση ή κύρος μέσω του να αγοράζουν πράγματα όπως τσάντες δημοφιλών σχεδιαστών ή αντικείμενα υψηλής μόδας. Σε έναν βαθμό αυτό μπορεί να οφείλεται στο ότι έχουν μεγαλύτερο εισόδημα να διαθέσουν από ό,τι οι γονείς τους ή ότι έχουν πιο εύκολη πρόσβαση στις πιστωτικές κάρτες.
Η διαθεσιμότητα αυτού του «εύκολου χρήματος» μπορεί ίσως να εξηγήσει ένα άλλο πρόσφατο εύρημα: διερευνώντας τις υλιστικές τάσεις στους μεγαλύτερης ηλικίας εφήβους στις Ηνωμένες Πολιτείες ερευνητές από το Πολιτειακό Πανεπιστήμιο του Σαν Ντιέγκο στην Καλιφόρνια διαπίστωσαν ότι από τα μέσα της δεκαετίας του 1970 υπήρξε ένα αυξανόμενο χάσμα ανάμεσα στην επιθυμία των νεαρών ατόμων να κατέχουν ακριβά πράγματα και στην προθυμία τους να κάνουν τη δουλειά που χρειάζεται για να τα αποκτήσουν - κάτι το οποίο αποκαλούν «χάσμα της φαντασίας».
Ο περίγυρος υπαγορεύει τα «θέλω»
Οι υλιστικές επιθυμίες μας συνήθως υπαγορεύονται όχι από αυτά που χρειαζόμαστε αλλά από εκείνα που έχουν αυτοί που βρίσκονται γύρω μας. Ο φθόνος είναι μια κινητήρια δύναμη της αγοράς. Σε ένα βαθύ επίπεδο όλα έχουν να κάνουν με τη δικαιοσύνη και την αξιοπρέπεια, λέει ο Εντουαρντ Φίσερ, ανθρωπολόγος στο Πανεπιστήμιο Βάντερμπιλτ στο Νάσβιλ του Τενεσί: «Είναι δίκαιο να έχω λιγότερα από τους άλλους; Και τι σημαίνει αυτό για την αίσθηση της αυτοαξίας μου;». Οπως προσθέτει, αυτό δεν αποτελεί χαρακτηριστικό μόνο των πλούσιων κοινωνιών. «Ισχύει επίσης στους γεωργούς των αγροτικών κοινοτήτων των Μάγιας, στους εργάτες του Καΐρου και σε όλον τον κόσμο. Οι κανόνες αυτών των ομάδων ποικίλλουν πολύ, η επιρροή όμως της θέσης σε σχέση με τους άλλους είναι σημαντική παντού».
Μπορεί να μην είμαστε ικανοί να απαλλαγούμε από την ορμή μας για την απόκτηση πραγμάτων ούτε από την τάση μας να συγκρίνουμε τον εαυτό μας με τους άλλους. Μπορούμε όμως να αλλάξουμε το μέγεθος της ευτυχίας που αντλούμε από τα πράγματα που αγοράζουμε. Είναι γνωστό ότι από τη στιγμή που κάποιος κερδίζει αρκετά ώστε να διατηρεί έναν άνετο τρόπο ζωής, τα επιπλέον χρήματα δεν συνεχίζουν να βελτιώνουν την ποιότητα της ζωής του. Αυτό όμως μπορεί να συμβαίνει επειδή οι άνθρωποι τα ξοδεύουν με λάθος τρόπο. Ερευνες από την ψυχολόγο Ελίζαμπεθ Νταν από το Πανεπιστήμιο της Βρετανικής Κολομβίας στο Βανκούβερ του Καναδά έχουν διαπιστώσει ότι το να ξοδεύουμε τα χρήματά μας για εμπειρίες και άλλους ανθρώπους προσφέρει ένα διαρκέστερο όφελος από το να τα σπαταλάμε σε άλλα πράγματα. Το αν θα αγοράσετε στον ανιψιό σας τα πιο εντυπωσιακά ποδοσφαιρικά παπούτσια ή ένα απλό ζευγάρι μετράει λιγότερο από το αν θα τον πάρετε να πάτε μαζί στο πάρκο για να τα δοκιμάσει, λέει.
Μια άλλη στρατηγική είναι να σκεφτόμαστε το πώς οι αγορές μας θα επηρεάσουν το πώς περνάμε την καθημερινότητά μας. Αν και περιμένουμε από τα καινούργια πράγματα να φέρουν κάποια αλλαγή, στην πραγματικότητα αυτό είναι συχνά μια ομιχλώδης αντίληψη η οποία, ακριβώς εξαιτίας της νεφελώδους φύσης της, εξατμίζεται ακόμη πιο εύκολα από τη στιγμή που έχουμε αποκτήσει αυτό το καινούργιο πράγμα. Προτού λοιπόν πάτε να τινάξετε την πιστωτική σας κάρτα στον αέρα, η κυρία Νταν προτείνει να σταθείτε για να σκεφθείτε τι θα μπορέσετε πραγματικά να κάνετε διαφορετικά από τη στιγμή που θα έχετε το καινούργιο πράγμα σας και αν αυτό πραγματικά θα αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο περνάτε τον χρόνο σας - το πολυτιμότερο αγαθό σας.
ΔΙΑΤΑΡΑΧΗ
Ψυχαναγκαστικά ψώνια
Αντίθετα με τη συσσώρευση πραγμάτων, η «ψυχαναγκαστική διαταραχή αγορών» («compulsive buying disorder») δεν περιλαμβάνεται στο DSM-5, τα πρόσφατα νούμερα όμως υποδηλώνουν ότι πλήττει το 6% του πληθυσμού των Ηνωμένων Πολιτειών. Παρ' όλα αυτά, κανείς δεν συμφωνεί σχετικά με το αν έχει κοινή βάση με τον εθισμό, τον έλεγχο των παρορμήσεων ή την ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή. Υπάρχει επίσης μια όλο και πιο λεπτή γραμμή ανάμεσα στη φυσιολογική συμπεριφορά αγορών και στον ψυχαναγκασμό η οποία θολώνεται κατά κόρον από τους διαφημιστές.
Αν και λογικά θα μπορούσε να υπάρχει σχέση ανάμεσα στη συσσώρευση πραγμάτων και στις ψυχαναγκαστικές αγορές, οι δύο διαταραχές είναι διαφορετικές. Περίπου 60% των ατόμων με διαταραχή της συσσώρευσης είναι και ψυχαναγκαστικοί αγοραστές, το αντίστροφο όμως ισχύει μόνο για το 40% των ψυχαναγκαστικών αγοραστών.
Επίσης η συσσώρευση πραγμάτων υπάρχει σε όλες τις κουλτούρες, αλλά ο εθισμός στα ψώνια δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς πολύ συγκεκριμένες κοινωνικές συνθήκες: μια οικονομία της αγοράς, διαθεσιμότητα μιας ποικιλίας αγαθών, διαθέσιμο εισόδημα και ελεύθερος χρόνος. Οπως το θέτει ο Ντόναλντ Μπλακ, καθηγητής Ψυχιατρικής στο Πανεπιστήμιο της Αϊόβα: «Αν οι ευκαιρίες για τζόγο δεν υπάρχουν, ειναι εξαιρετικά απίθανο να υπάρχει εθισμός στον τζόγο». Ο εθισμός στα ψώνια λοιπόν είναι πραγματικά ένα προϊόν του υλιστικού κόσμου μας. - Sally Adee
ΕΜΜΟΝΗ
«Μαζώχτρες» λόγω... τελειομανίας
Περίπου ένας στους 20 ανθρώπους υποφέρει από μια εμμονή για την απόκτηση πραγμάτων και την αδυναμία να τα αποχωριστεί - ορισμένοι σε βαθμό ώστε το σπίτι τους καταντά αδιαχώρητο. «Το πρόβλημα δεν είναι μόνο η ακαταστασία» λέει ο ψυχίατρος Ντέιβιντ Τόλιν από τη Σχολή Ιατρικής του Πανεπιστημίου Γέιλ. «Φθάνει να γίνεται αναπηρία».
Αυτή η νέα διάγνωση - απέκτησε τη δική της κατηγορία στην τελευταία έκδοση του διαγνωστικού εγχειριδίου της ψυχιατρικής «DSM-5» - μπορεί να φαίνεται μια κατηγορία που αρμόζει σε μια σύγχρονη κοινωνία η οποία έχει εμμονή με τα πράγματα και το κοινωνικό κύρος. Η ιδέα δεν είναι όμως τελείως λανθασμένη.
Η συσσώρευση πραγμάτων δεν είναι κάτι καινούργιο. Αναφέρεται στην «Κόλαση» του Δάντη από το 1300. Μόνο πρόσφατα όμως έγινε η διάκρισή της από την ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή (ΙΨΔ). Σε μια απεικονιστική μελέτη του εγκεφάλου το 2012, π.χ., ο κ. Τόλιν και οι συνεργάτες του είχαν ζητήσει από εθελοντές να κρατήσουν ένα αντικείμενο που τους ανήκε και να αποφασίσουν αν θα το πετούσαν. Αντίθετα με τα άτομα με ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή, οι «μαζώχτρες» εμφάνιζαν υπερδραστηριότητα στον πρόσθιο φλοιό του προσαγωγίου και τον φλοιό της νήσου - περιοχές του εγκεφάλου οι οποίες συμβάλλουν στον προσδιορισμό της σημασίας, της σχετικότητας και του προέχοντος.
Εκδηλώνεται σαν τελειομανία - λέξη που δύσκολα θα συνδύαζε κανείς με τις εκπομπές ριάλιτι που δείχνουν ψόφιες γάτες κάτω από βουνά από αφόρετα ρούχα. Παρ' όλα αυτά, όλο και περισσότεροι ειδικοί συμφωνούν: τα άτομα με μειωμένη ικανότητα λήψης αποφάσεων ανησυχούν τόσο πολύ σχετικά με τη λήψη λανθασμένων αποφάσεων ώστε κρατάνε το αντικείμενο προκειμένου να εκτιμήσουν αργότερα την κατάσταση. «Μοιάζει αντίθετο στη λογική» λέει ο κ. Τόλιν «αλλά είναι απολύτως λογικό».
Η συσσώρευση πραγμάτων δεν περιορίζεται στη δυτική κοινωνία. Οι πολιτισμικές ιδιαιτερότητες μπορεί να διαμορφώνουν το πώς θα εκδηλωθεί, όμως «η συσσώρευση πραγμάτων υπάρχει κυριολεκτικά σε κάθε κουλτούρα» λέει ο ψυχολόγος Ράντι Φροστ από το Κολέγιο Σμιθ στο Νορθάμπτον της Μασαχουσέτης. Ολοι μπορεί να είμαστε απρόθυμοι να αποχωριστούμε τα αποκτήματά μας. Για τους «μαζώχτρες» όμως αυτό γίνεται μια «εμμονή να μη χάσεις ούτε ένα κομματάκι της ζωής σου». -Sally Adee
 ~  Πηγή:  tovima.gr
by Αντικλείδι , http://antikleidi.com

Είναι μέσα μου και με κάνει ότι θέλει




Υπάρχει μέσα μου αυτό το επίκτητο πράγμα, που χαίρεται όταν κάποιος προσπαθεί να το αυξήσει και λυπάται μόλις κάποιος άλλος το μειώνει, γιατί άλλη σκέψη δεν έχει από την επιβίωσή του.

 Σε στιγμές ασυνειδησίας υφαίνει μέσα στη φαντασία μου τις πιο απίθανες ιστορίες. 

Βλέπω τον εαυτό μου να ποζάρει σαν το κεντρικό πρόσωπο ενός έργου, να γίνεται ήρωας και να συγκεντρώνει μόνο το θαυμασμό και τους επαίνους των άλλων. 

Είναι αυτό που προσπαθεί να διαιωνίσει την υπόστασή του μέσα από την επιβολή στους άλλους και δημιουργεί σχέσεις μόνο πάνω στη βάση του κέρδους, της ωφέλειας και όχι της αγνής αγάπης. 

Κάνει ότι μπορεί για να τονώσει την σπουδαιότητά του, την παρουσία του, την ύπαρξή του και γίνεται έξω φρενών με την επιτίμηση. Του αρέσει να συγκεντρώνει γύρω του μόνο κόλακες.



Μόλις ο προβολέας της συνειδητότητας πέσει πάνω του, τρέχει το ανόητο πανικόβλητο να κρύψει τη γύμνια του. Όλες οι γελοίες πόζες της φθαρτής του φύσης διαλύονται, χάνει το έδαφος κάτω απ’ τα πόδια του, δεν έχει πια στήριγμα για να συνεχίσει. 

Αν η φλόγα της επίγνωσης συνεχίσει αδιάκοπα να φωτίζει κάθε του αυτοεξυψωτική τάση, κάθε ανάγκη για έπαινο και επιβολή στο συνάνθρωπο, γίνεται πιο χαλαρό στη δομή του, αρχίζει να φθίνει στην έντασή του και στο τέλος εξαφανίζεται.

 Και είναι αυτός ο θάνατός του, που σηματοδοτεί την αφύπνιση της αναίτιας χαράς, της αληθινής, κρυμμένης στο υπόβαθρο, φύσης μας. 

Είναι το ΕΓΩ 



Συνοδοιπόροι είμαστε με τον ίδιο προορισμό...

Ονειροπολήστε το έχει ανάγκη ο εγκέφαλος μας!




Το να έχει κανείς το μυαλό του «αλλού», το να «αφαιρείται» από ό,τι πρέπει να κάνει, το να ονειρεύεται με ανοιχτά τα μάτια θεωρείται από τους περισσότερους ανθρώπους ως αυταπόδεικτο και ανησυχητικό σημάδι απόκλισης από τη φυσιολογική συμπεριφορά, ως σοβαρό μειονέκτημα που οφείλεται σε κάποια εγγενή αδυναμία συγκέντρωσης, η οποία συνήθως εκδηλώνεται ως έλλειψη διανοητικής πειθαρχίας.


Μια ευρύτατα διαδεδομένη προκατάληψη, η οποία, δυστυχώς, καλλιεργείται συχνά και από ειδικούς επιστήμονες. Ο Φρόιντ, για παράδειγμα, αναπαράγοντας άκριτα τις κοινωνικές προκαταλήψεις και επιταγές της εποχής του, θεωρούσε τους ονειροπόλους άτομα με παιδαριώδη προσωπικότητα και στις πιο ακραίες περιπτώσεις ως νευρωτικούς, ενώ και σε πολλά εγχειρίδια ψυχολογίας ο ρεμβασμός παρουσιαζόταν ως μια άκρως ανησυχητική συμπεριφορά, η οποία μπορεί και να υποδήλωνε την ύπαρξη κάποιας ψύχωσης.

Νέες μελέτες όμως έρχονται να ανατρέψουν αυτήν την τόσο βαθιά ριζωμένη όσο και εσφαλμένη αντίληψη, διαπιστώνοντας ότι όλοι ανεξαιρέτως οι άνθρωποι -και όχι μόνο μία μικρή μερίδα «φευγάτων» ατόμων- έχουν λίγο-πολύ μια φυσική προδιάθεση και ανάγκη να ονειροπολούν. 

Επιπλέον, ανακάλυψαν ότι η ονειροπόληση δεν αποτελεί καθόλου μια «αντιπαραγωγική» διαδικασία, στη διάρκεια της οποίας ο νους αδρανεί και πέφτει σε ένα σκοτεινό και αδιέξοδο ψυχικό τούνελ. Αντίθετα, είναι μια ζωτικής σημασίας νοητική τεχνική αποφόρτισης της συσσωρευμένης έντασης, χάρη στην οποία ευνοείται η δημιουργικότητα.

Ο εγκέφαλός μας έχει ανάγκη να ξεφεύγει

Τα αποτελέσματα αυτών των ερευνών περιγράφονται σε εκτενές άρθρο που δημοσιεύτηκε πρόσφατα στην εφημερίδα «New York Times». 

Σύμφωνα με το δημοσίευμα, ο Jonathan Schooler και ο Jonathan Smallwood, δύο διακεκριμένοι ψυχολόγοι από το Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας, στη Σάντα Μπάρμπαρα (UCSB), οι οποίοι τα τελευταία χρόνια προσπαθούν από κοινού να εξηγήσουν γιατί οι άνθρωποι ονειροπολούν, υποστηρίζουν ότι η πρόσκαιρη απόσπαση της προσοχής και η προσωρινή «φυγή» μέσω της ονειροφαντασίας από την εργασία στην οποία επιδιδόμαστε αποτελούν ένα είδος εγκεφαλικής «ανάπαυλας», η οποία διασφαλίζει τη νοητική μας ισορροπία σε καταστάσεις έντονης νοητικής προσπάθειας. 

«Οταν είμαστε ξύπνιοι, περνάμε το ένα τρίτο του χρόνου μας σκεπτόμενοι άλλα πράγματα από αυτά που κάνουμε. Μάλιστα, σε ορισμένες περιπτώσεις, το ποσοστό αυτό μπορεί να αγγίξει το 75% του συνολικού χρόνου που αφιερώνουμε σε μια εργασία. 

Για παράδειγμα, όταν οδηγούμε σε έναν άδειο εθνικό δρόμο ή όταν είμαστε ακινητοποιημένοι σε έναν πολυσύχναστο δρόμο εξαιτίας της κυκλοφοριακής συμφόρησης. Αν δεν είχαμε την ικανότητα να “δραπετεύουμε” από τέτοιου είδους ανιαρές δραστηριότητες, η ζωή μας θα ήταν αφόρητη. Η εκτροπή της προσοχής σε αυτές τις περιπτώσεις είναι πραγματική λύτρωση», σημειώνει ο Smallwood.

Αλλά αυτή η ικανότητα του εγκεφάλου μας να ξεγλιστρά από το παρόν και να μεταφέρεται είτε στο παρελθόν είτε και σε καταστάσεις τελείως επίπλαστες, θα πρέπει, κατά κάποιον τρόπο, να έχει ευνοήσει και να ευνοεί εξελικτικά το είδος μας, σύμφωνα με τη μελέτη ενός άλλου ψυχολόγου, του Eric Klinger, από το Πανεπιστήμιο της Μινεσότα. 

«Οταν κάποιος είναι απασχολημένος αποκλειστικά με μία εργασία, η ικανότητα να σκέφτεται για λίγο και άλλα πράγματα αφήνει ανοιχτό το πεδίο σε μια ευρεία γκάμα στόχων. Λειτουργεί επομένως σαν ένα είδος μηχανισμού ασφαλείας, που προστατεύει τους υπόλοιπους στόχους του ατόμου από τον κίνδυνο να χαθούν», γράφει ο Klinger στο βιβλίο του «Εγχειρίδιο φαντασίας και νοητικής προσομοίωσης» (Handbook of Imagination and Mental Simulation).

Τι ακριβώς συμβαίνει όμως μέσα στον εγκέφαλό μας όταν ο νους μας «δραπετεύει» την ώρα που πλένουμε τα πιάτα, περπατάμε στο δρόμο, ακούμε μουσική, διαβάζουμε ένα βιβλίο, βλέπουμε μια ταινία; Η παρακολούθηση του εγκεφάλου εν δράσει, με τη βοήθεια της λειτουργικής τομογραφίας μαγνητικού συντονισμού (fMRI), είχε οδηγήσει κάποιους νευροεπιστήμονες στο ακραίο συμπέρασμα ότι όταν ονειροπολούμε είναι ενεργό το λεγόμενο «αποθεματικό εγκεφαλικό δίκτυο» (default network), ενώ όταν ασχολούμαστε με κάτι συγκεκριμένο ενεργοποιείται το λεγόμενο «εκτελεστικό εγκεφαλικό δίκτυο» (executive network) που παράγει τις εντολές δράσης.

Πιο πρόσφατες έρευνες όμως έδειξαν ότι σε μερικά επεισόδια ονειροπόλησης τα δύο αυτά θεωρούμενα ως «αλληλοαποκλειόμενα» εγκεφαλικά δίκτυα ήταν εξίσου ενεργά. Και μάλιστα η νευρωνική ενεργοποίηση και στα δύο δίκτυα ήταν πολύ μεγαλύτερη όταν οι εθελοντές που συμμετείχαν στην έρευνα δεν είχαν επίγνωση του γεγονότος ότι ονειροπολούσαν! 

Αυτό, σύμφωνα με την επικεφαλής της έρευνας, Kalina Christoff, νευροεπιστήμονα στο Πανεπιστήμιο της Βρετανικής Κολομβίας, στον Καναδά, σημαίνει ότι η νοητική κατάσταση της ονειροπόλησης όσο λιγότερο συνειδητή είναι τόσο πιο έντονη γίνεται. Επίσης, υποδηλώνει ότι αυτό που οι νευροεπιστήμονες ονομάζουν «νοητική περιπλάνηση» (mind wandering) ή «σκέψη μη σχετιζόμενη με μια ανειλημμένη εργασία» (task unrelated thinking) ίσως να δημιουργεί μια μοναδική νοητική κατάσταση, η οποία ενδεχομένως επιτρέπει σε νευρωνικά δίκτυα που θεωρούνται «αντίπαλα» να συνεργάζονται.

Μια διαφορετική αλλά συμπληρωματική ερμηνεία

Ο Schooler και ο Smallwood δίνουν μια άλλη ερμηνεία στο εντυπωσιακό αυτό εύρημα. Υποστηρίζουν ότι και τα δύο δίκτυα εργάζονται για να διεκπεραιώνουν στόχους διαφορετικούς από τους άμεσους. Μόνο έτσι εξηγείται, υποστηρίζουν, γιατί πολλοί άνθρωποι που έχουν την τάση να ρεμβάζουν είναι συχνά και περισσότερο δημιουργικοί. Και μάλιστα όσο λιγότερο απαιτητικός είναι ο άμεσος στόχος που πρέπει να διεκπεραιώσουν τόσο μεγαλύτερα είναι τα περιθώρια που έχουν να αφήσουν τη σκέψη τους να «πετάξει». 

Μεγάλες επιστημονικές ανακαλύψεις, καλλιτεχνικά αριστουργήματα, φιλοσοφικές θεωρίες, όλα αυτά θα ήταν ανύπαρκτα αν στερούμασταν την ικανότητα της πρόσκαιρης και συχνά στοχευμένης «φυγής» από την πραγματικότητα μέσω της φαντασίας. «Για να γίνει κανείς δημιουργικός, πρέπει να αφήσει το μυαλό του ελεύθερο να περιπλανηθεί», μας υπενθυμίζει ο Schooler. «Θα πρέπει όμως επίσης να είναι σε θέση να αντιληφθεί πότε είναι η κατάλληλη στιγμή που θα αναφωνήσει “Εύρηκα!” και να επιστρέψει στην πραγματικότητα για να την αλλάξει. Αν ο Αρχιμήδης είχε εξακολουθήσει να μουλιάζει στην μπανιέρα του, σήμερα η αρχή που καθορίζει την άνωση που δέχεται ένα σώμα βυθισμένο στο νερό δεν θα έφερε το όνομά του».

Επιμέλεια: Παύλος Διονυσόπουλος
Η ονειροπόληση «λύνει» δύσκολα προβλήματα
Η απελευθέρωση του νου βελτιώνει την ικανότητα επίλυσης περίπλοκων θεμάτων

H νοητική δύναμη για την επίλυση δύσκολων προβλημάτων κρύβεται στο «ταξίδι» του μυαλού, υποστηρίζουν οι αμερικανοί επιστήμονες

Νοητικό «ταξίδι»

Στο πλαίσιο δοκιμών, οι ερευνητές παρατήρησαν ότι οι εθελοντές που αναλάμβαναν την επίλυση ενός δύσκολου προβλήματος μετά από ένα διάλειμμα ή μια εύκολη δραστηριότητα είχαν κατά 40% καλύτερες επιδόσεις, συγκριτικά με τους υπόλοιπους.

Αντίθετα, οι εθελοντές που περνούσαν το «διάλειμμα» τους εκτελώντας δύσκολες ασκήσεις και δεν ξεκουράζονταν καθόλου δεν εμφάνιζαν καμία βελτίωση ως προς αποδοτικότητά τους.

Οι ερευνητές πιστεύουν ότι απλές δραστηριότητες, οι οποίες «απελευθερώνουν» τον νου και μας επιτρέπουν να ονειροπολούμε αποτελούν το «κλειδί» στο ξεμπέρδεμα του κουβαριού προβλημάτων.

«Πολλά από τα μεγαλύτερα μυαλά της ανθρωπότητας υποστηρίζουν ότι είχαν στιγμές έμπνευσης κατά τη διάρκεια σκέψεων ή δραστηριοτήτων που δεν συνδέονταν άμεσα με το πρόβλημα το οποίο τους απασχολούσε τη συγκεκριμένη χρονική περίοδο» εξηγεί ο επικεφαλής της μελέτης δρ Μπέντζαμιν Μπερντ.

«Από τη μελέτη μας φάνηκε ότι ένα διάλειμμα με κάποια δραστηριότητα που δεν απαιτεί τον προβληματισμό μας, βελτιώνει τις επιδόσεις μας σε μια δημιουργική δοκιμασία, πολύ περισσότερο από το αν το διάλειμμά μας ήταν αφιερωμένο στην επίλυση ενός προβλήματος, στην ξεκούραση ή αν δεν γινόταν ποτέ. Τα ευρήματα αυτά αποτελούν την πιο άμεση απόδειξη ότι οι συνθήκες που ευνοούν την ονειροπόληση ενισχύουν τη δημιουργικότητά μας» καταλήγει ο ειδικός.

Καιρός να πω «όχι» σε όλα αυτά...




…ό,τι με ενοχλεί, με εξουθενώνει, με εξοργίζει και είναι τοξικό για την υγεία και τη συναισθηματική μου ισορροπία. Να μια ευχή που ίσως δεν κάνατε ποτέ από τότε που γίνατε μαμάδες. Μήπως θα έπρεπε;

Υπάρχει ένας άγραφος κανόνας που λέει πως ένας ευγενικός και ευαίσθητος άνθρωπος δε λέει ποτέ όχι. Το «βιβλίο του Όχι» («The book of No») της συγγραφέα και διδάκτορα της ψυχιατρικής Susan Newman απογυμνώνει όλα τα αρνητικά που περιβάλλουν τη λέξη «όχι» θεωρώντας την ένα εξαιρετικό εργαλείο για τη διαδικασία της ανάπτυξης. Ήρθε η ώρα να μάθετε να λέτε «όχι» όταν χρειάζεται ή όταν έτσι νιώθετε. Ναι, ακόμη και στα παιδιά σας.






Τα οικογενειακά «όχι»

Στα παιδιά μου που θέλουν κάθε βράδυ να κοιμούνται στο κρεβάτι μας. Αν κάθε βράδυ αφήνετε τα παιδιά σας να ανεβούν στο κρεβάτι, θα μείνετε για πάντα άυπνοι.
Στον εκβιασμό του τρίχρονου γιου μου, που μου ζητάει να μην πάω στη δουλειά, ή απαιτεί γυρνώντας, να του φέρω το μισό κατάστημα παιχνιδιών.
Στην αγαπημένη μητέρα του άντρα μου, που αποφασίζει μόνη της για το… τι θα φάνε τα παιδιά, τι ώρα θα το φάνε και τι θα παρακολουθήσουν στην τηλεόραση.
Στα παιδιά μου όταν μου ζητάνε πράγματα που μπορούν να κάνουν και μόνα τους, όπως το να βάλουν τα παπούτσια τους. Έτσι κι αλλιώς, τα διευκολύνετε σε αυτά που δεν μπορούν να κάνουν, γιατί να τα διευκολύνετε και σε αυτά που μπορούν;
Στον ενοχικό «νοικοκυρίστικο» εαυτό μου. Αν μια μέρα δεν προλάβετε να μαγειρέψετε, θα πάρετε πίτσα, και το αυριανό πλυντήριο μπορεί να μετατεθεί για μεθαύριο.
Σε όποιο πρόσωπο της οικογένειας «απαιτεί». Εξηγήστε τους χωρίς νεύρα πως για να λειτουργήσει σωστά μια ομάδα η μαμά βάζει προτεραιότητες. Και αυτή τη στιγμή προτεραιότητα είναι το μαγείρεμα ή απλώς το να μιλήσει στο τηλέφωνο.

Επαγγελματικά «όχι»

Στο συνάδελφο που ζητάει τη βοήθειά μου την ώρα που πνίγομαι.
Στη συνάδελφο που παρόλο που την ξέρω ελάχιστα ζητάει δανεικά κάνοντάς με να αισθάνομαι άσχημα και να ντρέπομαι για λογαριασμό της.
Στο αφεντικό μου που περιμένει να ακούσει κομπλιμέντα. Το ψέμα λειτουργεί ως ψυχολογικό μπούμερανγκ. Γυρίζει πάντα πάνω μας.
Στην «τοξική» συνάδελφο που μιλάει μόνο για αρρώστιες και μου ρίχνει την ψυχολογία για να ανέβει η δική της.

Φιλικά «όχι»

Στη φίλη που ζητάει να πάρω το παιδί της από τον παιδικό σταθμό, μια που θα πάω και για το δικό μου, όταν τρέχω με την ψυχή στο στόμα να προλάβω ενώ εκείνη δουλεύει part-time.
Στην κολλητή μου φίλη που με στήνει στο ραντεβού μας-για μια ακόμη φορά- ενώ ξέρει πόσο πολύτιμος είναι ο χρόνος μου.
Στις φίλες χωρίς παιδιά που δεν δείχνουν καμιά κατανόηση και ζητούν να μου αναλύσουν το πρόβλημά τους στις δέκα το βράδυ ενώ κοιμάμαι όρθια.
Στις φίλες με παιδιά που μιλάνε συνέχεια για τα παιδιά τους.
Στο φιλικό ζευγάρι που έρχεται για μια απογευματινή επίσκεψη για να παίξουν τα παιδιά και κάθονται αραχτοί μέχρι τις 12 το βράδυ χωρίς να ρωτήσουν αν είμαστε κουρασμένοι.
Στη φίλη που δεν μου λέει ποτέ ότι αδυνάτισα. Θυμάται όμως πάντα να μου πει ότι πάχυνα.

Γενικά «όχι»

Στην αυτολύπηση. Η αυτολύπηση είναι μια παγίδα που συνήθως βάζουμε εμείς οι ίδιοι στον εαυτό μας γιατί έτσι μας βολεύει. Προκειμένου να προσπαθήσουμε να αλλάξουμε τα πράγματα οικτίρουμε τον εαυτό μας και βουλιάζουμε. Ο βάλτος όμως ίσως κάποια μέρα μας βυθίσει!
Στη σκληρή αυτοκριτική. Τα λάθη δεν έχουν τίποτε το τρομακτικό. Αν μονίμως ανησυχούμε μήπως κάτι πάει λάθος, δεν θα μπορέσουμε να απολαύσουμε ποτέ τίποτα.
Στην τελειομανία. Η ζωή δεν είναι τέλεια και σίγουρα δεν έχουμε τον έλεγχο των πάντων. Η τέχνη τελικά βρίσκεται στο να μπορούμε να διαχειριστούμε ότι μας προκύπτει με ή χωρίς επιτυχία.
via

Μια γυναίκα δεν ξοφλάει στα πενήντα




Ο έρωτας, όπως και η ηλικία, δεν κοιτάει χρόνια. Ναι, η ηλικία. Η πραγματική, η βιολογική ηλικία δε μας λέει και πολλά. Το θέμα είναι τα χρονάκια που μετράει η καρδιά. Πολλοί είναι άλλωστε οι γερασμένοι νέοι, αλλά σήμερα δε θα ασχοληθούμε μ' αυτούς. Η Ματίνα πλησιάζει τα πενήντα, τα χρυσά πενήντα. 

Μια όμορφη, γοητευτική γυναίκα απ' αυτές που τραβάνε όλα τα βλέμματα πάνω τους, όπου κι αν μπουν. Απ' την αντι-ερωτική εφορία, ως τα πιο underground στέκια. Παντρεύτηκε μικρή. Παράτησε τα νιάτα της, για ένα γάμο υποχρεωτικό. Στην επαρχία που ζούσε, ο γάμος ήταν νόμος, ειδικά αν είχες και μια αναπάντεχη εγκυμοσύνη. Για τον έρωτα, ούτε λόγος.

Ποιος ασχολείται με αυτά τα ρομαντικά; «Να παντρευτεί το κορίτσι μας, να φτιάξει ένα σωστό σπιτικό», έλεγε και ξανάλεγε το σόι της. Και έτσι έκανε και το είχε ήδη μετανιώσει πριν καν φορέσει το νυφικό. Δεν έκανε πίσω, όμως. Πώς να κάνει; Είκοσι-κάτι χρονών κοριτσάκι και μερικές δεκαετίες πριν, σε ένα μικρό, απομονωμένο χωριό. Κάθε βράδυ που έπεφτε στο κρεββάτι έσφιγγε τα δόντια και ονειρευόταν πότε θα φτάσει στα δεύτερα -άντα. Είχε υποσχεθεί στον εαυτό της το δώρο των γενεθλίων της: το διαζύγιο.








Τα είχε μελετήσει όλα. Εκείνη κοντά στα σαράντα και η μικρή της, μεγάλη πια. Θα έφευγαν μαζί για οπουδήποτε και τα κατάφεραν. Στα σαράντα της ξεκίνησε να ζει την πρώτη της χαμένη νιότη και συνεχίζει. Ρουφάει τα πάντα με χρονοκαθυστέρηση. Τον έρωτα, το σεξ, το καλό σεξ, τα μεθύσια, τις εξόδους, τις παρέες, τα τατουάζ και τις σπουδές. Η μέρα της είναι πάντα γεμάτη. Ξεκίνησε μαθήματα κιθάρας και γαλλικών, πάει γυμναστήριο, βγαίνει και φλερτάρει πολύ και με πολλούς. Μα, είναι ένα αποφασισμένο, ελεύθερο πουλί πλέον. Ούτε ένα κάγκελο στο κλουβί της και όλες οι πόρτες ανοιχτές, για να πετάει όποτε θέλει. Δεν περνάει καν απ' το μυαλό της η σχέση, η δέσμευση, ο γάμος, όπως θέλεις πες το.

Τα κακόβουλα βλέμματα, όμως, πέφτουν πάνω της κατά ριπάς. Μόλις γυρίσει την πλάτη ακούει πάντα ένα βουητό. Είναι τα κοροϊδευτικά σχόλια που κάνουν όλοι για τη Ματίνα, που το παίζει «μπεμπέκα» και «παιδούλα». Για την τρελή Ματίνα που δεν έχει μυαλό και νομίζει πως είναι νεαρή. Μα είναι! Έτσι νιώθει, άρα έτσι είναι κι ας χτυπιούνται κι ας κουνάνε το κεφάλι τους υποτιμητικά.

Όλοι αυτοί που την κρίνουν και την κατακρίνουν είναι οι «σωστοί» της κοινωνίας μας, οι politicaly correct με οικογένειες, παιδιά, εγγόνια, λαϊκή το Σαββάτο, εκκλησία πριν την εκδρομή της Κυριακής, σαπουνόπερες όλων των εθνικοτήτων στη τιβί και πολλά λαδερά στο μενού. Τους ενοχλεί που μια συνομήλική τους ζει. Είναι κόντρα ο ρόλος, αλλά η Ματίνα έχει ταλέντο.

Τους κοιτάει μέσα στα μάτια και τους γράφει στα πιο παλιά, ξεσκισμένα της παπούτσια, γιατί ό,τι κάνει είναι αυτή, ο εαυτός της. Νιώθει ικανοποιημένη απ' τις επιλογές της και ήσυχη με την συνείδησή της. 

Κάθε βράδυ πέφτει για ύπνο ήρεμη κι ευτυχισμένη και είναι το μόνο που τη νοιάζει, είναι το μόνο που μετράει, κόντρα σε όλα τα θλιβερά πρέπει των άλλων.

Γεωργία Χατζηγεωργίου

pillowfights
via

Το βλέμμα, το φιλί και το χάδι είναι ο καθρέφτης του καθενός μας




"Μην αφήνεις αυτό που σε τρώει» να χορτάσει".

 Να διεκδικείς τη στιγμή, 

την κάθε στιγμή ως να είναι η τελευταία.

 Με ψυχραιμία, με σύνεση μα και με αποφασιστικότητα.

 Να ορίζεις τα θέλω σου 

όπως προστάζει ο νους, η ψυχή και το σώμα. 

Να ανυψώνεσαι σαν φως,

 να εξεγείρεσαι σαν φλόγα,

 να ανασαίνεις σαν άνεμος,

 να γαληνεύεις σαν βροχή.



Ο λόγος, το βλέμμα, το φιλί και το χάδι 

είναι ο καθρέφτης του καθενός μας.

 Ο τρόπος που εκφράζεται και που αγγίζει

 αποτυπώνει το μέγεθος, το βάθος, 

το εύρος της αγάπης του για τον ίδιο, 

για τον άλλον, για τα πράγματα, για τη ζωή.


Τάκης Τσαντήλας - "Αφορισμοί" 


via

Ο «θάνατος του Θεού»



Βρισκόμαστε στην κρίσιμη περίοδο του έτους για τα καταστήματα και τα σουπερμάρκετ: τις τέσσερις εβδομάδες πριν από τα Χριστούγεννα κάνουν τις μεγαλύτερες πωλήσεις. Ο Αγιος Βασίλης σημαίνει ένα πράγμα για τα παιδιά: δώρα.

umberto ecoΟι άνθρωποι είναι θρησκευτικά όντα. Είναι ψυχολογικά δύσκολο να αντεπεξέλθουμε στη ζωή χωρίς τη δικαιολογία και την ελπίδα που παρέχει η θρησκεία. Συναντώ συχνά επιστήμονες οι οποίοι, έξω από το στενό πεδίο τους, είναι προληπτικοί – σε τέτοιο βαθμό που μου φαίνεται ότι για να είσαι εντελώς άπιστος σήμερα πρέπει να είσαι φιλόσοφος. Ή ίσως κληρικός.
Τα χρήματα είναι ένα εργαλείο. Δεν είναι αξία – αλλά χρειαζόμαστε και αξίες εκτός από εργαλεία, σκοπούς εκτός από μέσα. Το μεγάλο πρόβλημα που αντιμετωπίζουν οι άνθρωποι είναι να βρουν έναν τρόπο για να δεχτούν ότι όλοι μας θα πεθάνουμε. Τα χρήματα μπορούν να κάνουν πολλά – αλλά δεν μπορούν να σας βοηθήσουν να συμφιλιωθείτε με τον θάνατό σας. Μπορούν ενίοτε να σας βοηθήσουν να τον αναβάλετε: όποιος έχει τη δυνατότητα να ξοδέψει ένα εκατομμύριο ευρώ σε γιατρούς ζει συνήθως περισσότερο από κάποιον που δεν την έχει. Δεν μπορεί όμως να ζήσει πολύ περισσότερο από τον μέσο όρο των εύπορων ανθρώπων στον ανεπτυγμένο κόσμο. Και αν πιστεύετε μόνο στο χρήμα, σύντομα θα ανακαλύψετε τον μεγάλο περιορισμό του: αδυνατεί να δικαιολογήσει το ότι είστε θνητός. Όσο περισσότερο προσπαθείτε να αποφύγετε αυτό το γεγονός, τόσο περισσότερο αναγκάζεστε να συνειδητοποιήσετε ότι τα αγαθά σας δεν εξηγούν τον θάνατό σας.
Απαιτούμε από τον Θεό κάτι περισσότερο από αυτά που παρέχει η χριστιανική πίστη. Γι’ αυτό στρεφόμαστε στο αποκρυφιστικό
UMBERTO ECO
Ο ρόλος της θρησκείας είναι να παρέχει αυτή την εξήγηση. Οι θρησκείες είναι συστήματα δοξασιών που επιτρέπουν στους ανθρώπους να δικαιολογούν την ύπαρξή τους και να συμφιλιώνονται με τον θάνατο. Στην Ευρώπη βιώνουμε τη φθορά της οργανωμένης θρησκείας τα τελευταία χρόνια. H πίστη στις χριστιανικές εκκλησίες φθίνει. Ιδεολογίες, όπως ο κομμουνισμός, που επιχειρούσαν να υποσκελίσουν τη θρησκεία απέτυχαν παταγωδώς. Συνεπώς συνεχίζουμε όλοι να αναζητάμε κάτι που θα μας συμφιλιώσει με το αναπόφευκτο του θανάτου μας.



Ο Γκ. K. Τσέστερτον λέγεται συχνά ότι παρατήρησε:
«Όταν ένας άνθρωπος παύει να πιστεύει στον Θεό δεν είναι ότι δεν πιστεύει σε τίποτε. Πιστεύει σε οτιδήποτε».
Όποιος και αν το είπε, είχε δίκιο. Υποτίθεται ότι ζούμε σε σκεπτικιστική εποχή. Στην πραγματικότητα ζούμε σε μια εποχή σκανδαλώδους ευπιστίας. Ο «θάνατος του Θεού», ή τουλάχιστον του χριστιανικού Θεού, συνοδεύτηκε από τη γέννηση πληθώρας νέων ειδώλων. Πολλαπλασιάστηκαν σαν βακτηρίδια στο πτώμα της χριστιανικής εκκλησίας – από τις περίεργες παγανιστικές αιρέσεις ως τις χαζές υποχριστιανικές προλήψεις του «Κώδικα Ντα Βίντσι». Είναι εκπληκτικό το πόσοι άνθρωποι παίρνουν τοις μετρητοίς αυτό το βιβλίο και πιστεύουν ότι είναι αληθινό. Ο συγγραφέας του, Νταν Μπράουν, δημιούργησε μια λεγεώνα ζηλωτών που πιστεύουν ότι ο Χριστός δεν σταυρώθηκε αλλά παντρεύτηκε τη Μαρία Μαγδαληνή, έγινε βασιλιάς της Γαλλίας και άρχισε τη δική του εκδοχή της μασονίας.
Ο πιανίστας Αρθουρ Ρούμπινσταϊν ρωτήθηκε κάποτε αν πιστεύει στον Θεό. Απάντησε: «Οχι, δεν πιστεύω στον Θεό. Πιστεύω σε κάτι μεγαλύτερο». Ο πολιτισμός μας υποφέρει από την ίδια πληθωριστική τάση. Οι υπάρχουσες θρησκείες δεν είναι αρκετά μεγάλες: απαιτούμε από τον Θεό κάτι περισσότερο από αυτά που παρέχει η χριστιανική πίστη. Γι’ αυτό στρεφόμαστε στο αποκρυφιστικό. Αυτό υπόσχεται ότι υπάρχει κάτι μυστικό που εξηγεί και δικαιολογεί τα πάντα. Το μεγάλο πλεονέκτημά του είναι ότι επιτρέπει στον καθένα να γεμίζει το άδειο «δοχείο» του μυστικού με τους δικούς του φόβους και ελπίδες.
Ως τέκνο του Διαφωτισμού, με καταθλίβει αυτή η τάση. Αυτό δεν συμβαίνει μόνο λόγω του συσχετισμού με τον ναζισμό – ο Χίμλερ και πολλά από τα πρωτοπαλίκαρα του Χίτλερ ήταν οπαδοί των πιο παιδαριωδών αποκρυφιστικών φαντασιώσεων.



Ανατράφηκα ως καθολικός και, παρ’ ότι έχω εγκαταλείψει τη θρησκεία, αυτόν τον Δεκέμβριο ως συνήθως θα στολίσω μια χριστουγεννιάτικη φάτνη για τον εγγονό μου. Θα την κατασκευάσουμε μαζί – όπως έκανε και ο πατέρας μου όταν ήμουν παιδί. Έχω βαθύ σεβασμό για τις χριστιανικές παραδόσεις – οι οποίες, ως ιεροτελεστίες για να αντεπεξέλθουμε στον θάνατο, συνεχίζουν να έχουν περισσότερο νόημα απ’ όσο οι ακραιφνώς εμπορικές εναλλακτικές λύσεις. Νομίζω ότι συμφωνώ με τον ξεπεσμένο καθολικό ήρωα του Τζόις στο «Πορτρέτο του καλλιτέχνη σε νεαρή ηλικία»: «Τι είδους απελευθέρωση θα ήταν να εγκαταλείψουμε μια ατοπία που είναι λογική και ευσταθεί και να αγκαλιάσουμε μια άλλη που είναι παράλογη και δεν ευσταθεί;». Ο θρησκευτικός εορτασμός των Χριστουγέννων είναι τουλάχιστον μια σαφής και λογική ατοπία. Ο εμπορικός εορτασμός τους δεν είναι καν αυτό.
Eco Umberto ΒΗΜΑ 11/12/2005
via

Κλείνοντας έναν κύκλο





Πάντα πρέπει να ξέρουμε πότε κάποιο στάδιο φτάνει στο τέλος του. Αν επιμείνουμε να παραμείνουμε εκεί περισσότερο απ’ όσο χρειάζεται, θα χάσουμε τη χαρά και το νόημα των άλλων σταδίων, τα οποία πρέπει να ζήσουμε. Να κλείνουμε κύκλους, πόρτες, να γυρίζουμε σελίδα, να ολοκληρώνουμε κεφάλαια – δεν έχει σημασία πώς το λέμε, αυτό που έχει σημασία είναι να αφήνουμε στο παρελθόν τις στιγμές της ζωής μας που πέρασαν.





Χάσατε τη δουλειά σας; Τελείωσε μια σχέση; Φύγατε απ’ το σπίτι των γονιών σας; Φύγατε στο εξωτερικό; Η φιλία που καλλιεργούσατε τόσο καιρό εξαφανίστηκε χωρίς εξηγήσεις;



Μπορείτε να περάσετε πολύ καιρό απορώντας γιατί συνέβη αυτό. Μπορείτε να πείτε στον εαυτό σας ότι δεν θα κάνετε ούτε ένα βήμα πριν κατανοήσετε τις αιτίες που έκαναν ξαφνικά σκόνη κάποια πράγματα που ήταν τόσο σημαντικά και σταθερά στη ζωή σας.

Αυτή η στάση όμως θα αποδειχτεί πολύ ψυχοφθόρα για όλους: Οι γονείς σας, ο άντρας ή η γυναίκα σας, οι φίλοι σας, τα παιδιά σας, η αδερφή σας, όλοι θα ολοκληρώνουν κεφάλαια, θα γυρίζουν σελίδα, θα προχωρούν και όλοι θα στεναχωριούνται επειδή εσείς βρίσκεστε σε τέλμα..

Κανείς δεν μπορεί να βρίσκεται ταυτόχρονα στο παρόν κ στο παρελθόν, ούτε καν όταν προσπαθούμε να κατανοήσουμε αυτά που μας συμβαίνουν. Αυτά που πέρασαν, δεν θα ξαναγυρίσουν: Δεν μπορούμε να μείνουμε για πάντα παιδιά, όψιμοι έφηβοι, γιοι που νιώθουν ενοχές ή μνησικακία για τους γονείς τους, εραστές που ζουν μέρα και νύχτα ένα δεσμό με κάποιον που έχει πια φύγει και δεν έχει την παραμικρή πρόθεση να επιστρέψει..

Οι καταστάσεις περνούν και το καλύτερο που μπορούμε να κάνουμε είναι να τις αφήσουμε πράγματι να φύγουν.

Γι’ αυτό είναι τόσο σημαντικό (όσο επίπονο κι αν είναι) να καταστρέφουμε αναμνηστικά, να μετακομίζουμε, να δίνουμε πράγματα σε ορφανοτροφεία, να πουλάμε ή να χαρίζουμε τα βιβλία που έχουμε. Τα πάντα στον ορατό κόσμο είναι εκδήλωση του αοράτου, όσων συμβαίνουν στην καρδιά μας – και καταστρέφοντας ορισμένες αναμνήσεις, σημαίνει και ότι δημιουργούμε χώρο για να πάρουν τη θέση τους άλλες.

Αποδεσμευτείτε από τα πράγμα. Αφήστε τα να φύγουν. Απαγκιστρωθείτε. Κανείς δεν παίζει με σημαδεμένη τράπουλα στη ζωή, έτσι λοιπόν μερικές φορές κερδίζουμε και μερικές χάνουμε. Μην ελπίζετε να σας δώσουν κάτι πίσω, να αναγνωρίσουν τις προσπάθειες σας, να ανακαλύψουν τη μεγαλοφυϊα σας, να κατανοήσουν την αγάπη σας. Σταματήστε να ανοίγετε την τηλεόραση των συναισθημάτων σας και να βλέπετε συνέχεια την ίδια εκπομπή που σας δείχνει πόσο έχετε υποφέρει από μια απώλεια: Αυτό απλώς σας δηλητηριάζει, τίποτα άλλο.

Δεν υπάρχει τίποτα πιο επικίνδυνο από το να μην αποδεχόμαστε ερωτικούς χωρισμούς, υποσχέσεις για δουλειά που δεν έχουν συγκεκριμένη ημερομηνία εκκίνησης, αποφάσεις που αναβάλλονται συνεχώς στο όνομα της "ιδανικής στιγμής". Πριν αρχίσει ένα νέο κεφάλαιο, πρέπει να ολοκληρωθεί το παλιό: Πείτε στον εαυτό σας ότι αυτό που πέρασε δεν θα ξαναγυρίσει ποτέ. Θυμηθείτε ότι κάποτε μπορούσατε να ζήσετε χωρίς αυτό το πράγμα ή αυτόν τον άνθρωπο – τίποτα δεν είναι αναντικατάστατο, η συνήθεια δεν είναι ανάγκη. Μπορεί να μοιάζει προφανές, μπορεί να είναι ακόμα κ δύσκολο, άλλα είναι πολύ σημαντικό.

Κλείνοντας κύκλους. Όχι από υπεροψία, από αδυναμία ή από αλαζονεία, απλώς επειδή κάτι δεν είναι πια μέρος της ζωής σας. Κλείστε την πόρτα, αλλάξτε δίσκο, καθαρίστε το σπίτι σας, τινάξτε τη σκόνη. Σταματήστε να είστε αυτός που ήσασταν και μεταμορφωθείτε σ’ αυτόν που είστε..

του Paulo Coelho
via

Γιατί οι άνδρες δεν ικανοποιούν τις γυναίκες τους;


Τι είναι αυτό που οι γυναίκες θέλουν και οι άνδρες δεν μπορούν να καταλάβουν; Ασφάλεια, τρυφερότητα, αναγνώριση κόπων, σεξουαλικό ενδιαφέρον;;;; Ίσως…. Αλλά υπάρχει μία βασική απάντηση, που καλύπτει όλα τα παραπάνω:




Οι άνδρες δεν ικανοποιούν τις γυναίκες τους επειδή ΔΕΝ κάθονται να τις ακούσουν!

Σας φαίνεται παράξενο;  Και όμως, είναι αληθινό!  Πέρα από κάθε ανάγκη που μπορεί να έχει μία γυναίκα –και ίσως είναι διαφορετική για κάθε ξεχωριστή περίπτωση-, το βασικό πρόβλημα των περισσότερων γυναικών είναι ότι δεν συζητάνε με τον άντρα τους. 

Πότε οι άντρες συζητάνε και ‘ακούνε’ τις γυναίκες τους;

Στην αρχή μιας σχέσης, άντρες και γυναίκες τείνουν να είναι πιο επικοινωνιακοί και να συζητάνε.  Αυτό είναι μια φυσιολογική διαδικασία, επειδή σε αυτή τη φάση της γνωριμίας οι άνθρωποι χρειάζεται να μαζέψουν όσες περισσότερες πληροφορίες μπορούν για το άλλο άτομο, από τα βασικά, όπως που γεννήθηκαν, που μεγάλωσαν, με τι ασχολούνται, ως πιο μικρά πράγματα, όπως το αγαπημένο τους φαγητό, η αγαπημένη τους μουσική ή ταινία, κλπ, που όμως και αυτά έχουν την αξία και τη σημασία τους στην παγίωση μιας σχέσης.

Άντρες και γυναίκες λοιπόν μπαίνουν με ενθουσιασμό στη διαδικασία να ανακαλύψουν ο ένας τον άλλον, και αυτό γίνεται τόσο σε λεκτικό επίπεδο, με ερωτήσεις και απαντήσεις, όσο και σε σεξουαλικό επίπεδο.

Η έλλειψη συζήτησης είναι κάτι το οποίο συνήθως εμφανίζεται μετά τον γάμο.

Γιατί τα περισσότερα παντρεμένα ζευγάρια δε συζητάνε;

Αφού εδραιωθεί η σχέση και οδηγήσει σε γάμο, ξαφνικά το ζευγάρι βρίσκεται απέναντι σε περισσότερες ευθύνες, δουλειές, υποχρεώσεις.  Η ωραία περίοδος του φλερτ, της σχέσης και της ανεμελιάς έχει περάσει και μια νέα φάση ζωής αρχίζει.  Πολλοί άνθρωποι, κυρίως άνδρες, δεν είναι προετοιμασμένοι να περάσουν σε αυτή τη διαφορετική φάση, όχι για άλλο λόγο, αλλά επειδή τα πρότυπα που έχουν από τη δική τους οικογένεια είναι διαφορετικά από αυτά που επικρατούν σήμερα και τα οποία διεκδικεί μια γυναίκα.

Τι σημαίνει αυτό;  Ότι οι σημερινοί άντρες δεν έχουν από τη δική τους πατρική οικογένεια το πρότυπο, ή την εικόνα, του πατέρα που συζητάει με τη σύζυγό του.  Η εικόνα που έχουν οι περισσότεροι άντρες από τον δικό τους πατέρα είναι πιο ‘παλιομοδίτικη΄, με λιγότερη επικοινωνία, λιγότερη ανάμιξη στην ανατροφή των παιδιών και στις δουλειές του σπιτιού και μεγαλύτερη αποστασιοποίηση από την καθημερινή λειτουργία της οικογένειας.  Αυτό δε σημαίνει φυσικά ότι οι παλαιότεροι δεν αγαπούσαν την οικογένειά τους, αλλά ότι είχαν έναν διαφορετικό τρόπο να εκφράζουν το νοιάξιμο και τη φροντίδα τους προς την οικογένεια, κυρίως μέσα από καθαρά πρακτικούς τρόπους και οικονομική υποστήριξη. 




Ένας άλλος λόγος που οι άντρες δεν κουβεντιάζουν με τις γυναίκες τους –και αυτό προκύπτει από έρευνες ανά τον κόσμο- είναι το ότι δε θεωρούν ιδιαίτερα σημαντική τη συζήτηση, ειδικά όταν αυτή δεν οδηγεί σε κάτι συγκεκριμένο.  Αν ξεκινήσει κανείς από τις διαφορές του ανδρικού και του γυναικείου εγκεφάλου, θα διαπιστώσει ότι ο ανδρικός εγκέφαλος επιθυμεί να λύσει ένα πρόβλημα που έχει αρχή-μέση-τέλος, ενώ ο γυναικείος εγκέφαλος έχει προτίμηση στην ανάλυση της λεπτομέρειας και του συναισθήματος, χωρίς απαραίτητα να φτάνει σε ένα τελικό αποτέλεσμα ή λύση.  Έτσι, αν η γυναίκα συζητήσει με τον άντρα της για ένα χαλασμένο αντικείμενο που πρέπει να διορθωθεί, για τον άντρα αυτή είναι μια γόνιμη συζήτηση, αφού είτε θα το διορθώσει ο ίδιος είτε θα κανονίσει να το επιδιορθώσει κάποιος άλλος.  Αντίθετα, οι γυναίκες επιθυμούν πιο ‘φιλοσοφικές’ ή υπαρξιακές συζητήσεις, όπως να συζητήσουν τα συναισθήματά τους, τις σκέψεις τους σχετικά με κάποιο κοινωνικό ή προσωπικό ζήτημα, να αναλύσουν τη σχέση τους κοκ.

Γιατί η έλλειψη συζήτησης αποτελεί σημαντικό πρόβλημα στις σχέσεις;

Η έλλειψη συζήτησης αποτελεί σημαντικό πρόβλημα σε μία σχέση επειδή δεν καλύπτει μία από τις πιο βασικές συναισθηματικές ανάγκες των γυναικών: την αίσθηση ότι ο άλλος πραγματικά νοιάζεται, μας σέβεται και είναι διατεθειμένος να μας ακούσει ώστε να μας συμπαρασταθεί ή να μας βοηθήσει.  Αυτό όμως οδηγεί σε παρεξήγηση: δημιουργείται στη γυναίκα η εντύπωση ότι ο άντρας της δεν την καλύπτει, δεν ενδιαφέρεται και ότι είναι αποστασιοποιημένος. 
Όταν η γυναίκα αισθάνεται συναισθηματική απομόνωση, συχνά καταφεύγει στην αρχαία ‘τιμωρία’ της Λυσσιστράτης: απέχει από τη σεξουαλική ζωή με τον άντρα της.  Αυτό με τη σειρά του δημιουργεί μεγάλο πρόβλημα στον άντρα της, με αποτέλεσμα να δημιουργείται τελικά ένας φαύλος κύκλος έλλειψης ικανοποίησης και των δύο μελών του ζευγαριού και ένα δυσάρεστο συναίσθημα στη σχέση.

Από την άλλη, αν ρωτήσει κανείς έναν άνδρα αν το κίνητρό του για να μη συζητάει είναι η έλλειψη νοιαξίματος ή συναισθήματος προς τη γυναίκα του, θα μείνει με ανοιχτό το στόμα!  Θα απαντήσει ότι και φυσικά μιλάνε και επικοινωνούν και τακτοποιούν όλα τα –πρακτικά- θέματά τους, και ότι δεν καταλαβαίνει τι παραπάνω θέλει η γυναίκα του!   

Αυτό που θέλουν οι γυναίκες….

Τελικά, αυτό που θέλουν οι γυναίκες για να είναι ικανοποιημένες είναι το συναίσθημα ότι ο άντρας τους τις ακούει.  Άρα, για να ικανοποιήσει ο άντρας τη γυναίκα του θα πρέπει να συζητήσει μαζί της και μέσα από την κουβέντα μπορεί να προσφέρει συναισθηματική κατανόηση αλλά και να καλύψει πολλές συναισθηματικές ανάγκες, όπως ασφάλεια, τρυφερότητα, αναγνώριση κόπων και να δείξει έτσι το συναισθηματικό και το σεξουαλικό ενδιαφέρον του για τη γυναίκα του.
Για να πετύχει ο άντρας να ικανοποιήσει τη γυναίκα του σε ένα βαθύτερο επίπεδο, χρειάζεται συζήτηση, κάτι που δεν είναι και τόσο δύσκολο!  Το ζευγάρι μπορεί να προγραμματίσει το δικό του ‘ραντεβού’, εκτός σπιτιού, για έναν καφέ, με μοναδικό στόχο να μιλήσουν και να δώσουν ο ένας στον άλλον την αμέριστη προσοχή τους (αυτό σημαίνει όχι κινητά, tablets, ή ηλεκτρονικές διασπάσεις της προσοχής!).



Ας μην ξεχνάμε ότι οι ανθρώπινες σχέσεις βασίζονται στην επικοινωνία και σε ένα με την καλή έννοια ‘πάρε-δώσε’, όπου καθένας ρωτάει τον άλλον τι επιθυμεί και του το προσφέρει, αμοιβαία, ώστε και τα δύο μέλη του ζευγαριού να αισθάνονται ότι δίνουν και παίρνουν και ότι αυτό δημιουργεί ικανοποίηση, ψυχική σύνδεση και ωραία συναισθήματα μεταξύ τους.

via

Feature (Side)

Πρόσφατα

Random

*

Archives

© 2013 Point of view. All rights resevered. Designed by | point me