Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

AD (728x90)

  • 2793 Pine St

  • 1100 Broderick St

  • 868 Turk St

  • 420 Fell St

Αντιμετωπίζοντας Τον Φόβο Στις Σχέσεις






Φαινομενικά, ένας καυγάς με τον/την σύντροφο μας, μπορεί να ξεκινά από μία ασήμαντη αιτία. Έπειτα ίσως να ξεφουσκώσει ομαλά και να λυθεί γρήγορα. Πολλές φορές όμως η ασήμαντη αφορμή δημιουργεί μια σύγκρουση μεγάλων διαστάσεων που μας ταράζει συναισθηματικά και μας σημαδεύει εσωτερικά με συναισθήματα εξουθένωσης και θλίψης. Τότε ίσως ν’αναρωτιόμαστε πώς είναι δυνατόν να το τραβήξαμε τόσο μακρυά και ν’αδυνατούμε να κατανοήσουμε τη συμπεριφορά μας και τη συμπεριφορά του συντρόφου μας.



Στις περισσότερες περιπτώσεις, οι έντονες κι ανεξέλεγκτες αυτές συγκρούσεις υποκινούνται από βαθύτερους φόβους, τους οποίους ίσως να μη συνειδητοποιούμε. Οι φόβοι που βιώνουμε σε μία σχέση έχουν δύο πηγές: η πρώτη είναι η συμπεριφορά του συντρόφου μας απέναντι μας. Μια επιτακτική συμπεριφορά, ένα σαρκαστικό ή επικριτικό σχόλιο, ή η απλή αδιαφορία μπορεί να αποτελέσουν αφορμές για να έρθουν οι φόβοι μας στην επιφάνεια. Όμως , η δεύτερη πηγή των φόβων μας δεν έχει να κάνει με τον σύντροφό μας αλλά με εμάς τους ίδιους και το παρελθόν μας. Μάλιστα, αρκετές φορές, το μεγαλύτερο μέρος του φόβου που νιώθουμε προέρχεται από εμπειρίες του παρελθόντος όταν ίσως ήμασταν πιο τρωτοί κι ευαίσθητοι από τώρα.



Είναι σημαντικό να καταλάβουμε ότι ο σύντροφός μας είναι σαν κι εμάς. Ίσως να αισθάνεται την ανάγκη ν’αμυνθεί, ή ίσως ν’αισθάνεται μπερδεμένος και πληγωμένος. Πάνω απ’όλα ο σύντροφος μας αισθάνεται σίγουρα φόβο όπως κι εμείς, γι’αυτό το λόγο συμπεριφέρεται άσχημα, όπως συμπεριφερόμαστε άσχημα κι εμείς όταν κάνουμε επίθεση ή ασκούμε σκληρή κριτική.



Κάποιοι τυπικοί φόβοι που σαν άνθρωποι βιώνουμε στις σχέσεις είναι:

Ότι θα απορριφθούμε

Ότι θα εγκαταλλειφθούμε

Ότι θα αγνοηθούμε

Ότι δε θα μας αγαπούν

Ότι θα κατηγορηθούμε άδικα

Ότι θα καταστραφούμε

Ότι είμαστε αποτυχημένοι σύντροφοι

Ότι θα μας επιτεθούν

Ότι θα μας ακυρώσουν

Ότι θα μας πληγώσουν συναισθηματικά

Ότι θα ζήσουμε δυστυχισμένα

Ότι δε μας σέβονται

Ότι θέλουν να μας υποτάξουν

Ότι θα μας κοροιδέψουν/γελοιοποιήσουν

Ότι θα παγιδευτούμε

Ότι δε θα εκπληρωθούμε






Διαβάζοντας την παραπάνω λίστα ίσως θα ήταν χρήσιμο ν’αναλογιστείς ποιοί από αυτούς τους φόβους επικρατούν στη δική σου σχέση . Ποιούς νιώθεις εσύ και ποιούς ο/η σύντροφός σου;

Ποιοί από αυτούς τους φόβους νομίζεις ότι ένιωθες από ανέκαθεν, πριν ακόμα αποκτήσεις την τωρινή σου σχέση; Η ποιούς φόβους έχεις βιώσει και σε προηγούμενες σχέσεις; Ποιοί φόβοι νομίζεις ότι ένιωθε από πριν ο σύντροφός σου;

Όλοι μας έχουμε ζήσει εμπειρίες που μας πλήγωσαν στον παρελθόν. Οι εμπειρίες αυτές συχνά σκαλίζουν μέσα μας αμφιβολίες, ανασφάλειες και φόβους που ενώ παραμένουν θαμμένες τις ήρεμες μέρες, επανέρχονται στην επιφάνεια όταν βρισκόμαστε σε σύγκρουση.

Είναι κρίμα ν’αφήσεις τον φόβο να πνίξει την ομορφιά της σχέσης σου. Για να τον αντιμετωπίσεις, δοκίμασε:
Να ονομάσεις και να κατανοήσεις τους όποιους φόβους σου βρίσκονται στο υπόβαθρο των συγκρούσεων σας. Αυτό είναι το πρώτο βήμα για να πάψουν να συντηρούν τις διαμάχες σας.
Να κατανοήσεις από που προήλθαν οι φόβοι σου και πώς παραμένουν. Απόφυγε να είσαι επικριτικός/η ο ένας απέναντι στον/στην σύντροφο σου ή να εμπλακείς σ’ένα παιχνίδι κατηγορητηρίων.
Ν’ακούσεις προσεκτικά τον σύντροφό σου να μιλάει για τους δικούς του φόβους. Προσπάθησε να τον ακούσεις με αποδοχή και κατανόηση χωρίς να μειώσεις τη σημαντικότητα των δικών του φόβων ή ν’αμφισβητήσεις την εγκυρότητα τους. Θυμίσου ότι ο καθένας από μας έχει βιώσει τις δικές του εμπειρίες, οι οποίες ίσως να έσπειραν τους πρώτους σπόρους των φόβων μας. Οι υπόλοιπες εμπειρίες ίσως να έδρασαν ενισχυτικά με αποτέλεσμα οι φόβοι αυτοί να θεριέψουν και ν’εγκαθιδρυθούν μόνιμα.
Ν’αναγνωρίσεις τον φαύλο κύκλο που ακολουθούν οι φόβοι σας. Ένας δικός σου φόβος μπορεί να υποκινεί ένα φόβο του συντρόφου σου και το αντίστροφο. Για παράδειγμα, ο φόβος της εγκατάλειψης, ίσως να σε κάνει απαιτητικό/η απέναντι στο σύντροφό σου να περνάει χρόνο μόνο μαζί σου. Εκείνος/η μπορεί να αισθάνεται ότι ελέγχεται και να έρχεται στην επιφάνεια ο φόβος του ότι θα υποταγεί, θα ελεγχθεί ή θα παγιδευτεί. Σπάστε τον φαύλο κύκλο, κατανοώντας τι είναι αυτό που υποκινεί τις συμπεριφορές σας και διαπραγματευτείτε καινούρια όρια στη σχέση σας που θα σας κάνουν και τους δύο να αισθάνεστε ασφαλείς.






Η διαδικασία της αναγνώρισης κι αντιμετώπισης των φόβων χρειάζεται χρόνο και προσπάθεια, όμως όσο πιο πολύ προσπαθούμε να δουλέψουμε πάνω σε αυτό, τόσο θα βλέπουμε τη σχέση μας να ζωντανεύει και να ισορροπεί. Αξίζει τον κόπο!



via

Επιτρέπεις Στον εαυτό Σου Να Λάβει;





«Το καθήκον σου είναι όχι ν’αναζητήσεις την αγάπη αλλά να αναζητήσεις και να βρείς όλα τα εμπόδια που έχεις χτίσει εναντίον της».  
Rumi

Κάθε μέρα ας είναι γιορτή, η μεγαλύτερη απ' όλες, η γιορτή της αγάπης. Κατά τη διάκεια των γιορτών μας υπενθυμίζεται πόσο σημαντικό είναι να δίνει κανείς την αγάπη και τη βοήθεια του σε ανθρώπους που τη χρειάζονται. Βέβαια όλοι γνωρίζουμε πόσο σημαντική είναι η πράξη της προσφοράς σε όλες τις στιγμές και εκφάνσεις της ζωής μας. Συχνά λέμε πώς στις σχέσεις πρέπει να δώσεις για να λάβεις, όμως σχεδόν πάντα ξεχνάμε την άλλη πλευρά του νομίσματος, ότι δηλαδή το να λαμβάνεις και να δέχεσαι είναι κι αυτή μια πράξη ψυχολογικής ωριμότητας όπως και το να προσφέρεις.

Κάποιοι από εμάς, δεν είναι πάντα έτοιμοι να λάβουν. Ένα κομπλιμέντο ίσως ακούγεται ψεύτικο, μια πράξη βοήθειας από κάποιον άλλο αχρείαστη ή ύποπτη, μια εξομολόγηση αγάπης αμφισβητίσιμη.

Ίσως κάποιες φορές να αισθάνεσαι ότι δεν αγαπιέσαι ή ότι δεν έχεις αγαπηθεί κι έτσι να θεριεύει μέσα σου αυτή η αίσθηση στέρησης και μοναξιάς. Είναι αδύνατο στη ζωή να αποφύγουμε να πληγωθούμε κι ίσως οι εμπειρίες σου να σ’έχουν παγώσει συναισθηματικά σε αυτή την δυσκολία να δεχτείς. Ίσως ν’αναζητάς την αγάπη και να μην την βρίσκεις σκοντάφτοντας πάνω σε μια ακόμη απογοήτευση

Εάν υποθέσουμε ότι έχεις χαθεί σ’έναν επαρχιακό δρόμο και αναζητάς ένα σήμα για να σου δείξει τη σωστή κατεύθυνση, θα πρέπει να έχεις τα μάτια σου ανοιχτά για να το δείς,ή να είσαι διατεθειμένος να ακολουθήσεις τις οδηγίες που θα σου δώσει κάποιος. Εάν έχεις τα μάτια σου δεμένα και τ’αυτιά σου κλειστά, δεν θα μπορέσεις να δείς το σήμα ή ν’ακούσεις οδηγίες.

Συχνά είμαστε τυφλοί στην παρουσία της αγάπης. Ακόμα κι αν μας δίνεται , δεν εισχωρεί μέσα μας αλλά χτυπάει κι αποκρούεται μακρυά όπως μια μπάλα στον τοίχο.

Σκέψου:

Αισθάνεσαι παράξενα όταν κάποιος είναι πολύ ευγενικός μαζί σου;

Όταν κάποιος σε επαινεί, προσπαθείς να μειώσεις τη σημαντικότητα των επιτευγμάτων σου ή να το αποδώσεις σε άλλους παράγοντες πέρα από τη δική σου ικανότητα;

Δυσπιστείς όταν κάποιος σου εκφράζει αγάπη;

Προσπαθείς να προβάλλεις μια αυτόνομη και δυναμική εικόνα που δεν χρειάζεται βοήθεια;

Αισθάνεσαι ότι ίσως να μην είσαι τόσο σημαντικός/η για τους άλλους;

Κάπου μέσα σου αμφιβάλλεις εάν είσαι άξιος/άξια αγάπης ή προσοχής;



Πιθανόν να έχεις μάθει ότι το ν’απαντάς θετικά σε κομπλιμέντα ή σε επαίνους είναι ματαιόδοξη συμπεριφορά και ότι θα πρέπει να διατηρείς μετριοφροσύνη. Ίσως οι εμπειρίες σου να σε έχουν οδηγήσει να αισθάνεσαι δυσπιστία απέναντι σε πράξεις ευγένειας /αγάπης ή να αμφιβάλλεις για το αν τα αξίζεις. Όμως , με αυτό τον τρόπο μπορεί να εμποδίζεις τον εαυτός σου να λάβει ενθάρρυνση, θαυμασμό, επιδοκιμασία , αγάπη και να το απολαύσει!

Για να προετοιμάσεις τον εαυτό σου να λάβει,

Κατανόησε τι είναι αυτό που σε σταματάει από το να δεχτείς και να λάβεις. Συνήθως κάποιες πεποιθήσεις που τρέφουμε, μας εμποδίζουν να δούμε και ν’ απολαύσουμε την ευγένεια, την αγάπη ή τη βοήθεια όταν μας προσφέρονται. Για παράδειγμα, ίσως έχουμε μάθει να υπερτιμούμε την ανεξαρτησία και την ψυχολογική σκληρότητα, έτσι όταν μας προσφέρεται βοήθεια διστάζουμε. Ίσως έχουμε μάθει να βλέπουμε τον κόσμο καχύποπτα κι έτσι ο,τιδήποτε μας δίνεται δεν το υπολογίζουμε και τόσο, σκεπτόμενοι ότι ίσως ενέχει κάποιο κρυμμένο κίνητρο ή κάποια πρόθεση για ανταπόδωση. Ίσως τέλος να αισθανόμαστε μειονεκτικά για τον εαυτό μας και μέσα μας να υφέρπει η σκέψη πως δεν αξίζουμε να λάβουμε.

Άνοιξε την πόρτα. Ο εαυτός σου είναι σαν ένα σπίτι που έχτισες. Είναι όμορφο και φιλόξενο. Υπάρχουν σημεία που χρειάζονται επισκευή αλλά αυτό δε σημαίνει ότι δε θα πρέπει να το δεί ποτέ κανείς πριν τελειοποιηθεί.Μπορείς ήδη να νιώσεις περηφάνια κι αγάπη γι’αυτό. Και οι άνθρωποι που θα προσκαλέσεις μέσα, δεν είναι απαραίτητα κακοποιοί που θα λεηλατήσουν το χώρο σου. Έχεις βέβαια την επιλογή να κρατήσεις την πόρτα κλειστή και κλειδωμένη, έτσι κανείς δε θα δεί όσα δε θέλεις να δούν και δε θα ρισκάρεις να σε πειράξουν. Δεν έχει όμως πολλή ησυχία και μοναξιά πίσω από αυτή την πόρτα;

Συνειδητοποίησε πώς η αγάπη έχει πολλές μορφές και ίσως αυτή τη στιγμή να μην εμφανίζεται στη ζωή σου με τον τρόπο που την έχεις γνωρίσει στο παρελθόν ή την αντιλαμβάνεσαι. Ίσως να έχει μορφή άγνωστη σε σένα, όμως αυτό δε σημαίνει ότι δεν υπάρχει. Κάποιες φορές θέτουμε συγκεκριμένα κριτήρια για την αγάπη. Λέμε μέσα μας ότι «εάν κάνει το Χ και το Ψ, τότε μ’αγαπάει». Με αυτό τον τρόπο την περιορίζουμε και χάνουμε την ευκαιρία να δούμε όλες τις εκδοχές της . Ο κάθενας από εμας μεγαλώνει και βιώνει την αγάπη διαφορετικά, έτσι, η αγάπη που μας εκφράζει μπορεί να μη γίνεται αμέσως αντιληπτή από εμάς. Εάν χαλαρώσουμε τα κριτήρια μας κι ανοίξουμε την καρδιά και το μυαλό μας , θα δούμε ότι η αγάπη είναι περισσότερο γύρω μας απ’ότι νομίζουμε.
via

Το Νόημα του Πόνου Και Πως Ν’Αποδεχτείς Το Δύσκολο





Ο πόνος είναι μια οικουμενική ανθρώπινη εμπειρία. Κι όλες τις φορές που τον νιώθουμε, θέλουμε να τον διώξουμε γρήγορα για να θεραπεύσουμε το σώμα ή την ψυχή μας.

Υπάρχουν αναρίθμητοι τρόποι για να μειωθεί ή ν’εξαφανιστεί ο πόνος. Παυσίπονα, φάρμακα, παράνομες ουσίες, τεχνικές απόσπασης προσοχής όπως το να μην αφήνεις χρόνο στον εαυτό σου να σκεφτεί μέσω π.χ υπερβολικής δουλειάς ή άλλων ασχολιών, η εκλογίκευση, η γελιοποίηση του, η άρνηση του, η απώθηση του. Όλες τις φορές, η επιθυμία είναι η ίδια: να μην πονάμε άλλο.

Εάν ο πόνος είναι πράγματι τόσο περιττός, τόσο άχρηστος γιατί να υπάρχει; Γιατί η ζωή να μην είναι μια διαδοχή ευτυχισμένων στιγμών; Γιατί ο κόσμος να είναι φτιαγμένος έτσι ώστε να περιέχει πόνο;

Ο σωματικός πόνος μας βοηθάει να συνειδητοποιήσουμε ότι κάτι δεν πάει καλά. Ένας πονοκέφαλος μπορεί να είναι αθώος αλλά μπορεί να αποτελεί ένδειξη και για κάτι σοβαρότερο. Εάν λοιπόν δεν υπήρχε πόνος, δε θα ξέραμε ότι μπορεί να συμβαίνει κάτι στο σώμα μας, δεν θα υπήρχε τρόπος να ξέρουμε εάν είμαστε άρρωστοι ή όχι κι ούτε βέβαια θα επιδιώκαμε να θεραπευτούμε. Κάθε φορά που πονάμε σωματικά, θέλουμε να σταματήσουμε να πονάμε. Αυτό είναι βέβαια λογικό εφόσον ο πόνος είναι μια τόσο δυσβάσταχτη εμπειρία. Στις περιπτώσεις χρόνιου σωματικού πόνου, οι περισσότεροι άνθρωποι αναπτύσσουν έναν δευτερογενή πόνο: «Γιατί θα πρέπει να πονάω; Δεν αντέχω άλλο. Ποτέ θα τελειώσει αυτό; Γιατί σ’εμένα;». Δεν είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς πόσο έντονες γίνονται οι σκέψεις αυτές σε κάποιον που πονάει για χρόνια, μιας και μια παροδική εμπειρία πόνου είναι ήδη δυσβάσταχτη.

Η αντίδραση μας απέναντι στον εσωτερικό,ψυχικό πόνο είναι παρόμοια όπως και με τον σωματικό. Θέλουμε να τον αποφύγουμε, να τον διώξουμε, να τον εξαφανίσουμε. Στην απόπειρα μας να το πετύχουμε αυτό
Καταφεύγουμε στην απόδοση φταιξίματος και την επικριτικότητα προς τον περίγυρο. Περιμένουμε έτσι τη λύτρωση να έρθει από κάποιον άλλο, συνήθως το άτομο στο οποίο ρίχνουμε το φταίξιμο.
Προσπαθούμε να καταπιέσουμε ή να εκλογικεύσουμε τις όποιες σκέψεις σχετίζονται με τον πόνο μας.
Θυμώνουμε με τα συναισθήματα μας και την αδυναμία μας να τα ελέγξουμε νομίζοντας πώς η αυτοεπίκριση θα μας κρατήσει κινητοποιημένους για να διώξουμε τον πόνο.
Χρησιμοποιούμε ουσίες όπως π.χ το αλκοόλ ή καταφεύγουμε σε άλλου είδους εξαρτητικές συμπεριφορές όπως π.χ η εργασιομανία ή η υπερβολική άσκηση.

Αυτή η συνεχής προσπάθεια να αποφύγουμε τις σκέψεις, τα συναισθήματα μας, τις αναμνήσεις μας ή αυτό που νιώθουμε στο σώμα μας, δυσκολεύει και παρατείνει τον πόνο. Ο λόγος που παραμένουμε σ’αυτό το σύστημα αποφυγής, είναι επειδή από αυτή απορρέει ένα παροδικό όφελος.

Για παράδειγμα, ας υποθέσουμε ότι κάποιος πάσχει από αγοραφοβία, δηλαδή φοβάται τους χώρους οι οποίοι είναι πολύ ανοιχτοί ή έχουν συνωστισμό. Οι φίλοι του αποφασίζουν να πάνε σ’ένα πάρτυ το οποίο γίνεται σ’ένα γνωστό μπαρ. Παρόλο που θα ήθελε να περάσει χρόνο με τους φίλους του και του αρέσει η συγκεκριμένη μουσική, βρίσκει μια δικαιολογία για να μην πάει φοβούμενος ότι ο συνωστισμός θα πυροδοτήσει το άγχος του. Προσπάθησε τώρα να φανταστείς πώς θα ήταν αν ήσουν στη θέση αυτού του ανθρώπου.

Πώς είναι πιθανόν να νιώθει αμέσως μόλις βρεί μια δικαιολογία για να μην πάει με τους φίλους του; Ανακούφιση ή άγχος;

Θα είναι η αποφυγή παρόμοιων καταστάσεων(χώρων με συνωστισμό) περισσότερο ή λιγότερο πιθανή την επόμενη φορά;

Θα γίνει αυτή η φοβία πιο δυνατή ή πιο αδύναμη;

Οι απαντήσεις σε αυτές τις ερωτήσεις είναι μάλλον ξεκάθαρες. Η εμπειρία μας είναι ανάλογη με την εμπειρία αυτή του ανθρώπου. Κάθε φορά που αντιδρούμε με τρόπο που στοχεύει στην αποφυγή του προσωπικού μας πόνου, πυροδοτούμε τις παραπάνω αντιδράσεις. Το πιο πιθανό δηλαδή είναι ότι αρχικά θα νιώσουμε μία αίσθηση ανακούφισης όταν καταφέρουμε ν’αποφύγουμε τα οδυνηρά συναισθήματα ή σκέψεις. Αυτή η αίθηση ανακούφισης ενδυναμώνει την τάση να χρησιμοποιήσουμε την ίδια τακτική την επόμενη φορά που θα πρέπει ν’αντιμετωπίσουμε το δυσάρεστο συναίσθημα. Κάθε φορά όμως που το κάνουμε δίνουμε σε αυτό το δυσάρεστο συναίσθημα περισσότερη δύναμη.

Στις περισσότερες μορφές ψυχικού πόνου, υπάρχει σε κάποιο βαθμό αυτή η απροθυμία να βιώσουμε το επώδυνο συναίσθημα.

Για παράδειγμα, η απροθυμία να έχουμε άγχος, προβλέπει ότι θα έχουμε άγχος. Ακόμα και κάτω από το ίδιο ερέθισμα, οι άνθρωποι που τείνουν ν’αποφεύγουν την εμπειρία τους, θα νιώσουν περισσότερο πανικό απο εκείνους που αποδέχονται το άγχος πιο πρόθυμα.

Στην κατάθλιψη, πολλά από τα συμπτώματα διατηρούνται από μια έλλειψη αποδοχής και προθυμίας να βιώσουμε τη θλίψη.

Όλες αυτές οι στρατηγικές αχρηστεύουν τη δύναμη μας να θεραπευτούμε, να βελτιωθούμε ή να επιλύσουμε το πρόβλημα παρατείνοντας και ενδυναμώνοντας έτσι την ψυχική μας ταλαιπωρία.

Τι θα πρέπει να κάνουμε λοιπόν;

Α) Πρώτα απ’όλα είναι σημαντικό να καταλάβουμε ότι ο ψυχικός μας πόνος, βρίσκεται μέσα μας διότι μεταφέρει ένα μήνυμα, όπως ακριβώς ο πονοκέφαλος είναι σύμπτωμα πως κάτι συμβαίνει στο σώμα μας. Το μήνυμα αυτό δεν είναι ίσως ξεκάθαρο όμως υπάρχει. Για να μπορέσεις να συνειδητοποιήσεις το μήνυμα που μεταφέρει για σένα η θλίψη, το άγχος ή οποιοσδήποτε άλλος ψυχικός πόνος αισθάνεσαι, αναλογίσου:

Εάν το επώδυνο συναίσθημα που νιώθω, μπορούσε να μιλήσει, τι θα έλεγε;

Εάν αυτό το συναίθημα είχε μορφή, ανθρώπινη ή ζώου, πώς θα ήταν; Πώς θα αισθανόμουν απέναντι του; Τι θα μου έλεγε; Τι θα του έλεγα;



Β) Προσπάθησε ν’αποδεχτείς την δυσβάσταχτη εμπειρία που βιώνεις. Όπως προαναφέρθηκε, το ανθρώπινο ενστικτό μας σπρώχνει να θέλουμε να την ξεφορτωθούμε και να την αποφύγουμε. Η πίεση όμως που ασκούμε στο εαυτό μας, είναι μια έμμεση κριτική ότι δεν θα έπρεπε να αισθανόμαστε όπως αισθανόμαστε. Η κριτική αυτή μας αποδυναμώνει ψυχικά και μας καθηλώνει περισσότερο στην ίδια εμπειρία την οποία θέλουμε ν’αποφύγουμε.

Ένα μεγάλο μέρος της αποδοχής, είναι η προθυμία να βιώσουμε τη δυσάρεστη εμπειρία.

Τι σημαίνει όμως προθυμία;

Το να κρατάς τον πόνο σου όπως θα κρατούσες ένα μικρό λουλούδι στα χέρια σου

Το ν’αγκαλιάζεις τον πόνο σου όπως θ’αγκάλιαζες ένα μικρό παιδί που κλαίει

Το να κοιτάς τον πόνο σου με τον ίδιο τρόπο όπως θα κοιτούσες ένα απίστευτο πίνακα

Το να τιμάς τον πόνο σου όπως θα τιμούσες έναν καλό φίλο ακούγοντας τον

Να εισπνέεις τον πόνο σου όπως θα έπαιρνες μια βαθιά εισπνοή

Να εγκαταλείπεις τον πόλεμο με τον πόνο σου όπως ένας στρατιώτης που καταθέτει το όπλο του και γυρνά σπίτι

Να κουβαλάς τον πόνο όπως κουβαλάς μια φωτογραφία στο πορτοφόλι σου



Προθυμία δεν είναι να αντιστέκεσαι τον πόνο σου, να τον αγνοείς, να τον ξεχνάς, να κάνεις αυτό που σου λεέι ή να μην κάνεις αυτό που σου λέει.

Ο στόχος της προθυμίας και της αποδοχής είναι η ευελιξία. Όταν καταφέρνεις να είσαι απόλυτα παρόν στο εδώ και τώρα χωρίς να κρίνεις ή να διώχνεις τις εμπειρίες σου(σκέψεις,συναισθήματα, σωματικά συμπτώματα κτλ.) έχεις περισσότερη ελευθερία και δύναμη για να αναλάβεις δράση και να θεραπεύσεις τον εαυτό σου.

Η πληγή είναι το μέρος από το οποίο εισέρχεται μέσα σου το Φώς.

― Rumi






Πηγή: Hayes C. S (2005). Get Out of Your Mind and Into Your Life: The New Acceptance and Commitment Therapy, Oakland: New Harbinger Publications.
via

Πώς έγιναν οι άντρες μετροσέξουαλ





Τη συζήτηση άνοιξε φίλος μου που εργάζεται στο χώρο της μόδας. «Έχεις δει τους άντρες στην παραλία;», «Όχι, αφού έχω να πάω στη θάλασσα από πρόπερσι. Για πες εσύ που τους είδες», είπα. Άρχισε. «Αποτριχωμένοι. Όλοι. Σε όσο το δυνατόν περισσότερα σημεία του σώματός τους».

«Ννννναι», απάντησα, προσπαθώντας να σκεφτώ σε μαζικό επίπεδο το θέαμα. «Τώρα που το λες, έχω χορτάσει αποτριχωμένους στο κολυμβητήριο, αλλά εκεί το θεωρώ λογικό, γιατί είναι άνθρωποι που κολυμπούν συνέχεια».

«Μα καλά, δεν πάει το μυαλό σου ότι υπάρχει σχέδιο από τη βιομηχανία της ομορφιάς, ώστε να προσεγγιστεί το αντρικό κοινό; Σε παγκόσμιο επίπεδο, εννοώ, και ξέρεις ότι ξέρω τι λέω», είπε με νόημα κι άρχισε να διηγείται την ιστορία.

Λοιπόν, κάποια στιγμή πριν αρκετά χρόνια, η βιομηχανία της ομορφιάς διαπίστωσε ότι το γυναικείο κοινό, όσο πολυπληθές και με πάγιες και διαρκείς ανάγκες κι αν είναι, πρέπει να διευρυνθεί. Διότι, δεν αρκεί: ήδη από χρόνια, κυκλοφορούν για τις γυναίκες κρέμες πριν κρέμα ημέρας, μετά την ημέρας, πριν την νύχτας, κατά τη διάρκεια της νύχτας αλλά πριν το ξύπνημα και μετά τη φάση REM, οροί για την επιδερμίδα όταν οι μέρες είναι δύσκολες, λοσιόν όταν είναι εύκολες, κι όλα αυτά σε διαφορετική υφή για τα μάτια, τα χείλη, τα μάγουλα, το πόδι της χήνας, το μέτωπο, το πίσω από τα αυτιά, το μπροστά από τα σαγόνια, το κάτω από τα μαλλιά και το γύρω από τα φρύδια. Άσε το σώμα, το μακιγιάζ, τα νύχια, τα μαλλιά κ.λπ. Αναρίθμητα πολλά προϊόντα για γυναίκες.

Άρα, προκειμένου να αυξηθεί ο τζίρος, έπρεπε να προσεγγιστεί νέο κοινό, το αντρικό, το οποίο διαθέτει δυο μεγάλες -για τη βιομηχανία- αρετές:

α. είναι «εύκολο» κοινό. Δε χρειάζεται πολλά-πολλά για να ψηθεί
β. έχει λεφτά.

Το «εύκολο» target group, επειδή ντρέπεται να μιλάει για «γυναικεία» ζητήματα, δεν το πολυψάχνει, ψωνίζει στα γρήγορα και φεύγει. Άρα, η βιομηχανία πρέπει απλώς να βρει τον τρόπο να του πάρει τα λεφτά. Και πώς να κάνει τον άντρα να βάλει κρέμα ημέρας, ενυδατική μάσκα για τα μάτια και κονσίλερ;

Βρέθηκε ο τρόπος. Η βιομηχανία άρχισε να του πλασάρει κάποιον στον οποίο θα θέλει να μοιάσει ο κάθε άντρας. Ο φίλος μου ισχυρίζεται ότι αυτόν το ρόλο έπαιξε ο Ντέιβιντ Μπέκαμ. «Θυμήσου τον: με ελαφρύ μακιγιάζ, επιδερμίδα υγιέστατη, ροδαλό, να φοράει τα εσώρουχα της γυναίκας του…», μου έκλεισε το μάτι. Έτσι, δημιουργήθηκε ο πρώτος μετροσέξουαλ και μπήκε το θεμέλιο λιθαράκι σε αυτήν τη νέα τάση που βλέπουμε τώρα δίπλα μας στην ξαπλώστρα.

Η βιομηχανία της ομορφιάς συνέχισε να πλασάρει ανάλογα πρότυπα για τον σύγχρονο άντρα σε ταινίες, σειρές και στο ποδόσφαιρο, μέχρι που άρχισε να τον πείθει. «Αν δεις, τα αντρικά περιοδικά του εξωτερικού έχουν, πλέον, περισσότερη μόδα και λιγότερο αυτοκίνητο και μοτοσικλέτα. Αν πας σε κομμωτήριο που περιποιείται άντρες, θα το δεις. Όπως εσείς έχετε -λέμε τώρα- τη Vogue, έχουν κι εκείνοι τα περιοδικά μόδας τους».

Και στην Ελλάδα, όπως συμβαίνει και διεθνώς, οι πωλήσεις στις σειρές αντρικών καλλυντικών έχουν αυξηθεί τα τελευταία χρόνια. Εκεί, όμως, που γίνονται χρυσές δουλειές, είναι στη βιομηχανία της αποτρίχωσης. «Ενώ παλαιότερα οι άντρες έκαναν -όσοι λίγοι έκαναν- για ιατρικούς λόγους, πλέον κάνουν για καλλωπιστικούς».

Μου μίλησε και για τις τρίχες της κεφαλής. «Παρατήρησε πόσοι κάνουν πιστολάκι τα μαλλιά τους κι έχω ακούσει από κομμωτές ότι το -ας πούμε- κοκοράκι επιτυγχάνεται με τη βοήθεια ενός εργαλείου που λέγεται flat iron και πάρα πολλοί έχουν στα σπίτια τους».

Οι δικές μου τρίχες, πάντως, είχαν σηκωθεί, αλλά δε μίλησα. «Και το μούσι, να ξέρεις, έχει πιάσει για τους άντρες επειδή λειτουργεί, για εκείνους, όπως τα μαλλιά για τις γυναίκες. Αλλάζουν τη φάτσα τους με αυτό. Το βαριούνται; Ξυρίζονται. Βαριούνται το μαγουλάκι; Αφήνουν μούσι. Έτσι κι αλλιώς, είναι ελάχιστες οι αλλαγές που μπορεί ένας άντρας να κάνει εύκολα στη φάτσα του, η εξής μία: το μούσι του. Πρόσφατα δε, στις πασαρέλες στο Λονδίνο εμφανίστηκε το περιποιημένο με κερί στις άκρες μουστάκι, τύπου Νταλί».

Συνέχισε να με βαράει αλύπητα. «Οι πλαστικοί χειρουργοί, δερματολόγοι και λοιποί εφαρμοστές έχουν δει μεγάλη αύξηση σε θεραπείες μπότοξ και υαλουρονικού οξέος».

«Δε με λυπάσαι;» του είπα. «Με ξέρεις. Θα τους κοιτάω όλους αδιακρίτως, αδιάκριτα κι εξεταστικά, με την υποψία ότι η τσιτωμένη επιδερμίδα τους έχει υποβοηθηθεί από την επιστήμη».

Είχε διάθεση να μιλήσει. «Κάτσε να σου πω και το καλύτερο, που διαπίστωσα από τον γιο μου. Ο Γιώργος, ο οποίος είναι 9 ετών, έχει συνδέσει ευθέως το ποδόσφαιρο με τα τατουάζ, επειδή τους βλέπει όλους γεμάτους σχέδια. Πιστεύει ότι το τατουάζ είναι κάτι σα στολή για τον ποδοσφαιριστή κι ότι για να είναι κάποιος ποδοσφαιριστής πρέπει να έχει απαραιτήτως τατουάζ. Πριν από λίγες μέρες, πήγαμε σε ένα από αυτά τα μαγαζιά που πουλάνε χιλιάδες πράγματα του ενός ευρώ, κι είχε κάτι σαν καλσόν για τα χέρια, με σχέδια τατουάζ. Πήρε ένα, το έβαλε στα χέρια του, κι έκανε ότι είναι επαγγελματίας ποδοσφαιριστής. Χωρίς αυτό, δεν ένιωθε ποδοσφαιριστής…».

Κι επέμεινε ότι αυτό δεν συμβαίνει μόνο στο γιο του, αλλά σε πολλά αγόρια…

***

Χριστίνα Ταχιάου
via

Το success story του «Rainbow Loom»







Παγκόσμια μανία το «Rainbow Loom»

Στην τρέχουσα λίστα επιθυμιών των ενημερωμένων πιτσιρικάδων 6-12 ετών, δύο αντικείμενα μοιράζονται την κορυφή: το tablet και «Ο αργαλειός». Όσοι εκπλήσσεστε και μόνο που ένα παιδί εν έτει 2014 χρησιμοποιεί τη λέξη «αργαλειός», μάλλον δεν ξέρετε τι εστί «Rainbow Loom».

Ανδρας γύρω στα 50, με ακριβό κοστούμι, καλογυαλισμένα παπούτσια, ξυρισμένος, με το μαλλί στην … τρίχα. Η εικόνα του σοβαρού, στην πένα, επαγγελματία υπονομεύεται από ένα αξεσουάρ: Στο χέρι του, δίπλα στο αξίας 7.000 ευρώ ρολόι του υπάρχουν δυο πολύχρωμα βραχιολάκια κατασκευασμένα εξολοκλήρου από ροζ, κίτρινα, κόκκινα και καφέ λαστιχάκια που δεν κοστίζουν πάνω από 20 σεντς το καθένα. Μια εικόνα που συναντά κανείς ολοένα και πιο συχνά, αφού εκατομμύρια άνθρωποι ασπάζονται τη μόδα των Rainbow Loom: Από μικρά παιδιά, μέχρι ηλικιωμένους, κοινούς θνητούς έως βασιλείς. Δείτε κάτω τις φωτογραφίες. Τα πολύχρωμα βραχιολάκια αποτελούν τη νέα μόδα που σαρώνει σε όλο τον κόσμο και έχουν βοηθήσει έναν μηχανικό από τη Μαλαισία να χτίσει μια αυτοκρατορία 101 εκατ. ευρώ.

Ας αφιερώσουμε λοιπόν μερικές λέξεις στις απαραίτητες συστάσεις: πρόκειται για ορθογώνια πλαστική κατασκευή με «πασσαλάκια», που συνοδεύεται από ειδικό γάντζο και χρησιμοποιείται για το πλέξιμο, σε απλά ή και πολύπλοκα γεωμετρικά μοτίβα, πολύχρωμων βραχιολιών και άλλων διακοσμητικών αντικειμένων με πολύχρωμα λαστιχάκια, σε μέγεθος και σχήμα δαχτυλιδιού.

Από πέρυσι το καλοκαίρι ο «αργαλειός» έχει σημειώσει πωλήσεις άνω των 60 εκατ. δολαρίων μόνο στις ΗΠΑ και πλέον εξάγεται διεθνώς και, δυστυχώς, κυκλοφορεί σε απομιμήσεις, δεδομένου ότι δεν ανήκει σε κάποια εταιρεία-κολοσσό με στρατιές δικηγόρων, όπως η Hasbro και η Mattel, παρά στη μικρή οικογενειακή επιχείρηση του δημιουργού του, ενός Ασιάτη μηχανικού που μετανάστευσε στις ΗΠΑ σε ηλικία 21 ετών.

Βραχιόλια πλεγμένα με τον «αργαλειό» έχουν θεαθεί σε μερικούς από τους διασημότερους καρπούς του κόσμου, όπως του Ντέιβιντ Μπέκαμ και της Δούκισσας Κάθριν, ενώ εσχάτως ξεπροβάλλουν κάτω από τα μανίκια κοστουμιών δικηγόρων, στελεχών επιχειρήσεων κ.ά., που προφανώς τα έχουν λάβει ως δώρο από τα παιδιά τους. «Κι εσύ βραχιολάκι;» είναι η φράση-κλειδί με την οποία αναγνωρίζονται πριν αρχίσουν να αφηγούνται τρυφερές ιστορίες για το πώς φτιάχτηκαν τα δικά τους Rainbow Loom από τα βλαστάρια τους (αλίμονο στους έχοντες πολυπληθείς οικογένειες, που πρέπει να φορούν άνω των δύο).

Ο «αργαλειός» έχει κερδίσει το βραβείο «Παιχνιδιού της Χρονιάς», το αντίστοιχο Οσκαρ της αμερικανικής ένωσης κατασκευαστών, η δε επιτυχία του έχει αναλυθεί από εφημερίδες και περιοδικά όπως οι New York Times, η Wall Street Journal, ο Guardian, το Time, το Forbes κ.λπ.

Ο δημοφιλής παρουσιαστής κωμικού talk show στις ΗΠΑ Τζίμι Κίμελ έχει εμφανιστεί φορώντας ένα κοστούμι φτιαγμένο εξ ολοκλήρου από λαστιχάκια, ενώ πρόσφατα δημοσιεύματα θέλουν ένα χειροποίητο φόρεμα Rainbow Loom να δημοπρατείται στο EBay αγγίζοντας την εξωφρενική τιμή των 170.000 λιρών Αγγλίας.

Σημειωτέον ότι ένα απλό βραχιολάκι χρειάζεται 80 – 150 λαστιχάκια και 15 – 20 λεπτά για να φτιαχτεί, οπότε αντιλαμβάνεται κάποιος ότι ολόκληρο φόρεμα, έστω σε μέγεθος 4-6, είναι το αντίστοιχο της υψηλής ραπτικής με υλικά που μπορεί να βρει κάποιος σε παιχνιδάδικο.

Και ναι, ξέρω ότι δεν είναι λίγες οι λέξεις που χρειάστηκαν για τις συστάσεις, αλλά πιστέψτε με, αν μη τι άλλο ως γονέα που έχει αγοράσει, δεχτεί ως δώρο και φορέσει Rainbow Loom, έχει παρακολουθήσει τη διαδικασία κατασκευής του (χωρίς να καταλαβαίνει γρι για το πώς χεράκια που δεν ξέρουν καλά-καλά να γράφουν παράγουν τέτοια κομψοτεχνήματα) και έχει δει παιδικά πάρτι να εξελίσσονται σε ομαδικά σεμινάρια ύφανσης λαστιχένιων κοσμημάτων, με τα μεγαλύτερα παιδιά να παραδίδουν μαθήματα στα μικρότερα.

Οι μόδες στην παιδική και προεφηβική ηλικία έρχονται και παρέρχονται, οι περισσότερες είναι αμιγώς καταναλωτικές και άλλες πιο δημιουργικές, αλλά αντίστοιχη του Rainbow Loom, σε ταχύτητα διάδοσης και αφοσίωση ενασχόλησης, δεν υπάρχει. Ήδη κάποια σχολεία στην Αμερική και τη Βρετανία έχουν απαγορεύσει στους μαθητές να παίρνουν μαζί τους τους «αργαλειούς» (που κοστίζουν 19 ευρώ και τροφοδοτούνται με βραχιολάκια σε συσκευασίες των 600 έναντι 4 – 5 ευρώ) για το φόβο διάσπασης προσοχής και εθισμού.
games Rainbow Loom



Η έμπνευση του κ. Τσονγκ

Στην ερώτηση αν ο άνθρωπος που κρύβεται πίσω από όλα αυτά είχε κάποιο ιδιοφυές μπίζνες πλαν ή έστω προαίσθημα για την εξέλιξη του φαινομένου, η απάντηση είναι «όχι». Ο 44χρονος σήμερα Cheong Choon Ng έφυγε από τη Μαλαισία για να πάρει το μάστερ του ως μηχανικός στο Πολιτειακό Πανεπιστήμιο της Wichita και δεν θα είχε καν μείνει στην Αμερική αν δεν του έδιναν δουλειά σε αυτοκινητοβιομηχανία (τμήμα δοκιμαστικών συγκρούσεων). Δώδεκα χρόνια μετά είχε πολιτογραφηθεί, είχε αποκτήσει οικογένεια και ζούσε το αμερικανικό όνειρο στην πιο σεμνή του εκδοχή, σε ένα σπίτι αγορασμένο με αιματηρές οικονομίες στο Novi του Μίσιγκαν, πριν σκάσει η φούσκα των ακινήτων.

Βλέποντας ένα απόγευμα του 2010 τις κόρες του, την τότε 12χρονη Τερέζα και την 9χρονη Μισέλ, να φτιάχνουν απορροφημένες κοσμήματα πλέκοντας λαστιχάκια με τα επιδέξια δαχτυλάκια τους, του γεννήθηκε η επιθυμία να μάθει κι αυτός την τέχνη, για να περνά δημιουργικό χρόνο μαζί τους.

Τα δικά του χέρια όμως ήταν μεγάλα και αδέξια – χρειαζόταν ένα εργαλείο. Κάρφωσε μια σειρά πινέζες πάνω σε ένα ξύλο και παρουσίασε το πρωτότυπο στις μικρές, οι οποίες δεν ενθουσιάστηκαν – «γιατί να χρησιμοποιούμε κάτι τέτοιο τη στιγμή που τα καταφέρνουμε χωρίς αυτό;». Εσπασε λοιπόν το κεφάλι του και βελτίωσε το σχέδιο, χρησιμοποιώντας τώρα τρεις παράλληλες σειρές από πινέζες, έτσι ώστε τα λαστιχάκια να μπορούν να πλεχτούν σε πολύ πιο σύνθετα μοτίβα.

Αυτή τη φορά, στην οικογένεια επικράτησε ενθουσιασμός και πατέρας, μητέρα και μικρές ξενυχτούσαν σκυμμένοι πάνω στους αργαλειούς τους, φτιάχνοντας βραχιόλια. Η μεγάλη κόρη του ήταν εκείνη που έριξε την ιδέα για το επόμενο βήμα: «Μπαμπά, δεν νομίζεις ότι κάτι μπορεί να βγει απ’ αυτό;».

Η οικογένεια επένδυσε τις τελευταίες οικονομίες της -10.000 δολάρια- στην κατασκευή των πρώτων αργαλειών, ο αδερφός του εφευρέτη, Γιουν, που δουλεύει στο Εθνικό Κέντρο Αεροπορικής Έρευνας των ΗΠΑ, εξασφάλισε πρόσβαση σε τρισδιάστατους εκτυπωτές για να τελειοποιηθεί το πρωτότυπο (που πέρασε από 28 διαφορετικά στάδια βελτιώσεων), ενώ η ανιψούλα του πρότεινε να μπει η λέξη Rainbow στην εμπορική ονομασία. Το πιο δύσκολο ήταν να εξηγηθεί στο κοινό… τι κάνει αυτό το μαραφέτι.

Οι πρώτες απόπειρες, στο mall της περιοχής, έπεσαν στο κενό και τότε ο Τσουν συνειδητοποίησε ότι έπρεπε να πουλήσει όχι ένα προϊόν, αλλά μια εμπειρία: τη χαρά της δημιουργίας. Με τις κόρες του άρχισε να γυρίζει βιντεάκια με οδηγίες κατασκευής βραχιολιών (τα οποία πλέον μετρούν έως και 4,5 εκατομμύρια θεατές στο κανάλι Rainbow Loom του YouTube) και μέσα σε μικρό διάστημα οι πωλήσεις, που γίνονταν μέσω Ιντερνέτ, έφτασαν τα 1.000 δολάρια το μήνα. Και πάλι όμως έπρεπε να βρεθεί πρόσβαση στο μαζικό εμπόριο.

Το «κλειδί» το πρόσφερε η Σίντι Ο’ Χάρα, ιδιοκτήτρια δύο καταστημάτων της αλυσίδας εκπαιδευτικών παιχνιδιών Learning Express στην Ατλάντα, παραγγέλνοντας μερικές δεκάδες Rainbow Loom το καλοκαίρι του ’12. Ηταν η πρώτη που διέκρινε τη δυναμική του παιχνιδιού – και έγινε η πιο ένθερμη υποστηρίκτριά του. «Ενθαρρύνει τη δημιουργικότητα, βοηθά στη συγκέντρωση, βελτιώνει τις κινητικές δεξιότητες, διδάσκει την υπομονή», λέει. «Είναι μια δραστηριότητα που φαίνεται μοναχική, αλλά στην πραγματικότητα συμβάλλει στην κοινωνικοποίηση, καθώς τα παιδιά μοιράζονται μυστικά και τεχνικές κατασκευής, πλέκουν σε παρέες και ανταλλάσσουν τα βραχιολάκια τους».

Οι ζωντανές επιδείξεις του προϊόντος στα καταστήματά της αποδείχθηκαν ακαταμάχητες, καθώς κάθε κοριτσάκι έπαιρνε δώρο ένα βραχιολάκι – και μετά ήθελε οπωσδήποτε να φτιάχνει τα δικά του. Η επόμενη παραγγελία, δύο εβδομάδες αργότερα, ήταν της τάξης των 10.000 δολαρίων.
Rainbow-Loom  (12)



Τα δύο καταστήματα έγιναν δεκάδες, τα δεκάδες εκατοντάδες και ιδίως μετά το καλοκαίρι του 2013, το Rainbow Loom, που κατασκευάζεται στην Κίνα, έχει εξελιχθεί σε φαινόμενο.

Αυτό που έχει εκπλήξει τους πάντες είναι η δημοφιλία του και στα αγόρια, πρωτοφανής για παιχνίδι τέτοιου είδους. Σε μια ηλικία που η επιλογή παιχνιδιών καθορίζεται απολύτως από το φύλο, η ουδέτερη συσκευασία του αργαλειού (χωρίς π.χ. ροζ λουλουδάκια) αλλά και η ίδια η φύση του υλικού (λαστιχάκια σε όλα τα χρώματα και όχι χάντρες, πούλιες και φτερά) το καθιστά «unisex».

Ακόμη πιο εντυπωσιακό είναι το ότι έχει διαπεράσει τις «κλίκες» των σχολικών προαυλίων, τα σπασικλάκια αγοράκια έχουν βρει ένα σημείο επαφής με τις ακατάδεχτες πριγκίπισσες, γιατί όποιος ξέρει να φτιάχνει ωραία Rainbow Looms καθίσταται αυτομάτως cool.

Αξιοσημείωτο είναι και το ηλικιακό εύρος των αγοραστών, τα παιδιά το παίρνουν επειδή το έχουν οι φίλοι τους, οι γονείς και οι παππούδες με την ελπίδα ότι τα παιδιά θα ξεκολλήσουν από τις οθόνες των ψηφιακών γκάτζετ. Επί της ουσίας πάντως, το Rainbow Loom γεφυρώνει τη χειροτεχνία με την ψηφιακή εποχή: τα παιδιά πλέκουν στους αργαλειούς, αφού προηγουμένως έχουν μπει στο YouTube για να βρουν ή να ανεβάσουν δικά τους βίντεο οδηγιών και να ανταλλάξουν σχόλια με άλλα μέλη της «κοινότητας» για τα σχέδιά τους.


Σε ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον άρθρο του στους New York Times, o Mπιλ Κέλερ υποστηρίζει ότι ο κ. Ng είναι περίπτωση μελέτης για το πώς η Αμερική έχει διατηρήσει (και πρέπει να υπερασπιστεί) το συγκριτικό της πλεονέκτημα στο πεδίο της καινοτομίας, κρατώντας την πόρτα ανοιχτή σε φιλόδοξους και ταλαντούχους μετανάστες, διαθέτοντας ένα εκπαιδευτικό σύστημα που ενθαρρύνει και ανταμείβει τη δημιουργικότητα, εξασφαλίζοντας ένα περιβάλλον που δίνει πρόσβαση σε αρχικό κεφάλαιο και νόμους που προστατεύουν την πνευματική ιδιοκτησία, καθώς και την απαραίτητη υποδομή σε επίπεδο μάρκετινγκ και εμπορικής διακίνησης. Και πάνω απ’ όλα μια κουλτούρα ίσων ευκαιριών, όπου «η δουλειά σου σου ανήκει», όπως λέει ο ίδιος ο κ. Ng, και οι πρωτοπόροι, αυτοί που παίρνουν ρίσκα, αντιμετωπίζονται με σεβασμό. Από την εποχή των αδερφών Ράιτ μέχρι τον Στιβ Τζομπς, η ιστορία επαναλαμβάνεται …

Ο συμπαθής εφευρέτης των αργαλειών, φυσικά, ακόμη δεν έχει πιστέψει ότι είναι μέρος της. Οδηγεί το ίδιο αυτοκίνητο, ένα SUV δωδεκαετίας, μένει στο ίδιο σπίτι, έχει νοικιάσει και μια αποθήκη 700 τ.μ. για κέντρο διανομής, απασχολεί 12 άτομα προσωπικό και σχεδιάζει τις επόμενες εκδόσεις της δημιουργίας του ρίχνοντας όλα τα λεφτά στην εταιρεία. Και αν κάποιος Γολιάθ της παιχνιδοβιομηχανίας εμφανιστεί με πακτωλό χρημάτων για να τον εξαγοράσει; «Προς το παρόν, αυτό που συμβαίνει το διασκεδάζω πολύ», απαντά. «Οπότε, όχι».

Γεγονός είναι πάντως ότι η Τερέζα και η Μισέλ βλέπουν τον μπαμπά τους λιγότερο …

Και οι παιδοψυχολόγοι ασχολήθηκαν με τα βραχιολάκια! Σε ένα κέντρο παιδοψυχολογίας στη Μελβούρνη, το Rainbow Loom χρησιμοποιείται για να σπάσει ο πάγος ανάμεσα στο παιδί και τον θεραπευτή του – η οικεία δημιουργική απασχόληση προσφέρει ηρεμία και αυτοπεποίθηση, γίνεται μια «γέφυρα» επικοινωνίας. Ψυχολόγοι έχουν διαπιστώσει ότι σε μια ηλικία ανάπτυξης των εκτελεστικών ικανοτήτων -να ολοκληρώνεις σύνθετες εργασίες ακολουθώντας οδηγίες- ο αργαλειός έχει θετική επίδραση ακόμη και σε υπερκινητικά παιδιά που δυσκολεύονται να συγκεντρωθούν.

Επίσης, βοηθά παιδιά που υστερούν σε φαντασία και δυσκολεύονται στην ελεύθερη έκφραση να νιώσουν δημιουργικά χωρίς το φόβο της αποτυχίας. Το πλαίσιο του Rainbow Loom είναι σαφώς οριοθετημένο, οι οδηγίες διαθέσιμες σε μορφή απλών βίντεο και οι μόνες αποφάσεις που καλείται να πάρει ο μικρός δημιουργός έχουν να κάνουν με την επιλογή χρωμάτων και σχεδίων.

Γιώργος Τσίρος


Rainbow-Loom  (1)

Rainbow-Loom  (6)
article-2604033-1D1879A300000578-283_964x1328.jpg
Rainbow-Loom  (8)
Rainbow-Loom  (9)
Rainbow-Loom  (14)
Rainbow-Loom  (4)
Rainbow-Loom  (11)
Rainbow-Loom  (17)
william_loom
Το success story του «Rainbow Loom»
via

Το Μπλε θα μείνει Γκρι




Το Μπλε θα Μείνει Γκρι Όσο δεν Τολμά Κανείς να το Αλλάξει.

“Μια ελαχιστότατη διόρθωση του ουσιώδους έχει μεγαλύτερη σημασία από εκατό δευτερεύουσες καινοτομίες”. Ραούλ Βάνεγκεμ

Η αυθεντική ζωή αρχίζει μόλις τελειώνουν οι ψευδαισθήσεις. Η ψευδαίσθηση ότι «όλα θα πάνε καλά» μέσα στον καταναλωτικό μας «παράδεισο», έχει ήδη καταρρεύσει. Η καθημερινότητα μας θυμίζει περισσότερο ένα απέραντο σφαγείο στο βωμό του ευρώ, για να πληρωθούν οι λογαριασμοί, οι φόροι, οι δόσεις, οι τράπεζες, το δικαίωμα απλώς να υπάρχουμε –και να καταναλώνουμε.

Απέναντι στα αδιέξοδα του παρόντος, ο μέσος Έλληνας μεθοδεύει τη διανοητική του φυγή προς το φαντασιακό, προς την «ψυχαγωγία μέχρι ανοησίας», προς τη χαμένη του παιδικότητα (γι’ αυτό και οι ασπρόμαυρες ταινίες της δεκαετίας του 1960 λατρεύονται ξανά). Μια ολόκληρη κοινωνία προσπαθεί ν’ ανακαλύψει το παιδί μέσα της, προκειμένου να εγκαταλείψει τις ευθύνες έξω της. Άλλωστε η «βρεφοποίηση» του πολίτη και η «γονεοποίηση» της Εξουσίας υπήρχε ανέκαθεν ο στόχος των εκάστοτε διαχειριστών της Εξουσίας.

Καμιά φορά προσπαθώ, μέσα σε λίγες σειρές, να προσθέσω λίγο περισσότερο ανθρακικό στη στατικότητα των ιδεών σας. Προσπαθώ επίσης να κωδικοποιήσω σκέψεις και να προτείνω λύσεις. Ορισμένα πράγματα είναι όμως προφανή. Πρέπει να περάσουμε πλέον από τη φάση της ποσότητας στη φάση της ποιότητας. Η ευημερία μιας κοινωνίας δεν μετριέται μόνο από τα κινητά τηλέφωνα, τις τηλεοράσεις, τα αυτοκίνητα και τις πιστωτικές κάρτες, αλλά κι από το πόσο ελεύθερη και αβαρής είναι από χρέη. Η όλη ιστορία περί ποσότητας είναι απατηλή. Αυτό που έχει αξία είναι η ποιότητα και το περιβάλλον.

Από την άλλη πρέπει να θυμόμαστε πως ο Καπιταλισμός δεν είναι ιδεολογία, αλλά ένα σύστημα παραγωγής πλούτου. Δεν μπορούμε να τον καταργήσουμε, τουλάχιστον προς το παρόν. Αυτό που μπορούμε και πρέπει να κάνουμε είναι να τον βάλουμε να δουλέψει προς όφελος των πολλών. Να επιδιώξουμε μια βιώσιμη και αειφόρο ανάπτυξη, φιλική προς το περιβάλλον, και ο επιπλέον πλούτος που θα παράγεται να διανέμεται σε όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους. Να επιδιώξουμε τη δημιουργία μιας κοινωνίας χωρίς αποκλεισμένους, με ίσες ευκαιρίες για όλους. Μιας κοινωνίας που θα προστατεύει την ιδιαιτερότητα και όχι να την πολτοποιεί. Μιας πολύχρωμης κοινωνίας ανοικτών οριζόντων, που θα υποστηρίζει τη δημιουργική έκφραση των πολιτών της.

Οι παλιοί σοφοί έλεγαν πως η λιτότητα είναι το κλειδί για την ευημερία. «Λιτότητα» δεν σημαίνει βεβαίως φτώχεια, αλλά σωστά μελετημένη χρήση του χώρου, του χρόνου και των αγαθών, με στόχο την καλύτερη αξιοποίησή τους. Δυστυχώς στην Ελλάδα είχαμε προ πολλού εγκαταλείψει την έννοια της «λιτότητας» κι γίναμε πρωταγωνιστές της σπατάλης, του υπερκαταναλωτισμού. Ειδικά το ελληνικό κράτος, το οποίο και συντηρούμε με τους φόρους μας. Είναι ατυχία για τους Έλληνες να διαθέτουν το πιο σπάταλο κράτος σε σχέση με τις άλλες ανεπτυγμένες χώρες της Ευρώπης.

Μέχρι την έλευση της οικονομικής κρίσης και πριν αρχίσουν οι αιματηρές περικοπές που επέβαλλε η Τρόικα υπολογίζονταν ότι κάθε χρόνο το ελληνικό κράτος σπαταλούσε άσκοπα περίπου 10 δισεκατομμύρια ευρώ. Το ελληνικό δημόσιο με βάση τις αλόγιστες δαπάνες που κάνει θα μπορούσε να παρέχει κατά 35% και καλύτερες υπηρεσίες στους Έλληνες, δηλαδή καλύτερη υγεία, καλύτερη παιδεία, δημόσιες μεταφορές κ.α.

Αντί όμως να περικόψει τις σπατάλες του και να μειώσει τα χρέη του –κάτι που πρέπει αναγκαστικά να κάνει προκειμένου να βρεθούν πόροι για τη χρηματοδότηση του κόστους της γήρανσης του πληθυσμού της χώρας–, το ελληνικό κράτος επιλέγει να εξαπολύει κατά διαστήματα φοροεισπρακτικές εκστρατείες (κλείσιμο ανέλεγκτων φορολογικών υποθέσεων, έκτακτους ελέγχους, πρόσθετους φόρους, πρόστιμα κ.α.) σε βάρος των Ελλήνων πολιτών. Γι’ αυτό και οι Έλληνες δεν εμπιστεύονται το κράτος τους και το βλέπουν κάτι σαν νέο-οθωμανικό κατάλοιπο που τους ξεζουμίζει.

Η αλήθεια βέβαια είναι ότι δεν διαλέγουμε αυτό που είμαστε, αλλά μπορούμε πάντα να διαλέξουμε αυτό που θέλουμε να γίνουμε. Αλλά για να γίνουμε αυτό που προοριζόμαστε να γίνουμε, δεν πρέπει να «πετάμε κάτω από το χαλί» σημαντικά ζητήματα, τα οποία και πρέπει να συζητάμε ανοικτά. Κι επειδή το μέλλον αδημονεί και μας πιέζει, εμείς πρέπει να αντιμετωπίζουμε τις προκλήσεις ψύχραιμα και αισιόδοξα. Να τις βλέπουμε ως ευκαιρίες εξέλιξης. Να μην πέφτουμε στην παγίδα της απαισιοδοξίας και της μιζέριας. Αντίθετα είναι καλό να εγκαινιάσουμε μια νέα εποχή ελεύθερης, ανοιχτής και αντισυμβατικής σκέψης. Το αποτέλεσμα θα μας εντυπωσιάσει!

***

Γιώργος Στάμκος 
στο περιοδικό 
zenithmag
via

Η άρνηση των συναισθημάτων και οι εξαρτήσεις







Στην προσπάθειά μας να αποφύγουμε ή να αντιμετωπίσουμε τα αρνητικά συναισθήματα που μας κατακλύζουν, είναι πιθανό να υιοθετήσουμε συμπεριφορές οι οποίες, αντί να μας βοηθούν, μακροχρόνια μας βλάπτουν. Το να δραπετεύουμε από την πραγματικότητα μπορεί να φαντάζει επιθυμητό, αλλά τελικά μπορεί να μας βάλει σε μεγαλύτερες φασαρίες, επειδή, αρνούμενοι να αντιμετωπίσουμε τις δύσκολες καταστάσεις της ζωής μας, ουσιαστικά τις αφήνουμε να διαιωνίζονται.



Βέβαια, το να καταφύγουμε στο λεγόμενο comfort food μετά από μια δύσκολη μέρα δεν θεωρείται προβληματική συμπεριφορά αν γίνεται π.χ. 2 φορές τον μήνα. Η κατάσταση εξελίσσεται σε πρόβλημα όταν γίνεται συστηματικά ή έχει επιπτώσεις στο βάρος, την υγεία και την ψυχική μας διάθεση. Αν το ξέσπασμα στο φαγητό καθιερωθεί ως τρόπος αντίδρασης απέναντι σε μια δύσκολη κατάσταση, τότε κινδυνεύουμε να εγκλωβιστούμε σε αυτόν.



Επίσης, ορισμένοι άνθρωποι εστιάζουν σε τόσο μεγάλο βαθμό στο αρνητικό γεγονός το οποίο βιώνουν, που τελικά παγιδεύονται σε μια επώδυνη κατάσταση αρνητικών συναισθημάτων. Στη συνέχεια, επιλέγουν ακραίες συμπεριφορές, ελπίζοντας ότι οι σωματικές αισθήσεις που τους προκαλούν θα είναι τόσο έντονες, ώστε να τους αποσπάσουν την προσοχή και να τους βοηθήσουν να ξεχαστούν.

Μερικές φορές, ωστόσο, σαμποτάρουμε τον εαυτό μας και λόγω «άγνοιας», εξαιτίας λανθασμένων πεποιθήσεων σχετικά με το ποια συμπεριφορά θεωρείται σωστή. Η λύπη, για παράδειγμα, συχνά μας οδηγεί στην απομόνωση. Αυτή την αντίδραση μπορεί να τη νιώθουμε σωστή, αλλά στην πραγματικότητα μας βλάπτει. Το να αποτραβιόμαστε από υγιείς καταστάσεις, όταν έχουμε κακή διάθεση, έχει ως αποτέλεσμα να την επιδεινώνουμε. Κοινό χαρακτηριστικό, πάντως, στις καταστροφικές συμπεριφορές είναι ότι νομίζουμε ότι μας βοηθούν, αλλά στην πραγματικότητα μας αποπροσανατολίζουν, βυθίζοντάς μας όλο και περισσότερο σε έναν φαύλο κύκλο.

Δυστυχώς, συχνά δεν καταλαβαίνουμε ότι μόνοι μας σαμποτάρουμε τον εαυτό μας και αυτό γιατί πολλές φορές οι συνέπειες των πράξεων και αποφάσεών μας δεν είναι άμεσες. Για να αντιληφθούμε το πώς μας επηρεάζουν, πρέπει να τις προβάλουμε σε βάθος χρόνου, να δούμε αν και κατά πόσο βλάπτουν τα μελλοντικά μας σχέδια και τις σχέσεις μας.

Η στροφή στις εξαρτήσεις

Η συστηματική αποφυγή ενός ανθρώπου να αντιμετωπίσει τα αρνητικά συναισθήματά του μπορεί να τον οδηγήσει σε κάποιου είδους εξάρτηση, προκειμένου να συντηρήσει την άρνησή του για το πρόβλημα ή να μην ασχοληθεί με αυτό. Η εξάρτηση, είτε αυτή εκφράζεται με τη μορφή κατάχρησης ουσιών (αλκοόλ, φάρμακα, ναρκωτικά) είτε ως προσκόλληση σε ένα άτομο, αποδεικνύεται επιβλαβής σε όλα τα επίπεδα, σωματικά και ψυχικά. Πρόκειται για μια λανθασμένη επιλογή, έναν «ανθυγιεινό» τρόπο να δραπετεύουμε από τα πράγματα που μας βασανίζουν. Ο εθισμός είναι μια δύσκολη περίπτωση -ας μη γελιόμαστε- και χρειάζεται μεγάλη δύναμη, επιμονή και θέληση για να τον ξεπεράσουμε. Η εξάρτηση μας αποδυναμώνει, γι’ αυτό και είναι σημαντική η αναζήτηση βοήθειας από έναν ειδικό και η υποστήριξη των αγαπημένων μας προσώπων.

Σπάμε τον φαύλο κύκλο!

*Κρατάμε ένα ημερολόγιο αναφορικά με το πώς αντιμετωπίζουμε τις στρεσογόνες καταστάσεις.

*Αναγνωρίζουμε τη συμπεριφορά που ακολουθούμε.

*Αποδεχόμαστε το πόσο μας βλάπτει.

*Εκπαιδεύουμε τον εαυτό μας να αντιδρά διαφορετικά, βρίσκοντας, με τη βοήθεια των δικών μας ανθρώπων ή ενός ειδικού, εναλλακτικές λύσεις αντιμετώπισης του προβλήματος, όπως π.χ. ένα νέο χόμπι.
via

4 βασικοί λόγοι για τους οποίους συνήθως αναβάλουμε τη δράση







Δεν θέλουμε να κάνουμε πράγματα που δεν μας αρέσουν ή μας αναστατώνουν με οποιονδήποτε τρόπο. Για παράδειγμα, αναβάλλουμε μια επίσκεψη στον γιατρό, γιατί δεν θέλουμε να αντιμετωπίσουμε μια ενδεχομένως αρνητική κατάσταση, αλλά θέλουμε να συνεχίσουμε να νιώθουμε καλά.



 
Συχνά οι προθέσεις μας ή/και ο στόχος μας είναι ασαφείς ή δεν είναι αρκετά ισχυροί για να μας κινητοποιήσουν. Αυτή η δίαιτα που ξεκινάει πάντα από Δευτέρα είναι ένα κλασικό παράδειγμα αναβολής.



Η προσοχή μας αποσπάται εύκολα. Θα γράψουμε, για παράδειγμα, την επιστολή που πρέπει, αφού πρώτα απαντήσουμε στο μήνυμα της φίλης, διαβάσουμε ένα mail, τσεκάρουμε το facebook, δούμε τι καιρό θα κάνει αύριο… και ξαφνικά η μέρα πέρασε και η επιστολή δεν έχει ακόμα γραφτεί.

Αναβάλλουμε πράγματα από φόβο, επειδή λόγου χάρη νομίζουμε ότι δεν έχουμε τις δυνάμεις και τα προσόντα που απαιτούνται ή ανησυχούμε για τα αποτελέσματα μιας πιθανής ενέργειας ή πρωτοβουλίας μας. Γενικά ο φόβος -το άγχος της αποτυχίας- είναι ένας παράγοντας που μας κρατάει πίσω.

Σημαντικό στοιχείο της αναβλητικότητας είναι η λεγόμενη αυτοεξαπάτηση, τα μικρά ψέματα που λέμε στον εαυτό μας προκειμένου να νιώσουμε καλύτερα που δεν κάνουμε αυτό που πρέπει, οι δικαιολογίες που εφευρίσκουμε ή τα προβλήματα που αφήνουμε άλυτα επειδή μας βολεύουν.



Γι αυτό ξεκινάμε σταδιακά

* Καλό είναι να θέτουμε μικρούς και εφικτούς στόχους και όχι μακρινούς και μεγάλους. Κάνοντας ένα βήμα τη φορά, θα πάρουμε θάρρος για να συνεχίσουμε και θα φτάσουμε σταδιακά στον τελικό μας στόχο.

* Φροντίζουμε να παίρνουμε συγκεκριμένες αποφάσεις και όχι να κάνουμε γενικές δηλώσεις.

* Βρίσκουμε αυτό που μας αποσπά την προσοχή και το απομακρύνουμε.

* Βάζουμε σε πρόγραμμα τη δουλειά μας και προσπαθούμε όσο γίνεται να το τηρήσουμε.

* Επιβραβεύουμε τον εαυτό μας κάθε φορά που καταφέρνουμε να τηρήσουμε το οργανόγραμμά μας.

via

Feature (Side)

Πρόσφατα

Random

*

Archives

© 2013 Point of view. All rights resevered. Designed by | point me