Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

AD (728x90)

  • 2793 Pine St

  • 1100 Broderick St

  • 868 Turk St

  • 420 Fell St

Βουβωνοκήλη - Συμπτώματα



Η βουβωνοκήλη συμβαίνει όταν μαλακά μόρια- συνήθως μέρος του εντέρου – προβάλει μέσα από ένα αδύναμο σημείο ή σχισμή στο κατώτερο κοιλιακό τοίχωμα. Το αποτέλεσμα είναι μια επώδυνη διόγκωση που προεξέχει ειδικά με το βήχα ή όταν σηκώσετε ένα βαρύ αντικείμενο.



Ποια είναι τα συμπτώματα;
Ορισμένες βουνωνοκήλες δεν προκαλούν συμπτώματα συχνά ωστόσο, μπορεί να διαπιστώσετε τη διόγκωση που προκύπτει από το προεξέχον έντερο. Η διόγκωση είναι συνήθως πιο προφανής στην όρθια στάση ή με το βήχα.
Τα σημεία και συμπτώματα της βουβωνοκήλης περιλαμβάνουν:

- διόγκωση στη βουβωνική χώρα

- πόνος ή δυσφορία στην βουβωνική χώρα

- πόνο και πρήξιμο στο όσχεο γύρω από τους όρχεις όταν τα προεξέχον έντερο κατεβαίνει στο όσχεο


Πού οφείλεται;
Ορισμένες βουβωνοκήλες είναι αποτέλεσμα:

- Η αυξημένης πίεσης μέσα στην κοιλιά

- Προϋπάρχουσες ευένδοτες περιοχές του κοιλιακού τοιχώματος

- Ένας συνδυασμός των δύο

Ανεξάρτητα από το εάν έχετε ή όχι προδιάθεση για δημιουργία βουβωνοκήλης υπάρχουν ορισμένες καταστάσεις που επιτείνουν την εμφάνιση της:

- Σφίξιμο κατά τη διάρκεια της ούρησης ή της αφόδευσης

- Άρση βαρέων πραγμάτων

- Υγρό στην κοιλιακή χώρα (ασκίτης)

- Κύηση

- Παχυσαρκία

- Χρόνιος βήχας ή φτάρνισμα



Πως γίνεται η διάγνωση;
Η φυσική εξέταση συνήθως είναι το μόνο που χρειάζεται για τη διάγνωση της βουβωνοκήλης.

Πως θεραπεύεται;
Αν η κήλη σας είναι μικρή και δεν σας ενοχλεί, ο γιατρός σας μπορεί να σας συστήσει παρακολούθηση και όχι άμεση επέμβαση .Αν όμως προκαλεί έντονα συμπτώματα ή παρουσιαστούν επιπλοκές γίνεται χειρουργική επέμβαση με κλασική χειρουργική επέμβαση ή με λαπαροσκοπική επέμβαση. 


Τι είδους επιπλοκές μπορεί να παρουσιαστούν;
Οι περισσότερες βουβωνοκήλες αυξάνονται σε μέγεθος με το πέρασμα του χρόνου και ενδεχομένως να χρειαστούν χειρουργική επέμβαση. Η πιο σοβαρή επιπλοκή της είναι όταν ένα μέρος του εντέρου παγιδεύεται στο αδύναμο σημείο του κοιλιακού τοιχώματος (περισφιγμένη κήλη). Αυτό οδηγεί σε πόνο, ναυτία, εμετό και μπορεί να μειωσεί τη ροή αίματος προς το έντερο. Η κατάσταση αυτή ονομάζεται περίσφιξη που μπορεί να είναι απειλητική για τη ζωή και απαιτεί άμεση χειρουργική επέμβαση. 


Πως μπορεί να προληφθεί;
Γενικές συμβουλές για την αποτροπή δημιουργίας βουβωνοκήλης αποτελούν

- Η καταπολέμηση της παχυσαρκίας

- Να τρώτε τρόφιμα με υψηλή πυκνότητα σε φυτικές ίνες

- Να ανασηκώνετε προσεκτικά βαριά αντικείμενα ή να αποφύγετε εντελώς την ανύψωση βαρέων.

- Η διακοπή του καπνίσματος.

Αντωνακάκης Ε. Σωκράτης
Γενικός Χειρουργός
Πηγάδια Καρπάθου
τηλ. 6974 139 931
via

Ο πόνος στους όρχεις: Ποιες είναι οι αιτίες;


Οι όρχεις είναι πολύ ευαίσθητα όργανα. Ακόμη και πολύ μικροί ερεθισμοί που τους επηρεάζουν, είναι δυνατόν να προκαλούν πόνο ή ενοχλήσεις.

Ο πόνος στους όρχεις, μπορεί να εντοπίζεται πάνω στους ίδιους. Κάποτε όμως, αντανακλάται στο κάτω μέρος της κοιλιάς και γι' αυτό χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή, για την ορθή διάγνωση.

Ο δυνατός πόνος στους όρχεις απαιτεί άμεση ιατρική εξέταση και φροντίδα. Σε άνδρες με πόνο στην κοιλιά, χρειάζεται πάντοτε να εξετάζονται οι όρχεις και το όσχεο.

Σε μερικές περιπτώσεις παθήσεων των όρχεων, ο πόνος στην κοιλιά, δυνατόν να εμφανιστεί προτού να εντοπιστεί στους όρχεις. Αυτό συμβαίνει στη συστροφή των όρχεων, όπου η παροχή αίματος στους όρχεις σταματά.

Η συστροφή των όρχεων, είναι μια επείγουσα ιατρική κατάσταση. Η ισχαιμία που δημιουργείται στο όργανο, μπορεί εάν δεν αντιμετωπιστεί εντός μερικών ωρών, να προκαλέσει τη νέκρωση του.

Ο καρκίνος στους όρχεις δεν προκαλεί πόνο. Ωστόσο, κάθε φορά που ένας άνδρας διαπιστώνει ότι υπάρχει ένα οζίδιο ή μια μάζα στους όρχεις του, χρειάζεται να εξεταστεί από γιατρό.


Οι συχνότερες αιτίες πρόκλησης πόνου στους όρχεις είναι:

    1. Τραυματισμός
    2. Μόλυνση
    3. Φλεγμονή
    4. Συστροφή όρχι, που είναι πάθηση η οποία συμβαίνει συχνότερα σε άνδρες ηλικίας από 10 έως 20 ετών
    5. Συλλογή υγρών
    6. Κήλη
    7. Συνεχής στύση, πριαπισμός

Στις μολύνσεις που προσβάλλουν τους όρχεις, περιλαμβάνονται:

    1. Η επιδιδυμίτιδα
    2. Η ορχίτιδα

Η επιδιδυμίτιδα είναι φλεγμονή λόγω μόλυνσης των αγωγών, διαμέσου των οποίων το σπέρμα βγαίνει από τους όρχεις.

Συνήθως, η μόλυνση προκαλείται από τα χλαμύδια, που είναι μια σεξουαλικά μεταδιδόμενη νόσος. Επίσης η επιδιδυμίτιδα μπορεί να προκληθεί από ουρολοίμωξη, λόγω ανεπάρκειας αδειάσματος της ουροδόχου κύστης εξαιτίας αύξησης μεγέθους του προστάτη.

Η συλλογή υγρών στους όρχεις, προκαλεί διόγκωση τους, με ήπιες ενοχλήσεις, αλλά χωρίς πόνο.

Υπάρχουν διάφορες παθήσεις που συνοδεύονται από συλλογή υγρών στους όρχεις:

    1. Κιρσοκήλη
    2. Σπερματοκήλη
    3. Υδροκήλη

Η κιρσοκήλη δημιουργείται όταν υπάρχει σημαντική διαπλάτυνση των φλεβών στο όσχεο, δια μέσου των οποίων φεύγει το αίμα από τους όρχεις.


Η σπερματοκήλη είναι μια κύστη της επιδιδυμίδας που περιέχει συνήθως νεκρά σπερματοζωάρια.

Η υδροκήλη είναι συλλογή υγρού μέσα στο όσχεο που περιβάλλει τους όρχεις. Η υδροκήλη είναι συχνή στα νεογνά.

Αντωνακάκης Ε. Σωκράτης M.D.
Γενικός Χειρουργός
Πηγάδια Καρπάθου
τηλ. 6974 139 931
via

Λοιμώξεις δέρματος και μαλακών μορίων



Οι λοιμώξεις του δέρματος και των μαλακών μορίων μπορούν να κατηγοριοποιηθούν με διάφορους τρόπους. Εδώ θα ξεκινήσουμε με τις πιο επιφανειακές βλάβες και θα συνεχίσουμε με τις λοιμώξεις του δέρματος και των μαλακών μορίων.

Κηρίον
Το κηρίο είναι μία ιδιαίτερα μεταδοτική επιφανειακή του δέρματος που συνήθως συμβαίνει σε παιδιά 2-5 ετών. Κλασσικά υπάρχουν δύο μορφές, η μη φυσαλιδώδης (70% των περιπτώσεων) και η φυσαλιδώδης (30%). Πιο συχνά συμβαίνει σε θερμά και υγρά κλίματα. Άλλοι προδιαθεσικοί παράγοντες για κηρίο είναι η κακή υγιεινή, δήγματα εντόμων, κνησμώδεις καταστάσεις που προκαλούν ξύσιμο και μικρά δερματικά τραύματα.

S. Aureus είναι το κύριο παθογόνο και στις δύο μορφές του κηρίου, αν και η μη φυσαλιδώδης μορφή κηρίου μπορεί να αρχίσει σαν στρεπτοκοκκική λοίμωξη. Δερματικές επιφάνειες που υφίστανται συχνούς τραυματισμούς, όπως οι ρώθωνες, η περιστοματική περιοχή και τα άκρα, επιτρέπουν την διείσδυση του παθογόνου.

Το μη φυσαλιδώδες κηρίο ξεκινά σαν ένα μικρό κυστίδιο που ρήγνυται και τελικά σχηματίζει μία ερυθρά υγρή βάση κάτω από μία κρούστα μελί χρώματος. Οι βλάβες είναι συνήθως ασυμπτωματικές. Μερικές φορές υπάρχει κνησμός και ξύσιμο της βλάβης με αποτέλεσμα δημιουργία νέων βλαβών από αυτοενοφθαλμισμό και επέκταση της βλάβης σε γειτονικές περιοχές. Η λοίμωξη είναι αυτοπεριοριζόμενη. Περιπτώσεις που αφήνονται χωρίς θεραπεία διαρκούν 2-3 εβδομάδες με μεγαλύτερη επέκταση και τελική επούλωση χωρίς δημιουργία ουλής. Το φυσαλιδώδες κηρίον χαρακτηρίζεται από μεγάλες, επιφανειακές, εύθρυπτες φυσαλίδες που αρχικά εμφανίζονται στον κορμό τα άκρα και πτυχώσεις του δέρματος, όπως της μασχάλης και του τραχήλου. Αρχικά δημιουργούνται κυστίδια τα οποία μεγαλώνουν και συνενούνται με τον σχηματισμό φυσαλίδας με διαυγές ή νεφελώδες περιεχόμενο. Οι φυσαλίδες ρήγνυνται και έτσι δημιουργούνται υγρές ερυθηματώδεις βλάβες που μετασχηματίζονται σε λεπτές κρούστες ανοιχτού καφέ χρώματος με υφή βερνικιού. Η δημιουργία φυσαλίδας είναι συνήθως αποτέλεσμα σταφυλοκοκκικής εξωτοξίνης, κυρίως από την ομάδα 2 φάγων S. Aureus. Η εξωτοξίνη προκαλεί ενδοεπιδερμική διάσπαση στο επίπεδο του κοκκιώδους στρώματος ή και βαθύτερα.

Η θεραπεία είναι η ιδία τόσο για το φυσαλιδώδες, όσο και για το μη φυσαλιδώδες κηρίο. Μη επιπλεγμένες περιπτώσεις που είναι εντοπισμένες και επιφανειακές μπορούν να αντιμετωπισθούν με τοπικές θεραπείες. Σε περιπτώσεις πολλαπλών βλαβών ή σοβαρής νόσου, ενδείκνυται συστηματική θεραπεία. Κανένα τοπικό αντιβιοτικό δεν υπερέχει, αλλά η αλοιφή μουπιροσίνη είναι το πρώτο τοπικό αντιβιοτικό που έλαβε έγκριση για την θεραπεία του κηρίου. Η Βακιτρακίνη επίσης χρησιμοποιείται ευρέως, αλλά έχει μεγάλο ποσοστό αποτυχίας (>50%). Όταν χρησιμοποιείται ένα τοπικό αντιβιοτικό, οι κρούστες που υπάρχουν θα πρέπει να αφαιρούνται με ζεστό σαπουνόνερο προ της εφαρμογής, καθ’ όσον εμποδίζουν την διείσδυση του αντιβιοτικού. Η Μουπιροσίνη πρέπει να εφαρμόζεται 3 φορές την ημέρα μέχρις εξαφάνισης των βλαβών. Στις περισσότερες συγκρίσεις δεν υπήρχε διαφορά στην αποτελεσματικότητα μεταξύ τοπικών και από του στόματος αντιβιοτικών, με τα τελευταία να έχουν περισσότερες παρενέργειες, ιδιαίτερα γαστρεντερικές. Θεραπεία με αντιβιοτικά ανθεκτικά στις β-λακταμάσες, όπως δικλοξασιλίνη, κλοξασιλίνη, κεφαλεξίνη, αζιθρομυκίνη, ερυθρομυκίνη, αμοξυσιλίνη/κλαβουλανικό οξύ είναι αποτελεσματική για τον Staph. Aureus. Το από του στόματος αντιβιοτικό επιλογής για παιδιά με κηρίο είναι η κεφαλεξίνη. Σε περιοχές όπου η αντοχή σ’ αυτά τα αντιβιοτικά και η ύπαρξη MRSA υπερβαίνουν το 50%, τότε χρησιμοποιούνται άλλα αντιβιοτικά, όπως τριμεθοπρίμη/σουλφαμεθοξαζόλη (ιδιαίτερα σε παιδιά <8 ετών), δοξυκυκλίνη (όχι σε παιδιά <8 ετών) και μινοκυκλίνη (όχι σε παιδιά < 8 ετών). Ρινικοί φορείς Staph. Aureus, οι οποίοι παθαίνουν κηρίο καθ’ υποτροπήν πρέπει να αντιμετωπίζονται με αλοιφή μουπιροσίνη ρινικά ανά 6 ώρες.

Ερυσίπελας
Το ερυσίπελας αποτελεί μία επιφανειακή λοίμωξη του δέρματος με σημαντική λεμφαγγειακή προσβολή. Αυτή η κατάσταση είναι πιο συχνή σε βρέφη, νέα παιδιά και ηλικιωμένους. Παλαιότερα το πρόσωπο προσεβάλλετο συχνότερα, ενώ πιο πρόσφατα 70-80% των περιστατικών αφορούν τα κάτω άκρα, με μόνο 20% των περιπτώσεων να αφορούν το πρόσωπο. Η πιο συχνή αιτία ερισυπέλατος είναι στρεπτόκοκκοι ομάδος Α, ακολουθούμενη από στρεπτόκοκκους ομάδας G. Τα βακτήρια βρίσκουν δίοδο στο δέρμα μέσω ελκών, τοπικού τραύματος, εγκαύματος, ψωριασικής ή εκζεματικής βλάβης ή μυκητιάσεως. Στο νεογνό ερυσίπελας μπορεί να συμβεί στο ομφαλικό κολόβωμα. Ερυσίπελας τείνει να συμβαίνει επί φλεβικής στάσεως, κατάχρησης οινοπνεύματος, διαβήτου και σε περιοχές προϋπάρχουσας λεμφικής απόφραξης ή οιδήματος. Πρόδρομα συμπτώματα είναι κακουχία, πυρετός, φρίκια, ναυτία και έμετος και συμβαίνουν 4-48 ώρες προ της εμφάνισης των πρώτων βλαβών του ερισυπέλατος. Ερυθρές, επώδυνες, σκληρές κηλίδες εμφανίζονται στο σημείο της λοίμωξης. Οι βλάβες ταχέως αυξάνουν σε μέγεθος σχηματίζοντας μία επαρμένη, στιλπνή πλάκα με σαφώς οριζόμενα όρια. Σοβαρή καυσαλγία και ερυθρότης μπορεί να συμβούν. Ερυσίπελας χωρίς επιπλοκές περιορίζεται στο χόριο και στα λεμφαγγεία. Σοβαρή λεμφαδενοπάθεια και λευκοκυττάρωση είναι συχνά ευρήματα. Μερικές φορές η λοίμωξη μπορεί να επεκταθεί βαθύτερα στο χόριο και να λάβει την μορφή κυτταρίτιδας, υποδόριου αποστήματος και νεκρωτικής φασιίτιδας. Χωρίς θεραπεία το ερύθημα κορυφώνεται σε 1 εβδομάδα και υποχωρεί σε 1-2 εβδομάδες. Σε μερικές περιπτώσεις συμβαίνει βαθειά λοίμωξη, δυνητικά θανατηφόρος. Υποτροπιάζουσες λοιμώξεις συμβαίνουν σε 18-30% και μπορεί να προκαλέσουν πάχυνση δέρματος και απόφραξη λεμφαγγείων. Πρώιμες και ήπιες περιπτώσεις ερυσιπέλατος με αντιβιοτικά από του στόματος ή ενδομυϊκά. Μία πενικιλίνη ανθεκτική στην πενικιλλινάση, πρώτης γενιάς κεφαλοσπορίνη ή ερυθρομυκίνη αποτελούν κατάλληλη θεραπευτική επιλογή. Πιο σοβαρές λοιμώξεις χρειάζονται ενδοφλέβια αγωγή. Το υποτροπιάζον ερυσίπελας δυνατόν να χρειάζεται μακροχρόνια προφυλακτική αγωγή με χαμηλή δόση πενικιλίνης ή ερυθρομυκίνης.

Ερύθρασμα
Το ερύθρασμα αποτελεί μία συχνή επιφανειακή λοίμωξη του δέρματος που προκαλείται από το Corynobacterium minutissimum. Συμβαίνει συχνά σε υγρές, αποφρασσόμενες περιοχές, όπως οι μεσογλουτιαίες σχισμές, οι μασχάλες, οι μεσοδακτύλιοι χώροι και οι υπομαστικές χώρες. Οι βλάβες συμβαίνουν συχνότερα σε άνδρες και παχύσαρκα άτομα με διαβήτη. Άλλοι παράγοντες που προδιαθέτουν σε ερύθρασμα είναι θερμό, υγρό κλίμα, μεγάλη ηλικία, ανοσοανεπάρκεια, υπεριδρωσία και κακή υγιεινή σώματος. Το ερύθρασμα μπορεί να προκαλεί κνησμό και δυσφορία, αλλά πιο συχνά είναι ασυμπτωματικό και ο ασθενής παραπονείται μόνο για αλλαγή χρώματος στο δέρμα. Οι βλάβες είναι ελαφρώς επαρμένες και ρικνές και μπορεί να είναι είτε σαφώς οριζόμενες είτε ασαφώς. Καθώς η λοίμωξη εξελίσσεται, οι βλάβες γίνονται ερυθρόφαιες, ελαφρώς επαρμένες με κεντρική καθαρότητα. Στην διαφορική διάγνωση περιλαμβάνονται μυκητίαση, ποικιλόχρους πιτυρίαση, βουβωνική τριχοφυτίαση, ψωρίαση, παράτριμμα και δερματοφύτωση. Μία συνυπάρχουσα δερματοφύτωση ή λοίμωξη με Candida Albicans παρατηρείται σε 30% περιπτώσεων με μεσοδακτύλιο ερύθρασμα. Εξέταση με λάμπα Wood’s δείχνει ερυθρό κοραλιοειδές χρώμα. Μικροσκοπική εξέταση και καλλιέργειες συμβάλουν στην διάγνωση. Η θεραπεία για το τοπικό ερύθρασμα περιλαμβάνει τοπικά αντιβιοτικά, από του στόματος αντιβιοτικά και άλλες θεραπείες. Μεσοδακτύλιες λοιμώξεις έχουν δειχθεί δύσκολο να αντιμετωπισθούν και συνήθως χρειάζονται τοπικά και από του στόματος αντιβιοτικά. Η πιο συχνή πρώτης γραμμής θεραπεία είναι Tab Ερυθρομυκίνη 250mg ανά 6 ώρες για 7-14 μέρες. Αυτή η θεραπεία είναι συνήθως αποτελεσματική. Σε ένα μικρό υποσύνολο ασθενών μία δόση κλαριθρομυκίνης 1gr έχει δειχθεί ότι καθαρίζει την λοίμωξη. Τοπικές θεραπείες όπως γέλη ερυθρομυκίνης 2%, διάλυμα κλινταμικίνης 2%, διάλυμα Whitfield (βενζοικό οξύ 12%, σαλυκιλικό οξύ 6%) και καθαρισμός με αντισηπτικό σαπούνι και νερό θεωρείται ότι έχουν ρόλο στην αγωγή. Τα συμπτώματα και οι βλάβες υποχωρούν σε 48 ώρες.


Έκθυμα
Το έκθυμα αποτελεί βακτηριδιακή λοίμωξη του δέρματος που προσομοιάζει με το κηρίο. Είναι πιο συχνό σε εξασθενημένα άτομα (όπως αυτά με ανεξέλεγκτο διαβήτη) ενώ η κακή υγιεινή σώματος επίσης προδιαθέτει. Το έκθυμα είναι πιο συχνό στα κάτω άκρα, ιδιαίτερα στα παιδιά και στους ηλικιωμένους και συχνά είναι αποτέλεσμα επιφανειακών βλαβών, τσιμπημάτων εντόμου, και τραυμάτων. Στρεπτόκοκκος ομάδας Α είναι η πιο συχνή αιτία ηπίων και αρχόμενων μορφών λοιμώξεων και που συχνά επιμολύνονται από Σταφυλόκοκκο.

Γαγγραινώδες έκθυμα συμβαίνει σε ανοσοκατασταλμένους ασθενείς ή σε ασθενείς με αιματολογική κακοήθεια και προκαλείται από Pseudomonas aeruginosa. Oι βλάβες ξεκινούν σαν ανώδυνες ερυθρές κηλίδες και εξελίσσονται σε βλατίδες και τελικά σε αιμορραγικές φλύκταινες και φυσαλίδες. Οι αρχικές κύστες και φυσαλίδες είναι αρκετά επώδυνες και μεγεθύνονται και υφίστανται ρήξη σχηματίζοντας μια προσκολλημένη κρούστα που καλύπτει ένα έλκος. Η φυσαλίδα εξελισσόμενη γίνεται νεκρωτική και αφήνει την χαρακτηριστική περιβάλλουσα το ερύθημα φαιά-μελανή εσχάρα. Από πλευράς παθολογικής ανατομικής οι βλάβες ξεκινούν επιφανειακά και τελικά επεκτείνονται μέσω της επιδερμίδας στο υποκείμενο χόριο. Εξ αυτού οι θεραπευθεί το έκθυμα εξελίσσεται σε λεμφαγγειίτιδα και κυτταρίτιδα Η θεραπεία είναι διαφορετική για τα δύο είδη εκθύματος. Το κοινό έκθυμα προκαλείται από στρεπτόκοκκο και σταφυλόκοκκο και θεραπεύεται όπως και το κηρίον με δεκαήμερη αγωγή με μουπιροσίνη, δικλοξασιλλίνη, κεφαλεξίνη, αγωγή είναι τριμεθοπρίμη/σουλφαμεθοξαζόλη (ιδιαίτερα σε παιδιά < 8 ετών), δοξυκυκλίνη και μινοκυκλίνη (όχι σε παιδία < 8 ετών). Πενικιλίνη V μπορεί να προστεθεί για καλύτερη κάλυψη του στρεπτόκοκκου. Το γαγγραινώδες έκθυμα αντιμετωπίζεται πιο κατάλληλα με ενδοφλέβια αντιβιοτικά όπως μια αμινογλυκοσίδη.

Σταφυλοκοκκικό Ουλώδες Δερματικό Σύνδρομο
Το σταφυλοκοκκικό ουλώδες δερματικό σύνδρομο είναι μια κατάσταση που παρατηρείται σε βρέφη και παιδιά και σπανίως σε ενήλικες. Ενενήντα οκτώ τις εκατό από όσους προσβάλλονται είναι μικρότεροι από έξι ετών και 62 % είναι μικρότεροι από δύο ετών. Η νόσος προκαλείται από αποφολιδωτική τοξίνη που παράγει o S.aureus, πιο συχνά από την ομάδα φάγων 2. Αυτές οι εξωτοξίνες προκαλούν ενδοεπιδερμική διάσπαση μέσω του κοκκιώδους στρώματος. Η κατάσταση έχει ευρύ φάσμα βαρύτητας από ήπιες τοπικές αντιδράσεις μέχρι σοβαρές απειλητικές για τη ζωή λοιμώξεις, με τις ηπιότερες μορφές να μοιάζουν με το φυσαλιδώδες κηρίον. Η θνητότητας σε παιδιά με το σύνδρομο είναι περίπου 4 % ενώ η θνητότητας σε ενήλικες φτάνει μέχρι και 60 %. Αντισώματα έναντι των αποφολιδωτικών τοξινών προστατεύουν έναντι της επίδρασης των τοξινών. Τα παιδιά είναι πιο πιθανό να αναπτύξουν αυτό το σύνδρομο γιατί δεν έχουν αυτά τα αντισώματα μέχρι την ηλικία των 10 ετών. Οι ενήλικες που αναπτύσσουν αυτό το σύνδρομο έχουν αυξημένο φορτίο εξωτοξινών, αυξημένο φορτίο S.aureus ή αυξημένη ευαισθησία στην τοξίνη. Ανοσοκαταστολή λόγω HIV, κακοήθειας, ανοσοκατασταλτικών φαρμάκων, αλκοολισμού ή χρήση ηρωίνης αποτελούν προδιαθεσικούς παράγοντες. Επειδή η τοξίνη απεκκρίνεται δια των νεφρών, νεφρική ανεπάρκεια είναι συχνή σε ασθενείς με το σύνδρομο. Η τοξίνη εισέρχεται στην κυκλοφορία και επιδρά στο δέρμα συστηματικά.

Η εμφάνιση του συνδρόμου έχει πρόδρομα σημεία όπως φαρυγγίτιδα, επιπεφυκίτιδα και ομφαλίτιδα. Πυρετός, κακουχία, ευερεθιστότητας αναπτύσσονται ακολούθως. Μία έως δύο ημέρες μετά επώδυνες, ερυθηματώδεις βλάβες εμφανίζονται στην κεφαλή και στον τράχηλο. Οι βλάβες εξελίσσονται σε μεγάλες, πλαδαρές, διαυγείς φυσαλίδες συχνά στις καμπτικές επιφάνειες. Οι φυσαλίδες μεγαλώνουν και ρήγνυνται και νέες εμφανίζονται τις επόμενες 2-3 ημέρες. Η αποφολίδωση έχει σαν αποτέλεσμα βλάβες με υγρή ερυθηματώδη βάση και δημιουργία ουλής και συμβαίνει σε 36-72 ώρες. Οι ασθενείς πρέπει να αντιμετωπίζονται σαν εγκαυματίες. Σε ήπιες περιπτώσεις με την χρήση αντιβιοτικών η κατάσταση υποχωρεί σε λίγες ημέρες χωρίς την δημιουργία ουλής. Η διάγνωση βασίζεται σε κλινικά και ιστολογικά χαρακτηριστικά. Αντιβιοτικά χορηγούνται επι κλινικής υποψίας και μόνον είτε από του στόματος είτε ενδοφλεβίως. Τοπικά αντιβιοτικά δεν χορηγούνται αφού η εστία της λοίμωξης είναι μακρινή.

Τα αντιβιοτικά θα πρέπει να έχουν αντοχή στην πενικιλλινάση και να καλύπτουν οργανισμούς ανθεκτικούς στην μεθισιλίνη. Σοβαρές περιπτώσεις θα πρέπει να αντιμετωπίζονται με ενδοφλέβια βανκομυκίνη για 5-7 ημέρες. Με την ύπαρξη αντιβιογράμματος δυνατόν να γίνει αλλαγή σε ναφσιλίνη ή οξασιλίνη. Ήπιες περιπτώσεις αντιμετωπίζονται με από του στόματος δικλοξασιλίνη, ερυθρομυκίμνη ή κεφαλεξίνη. ιπροφλοξασίνη, κεφουροξίμη, γενταμυκίνη, τριμεθοπρίμη/σουλφαμεθοξαζόλη, δοξυκυκλίνη (όχι σε παιδιά), μινοκυκλίνη (όχι σε παιδιά), βανκομυκίνη και κλινταμυκίνη είναι κατάλληλες επιλογές. Επειδή προσβάλλονται μεγάλες επιφάνειες δέρματος η χορήγηση υγρών, η απώλεια θερμότητας και η αναλγησία πρέπει να αντιμετωπίζονται. Κορτικοειδή αντενδείκνυνται.

Κυτταρίτις
Η κυτταρίτις αποτελεί μία λοίμωξη του δέρματος και των υποδορίων ιστών. Η λοίμωξη έπεται μιας τραυματικής ρήξης του δέρματος και επίσης μπορεί να είναι αποτέλεσμα βαθύτερης ή υποκείμενης λοίμωξης όπως οστεομυελίτιδας ή βακτηριαιμίας. Η κυτταρίτιδα μπορείνα προσβάλει οποιονδήποτε, αλλά ορισμένες πληθυσμιακές ομάδες βρίσκονται σε αυξημένο κίνδυνο για την ανάπτυξή της.

Χρόνιο οίδημα κάτω άκρων
Λόγω φλεβικής τάσης ή λεμφική ανεπάρκεια προδιαθέτουν στην ανάπτυξη κυτταρίτιδος. Ασθενής που προηγουμένως ήταν σε παράκαμψη στεφανιαίων με την χρήση μοσχεύματος της σαφηνούς φλέβας είναι σε αυξημένο κίνδυνο λόγω του συνδυασμού φλεβικής και λεμφικής ανεπάρκειας. Το σημείο εισόδου σε αυτούς τους ασθενείς συνήθως είναι διάσπαση του δέρματος από τριχόφυτο που συνήθως παραμένει αδιάγνωστο και αθεράπευτο.

Staph.aureus και β αιμολυτικοί στρεπτόκοκκοι ομάδος Α είναι τα πιο συχνά παθογόνα αλλά επίσης και η Pasturella και Clostridium μπορούν επίσης να προκαλέσουν κυτταρίτιδα. Η κατάσταση παρουσιάζεται σαν επώδυνη σκλήρυνση των υποδορίων ιστών με θερμότητα και ερυθρότητα του υπερκειμένου δέρματος. Τα όρια της ερυθρότητας και της σκληρίας είναι μη σαφώς διακριτά σε αντίθεση με το ερυσίπελας. Τα άκρα είναι η πιο συχνή εντόπιση της λοίμωξης στο ανθρώπινο σώμα. Επί υπάρξεως προηγούμενων φλεβικών μοσχευμάτων, η λοίμωξη επεκτείνεται ταχέως κατά μήκος της φλεβεκτομής. Η επέκταση της λοίμωξης επίσης μπορεί να γίνει αντιληπτή σαν ερυθρά γράμμωση κατά μήκος της λεμφικής παροχέτευσης και σε αυτήν την περίπτωση περιοχική λεμφαδενοπάθεια είναι συνήθης. Η κυτταρίτιδα αποτελεί σοβαρή νοσηρά οντότητα λόγω της τάσεως της λοίμωξης να μεταδοθεί μέσω των λεμφαγγείων στο αίμα. Συστηματικά συμπτώματα όπως πυρετός και κακουχία σημαίνουν επιδείνωση της λοίμωξης και πιθανή βακτηριαιμία.

Η θεραπεία της κυτταρίτιδος συνίσταται στην αντιβιοτική θεραπεία του Staph.aureus και στρεπτόκοκκου. Πρώτης γραμμής αντιβιοτικό είναι μια πρώτης γενιάς κεφαλοσπορίνη όπως η κεφαλεξίνη ή μια ανθεκτική στην πενικιλλινάση πενικιλίνη όπως η οξασιλίνη. Εναλλακτικές θεραπείες είναι η κλινταμικίνη, οι μακρολίδες και οι φλουοροκινολόνες. Εάν η λοίμωξη δεν ανταποκρίνεται στην αρχική θεραπεία τότε ριφαμπικίνη μπορεί να προστεθεί στην κεφαλεξίνη. Με ήπιες λοιμώξεις επαρκεί η αντιβιοτική θεραπεία του στόματος. Εάν η λοίμωξη επεκτείνεται ταχέως, έχει συστηματικά συμπτώματα ή ο ασθενής έχει συννοσηρότητα τότε ενδοφλέβια αντιβιοτικά και εισαγωγή σε νοσοκομείο ενδείκνυται. Οι ασθενείς πρέπει επίσης να εισάγονται σε νοσοκομείο εάν σημαντικά τμήματα ενός άκρου έχουν προσβληθεί ή η λοίμωξη περιλαμβάνει χέρια, πόδια, κεφαλή, αυχένα ή περίνεο διότι αυτές οι περιοχές έχουν μεγαλύτερο κίνδυνο επιπλοκών. Καλλιέργειες αίματος σε μη επιπλεγμένη κυτταρίτιδα δεν θεωρούνται σημαντικές για την θεραπεία ή την διάγνωση του ανοσοεπαρκούς ασθενούς. Εάν η ανταπόκριση στη θεραπεία είναι κακή ή ένας ασυνήθιστος οργανισμός υποπτεύεται τότε παρακέντηση με λεπτή βελόνα του κυρίαρχου σημείου της λοίμωξης για gram χρώση και καλλιέργεια μπορεί να οδηγήσουν στην θεραπεία αν και η τεχνική αυτή πιθανόν να μην απομονώσει τον μικροοργανισμό και δεν συνιστάται ευρέως. Ανύψωση και ακινητοποίηση του προσβεβλημένου άκρου βοηθάει στην επούλωση. Για ασθενείς με χρόνιο οίδημα άκρων καλή υγιεινή του σώματος και χρήση υποστηρικτικών καλτσών βοηθάει στην μελλοντική αποφυγή υποτροπών.

Κυτταρίτιδα από δήγματα ζώων
Η κυτταρίτιδα μπορεί επίσης να είναι αποτέλεσμα δήγ ματος από γάτα ή σκύλο και σε αυτές τις περιπτώσεις συνήθως προκαλείται από Pasturella multocida. Η κυτταρίτιδα που σχετίζεται με την Pasturella multocida είναι μία ταχέως εξελισσόμενη κυτταρίτιδα που εμφανίζεται εντός ωρών από τον τραυματισμό με την μορφή έντονου ερυθήματος, οιδήματος, ευαισθησίας και κοκκινόχρωης έκκρισης από το τραύμα. Είναι σημαντικό να εξετασθούν οι βαθύτεροι ιστοί όταν έχει συμβεί δήγμα ζώου καθόσον η λοίμωξη μπορεί ταχέως να επεκταθεί και να προκαλέσει δημιουργία ουλώδους ιστού. Το αντιβιοτικό επιλογής που σχετίζεται με δήγματα ζώων η αμοξυσιλίνη και κλαβουλανικό οξύ. Τετρακυκλίνες, φλουοροκινολόνες, τριμεθοπρίμη / σουλφαμεθοξαζόλη και δεύτερης ή τρίτης γενιάς κεφαλοσπορίνες αποτελούν εναλλακτικές λύσεις. Οι ασθενείς με δήγματα ζώων και συνοδό κυτταρίτιδα πρέπει να παρακολουθούνται προσεκτικά λόγω της επιθετικής φύσης του παθογόνου. Εάν ένας ασθενής έχει ταχέως εξελισσόμενη κυτταρίτιδα, κυτταρίτιδα της άκρης χειρός ή δεν μπορεί να παρακολουθεί για 24 ώρες τότε θα πρέπει να εισαχθεί για ενδοφλέβια θεραπεία σε νοσοκομείο.

Περιοφθαλμική κυτταρίτις
Η περιοφθαλμική κυτταρίτις είναι μία λοίμωξη των ιστών που περιβάλλουν τους οφθαλμούς αλλά όχι τον οφθαλμικό κόγχο. Η λοίμωξη προκαλείται από τραύμα σε γειτονικό ιστό ή από λοίμωξη όπως το χαλάζιο οι ανώτερες αναπνευστικές οδοί ή εκδορά. Αιματογενής διασπορά της λοίμωξης από μακρινή εστία μπορεί να προκαλέσει  περιοφθαλμική κυτταρίτιδα. Στο παρελθόν 80% των παιδιατρικών ασθενών με περιοφθαλμική κυτταρίτιδα είχαν λοίμωξη με Haemophilus influenzae τύπου Β. Σαν αποτέλεσμα της ευρείας χορήγησης του εμβολίου του Haemophilus influenzae τύπου Β, οι πιο συχνοί οργανισμοί τώρα είναι ο Staph.aureus και στρεπτόκοκκος. Στα παιδιά μεταξύ 3-36 μηνών η περιοφθαλμική κυτταρίτιδα μπορεί να σχετίζεται με βακτηριαιμία από  S.pneumoniae. Η περιοφθαλμική κυτταρίτιδα εμφανίζεται σαν ευαίσθητη ερυθηματώδης και σκληρή περιοχή πέριξ του οφθαλμού. Μπορεί να υπάρχουν σημεία τραύματος ή προηγούμενης λοίμωξης (επιπεφυκίτις, παραρρινοκολπίτις) και η κυτταρίτιδα μπορεί να επεκτείνεται μέχρι το άνω χείλος ή τα φρύδια. Τα βλέφαρα μπορεί να είναι πρησμένα και κλειστά και οι επιπεφυκότες οιδηματώδεις και ερυθροί. Ανεξάρτητα από την εμφάνιση των εξωτερικών ιστών οι εξωοφθαλμικές κινήσεις είναι ανέπαφες και ανώδυνες και η οπτική οξύτης ανεπηρέαστη. Η περιοφθαλμική κυτταρίτιδα ανταποκρίνεται ταχέως στην κατάλληλη αντιβιοτική θεραπεία και σπάνια επεκτείνεται πλέον του διαφράγματος για να προκαλέσει κυτταρίτιδα του κόγχου. Τα αντιβιοτικά επιλογής είναι κεφαλεξίνη και κλινταμικίνη. Ο ασθενής με περιοφθαλμική κυτταρίτιδα μπορεί να αντιμετωπισθεί με από του στόματος αντιβιοτικά και καθημερινή παρακολούθηση. Σε παιδιά μεταξύ 12-15 μηνών που έχουν όψη πάσχοντος και παρουσιάζονται με περιοφθαλμική κυτταρίτιδα ένας έλεγχος για σηψαιμία που περιλαμβάνει και οσφυονωτιαία παρακέντηση καθώς και ενδοφλέβια χορήγηση αντιβιοτικών ενδείκνυται λόγω της πιθανότητα βακτηριαιμίας από τον S.pneumoniae.

Κυτταρίτις κόγχου
Η κυτταρίτις κόγχου είναι σπανιότερη από την περιοφθαλμική κυτταρίτιδα και αποτελεί μια λοίμωξη βαθύτερη του διαφράγματος του κόγχου σε αντίθεση με την περιοφθαλμική κυτταρίτιδα που παριστά μία λοίμωξη επιφανειακή του διαφράγματος του κόγχου. Σε 60-91% των περιπτώσεων κυτταρίτιδος του κόγχου η λοίμωξη ξεκινά από παραρρινοκολπίτιδα του ηθμοειδούς και της άνω σιαγόνος. Παιδιά 6-15 ετών προσβάλλονται πιο συχνά ενώ η δεύτερη κορύφωση αφορά τις ηλικίες 60-70. Οι άνδρες προσβάλλονται πιο συχνά και υπάρχει μια εποχική κατανομή λόγω της συχνότερης εμφάνισης λοιμώξεων του ανώτερου αναπνευστικού μεταξύ Νοεμβρίου και Φεβρουαρίου. Οι πιο συχνοί οργανισμοί είναι οι S.aureus, S.pyogenes, H.influenzae, S.pneumoniae. Η κυτταρίτιδα του κόγχου παρουσιάζεται σαν οιδηματώδης και ερυθηματώδης οφθαλμός με συνοδό επώδυνο βολβό, επώδυνη κίνηση και μειωμένη οπτική οξύτητα. Αυτοί οι ασθενείς παρουσιάζονται διαφορετικά από τους ασθενείς με την περιοφθαλμική κυτταρίτιδα. Η θεραπεία των ασθενών με κυτταρίτιδα του κόγχου είναι ευρέως φάσματος ενδοφλέβια αντιβιοτικά και πιθανώς χειρουργική αποσυμπίεση. Καλλιέργειες αίματος βοηθούν. Οφθαλμολογική εξέταση πρέπει πάντα να γίνεται. Οι επιπλοκές της αθεράπευτης κυτταρίτιδος είναι απόστημα, οπτική νευρίτις, θρόμβωση της αμφιβληστροειδικής φλέβας, απευθείας επέκταση στο κεντρικό νευρικό σύστημα, μηνιγγίτιδα, επισκληρίδιο ή υποσκληρίδιο απόστημα και θρόμβωση των σηραγγωδών κόλπων. Σε αναπτυσσόμενες χώρες η μη θεραπεία της κυτταρίτιδος οδηγεί το 52% των ασθενών σε τύφλωση και το 4% σε θάνατο. Συντηρητική αντιμετώπιση ενδείκνυται τις πρώτες 24 ώρες αλλά χειρουργική αποσυμπίεση μπορεί να είναι απαραίτητη ανάλογα με την εικόνα στην αξονική τομογραφία. Ευρήματα που συνεπάγονται χειρουργική αποσυμπίεση είναι το απόστημα του κόγχου και το υπεροστικό απόστημα.

Θυλακίτις, Δοθιήνωση και Ψευδάνθραξ
Θυλακίτις είναι λοίμωξη των θυλάκων των τριχών με αποτέλεσμα ένα πολύ μικρό απόστημα τριχών με μικρή πέριξ φλεγμονή. Staph. Aureus είναι η πιο συχνή αιτία λοίμωξης, ενώ Pseudomonas είναι μία άλλη αιτία. Η θυλακίτις είναι μία μικρή (<5mm) ερυθηματώδης βλατίδα με μία κεντρική φλύκταινα και συνήθως αυτοπεριορίζεται. Φαρμακευτική αγωγή δεν ενδείκνυται, εκτός εάν η προσβολή είναι γενικευμένη ή ο ασθενής χρόνιος φορέας. Ο δοθιήνας αποτελεί βαθύτερη λοίμωξη ενός θυλάκου τριχός με εντονότερη τοπική αντίδραση απ’ ότι η θυλακίτις. Ο δοθιήνας συχνά δημιουργείται σαν συνέχεια θυλακίτιδας, ιδιαίτερα σε περιοχές με αυξημένη τριβή και εφίδρωση, όπως το πρόσωπο, οι γλουτοί, ο αυχένας, το τριχωτό κεφαλής, ο μηρός, το περίνεο, ο μαστός και η άνω σιαγόνα. Προδιαθεσικοί παράγοντες είναι ο διαβήτης, κακή υγιεινή σώματος και η παχυσαρκία. Ο δοθιήνας έχει την μορφή ενός σκληρού, ερυθρού, επώδυνου και κλυδάζοντος οζιδίου που παροχετεύεται και ιάται αυτόματα. Η θεραπεία είναι ζεστές κομπρέσες και υδατόλουτρα. Ο ψευδάνθρακας είναι λοβωτά, πολυδιαφραγματικά αποστήματα, αποτέλεσμα λοιμώξεως σε πολλαπλούς θυλάκους τριχών. Η πιο συχνή εντόπιση είναι ράχη και αυχένας. Η λοίμωξη επεκτείνεται στον υποδόριο ιστό. Staph. Aureus είναι η συχνότερη αιτία, αλλά MRSA κοινότητας είναι αυξανόμενης συχνότητας. Οι ασθενείς με ψευδάνθρακα συχνά έχουν πυρετό, κακουχία και βακτηριαιμία. Η θεραπεία είναι διάνοιξη και παροχέτευση. Για εκτεταμένες λοιμώξεις χρειάζονται αντιβιοτικά όπως δικλοξασιλίνη και κεφαλεξίνη, ενώ σε περίπτωση MRSA τριμεθοπρίμη/σουλφαμεθοξαζόλη, κλινταμυκίνη ή μινοκυκλίνη (όχι σε μικρά παιδιά).

Απόστημα
Απόστημα είναι η εντοπισμένη συλλογή πύου που πε ριβάλλεται από ερύθημα και σκληρό κοκκιώδη ιστό. Τα αποστήματα δημιουργούνται από υψηλές συγκεντρώσεις παθογόνων που εισέρχονται από θύλακα τρίχας τρήμα δέρματος και δεν μπορούν να διαφύγουν. Η δερματική αντίδραση ξεκινά σαν κυτταρίτιδα, εξελίσσεται σε νέκρωση, ρευστοποίηση και συσσώρευση νεκρωμάτων, με την δημιουργία περιχαρακωμένης κοιλότητας. Αποστήματα της κεφαλής, του αυχένος και του περινέου είναι αποτέλεσμα απόφραξης ιδρωτοποιών αδένων, ενώ αποστήματα των άκρων είναι αποτέλεσμα τραύματος. Περιστοματικά ή περιεδρικά αποστήματα συχνά οφείλονται σε αναερόβια μικρόβια, ενώ αλλού επικρατεί Staph. Aureus. Σε ποσοστό 5% τα αποστήματα είναι στείρα. Η θεραπεία του αποστήματος είναι διάνοιξη και παροχέτευση. Επί λοίμωξης με MRSA επιπλέον χρειάζεται και λήψη αντιβιοτικών. Επί λοιμώξεως το ph των ιστών είναι όξινο και η ξυλοκαίνη έχει μειωμένη αποτελεσματικότητα.

Ανθεκτικός στην μεθισιλλίνη Staph. Aureus (MRSA) κοινότητας
Ο ανθεκτικός στην μεθισιλλίνη Staph. Aureus αποτελούσε παλαιότερα νοσοκομειακή λοίμωξη, αλλά σήμερα προσβάλει και ασθενείς της κοινότητας, με ή και χωρίς προδιαθεσικούς παράγοντες. Ενδημίες έχουν συμβεί σε πανεπιστήμια, κέντρα ημερήσιας διαμονής και αθλητικά κέντρα. Ο MRSA της κοινότητας είναι γενετικά διαφορετικός από τον νοσοκομειακό MRSA. Η συχνότερη παρουσίαση είναι απόστημα (70-100%). Σε μία μελέτη στο Λος Άντζελες 50% των λοιμώξεων μαλακών μορίων ήταν αποτέλεσμα MRSA. Η τοξικότητα του MRSA οφείλεται στο PVL γονίδιο, το οποίο είναι υπεύθυνο στην παραγωγή τοξικής εξωτοξίνης που δημιουργεί πόρους στην λευκοκυτταρική μεμβράνη και κυτταρικό θάνατο, συντελώντας έτσι στην πρόκληση σηπτικού σοκ και νεκρωτικής πνευμονίας. Η θεραπεία του MRSA αποστήματος είναι διάνοιξη και παροχέτευση, λήψη καλλιέργειας πύου και χορήγηση αντιβιοτικού για 7-10 ημέρες ή μέχρις κλινικής ανταποκρίσεως. Η λινεζολίδη μπλοκάρει την πρωτεινοσύνθεση δεσμεύοντας την 50η υπομονάδα του ριβοσώματος και έχει υψηλή αποτελεσματικότητα. Δόση 400-600mg po/iv ανά 12 ώρες. Η κλινταμυκίνη είναι άλλη επιλογή, με περιορισμό όμως την αποτυχία όπου αντοχή του στελέχους στην ερυθρομυκίνη. TMP/SMX αποτελεί άλλη επιλογή. Επί κυτταρίτιδας κεφαλεξίνη προστίθεται στην TMP/SMX. Προσθήκη ριφαμπικίνης στην αγωγή TMP/SMX εκριζώνει την ρινική φορεία, κάτι που επιτυγχάνεται και με την χρήση αλοιφής μουπιροσίνης. Άλλες επιλογές είναι κουινιπριστίνη/δαλφοπριστίνη, δαπτομυκίνη, φλουοροκινολόνες. 



Αποστήματα σε χρήστες ενδοφλέβιων ναρκωτικών ουσιών
Λοιμώξεις του δέρματος και των μαλακών μορίων είναι η πιο συχνή αιτία εισαγωγής σε νοσοκομείο σε χρήστες ενδοφλεβίων ναρκωτικών ουσιών. Οι μηχανισμοί λοίμωξης είναι κυρίως κακή τεχνική ενέσεως, ιδία υποδορίως, κακή υγιεινή σώματος, μολυσμένα φάρμακα, κοινή χρήση βελόνας και άμεση τοξική επίδραση φαρμάκων, όπως η ηρωίνη τύπου μαύρης πίσσας και ο αγγειόσπασμος της κοκαΐνης. Η μικροβιολογία των αποστημάτων διαφέρει από τον γενικό πληθυσμό, με τον Staph. Aureus να είναι η συχνότερη αιτία, αλλά με την στοματική χλωρίδα να αποτελεί σημαντικό ποσοστό λόγω χρήσεως σάλιου σαν προετοιμασία του δέρματος για την χορήγηση (ατρακτοβακτήριο, Einenella corrodens και Prevotella) καθώς και Pseudomonas είδη.Η θεραπεία είναι διάνοιξη και παροχέτευση του αποστήματος και ευρέως φάσματος αντιβίωση για κάλυψη αναεροβίων και Staph. aureus (πιθανόν παρατεταμένη χορήγηση). Κλινταμυκίνη, αμπικιλλίνη/σουλβακτάμη ή βανκομυκίνη και μετρονιδαζόλη είναι επιλογές αντιβιοτικών.

Απόστημα/Λοίμωξη άκρας χειρός

Παρωνυχία
Λοίμωξη της επιδερμίδας που περιβάλει το νύχι προκαλούμενη από τραύμα, πεντικιούρ, είσφρυση. Έχει την εικόνα επώδυνης ερυθηματώδους διόγκωσης στην βάση του νυχιού και προκαλείται από Staph. Aureus, S. pyogenes, Gram –ve, pseudomonas και μύκητες. Η θεραπεία είναι διάνοιξη και παροχέτευση. Επί υπονυχίου αποστήματος ενδείκνυται ονυχεκτομή. Χορήγηση αντιβιοτικών, όπως πρώτης γενεάς κεφαλοσπορίνη πχ κεφαλεξίνη ή αμοξυσιλλίνη/κλαβουλανικό ενδείκνυται.

Ακροδακτυλίτις
Λοίμωξη του τελικού πολφού του ακροδακτύλου. Ο πολφός διαχωρίζεται σε 20-30 διαμερίσματα από ινώδη διαφράγματα μεταξύ δέρματος και περιοστέου. Τραύμα και προϋπάρχουσα παρωνυχία είναι πιθανοί μηχανισμοί της λοίμωξης. Πόνος (πολλές φορές δυσανάλογος με την λοίμωξη λόγω περιορισμένου χώρου από τα διαφράγματα), ερύθημα και οίδημα αποτελούν την κλινική εικόνα. Επί μη θεραπείας η κατάληξη είναι οστεομυελίτιδα. Η πρώιμη ακροδακτυλίτιδα μπορεί να θεραπευτεί με από του στόματος αντιβιοτικά. Άλλως χρειάζεται διάνοιξη και παροχέτευση. Αντισταφυλοκοκκικές πενικιλίνες και κεφαλεξίνη είναι η εμπειρική θεραπεία που χορηγείται.

Ερπητική παρωνυχία
Η ερπητική παρωνυχία μοιάζει με την ακροδακτυλίτδα, οφείλεται στον ερπητοιό τύπου 1 ή 2 , προκαλείται από αυτοενοφθαλμισμό και εμφανίζεται συχνά σε νοσηλευτές και οδοντιάτρους. Ο ασθενής έχει ερύθημα δακτύλου και δυσανάλογο πόνο. Η βλάβη είναι κυστική, αρχικά διαυγής και κατόπιν θολή/πυώδης. Πυρετός και λεμφαδενίτιδα είναι αρκετά συχνά. Δ.Δ. από ακροδακτυλίτιδα. Ένα από του στόματος αντιικό φάρμακο βοηθά, εάν αρχίσει τις πρώτες 48 ώρες. Διάνοιξη και παροχέτευση αντενδείκνυνται.

Καμπτική τενοντοθυλακίτις
Λοίμωξη του ελύτρου των καμπτήρων τενόντων της άκρας χειρός. Συνήθως αποτέλεσμα τραύματος. Η κλινική εικόνα περιλαμβάνει συμμετρική διόγκωση του δακτύλου που βρίσκεται σε μερική κάμψη, προκαλείται πόνος με την παθητική έκταση και ευαισθησία κατά μήκος του ελύτρου. Δ.Δ. από υποδόριο απόστημα. Υπεύθυνοι μικροοργανισμοί είναι Staph. Aureus, Streptococcus και αναερόβια, ενώ η ενδοφλέβια χορήγηση κεφαλοσπορίνης ή αμοξυσιλλίνης/κλαβουλανικού οξέως ενδείκνυται. Κατά τις πρώτες 12-24 ώρες των συμπτωμάτων η συντηρητική αγωγή συνήθως επαρκεί, ενώ για πιο προχωρημένες καταστάσεις ενδείκνυται χειρουργικός καθαρισμός.

Απόστημα μαστού
Το απόστημα μαστού μπορεί να σχετίζεται με την λοχεία (10-30%) ή να μην σχετίζεται (ως επί το πλείστον). Στάση γάλακτος και λοίμωξη είναι ο μηχανισμός επί λοχείας. Επιλόχειος μαστίτιδα συμβαίνει σε 1-3% των μητέρων που θηλάζουν και κατά τις πρώτες 6 εβδομάδες μετά τον τοκετό. Στα επιλόχεια αποστήματα Staph. Aureus είναι η συχνή αιτία, ενώ τα λοιπά είναι πολυμικροβιακά και αναερόβια. Η ασθενής με απόστημα μαστού εμφανίζεται με ερύθημα, θερμότητα, πυρετό και ρίγος, ενώ μετέπειτα εμφανίζεται επώδυνη, κλυδάζουσα μάζα. Τα περιφερικά αποστήματα μαστού είναι δερματικά και αυτοιώμενα, ενώ τα περιθηλαία είναι βαθύτερα και συνέπεια απόφραξης πόρων και υποτροπιάζουν σε ποσοστό 35%. Τα οπίσθια αποστήματα διαγιγνώσκονται δύσκολα. Η θεραπεία είναι διάνοιξη και παροχέτευση. Αντιβιοτική αγωγή ενδείκνυται στα επιλόχεια αποστήματα (ναφσιλλινη, οξασιλλίνη).

Τριχοφωλεακό απόστημα (Κύστη κόκκυγος)
Το τριχιφωλεακό απόστημα αφορά την επί του κόκκυγος γλουτιαία σχισμή. Ξεκινά σαν μία διάνοιξη του δέρματος που δημιουργεί μικρό βοθρίο, το οποίο καλύπτεται με πλακώδες επιθήλιο που παράγει τρίχες και κερατίνη και έτσι προκαλείται απόφραξη και απόστημα. Μέση ηλικία εμφάνισης τα 19 έτη. Προδιαθεσικοί παράγοντες είναι παχυσαρκία, καθιστική ζωή, δασυτριχία, κακή υγιεινή και υπεριδρωσία. Η κλινική εικόνα είναι μία θερμή, επώδυνη, κλυδάζουσα διόγκωση πλάγια της μέσης γραμμής, προκοκκυγικά. Η θεραπεία είναι διάνοιξη και παροχέτευση αρχικά και λόγω της μεγάλης πιθανότητας υποτροπής (10-90%), και για την εξάλειψη νέων βοθρίων και κοκκιώδους ιστού συμπληρωματική εκτομή ενδείκνυται σε τρεις μήνες.

Βαρθολίνειο Απόστημα
Ένα Βαρθολίνειο απόστημα ξεκινά σαν λοίμωξη των Βαρθολινείων αδένων στην περιοχή του αιδοίου. Οι αδένες είναι αμφοτερόπλευροι, ευρίσκονται στο οπίσθιο τμήμα του αιδοίου και εκβάλουν μέσω πόρων στον προθάλαμο του αιδοίου μέσω πόρων στις θέσεις 4η και 8η ώρα αντίστοιχα. Οι αδένες είναι ψηλαφητοί μόνο όταν ο πόρος είναι κυστικός ή υπάρχει απόστημα. Βαρθολίνεια αποστήματα είναι συχνά σε γυναίκες αναπαραγωγικής ηλικίας, ιδιαίτερα 20-29 ετών. Περίπου 2% του γυναικείου πληθυσμού θα αναπτύξει κύστη ή απόστημα (1:3). Η λοίμωξη συνήθως είναι πολυμικροβιακή με αερόβια/αναερόβια μικρόβια εκ της κολπικής χλωρίδας. Γονόρροια και Χλαμύδια ανευρίσκονται σε 10%. Οι ασθενείς παρουσιάζουν πόνο επιδεινούμενο με τις κινήσεις, κάθισμα και σεξουαλική επαφή. Διάνοιξη και παροχέτευση είναι η θεραπεία επιλογής. Η αποστηματική κοιλότητα είναι μερικές φορές βαθύτερα του υποδορίου ιστού. Εάν υπάρχει σημαντική κυτταρίτιδα τότε χρειάζεται χορήγηση αντιβιοτικών ευρέως φάσματος.

Νεκρωτική Φασιίτιδα
Η νεκρωτική φασιίτιδα είναι μία σοβαρή μορφή κυτταρίτιδας με εκτεταμένη προσβολή του υποδορίου ιστού. Η εξεργασία είναι νέκρωση υποδορίου ιστού λόγω της απελευθέρωσης βακτηριακών εξωτοξινών που προκαλούν απελευθέρωση κυτοκινών από Τ-κύτταρα και μακροφάγα. Αυτή η απελευθέρωση κυτοκινών αυξά νει την αγγειακή διαπερατότητα, προκαλεί οίδημα και ιστική υποξία και νέκρωση. Προδιαθεσικοί παράγοντες αποτελούν ηλικία >50, φύλλο (αρσενικό), περιφερική αγγειοπάθεια, διαβήτης, κακή θρέψη, αλκοολισμός, παχυσαρκία, εξάρτηση από ενδοφλέβια χορήγηση ουσιών. Οι πιο συχνές εντοπίσεις είναι περίνεο, κοιλιά και άκρα. Περίπου τα 2/3 των λοιμώξεων είναι πολυμικροβιακές. Οι μονομικροβιακές λοιμώξεις συχνά περιλαμβάνουν τον β-αιμολυτικό στρεπτόκοκκο ομάδας Α (GABHS), S. Aureus, C. Perfrigens. Υπάρχουν δύο είδη λοίμωξης, οι μεικτές αερόβιες/αναερόβιες και οι μονομικροβιακές (από S. Aureus, GABHS). Tα πιο συχνά αναερόβια είναι Peptostreptococcus, B. fragilis, Prevotella. Enterococcus υπάρχει σε16-34%. Από τα Gram-ve πιο συχνά είναι E.coli , Enterobacter, Pseudomonas. Οι ασθενείς συνήθως παρουσιάζουν σημεία κυτταρίτιδας με πόνο δυσανάλογο με την εικόνα της κυτταρίτιδας και πέραν του ορίου του ερυθήματος. Καθώς η λοίμωξη επεκτείνεται, επέρχεται αναισθησία επί του προσβεβλημένου δέρματος λόγω νέκρωσης νεύρων. Φυσαλίδες, αρχικά με διαυγές και ακολούθως με αιμορραγικό υγρό δημιουργούνται σαν αποτέλεσμα νέκρωσης δέρματος. Η λοίμωξη επεκτείνεται ταχέως κατά μήκος περιτονιών πέραν του ερυθήματος. Οι ασθενείς συχνά είναι αιμοδυναμικά ασταθείς, ενώ απλές ακτινογραφίες κοιλιάς δείχνουν αέρα στο υποδόριο. Απεικόνιση επιλογής είναι MRI, με παθογνωμονικά ευρήματα την αυξημένη πρόσληψη σε περιτονίες και μειωμένα μυϊκά σήματα. Η θεραπεία της νεκρωτικής φασιίτιδας είναι έγκαιρος και ευρύς χειρουργικός καθαρισμός. Ευρέως φάσματος αντιβιοτικά, όπως αμπικιλλίνη-σουλβακτάμη, πιπερασιλίνη-ταζοβακτάμη, ιμιπενέμη-σιλαστατίνη, πενικιλλίνη-κλινταμικίνη, αμπικιλλίνη-γενταμυκίνη-κλινταμυκίνη/μετρονιδαζόλη. Η κλινταμυκίνη αναστέλλει την παραγωγή τοξινών. Αντιτετανικό εμβόλιο χορηγείται. Η χρήση υπερβαρικού οξυγόνου είναι αμφιβόλου αξίας.

Γάγγραινα Fournier
Η γάγγραινα Fournier αφορά νεκρωτική φασιίτιδα του οσχέου. Διαβήτης, αλκοολισμός και ανοσοανεπάρκεια είναι προδιαθεσικοί παράγοντες, ενώ οι περισσότεροι ασθενείς έχουν λοίμωξη του δέρματος, των όρχεων, ουρολοίμωξη ή περιεδρικό απόστημα. Η θνητότητα είναι 15-52%. Χειρουργικός καθαρισμός εντός 24 ωρών μειώνει την θνητότητα κατά 71%. Συνήθως πρόκειται για πολυμικροβιακή λοίμωξη από E. Coli, Pseudomonas, Streptococcus, S. Aureus, Bacteroides, Clostridium, Salmonella, Klebsiella, Enterococcus και αναερόβια. Οι ασθενείς παρουσιάζουν πόνο οσχέου, ερύθημα και ευαισθησία. Κρηγμός υπάρχει στα 2/3, ενώ απλή ακτινογραφία δείχνει αέρα υποδορίως στο 89%. Το υπερηχογράφημα δείχνει αέρα στο υποδόριο και πάχυνση περιτονιών. Οι ασθενείς έχουν όψη βαρέως πάσχοντος. Σε μία μελέτη Na15 και λευκά >15000 ήταν προγνωστικά νεκρωτικής λοίμωξης. Η θεραπεία της γάγγραινας Fournier είναι μαζική χορήγηση υγρών, εμπειρική χορήγηση ευρέως φάσματος αντιβιοτικών, έλεγχος σακχάρου σε διαβητικούς και ευρύς χειρουργικός καθαρισμός. Το υπερβαρικό οξυγόνο είναι διφορούμενης αποτελεσματικότητας, αλλά πάντως η αυξημένη ιστική οξυγόνωση ίσως αναστρέφει την ισχαιμία και βελτιώνει την ανοσία. Η θεραπεία με υπερβαρικό οξυγόνο συνίσταται σε έκθεση του τραύματος σε 2.5-3atm ενώ χορηγείται 100% οξυγόνο για 90min κάθε 8 ώρες για 24 ώρες και μετά κάθε 12 ώρες για τουλάχιστον 5 μέρες.

Αντωνακάκης Ε. Σωκράτης M.D.
Γενικός Χειρουργός
Πηγάδια Καρπάθου
τηλ. 6974 139 931
via

Kαρκίνος του όρχη: Η εμπειρία ενός 37χρονου ασθενή



Ο Ανώνυμος ασθενής μου περιγραφει στο blog μου:

"Γειά σας. Εγώ το 2009 που ήμουν στα 37 και εντελώς υγιείς μεχρι τότε, ουτε κάπνισα ποτέ, ούτε είχα ιδέα για τον καρκίνο των όρχεων.

Όλα έγιναν εντελώς ξαφνικά με την χρήση του ποδηλάτου μου άρχισα να νιώθω το γνωστό μούδιασμα από την σέλα κάτω από τους όρχεις αλλά είδα οτι παρέμεινε ένας πόνος στον αριστερό μου όρχη.


Ξαφνικά ο όρχης σκλήρυνε πάρα πολύ και είχα ένα αίσθημα οτι καίγομαι και πόνος μέσα στην κοιλιά στον σπερματικό αδένα. Ο όρχης με πονούσε ακόμη και στο άγγιγμα σαν να τον είχα χτυπήσει κάπου. Πήγα έκανα υπέρηχο και ο ουρολόγος μου είπε οτι έχω μια σοβαρή μόλυνση, κατι κακό που ξεκινάει τώρα και οτι δυστυχώς ο όρχης θα χρειαστεί αφαίρεση.

Με την ανακοίνωση αυτή αμέσως άναψε το κεφάλι μου από οργή και φόβο. 


Μου είπε να πάω την επόμενη μέρα να κάνω και την εξέταση αίματος για τους 3 νεοπλασματικούς δείκτες (B-HCG, AFP και LDH) για σίγουρα. Τα αποτελέσματα δείξαν B-HCG=42.5 ενώ έπρεπε να ήταν μικρότερο από 2 ή ίσο με 2. Οι υπόλοιποι 2 δείκτες ήταν κάτω από το όριο.


Κανόνισα ραντεβού μετά από μια εβδομάδα αφού πήγα σε κέντρο υγείας για να κάνω και αξονική τομογραφία για να δούμε αν είχε κάνει ο καρκίνος μετάσταση και σε άλλα όργανα. Ευτυχώς δεν είχε πάει αλλού το πρόλαβα στην αρχή του κακού. Το χειρουργείο ήταν 30 λεπτά μου αφαιρέσαν τον αριστερό όρχη και στην θέση του μπήκε ένθεμα σιλικόνης στο ίδιο μέγεθος.


2 ημέρες έμεινα στην κλινική του γιατρού αλλά μετά είχα ενόχληση από τα ράμματα και έπρεπε να μένω στο κρεβάτι μου και στο σπίτι, δεν μπορούσα να βαδίζω πολύ άνετα. Μετά απο μια εβδομάδα ξαναπήγα κλινική να αφαιρέσω τα εξωτερικά ράμματα αφού τα εσωτερικά θα τα αποροφίσει ο οργανισμός.

Έπρεπε να περάσει ένας χρόνος και κάτι για να αρχίσει να ανεβαίνει η λιμπιντό μου και να μου φύγει η ενόχληση που είχα στο όσχεο από την επέμβαση και το ένθεμα σιλικόνης (Απαίσια αίσθηση στην αρχή, το ένθεμα είναι πολύ σκληρό).


Μέχρι το τέλος του 2010 είχα αναλαμπές κακά συναισθήματα και οτι είχα καταστραφεί σωματικά και ψυχικά, αίσθημα μίσους και ζήλειας για τους άλλους άνδρες, είχα κλειστεί στον ευατό μου δεν εβγαινα καθόλου από το σπίτι μου.

Σεξ έκανα μόνο με αυνανισμό δεν είχα καμία διάθεση για συνεύρεση με άλλο άνθρωπο ερωτικά.


Τώρα 2011 στα 39, είμαι υγιείς και πάλι και καλά ψυχικά πρώτα απ' όλα και κάνω τόσο σεξ όσο έκανα και πριν την επέμβαση.

Ευχαριστώ."


ΑΠΑΝΤΗΣΗ "ΓΕΝΙΚΗ ΧΕΙΡΟΥΡΓΙΚΗ ΚΑΡΠΑΘΟΥ":

ΚΑΜΙΑ ΦΟΡΑ ΑΠΟ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΤΟ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙΣ ΣΟΥ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΚΑΤΙ ΑΠΡΟΒΛΕΠΤΟ ΚΑΙ ΔΥΣΑΡΕΣΤΟ. ΤΟ ΣΙΓΟΥΡΟ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΕΔΡΑΣΕΣ ΓΡΗΓΟΡΑ ΚΑΙ ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΘΗΚΕΣ ΓΡΗΓΟΡΑ. ΑΥΤΟ ΣΕ ΕΣΩΣΕ. 
ΟΣΟΝ ΑΦΟΡΑ ΤΟΝ ΕΝΑ ΟΡΧΙ ΠΟΥ ΕΧΕΙΣ ΠΙΑ, ΣΕ ΣΥΝΔΙΑΣΜΟ ΜΕ ΤΗΝ ΛΙΜΠΙΤΟ ΣΟΥ, ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΕ ΑΠΑΣΧΟΛΕΙ, ΚΑΘΩΣ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΚΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΔΥΟ ΟΡΧΕΙΣ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΕΙΤΕ ΣΤΕΙΡΟΙ, ΕΙΤΕ ΕΧΟΥΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΣΤΥΤΙΚΗ ΔΥΣΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ
ΓΙ' ΑΥΤΟ ΘΑ ΣΟΥ ΥΠΕΝΘΥΜΙΣΩ ΓΙΑ ΝΑ ΣΕ ΒΟΗΘΗΣΩ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΛΕΕΙ Ο ΑΠΛΟΣ ΛΑΟΣ: "ΚΑΠΟΤΕ ΣΤΕΝΟΧΩΡΙΟΜΟΥΝ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΧΑ ΠΑΠΟΥΤΣΙΑ ΜΕΧΡΙ ΠΟΥ ΓΝΩΡΙΣΑ ΚΑΠΟΙΟΝ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΠΟΔΙΑ". ΑΛΛΩΣΤΕ ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΝΑ ΓΝΩΡΙΖΕΙ ΤΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΣΟΥ.

ΓΙ' ΑΥΤΟ Η ΠΡΟΛΗΨΗ ΚΑΙ Η ΕΓΑΙΡΗ ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΣΤΟΝ ΙΑΤΡΟ ΜΑΣ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΤΟ Α ΚΑΙ ΤΟ Ω ΣΤΗΝ ΥΓΕΙΑ ΜΑΣ. ΠΑΝΤΑ ΝΑ ΚΑΝΕΤΕ ΑΥΤΟΕΞΕΤΑΣΗ ΟΡΧΕΩΝ ΚΑΙ ΠΑΝΤΑ ΝΑ ΕΝΗΜΕΡΩΝΕΤΑΙ ΤΟΝ ΙΑΤΡΟ ΣΑΣ ΓΙΑ ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟ ΠΑΡΑΤΗΡΕΙΤΕ ΣΤΟ ΣΩΜΑ ΣΑΣ.

ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΜΕΡΑ!!!

Αντωνακάκης Ε. Σωκράτης
Γενικός Χειρουργός
Πηγάδια Καρπάθου
τηλ. 6974 139 931
via

Καρκίνος τραχήλου της μήτρας




Τι είναι ο καρκίνος του τραχήλου της μήτρας;
Παλαιότερα, ο καρκίνος αυτός αποτελούσε ένα από τους κύριους λόγους θνησιμότητας των γυναικών εξ' αιτίας καρκίνου. Σήμερα χάρις στα προγράμματα ανίχνευσης και θεραπείας των καταστάσεων εκείνων που μπορούν να οδηγήσουν στον καρκίνο αυτό, η θνησιμότητα που προκαλεί έχει μειωθεί σημαντικά κατά τα τελευταία χρόνια
Ο καρκίνος του τραχήλου της μήτρας (ΚΤΜ) είναι ο δεύτερος συχνότερος καρκίνος των γυναικείων γενετικών οργάνων μετά από τον καρκίνο της ωοθήκης. Μετά από αυτόν ακολουθεί ο καρκίνος της μήτρας που έχει λίγο χαμηλότερη συχνότητα.
Ο μέσος όρος ηλικίας στην οποία παρατηρείται είναι γύρω στα 52 χρόνια αλλά έχει παρουσιαστεί μια αύξηση σε γυναίκες μικρότερης ηλικίας.
Ο τράχηλος της μήτρας είναι το μέρος εκείνο του γυναικείου γενετικού συστήματος που βρίσκεται στο κάτω στενότερο μέρος της μήτρας και ενώνει την μήτρα με τον κόλπο.
Ο ΚΤΜ εκδηλώνεται όταν κύτταρα του τραχήλου αρχίζουν να πολλαπλασιάζονται αναρχικά και δημιουργούν ένα νέο ιστό, ένα όγκο στην περιοχή.
Μπορεί να δημιουργηθεί στην περιοχή αυτή είτε ένας κακοήθης είτε ένας καλοήθης όγκος. Οι συχνότερες μορφές ΚΤΜ είναι ο επιθηλιακός καρκίνος (90% των περιπτώσεων) που αναπτύσσεται στο έξω μέρος του τραχήλου και το αδενοκαρκίνωμα (10% των περιπτώσεων) που εμφανίζεται στο εσωτερικό μέρος του τραχηλικού καναλιού.


Ποιες είναι αιτίες του καρκίνου τραχήλου της μήτρας;
Οι αιτίες που προκαλούν τον ΚΤΜ, όπως και σε πολλούς άλλους καρκίνους δεν είναι απόλυτα γνωστές.
Όμως υπάρχουν ορισμένοι συσχετισμοί και ορισμένοι παράγοντες κινδύνου που φαίνεται ότι παίζουν σημαντικό ρόλο στην εκδήλωση του καρκίνου αυτού και οι σημαντικότεροι από αυτούς είναι:
Μόλυνση από ιούς: Ο ιός των ανθρωπίνων κονδυλωμάτων, γνωστός σαν Human Papilloma Virus ή HPV, θεωρείται σαν μια πιθανή αιτία του ΚΤΜ. Συχνά είναι ανιχνεύσιμος στον τράχηλο γυναικών που πάσχουν από τον καρκίνο αυτό. Υπάρχουν 80 τύποι του ιού HPV. Όμως οι τύποι 16 και 18 είναι οι σημαντικότεροι για την ανάπτυξη του ΚΤΜ 



Σεξουαλική δραστηριότητα: Οι γυναίκες που ήσαν σεξουαλικά δραστήριες σε μια νεαρή ηλικία και που είχαν πολλούς ερωτικούς συντρόφους έχουν περισσότερο κίνδυνο να παρουσιάσουν τον καρκίνο αυτό. Όσο νωρίτερα στην ηλικία αρχίσει την σεξουαλική δραστηριότητα μια γυναίκα τόσο περισσότερο είναι αυξημένος ο κίνδυνος της για την ασθένεια. Το ίδιο επίσης ισχύει με τον αριθμό των ερωτικών συντρόφων με αποτέλεσμα, αυτές με πολλούς να έχουν περισσότερο κίνδυνο. Να σημειωθεί ότι ο καρκίνος αυτός είναι σπάνιος στις παρθένες. Πιστεύεται ότι ο αυξημένος κίνδυνος στις γυναίκες με πολλούς ερωτικούς συντρόφους και σ΄ αυτές που αρχίζουν σε μικρή ηλικία το σεξ, έχει σχέση με την μόλυνση με τον ιό HPV, ο οποίος μεταδίδεται κατά τη σεξουαλική επαφή
Ηλικία: Οι καρκίνοι που ανιχνεύονται επί του τραχήλου, οι οποίοι δεν έχουν ξαπλωθεί στα υπόλοιπα μέρη του σώματος είναι αυξημένοι στις ηλικίες από 20 έως 30 ετών. Μετά από τα 25, αυξάνονται ανάλογα με την ηλικία τα περιστατικά διεισδυτικού καρκίνου. Στις γυναίκες μαύρου χρώματος αυξάνονται περισσότερο.
Κάπνισμα: Το κάπνισμα έχει την δυνατότητα να δημιουργεί χημικές ενώσεις οι οποίες προκαλούν βλάβες στα κύτταρα του τραχήλου με αποτέλεσμα να δημιουργούν ένα υπόστρωμα στο οποίο μπορεί να να αναπτυχθεί ο ΚΤΜ
Τεστ Παπανικολάου: Οι γυναίκες που δεν έκαναν ποτέ τεστ Παπανικολάου ή δεν το κάνουν όσο θα έπρεπε, έχουν ψηλότερο κίνδυνο να παρουσιάσουν ΚΤΜ. Σε πολλές περιπτώσεις το τεστ μπορεί να να ανιχνεύσει προκαρκινικές αλλοιώσεις. Υπάρχουν 3 ειδών αυξανόμενης σοβαρότητας αλλοιώσεις, CIN I, CIN II και CIN III. Η τελευταία μορφή είναι και η σοβαρότερη. Οι γυναίκες πρέπει τουλάχιστο κάθε 2 χρόνια από την ηλικία των 20 μέχρι τα 65 να κάνουν ένα τεστ Παπανικολάου, το οποίο μπορεί να ανιχνεύσει τις αλλαγές αυτές και να προλάβει ένα διάχυτο ΚΤΜ
AIDS: Οι γυναίκες που πάσχουν από AIDS έχουν περισσότερο κίνδυνο να αναπτύξουν ΚΤΜ


Ποια είναι τα σημεία και συμπτώματα;
ΟΙ καταστάσεις που οδηγούν στον ΚΤΜ συνήθως δεν προκαλούν πόνο. Γι' αυτό η ασθένεια μπορεί να εξελιχθεί αθόρυβα χωρίς συμπτώματα.
Οι πρώτες ενοχλήσεις εμφανίζονται όταν τα ανώμαλα κύτταρα γίνουν πλέον καρκινικά και αρχίζουν να διηθούν τους γειτονικούς ιστούς. Όταν αυτό συμβεί το συχνότερο σημείο είναι η ασυνήθιστη απώλεια αίματος από τον κόλπο. Επίσης μπορεί να εκδηλωθεί και πόνος ή άλλες κολπικές εκκρίσεις.
Είναι γι' αυτούς τους λόγους που πρέπει να γίνονται συστηματικά από το γιατρό γυναικολογικές εξετάσεις και το τεστ Παπανικολάου.
Με την κολποσκόπηση ο γυναικολόγος μπορεί να εξετάσει καλύτερα τον τράχηλο και εάν χρειαστεί να κάνει βιοψίες για να διευκρινιστεί ιστολογικά το είδος μιας ανωμαλίας που πιθανό να υπάρχει. 


Θεραπεία
Εάν η νόσος ανιχνευθεί έγκαιρα και αντιμετωπισθεί κατάλληλα μπορεί να υπάρξει ίαση.
Δυστυχώς όμως, όπως όλοι οι καρκίνοι, ο ΚΤΜ έχει την ικανότητα να κάνει μεταστάσεις. Συνήθως τις κάνει στα οστά της λεκάνης, και σε γειτονικά όργανα όπως το έντερο και την ουροδόχο κύστη.
Η θεραπεία βασίζεται πάνω στις 3 κύριες μεθόδους καταπολέμησης των καρκίνων. Τη χειρουργική επέμβαση, την ακτινοθεραπεία και τη χημειοθεραπεία.
Το είδος και η ένταση της θεραπείας θα εξαρτηθεί από το στάδιο εξάπλωσης της νόσου και από την ηλικία της ασθενούς.
Εάν η νόσος ανακαλυφθεί σε ένα αρχικό στάδιο η χειρουργική επέμβαση είναι η βασική θεραπεία. Τα αποτελέσματα στις περιπτώσεις αυτές δείχνουν 90% ίαση στα 5 χρόνια.
Εάν η νόσος είναι περισσότερο προχωρημένη υπάρχει ένδειξη για ακτινοθεραπεία.
Πρόσφατες κλινικές έρευνες έδειξαν ότι η χημειοθεραπεία μπορεί να βοηθήσει τόσο σε προχωρημένα όσο και σε λιγότερο προχωρημένα στάδια.
Σε γυναίκες που θέλουν να τεκνοποιήσουν και στις οποίες ο καρκίνος έχει βρεθεί στα πολύ αρχικά στάδια, υπάρχει η πιθανότητα αφαίρεσης μόνο ενός μικρού τμήματος (κωνική αφαίρεση) του τραχήλου της μήτρας.
Σε πολλές άλλες περιπτώσεις είναι αναγκαίο να γίνει υστερεκτομή από το γυναικολόγο.
Η πρόγνωση εξαρτάται από το στάδιο στο οποίο ο καρκίνος έχει ανιχνευθεί. 


Πρόληψη
Έχουμε ήδη αναφερθεί στο πόσο μεγάλη σημασία έχει να γίνεται συστηματικά το τεστ Παπανικολάου. Το τεστ αυτό μπορεί να ζώσει ζωές φτάνει να γίνεται τουλάχιστο μια φορά κάθε 2 χρόνια στις γυναίκες από 20 έως 65 ετών και μετά ακόμη, μαζί με τη γυναικολογική εξέταση.
Η αποφυγή πολλών ερωτικών συντρόφων, η αποφυγή έναρξης σεξουαλικής δραστηριότητας πολύ νωρίς στην ηλικία με μείωση του κίνδυνου μόλυνσης από τον ιό HPV και η αποφυγή του καπνίσματος μπορούν, δεδομένου ότι ότι οι παράγοντες αυτοί εμπλέκονται στην αιτιολογία του ΚΤΜ, να μειώσουν το κίνδυνο εκδήλωσης της νόσου αυτής.






Αντωνακάκης Ε. Σωκράτης
Γενικός Χειρουργός
Πηγάδια Καρπάθου
Τηλ. 6974 139 931
via

Υπερτροφική Πυλωρική Στένωση




Η πυλωρική στένωση είναι η στένωση του κατώτερου μέρους του στομάχου (πυλωρός) που οδηγεί στο λεπτό έντερο.Οι μύες στο μέρος αυτό του στομάχου παχαίνουν και φράζουν  το άνοιγμα του πυλωρού,  εμποδίζοντας την τροφή να μετακινηθεί από το στομάχι στο έντερο.
Το πρόβλημα αυτό συνήθως εμφανίζεται στα βρέφη ηλικίας 6 με 8 εβδομάδων και επηρεάζει 1 στις 500 ως 1000 γεννήσεις. Είναι 4 φορές πιο συχνή στα αρσενικά από  τα θηλυκά και πιο συχνή στη λευκή φυλή.

ΑΙΤΙΕΣ ΑΝΗΣΥΧΙΑΣ
Από τη στιγμή που το άνοιγμα του στομάχου αποφράσσεται η τροφή δεν μπορεί να μετακινηθεί στο έντερο. Αυτό αναγκάζει ένα μωρό με πυλωρική στένωση να κάνει βιαίως εμετό μετά το φαγητό. Σαν αποτέλεσμα του εμετού αρκετά προβλήματα μπορούν να εμφανιστούν.
Το πιο σοβαρό πρόβλημα είναι η αφυδάτωση (υπερβολική απώλεια νερού από το σώμα).
Ένα μωρό που κάνει εμετούς δεν παίρνει αρκετά υγρά για να ικανοποιήσει τις διατροφικές του ανάγκες. Επιπρόσθετα οι ηλεκτρολύτες  που είναι απαραίτητοι για το σώμα, όπως το κάλιο και το νάτριο,χάνονται μέσω των εμετών.Η έλλειψη επαρκούς ποσότητας τόσο νερού όσο και ηλεκτρολυτών, αλλά και θρεπτικών συστατικών μπορεί να αναγκάσει τα βρέφη να χάσουν βάρος και να οδηγηθούν σε βαριά αφυδάτωση με ηλεκτρολυτικές διαταραχές.

ΑΙΤΙΕΣ ΤΗΣ ΠΥΛΩΡΙΚΗΣ ΣΤΕΝΩΣΗΣ
Τα αίτια της πυλωρικής στένωσης δεν είναι ξεκάθαρα, ωστόσο γενετικοί και περιβαλλοντικοί παράγοντες θεωρείται ότι εμπλέκονται. Αυτό που είναι γνωστό όμως  είναι ότι δεν υπάρχει κάτι που μπορεί να γίνει για να αποφευχθεί η εμφάνιση της.

ΣΗΜΕΙΑ ΚΑΙ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΤΗΣ ΠΥΛΩΡΙΚΗΣ ΣΤΕΝΩΣΗΣ
Το πιο σύνηθες σύμπτωμα της πυλωρικής στένωσης είναι βίαιοι, ρουκετοειδείς εμετοί. Το μωρό είναι συνήθως αρκετά πεινασμένο και θηλάζει με όρεξη .Κατά τον εμετό μεγάλες ποσότητες γάλατος μπορούν να εκτοξευθούν και να διασχίσουν αρκετά μέτρα κατά μήκος του δωματίου. Το περιεχόμενο του εμέτου περιέχει γάλα και πήγματα γάλακτος εξαιτίας του γεγονότος ότι παραμένει αρκετά στο στομάχι όπου εκτίθεται σε οξύ.

Άλλα συμπτώματα περιλαμβάνουν:

-Απώλεια βάρους
-Αφυδάτωση
-Λήθαργο (έλλειψη ενέργειας)
-Λιγότερες κενώσεις
-Ελαφρύ ίκτερο (κιτρινωπή χρώση δέρματος)

ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΠΥΛΩΡΙΚΗΣ ΣΤΕΝΩΣΗΣ
Η προσεκτική φυσική εξέταση μπορεί να αποκαλύψει μία στέρεα μάζα,στο μέγεθος ελιάς στην κοιλιά.Ο γιατρός σας μπορεί να ζητήσει κάποιες εξετάσεις για να επιβεβαιώσει τη διάγνωση και να αποκλείσει άλλες παθήσεις με συμπτώματα παρόμοια με αυτά που βλέπουμε σε μωρά με πυλωρική στένωση. Αυτές οι εξετάσεις περιλαμβάνουν

- Υπερηχογράφημα κοιλίας. Όπου διαπιστώνεται το πάχος και το μήκος του πυλωρού.

-Αιματολογικές εξετάσεις. Αυτές γίνονται για να αξιολογηθεί κυρίως η αφυδάτωση και οι ηλεκτρολυτικές διαταραχές.

- Βαριούχο γεύμα-απεικόνιση ανώτερου γαστρεντερικού μόνο όταν υπάρχει αμφιβολία στη διάγνωση.

ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΗΣ ΠΥΛΩΡΙΚΗΣ ΣΤΕΝΩΣΗΣ
Η πυλωρική στένωση θεραπεύεται σε 2 στάδια.Πρώτα δίνονται υγρά ενδοφλεβίως για να αποκατασταθεί η αφυδάτωση και ηλεκτρολυτικές διαταραχές. Στη συνέχεια διενεργείται εγχείρηση που ονομάζεται πυλωρομυοτομή.

4-12 ώρες από την εγχείρηση αρχίζει η σίτιση η οποία σταδιακά αυξάνεται. Μόλις το μωρό σας λαμβάνει φυσιολογική σίτιση (συνήθως 1 με 2 μέρες μετά την εγχείρηση) θα πάρει εξιτήριο από το νοσοκομείο με σχετικές οδηγίες.

ΕΜΕΤΟΙ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΕΓΧΕΙΡΗΣΗ
Παρόλο που ένα μωρό συχνά κάνει εμετούς για 24 με 48 ώρες μετά το χειρουργείο αυτό συνήθως εξαφανίζεται χωρίς περαιτέρω θεραπεία. Σε ορισμένες περιπτώσεις ωστόσο οι έμετοι μπορούν να επιμείνουν για 4 με 5 μέρες.
M.D.
Socrates E. Antonacacis
General Surgeon
via

Feature (Side)

Πρόσφατα

Random

*

Archives

© 2013 Point of view. All rights resevered. Designed by | point me