Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

AD (728x90)

  • 2793 Pine St

  • 1100 Broderick St

  • 868 Turk St

  • 420 Fell St

Η κουλτούρα της αγένειας



Πώς φτάσαμε να θεωρείται κανονικότητα η επίδειξη των κακών τρόπων.

Οταν συναντιούνται τυχαία δύο άγνωστοι στον δρόμο, έλεγε ο Ερβιν Γκόφμαν (αμερικανός κοινωνιολόγος των ηθών της καθημερινής ζωής), αυτό που ακούγεται συχνότερα να βγαίνει από το στόμα τους είναι «καλημέρα» και «συγγνώμη». Και συμπλήρωνε: Αυτά τα «καλημέρα» και τα «συγγνώμη» πρέπει να τα λάβουμε σοβαρά υπόψη και να τα μελετήσουμε, αν θέλουμε να κατανοήσουμε πώς λειτουργεί μια κοινωνία.
Αν ο Γκόφμαν μπορούσε να κάνει μια βόλτα σε ένα ελληνικό αστικό κέντρο τού σήμερα, ας πούμε στην πρωτεύουσα, θα παρατηρούσε ότι όταν συναντιούνται δύο άγνωστοι μπορούν να ακουστούν πολλά διαφορετικά πράγματα, εκ των οποίων σπανιότερα «καλημέρα» και «συγγνώμη». Ο εισαγωγικός χαιρετισμός συχνά απουσιάζει ή στην καλύτερη περίπτωση αντικαθίσταται από ένα, μάλλον επιθετικό, «να σας πω!». Η έκφραση δε του αιτήματος που πυροδοτεί την επικοινωνία είναι συχνά αδιαμεσολάβητη: «Θέλω αυτό» ή «Εχετε το τάδε;» ή «Το τσιγάρο σας έρχεται κατευθείαν πάνω μου!». Η απουσία  της λεκτικής ευγένειας συνοδεύεται συχνά και από εκφράσεις αγένειας πέραν της φυσικής γλώσσας: η παντελής αδυναμία συγκρότησης ουράς σε ένα ταμείο και οι συνακόλουθοι αναστεναγμοί δυσαρέσκειας που βγαίνουν από το παρατοποθετημένο μπουλούκι των ανθρώπων, το σολιψιστικό μπλοκάρισμα του διαδρόμου ή της πόρτας στο βαγόνι του μετρό, η ευκολία με την οποία κάποιος «δεν σε βλέπει» και σε προσπερνά κλέβοντας τη σειρά σου, χωρίς να αντιλαμβάνεται καν το «δυνατό άγγιγμα» που προκύπτει από το «ασυναίσθητο» σκούντημα ή ποδοπάτημα, δεν είναι παρά μερικές από αυτές.

0

Η αγένεια δεν είναι προφανώς ελληνικό προνόμιο. Σε όλες τις πόλεις, όπου η επικοινωνία δεν γίνεται με όρους γνωριμίας όπως συμβαίνει στις πιο μικρές κοινότητες, οι άνθρωποι συχνά απογοητεύονται από τη συμπεριφορά τρίτων απέναντί τους. Το ενδιαφέρον όμως της ελληνικής αγένειας στις τυχαίες δημόσιες συναντήσεις μεταξύ αγνώστων είναι ότι αυτή δεν γίνεται ποτέ αντιληπτή ως μεμονωμένη παρέκκλιση από έναν κανόνα αστικής ευγένειας παρά θεωρείται κανονικότητα. Αντίθετα, μέσα σε ένα καθεστώς απόλυτης αστικής διαστροφής, οι τύποι ευγένειας είναι εκείνοι που θεωρούνται παρέκκλιση και γίνονται συχνά αντικείμενο γελοιοποίησης, σχολιασμού και (καλοπροαίρετης;) πλάκας.
Η κουλτούρα της αγένειας διαμορφώνει ασφαλώς και τους όρους δημοσιότητας των δημοσίων προσώπων. Φωνές, τσιρίδες, υποτιμητικός πληθυντικός και μάγκικος ενικός κυριαρχούν στη ζωντανή και τηλεοπτική πολιτική αντιπαράθεση. «Ακούς τι σου λέω, ρε; Ακούς τι σου λέω;», «Αυτό που σου λέω, εγώ!» ακούγονται να βγαίνουν από το στόμα μελιτζανοκόκκινων προσώπων έτοιμων να εκραγούν. Περιγραφικά επίθετα εν είδει κατηγορητηρίου (Καραγκιόζης, μαφιόζοι, λαμόγια, ρουφιάνοι) και ηθικολογίζοντες αφορισμοί («σα δεν ντρέπεστε!», «καλά, εντάξει, μπαρμπούτσαλα») και πού και πού κανένα αναστοχαστικό συγγνώμη («Μα είστε εντελώς ηλίθιος, συγγνώμη κιόλας») δίνουν και παίρνουν προτού τα διακόψει ρυθμικά η τέλεια μονοτονία της επανάληψης: «Με αφήνετε να μιλήσω; Με αφήνετε να μιλήσω; Μα γιατί δε με αφήνετε να μιλήσω;».

artistic-surreal-photomanipulation-by-sarolta-ban-08

Η ελληνική κουλτούρα της αγένειας δεν είναι καθαυτή κακή, όπως αντίστοιχα μια άλλη εθνική κουλτούρα ευγένειας δεν είναι καθαυτή καλή. Πράγματι η χρήση κάποιων λέξεων όπως «καλημέρα», «συγγνώμη», «ορίστε», «παρακαλώ», «ευχαριστώ», καθώς και η χρήση του πληθυντικού αριθμού δεν εξασφαλίζουν από μόνες τους την καλή συμβίωση των κατοίκων των πόλεων, ούτε επαρκούν για να εξαλείψουν τη βία – βίαιες συμπεριφορές εκδηλώνονται κάλλιστα και σε συνθήκης απόλυτης ευγένειας. Επιτελούν όμως, όπου χρησιμοποιούνται, μια σειρά από πολύπλοκες κοινωνικές λειτουργίες τις οποίες δεν πρέπει να παραβλέψουμε: οργανώνουν τις τυχαίες αλλά αναπόφευκτες συναντήσεις μεταξύ αγνώστων, φτιάχνουν μικρές καθημερινές τελετουργίες, αισθητικοποιούν την επικοινωνία κρύβοντας την πραγματική αδιαφορία που μπορεί να νιώθει ο ένας για τον άλλον, επιτρέπουν την έκφραση μέχρι και των πιο παράδοξων αιτημάτων διαλύοντας και ξαναφτιάχνοντας στιγμιαίες σχέσεις εξάρτησης. Κυρίως, όμως, υφαίνουν το πλαίσιο μιας κουλτούρας που υπολογίζει τον Άλλον, επιτρέπει την κριτική, αλλά επιζητεί τη συναίνεση.
Όχι, η κουλτούρα της αγένειας δεν είναι καθαυτή κακή. Ευνοεί όμως τις εκρήξεις, τις φορμαλιστικές αντιπαραθέσεις και τις ανταγωνιστικές επιδείξεις υπέρμετρων εγώ. Αντίθετα, η αναγνώριση του Άλλου και η προσοχή στις ανάγκες του, που αυτόματα προκύπτουν από τη μηχανική χρήση ξερών τύπων ευγένειας, καθρεφτίζουν μία προδιάθεση συναίνεσης, απαραίτητη για την αστική συμβίωση. Ευγένειες και αγένειες, ήρθε η ώρα όλες αυτές τις λέξεις, τις στάσεις, τις συμπεριφορές, να τις πάρουμε στα σοβαρά.
____
 Η Χαριτίνη Καρακωστάκη είναι πολιτική επιστήμων, υποψήφια διδάκτωρ Κοινωνιολογίας στην Ecole des Hautes Etudes en Sciences Sociales (Paris)
 πηγή
via

Μια στα γρήγορα... (ματιά)


Εκ πρώτης όψεως, τα φαινόμενα πολλές φορές απατούν…

Φωτογραφίες που ξεγελούν με την πρώτη ματιά (2)
Φωτογραφίες που ξεγελούν με την πρώτη ματιά (3)
Φωτογραφίες που ξεγελούν με την πρώτη ματιά (4)
Φωτογραφίες που ξεγελούν με την πρώτη ματιά (5)
Φωτογραφίες που ξεγελούν με την πρώτη ματιά (6)
Φωτογραφίες που ξεγελούν με την πρώτη ματιά (7)
Φωτογραφίες που ξεγελούν με την πρώτη ματιά (8)
Φωτογραφίες που ξεγελούν με την πρώτη ματιά (10)
Φωτογραφίες που ξεγελούν με την πρώτη ματιά (11)
Φωτογραφίες που ξεγελούν με την πρώτη ματιά (12)
Φωτογραφίες που ξεγελούν με την πρώτη ματιά (13)
Φωτογραφίες που ξεγελούν με την πρώτη ματιά (14)
Φωτογραφίες που ξεγελούν με την πρώτη ματιά (15)
Φωτογραφίες που ξεγελούν με την πρώτη ματιά (16)
Φωτογραφίες που ξεγελούν με την πρώτη ματιά (17)
Φωτογραφίες που ξεγελούν με την πρώτη ματιά (18)
Φωτογραφίες που ξεγελούν με την πρώτη ματιά (19)
Φωτογραφίες που ξεγελούν με την πρώτη ματιά (20)
Φωτογραφίες που ξεγελούν με την πρώτη ματιά (21)
Φωτογραφίες που ξεγελούν με την πρώτη ματιά (22)
Φωτογραφίες που ξεγελούν με την πρώτη ματιά (23)
Φωτογραφίες που ξεγελούν με την πρώτη ματιά (24)

Φωτογραφίες που ξεγελούν με την πρώτη ματιά (9)
via

Μήπως υποφέρετε χωρίς λόγο;



Ο πόνος γίνεται αβάσταχτος, όταν οι σκέψεις μας και η στάση μας για την ζωή επηρεάζονται σε τέτοιο βαθμό ώστε να δημιουργούν ανασταλτικούς παράγοντες στο να επικοινωνήσουμε και να αλληλεπιδράσουμε με τους άλλους. Σήμερα θα προσπαθήσουμε να δούμε τρόπους χειρισμού αυτού τους συναισθήματος αλλά και να δούμε τις διαφορές ανάμεσα στην θλίψη και στην δυστυχία.

Αν και στην καθημερινότητα η θλίψη και η δυστυχία χρησιμοποιούνται σαν συνώνυμες λέξεις, στην ψυχολογία έχουν αρκετές διαφορές. Καλό θα ήταν να γνωρίζετε αυτές τις διαφορές για να μάθετε να διαχειρίζεστε αυτά τα συναισθήματα πιο εύκολα.


Η θλίψη είναι ένα αρνητικό συναίσθημα το οποίο σχετίζεται άμεσα με ένα γεγονός που μας επηρεάζει πχ. με πονάει που ο φίλος μου ο Άρης είχε γενέθλια και δε με κάλεσε. Ο πόνος, λοιπόν, που προέρχεται από την θλίψη είναι ένα συναίσθημα που συνδέεται άμεσα με μια κατάσταση και μπορεί να εξηγηθεί με την σκέψη. Με το πέρασμα του χρόνου και την απόσπαση που συμβαίνει στην σκέψη μας από άλλα γεγονότα ο πόνος θα χαθεί.

Η δυστυχία από την άλλη είναι ένα συναίσθημα που μας προκαλεί πόνο επειδή μια κατάσταση ή ένα πρόβλημα πρέπει να συζητηθούν, να αξιολογηθούν ή να διακανονιστούν με ένα τρόπο. Π.χ. ο Άρης δεν είναι φίλος μου ή ο Άρης έχει κάτι μαζί μου ή μήπως ο Άρης έχει κάποιο σοβαρό λόγο και δε με κάλεσε, όποτε το άτομο γεμίζει με αμφιβολίες και αρνητικά συναισθήματα. Έτσι ο συναισθηματικός αυτός πόνος τροφοδοτείται από αρνητικές σκέψεις και συναισθήματα που με τον καιρό αυξάνουν σε ένταση και σε διάρκεια.

Φυσικά, η θλίψη και η δυστυχία είναι φυσιολογική και απαραίτητη όταν υπάρχει ένας θάνατος, ένας αποχωρισμός, κτλ ενός αγαπημένου προσώπου. Άσκοπη ταλαιπωρία είναι όμως να περικλείουμε τον εαυτό μας σε ένα μείγμα αρνητικών σκέψεων και συναισθημάτων – που μπορεί να μας ταλαιπωρούν για μεγάλο χρονικό διάστημα – από ένα ασήμαντο περιστατικό.

Ας χρησιμοποιήσουμε και πάλι το παράδειγμα με το πάρτι. Μπορεί να θυμώσουμε, μπορεί να επηρεαστεί ο αυτοσεβασμός μας, μπορεί να νιώσουμε θύμα και να αποφασίσουμε να μην μιλάμε στον Άρη ή να του επιτιθόμαστε χωρίς λόγο και μετά και αυτός να είναι αρνητικός απέναντι μας και αυτή η οργή και η αγανάκτηση να κρατήσει μήνες ή και χρόνια. Βέβαια όλα αυτά τα συναισθήματα είναι σίγουρα δυσανάλογα για μια πρόσκληση σε πάρτι γενεθλίων που δε σας έγινε, αλλά τροφοδοτούνται από βαθύτερους φόβους όπως το δεν είμαι αρκετά καλός για να με καλέσουν κτλ.

Αυτός είναι πάνω κάτω ο δρόμος που ακολουθεί η δυστυχία και εδραιώνεται στην ζωή σας αλλά ας δούμε τι μπορούμε να κάνουμε για να διαχειριστούμε την θλίψη και την δυστυχία:

Παραδεχτείτε ότι υπάρχει το πρόβλημα.
Αποδεχτείτε τα συναισθήματα σας.
Αποδεχτείτε το γεγονός ως έχει, χωρίς καμία προέκταση. Πείτε στον εαυτό σας “έτσι συνέβησαν τα πράγματα γιατί έπρεπε να συμβούν” καλά η κακά, σωστά ή λάθος δεν έχει καμία σημασία.
Αισθανθείτε τον πόνο με σαφήνεια. Αφήστε τον να δράσει χωρίς να τον μπλοκάρετε, πχ με αλκοόλ, ώστε να εκφραστεί και να μην συσσωρευτεί μέσα σας.
Εκφράστε τα συναισθήματα σας. Γράψτε για αυτά, ζωγραφίστε, μιλήστε σε φίλους, φωνάξτε, χτυπήστε ένα μαξιλάρι, οτιδήποτε θέλετε.
Επικοινωνήστε. Αν κάποιος σας πλήγωσε, ρωτήστε τον γιατί έκανε αυτήν την ενέργεια. Μην αφήνετε το μυαλό σας να κάνει σενάρια.
Χαλαρώστε και προσπαθήστε να δείτε το γεγονός σαν τρίτο πρόσωπο. Έπειτα βαθμολογήστε την αιτία της θλίψης σας. Για παράδειγμα αξίζει για “10″ το δεν με προσκάλεσε στο πάρτι του;
Σίγουρα έχουμε τις δυνατότητες να διαχειριστούμε την θλίψη μας ώστε να μην φτάσει να γίνει δυστυχία. Με αξιολόγηση των γεγονότων και καλό μας σύντροφο την θετική σκέψη δεν θα αφήσουμε την δυστυχία μας να μας παρασύρει.

Η ζωή είναι γεμάτη θλίψη στο βαθμό ακριβώς που της επιτρέπουμε να είναι!!!!!

Βιβλιογραφία: Φτιάξε την δυστυχία σου μόνος σου, Paul Watzlawick, Εκδ. Αλήστου Μνήμης
Σκέφτομαι άρα αισθάνομαι, Christine Padesky – Dennis Greenberqer, Εκδ. Πασχαλίδης
ΠΗΓΗ



via

Στωικισμός και χριστιανισμός




Δεν υπάρχουν μαρτυρίες ότι ο σοφός θεωρεί δεδομένο πως τα γεγονότα του κόσμου κατευθύνονται από τη θεία πρόνοια έτσι ώστε να πραγματωθεί ένας ορισμένος σκοπός, και ότι ο σκοπός αυτός αξίζει να πραγματωθεί, πως τα πράγματα βρίσκουν την εκπλήρωσή τους σ’ αυτόν τον ανώτερο σκοπό, τον άγνωστο στους ανθρώπους. Όσοι αποδίδουν τέτοιες πεποιθήσεις στο σοφό το κάνουν γιατί διαφορετικά οι πράξεις του τους φαίνονται ακατανόητες. Κι ακόμη: δεν υπάρχει κανένας «φίλος στα παρασκήνια», όπως πιστεύουν εκείνοι που καταδικάζουν, εξυμνούν ή ερμηνεύουν το στωικισμό ως θρησκεία.
Είναι αλήθεια πως η θεολογική γλώσσα, ιδιαίτερα των ύστερων Στωικών, αναγορεύει τον άνθρωπο σε φίλο του Θεού (Επίκτητος, ΙΙ.17, 29· IV. 3,9), «τον οποίο ακολουθεί με τη δική του ελεύθερη βούληση». Όμως, εάν ο σοφός βρεθεί σε μια θέση όπου δεν μπορεί να πράττει το ορθό όπως εκείνος το αντιλαμβάνεται και το ορίζει, τότε θεωρεί πως είναι καθήκον του να πεθάνει· και λέει στο Θεό: Δεν σε εγκαταλείπω· αλλά το βλέπω πως δεν με χρειάζεσαι πια (Επίκτητος, ΙΙΙ, 24, 101). Να  ̓σαι καλά (Επίκτητος, ΙΙΙ, 24, 97).
Πόσο διαφορετικά ηχούν αυτά τα λόγια από εκείνα του Ιησού: «Θεέ μου, Θεέ μου, γιατί με εγκατέλειψες;» Τα λόγια του Στωικού είναι θαρραλέα. Έχει το θάρρος και μπορεί να μιλήσει έτσι γιατί ο σοφός και ο θεός είναι ίσοι, δύο ισότιμοι φίλοι. Ο σοφός, όπως και ο θεός, έχει τη δύναμη να ασκεί την ελεύθερη βούλησή του, να εγκρίνει και να απορρίπτει, με δύο λόγια, να κυριαρχεί στις σκέψεις του (Επίκτητος, Ι, 1, 10). Κατέχει την αληθινή φύση του αγαθού και του φαύλου (Επίκτητος, ΙΙΙ, 24, 1). Ο σοφός είναι όμοιος με το θεό, και μόνο σε ένα πράγμα διαφέρουν: ο σοφός είναι θνητός. Φυσικά μειονεκτεί σε σχέση με το θεό, ο οποίος έχει μεγαλύτερη αγαθοποιό δύναμη απ’ ότι ένα ανθρώπινο ον· όμως μεταξύ δύο σοφών ο πλουσιότερος δεν είναι και ο καλύτερος. Η στωική συναίνεση ή η απόσυρση του Στωικού από τον κόσμο είναι αποτέλεσμα της δύναμης, της ισχύος και της επίγνωσης που κέρδισε από μόνος του. […]
Σε αντίθεση με την αντίληψη του Αυγουστίνου για τον Χριστιανό, ο Στωικός σοφός είναι θεός όχι γιατί ο ύψιστος θεός του δίνει αυτή τη δυνατότητα, αλλά γιατί το κατορθώνει μέσω του προσωπικού αγώνα του. Καμία ομοιότητα με το χριστιανικό ιδεώδες. Καμία πίστη του τύπου «γενηθήτω το θέλημά σου». Ο Πασκάλ αντιλήφθηκε αυτή τη διαφορά πολύ πιο ξεκάθαρα από τους σύγχρονους ερμηνευτές. Ο Στωικός σοφός δεν γνωρίζει την αρετή της ταπεινότητας. Ο Στωικός σοφός γνωρίζει μόνο το μεγαλείο του ανθρώπου κι όχι την αδυναμία του.




Ludwig EdelsteinΟ Στωικός Σοφός
(ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΘΥΡΑΘΕΝ, 2002, σελ. 25-26)
via

Πως θα πληρώναμε μισθούς και συντάξεις, εεε;




Η αποκάλυψη των εκβιαστών του μνημονίου με αριθμούς


Θυμάστε τους εκβιασμούς;
Τα 219 δις του μνημονίου και επιπλέον 40 δις από την κοινωνία έκαναν φτερά!
Είδατε που λεφτά υπήρχαν;

“Πως θα πληρώναμε μισθούς και συντάξεις εάν δεν φωνάζαμε το ΔΝΤ και την Τρόικα…”
Δείτε τώρα την στυγνή αλήθεια με αριθμούς. Την μεγαλύτερη κλοπή που έχει συντελεσθεί εις βάρος έθνους.
Στο ερώτημα «πόσα από τα δάνεια που μας δίνει η τρόικα πηγαίνουν για μισθούς και συντάξεις» η απάντηση είναι αυτή που όλοι φανταζόμαστε. Απλώς, αποδεικνύεται και με αριθμούς.
Στα 219 δισεκατομμύρια ευρώ ανέρχεται το ποσό που έχουμε δανειστεί από το EFSF και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο από τον Μάιο του 2010 μέχρι σήμερα. Από αυτά, όπως αναφέρει η εφημερίδα «το Κεφάλαιο»:
1.Τα 48,2 δισεκατομμύρια ευρώ δόθηκαν για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών
2.Τα 11,3 δισεκατομμύρια ευρώ δόθηκαν για την επαναγορά χρέους (είναι η 2η διαδικασία «κουρέματος» στην οποία προχωρήσαμε
3.Τα 29,7 δισεκατομμύρια ευρώ διατέθηκαν για την ανταλλαγή ομολόγων στο πλαίσιο του PSI (δηλαδή το πρώτο «κούρεμα» που έγινε στα ομόλογα του ελληνικού δημοσίου και το οποίο είχε ως αποτέλεσμα να διαλυθούν τράπεζες, ασφαλιστικά ταμεία, η κυπριακή οικονομία αλλά και ιδιώτες αποταμιευτές).
4.Στο διάστημα 2010-2013 διαθέσαμε 122,2 δισεκατομμύρια ευρώ για να αποπληρώσουμε προηγούμενα δάνεια. Εξ’ αυτών, τα 74 δισεκατομμύρια ευρώ ήταν χρεολύσια και τα 48 δισεκατομμύρια ευρώ…τόκοι
Αν κάνουμε την πρόσθεση, προκύπτει ότι το υπόλοιπο από τα 219 δισεκατομμύρια ευρώ που απομένει για τις ανάγκες του προϋπολογισμού (πληρωμή συντάξεων, μισθών, λειτουργία νοσοκομείων κλπ) είναι μόλις …7,6 δισεκατομμύρια ευρώ.
Όχι, δεν καλύφτηκαν μόνο με αυτά τα χρήματα τα ελλείμματα. Μην ξεχνάμε και τα αλλεπάλληλα πακέτα μέτρων το σύνολο των οποίων ξεπερνάει τα 40 δισεκατομμύρια ευρώ.
Δηλαδή, όχι μόνον γυρίσαμε τα ομολογιακά δάνεια σε ενυπόθηκα, αλλά ξεριζώσαμε και 40 δις Ευρώ επιπλέον από την κοινωνία για να τα στείλουμε στους τοκογλύφους! Η ανάπτυξη προφανώς θα έλθει με τα κουρέλια που έχουν απομείνει στην Ελλάδα…
 
ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ..


Με πληροφορίες από το “Κεφάλαιο” και το fpress.gr
http://olympia.gr/

Οι ειδήσεις βλάπτουν και μειώνουν τo επίπεδo ευτυχίας



  Άρθρο του Rolf Dobelli 
Οι ειδήσεις κάνουν κακό στην υγεία. Οδηγούν σε φόβο και επιθετικότητα, μειώνουν τη δημιουργικότητα και  την ικανότητα σας να σκεφτόμαστε. Η λύση; Σταματήστε να τις καταναλώνετε. 
Κατά τις τελευταίες δεκαετίες, κάποιοι τυχεροί ανάμεσά μας κατανόησαν τους κινδύνους που φέρνει στη ζωή μας η υπεραφθονία των τροφίμων (παχυσαρκία, διαβήτης) και ξεκίνησαν ν' αλλάζουν τη διατροφή τους. Αλλά οι περισσότεροι από εμάς δεν έχουν ακόμα συνειδητοποιήσει ότι οι ειδήσεις ​​είναι για τον εγκέφαλο, ότι η ζάχαρη για το σώμα.



 Οι ειδήσεις είναι εύκολο να χωνευτούν. Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης μας τροφοδοτούν με μικρές μπουκιές από ασήμαντα θέματα, μεζέδες που δεν αφορούν πραγματικά τη ζωή μας και δεν απαιτούν σκέψη. Αυτός είναι ο λόγος που δεν αισθανόμαστε σχεδόν καθόλου κορεσμό. Σε αντίθεση με τα βιβλία και τα μακροσκελή άρθρα (που απαιτούν σκέψη), μπορούμε να καταναλώνουμε απεριόριστες ποσότητες ευκολοχώνευτων ειδήσεων. Σήμερα, έχουμε φτάσει στο ίδιο σημείο που βρισκόμασταν πριν 20 χρόνια όσο αφορά με τις πληροφορίες σχετικά με τα τρόφιμα. Αρχίζουμε πια να αναγνωρίζουμε πόσο τοξικές μπορεί να είναι οι  ειδήσεις.
216183_408595342532400_2095241422_n

Οι ειδήσεις παραπλανούν
Σκεφτείτε το ακόλουθο συμβάν (δανεισμένο από τον Nassim Taleb). Μια γέφυρα καταρρέει ενώ διέρχεται ένα αυτοκίνητο. Σε τι θα εστιάσουν τα μέσα μαζικής ενημέρωσης; Στο αυτοκίνητο. Στον οδηγό. Από πού ερχόταν. Πού πήγαινε. Πώς βίωσε την κατάρρευση (εάν επέζησε). Αλλά όλα αυτά είναι ασήμαντα. Ποιο είναι το σημαντικό; Η κατασκευαστική αναξιοπιστία της γέφυρας. Αυτός ήταν ο υποκρυπτόμενος κίνδυνος στη συγκεκριμένη περίπτωση και ενδεχομένως υφίσταται και σε άλλες γέφυρες. Όμως, το αυτοκίνητο δημιουργεί πιο εύκολα εντυπώσεις, είναι συγκεκριμένο και όχι αφηρημένο, και είναι μια είδηση πιο εύκολη να αναπαραχθεί.
Οι ειδήσεις μας οδηγούν στο να ζούμε με μια εντελώς λανθασμένη αντίληψη κινδύνου στο μυαλό μας. Έτσι, η τρομοκρατία είναι υπερτιμημένη. Το χρόνιο στρες υποτιμημένο. Η κατάρρευση της Lehman Brothers υπερτιμημένη. Η δημοσιονομική επιπολαιότητα υποτιμημένη. Οι αστροναύτες υπερτιμημένοι. Οι νοσοκόμες υποτιμημένες.

 Το να εκτίθεσαι στον Τύπο είναι παραλογισμός. Βλέποντας στην τηλεόραση ένα αεροπορικό δυστύχημα μεταβάλλεται η αντίληψη σας ως προς αυτόν τον κίνδυνο, ανεξάρτητα από την πραγματική πιθανότητα που υπάρχει να συμβεί. Κάνετε λάθος αν νομίζετε ότι μπορείτε αυτό να το αντισταθμίσετε με την προσωπική σας περισυλλογή. Οι τραπεζίτες και οι οικονομολόγοι - οι οποίοι έχουν ισχυρά κίνητρα για να αντισταθμίζουν τους κινδύνους που μεταδίδονται από τις ειδήσεις - έδειξαν ότι δεν μπορούν. Η μόνη λύση: σταματήστε την κατανάλωση ειδήσεων.
Οι ειδήσεις είναι ασήμαντες
Από τις περίπου 10.000 ειδήσεις που έχετε διαβάσει τους τελευταίους 12 μήνες, μπορείτε να αναφέρετε μια που  σας βοήθησε να πάρετε μια καλύτερη απόφαση για ένα σοβαρό θέμα που αφορά τη ζωή σας, την καριέρα σας ή την επιχείρησή σας; Ουσιαστικά, η «κατανάλωση» ειδήσεων δεν είναι σημαντική για τη ζωή σας. Αλλά οι άνθρωποι δυσκολεύονται να αναγνωρίσουν τι είναι σημαντικό, ενώ ευκολότερα αναγνωρίζουν τι είναι είδηση. Το σημαντικό εναντίον της είδησης είναι η βασική διαμάχη στην σύγχρονη εποχή. Οι ειδησεογραφικοί οργανισμοί θέλουν να πιστεύετε ότι οι ειδήσεις σας προσφέρουν ανταγωνιστικό πλεονέκτημα. Πολλοί όντως το πιστεύουν. Ανησυχούν όταν χάνουν τη ροή των ειδήσεων. Στην πραγματικότητα, η κατανάλωση ειδήσεων αποτελεί ανταγωνιστικό μειονέκτημα. Όσο λιγότερο καταναλώνετε ειδήσεις, τόσο μεγαλύτερο το πλεονέκτημα σας.
Οι ειδήσεις δεν έχουν ερμηνευτική αξία
Οι ειδήσεις είναι φυσαλίδες που αναδύονται στην επιφάνεια από έναν βαθύτερο κόσμο. Θα σας βοηθήσει η συσσώρευση γεγονότων να αντιληφθείτε τον κόσμο; Δυστυχώς, όχι. Η σχέση λειτουργεί αντίστροφα. Τα σημαντικά ζητήματα δεν αποτελούν ειδήσεις. Όσο περισσότερα δήθεν γεγονότα προσλαμβάνετε μέσω των ειδήσεων τόσο λιγότερο διακρίνετε την μεγάλη εικόνα. Εάν η πολύ πληροφόρηση οδηγούσε σε μεγαλύτερη οικονομική επιτυχία, οι δημοσιογράφοι θα βρισκόντουσαν στην κορυφή της πυραμίδας των πλουσίων. Όμως δεν συμβαίνει.
551146_409113129147288_469519137_n

Οι ειδήσεις είναι τοξικές για τον οργανισμό
Ενεργοποιούν συνεχώς το μεταιχμιακό σύστημα. Οι ιστορίες πανικού προκαλούν την απελευθέρωση γλυκοκορτικοειδών (κορτιζόλη). Αυτό απορυθμίζει το ανοσοποιητικό σύστημα και αναστέλλει την απελευθέρωση των αυξητικών ορμονών. Με άλλα λόγια, το σώμα σας βρίσκεται σε κατάσταση χρόνιου στρες. Υψηλή επίπεδα των γλυκοκορτικοειδών προκαλούν διαταραχή της πέψης, έλλειψη ανάπτυξης (κυττάρων,  μαλλιών, οστών), νευρικότητα και ευαισθησία στις λοιμώξεις. Άλλες πιθανές παρενέργειες περιλαμβάνουν το φόβο, την επιθετικότητα, απώλεια περιφερειακής όρασης και απευαισθητοποίηση.
Οι ειδήσεις αυξάνουν τα γνωστικά λάθη
Οι ειδήσεις τροφοδοτούν το μέγιστο από τα γνωστικά λάθη : προκατειλημμένη επιβεβαίωση. Όπως είπε ο Warren Buffett: «Ο άνθρωπος είναι πολύ καλός στο να ερμηνεύει όλες τις νέες πληροφορίες, έτσι ώστε να παραμένουν άθικτα τα συμπεράσματα που είχε εκ των προτέρων εξάγει».  Οι ειδήσεις επιτείνουν αυτό το ελάττωμα. Γινόμαστε επιρρεπείς σε υπερβολική αυτοπεποίθηση, αναλαμβάνουμε ανόητα ρίσκα και υποτιμούμε πραγματικές ευκαιρίες. Οι ειδήσεις επιδεινώνουν επίσης άλλο ένα γνωστικό λάθος. Ο εγκέφαλος μας διψά για ιστορίες που «βγάζουν νόημα» – ακόμη και αν δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα. Κάθε δημοσιογράφος που γράφει «Η αγορά κινήθηκε λόγω του X» ή «Η εταιρεία χρεοκόπησε λόγω του Ψ» είναι ηλίθιος. Έχω απηυδήσει με αυτό το φθηνό τρόπο «ερμηνείας» του κόσμου.
Οι ειδήσεις αναστέλλουν τη σκέψη
Η σκέψη απαιτεί συγκέντρωση. Η συγκέντρωση απαιτεί χρόνο χωρίς διακοπές. Οι σύντομες ειδήσεις είναι ειδικά σχεδιασμένες για να διακόπτουν. Σαν τους ιούς, παραπλανούν τον οργανισμό για να τον βλάψουν. Οι ειδήσεις μας κάνουν ρηχούς, επιπόλαιους στοχαστές. Αλλά το χειρότερο, επηρεάζουν σοβαρά τη μνήμη. Υπάρχουν δύο τύποι μνήμης. Η «χωρητικότητα» της μακροπρόθεσμης μνήμης είναι σχεδόν άπειρη, αλλά η λειτουργική μνήμη είναι περιορισμένη και εξαντλείται όταν αποθηκεύει ποσότητες ευτελών δεδομένων. Η διαδρομή από τη βραχυπρόθεσμη στη μακροπρόθεσμη μνήμη λειτουργεί ως σημείο φραγής στον εγκέφαλο, όμως ο,τιδήποτε θέλετε να κατανοήσετε οφείλει να περάσει από εκεί. Εάν η δίοδος μπλοκαριστεί, δεν περνά τίποτα. Και επειδή οι ειδήσεις διασπούν τη συγκέντρωση, αποδυναμώνεται η κατανόηση. Οι ειδήσεις online έχουν ακόμα χειρότερη επίδραση. Μελέτη του 2001 στον Καναδά έδειξε πως η κατανόηση υποχωρεί όσο ο αριθμός των υπερσυνδέσμων (links) σε ένα έγγραφο αυξάνεται. Γιατί; Γιατί κάθε φορά που εμφανίζεται ένας υπερσύνδεσμος ο εγκέφαλος θα πρέπει να  αποφασίσει αν θα θα τον επιλέξει, κάτι που αποσπά την προσοχή.
Οι ειδήσεις λειτουργούν σαν ναρκωτικό
Καθώς οι ιστορίες ξετυλίγονται θέλουμε να μάθουμε πώς συνεχίζονται. Με εκατοντάδες αφηγήσεις στο μυαλό μας, αυτή η λαχτάρα γίνεται όλο και πιο συναρπαστική και τελικά δύσκολο να αγνοηθεί. Παλιά οι επιστήμονες πίστευαν ότι οι πυκνές συνδέσεις που σχηματίζουν κάπου 100 δισεκατομμύρια νευρώνες στον εγκέφαλο μας παγιώνονται όταν ενηλικιωνόμαστε. Αυτό δεν ισχύει. Τα νευρικά κύτταρα διαρκώς «σπάνε» παλιές συνδέσεις και σχηματίζουν καινούριες. Όσο περισσότερες  ειδήσεις καταναλώνουμε, τόσο περισσότερο ασκούμε τα νευρωνικά κυκλώματα που διατίθενται για πρόχειρα διαβάσματα και πολλαπλά καθήκοντα, ατροφώντας εκείνα που χρησιμοποιούνται για εμβριθή ανάγνωση και επικεντρωμένη σκέψη. Οι περισσότεροι καταναλωτές ειδήσεων – ακόμη και αν υπήρξαν μανιώδεις αναγνώστες βιβλίων – έχουν απολέσει την ικανότητα να αφομοιώσουν μακροσκελή άρθρα ή βιβλία. Μετά από τέσσερις, πέντε σελίδες κουράζονται, η συγκέντρωσή τους εξαφανίζεται, γίνονται ανήσυχοι. Δεν οφείλεται στο ότι γέρασαν ή στο ότι το  πρόγραμμά τους επιβαρύνθηκε. Είναι επειδή η φυσική δομή του εγκεφάλου τους άλλαξε.
Οι ειδήσεις είναι σπατάλη χρόνου
Αν διαβάζετε εφημερίδα για δεκαπέντε λεπτά κάθε πρωί, μετά ενημερώνεστε για δεκαπέντε επιπλέον λεπτά  ενώ γευματίζετε και δεκαπέντε λεπτά πριν κοιμηθείτε, προσθέστε πέντε λεπτά εδώ και εκεί ενώ εργάζεστε, συνυπολογίζεστε τον χρόνο περισπασμού και συγκέντρωσης ξανά, θα διαπιστώστε ότι χάνετε τουλάχιστον μισή ημέρα κάθε εβδομάδα. Οι πληροφορίες δεν είναι πλέον σπάνιο αγαθό. Αλλά η προσοχή είναι. Συνήθως αποφεύγετε επιπολαιότητες με τα χρήματα, τη φήμη ή την υγεία σας. Γιατί το κάνετε με το μυαλό σας;
Οι ειδήσεις μάς κάνουν αδρανείς
Στη συντριπτική τους πλειοψηφία αφορούν πράγματα που δεν μπορούμε να επηρεάσουμε. Η καθημερινή επανάληψη ειδήσεων για πράγματα που δεν μπορούμε να επηρεάσουμε, μας κάνει παθητικούς. Μας συνθλίβει μέχρι που υιοθετούμε μια απαισιόδοξη κοσμοθεώρηση, απευαισθητοποιημένη, σαρκαστική και μοιρολατρική. Ο επιστημονικός όρος είναι «επίκτητη ανημπόρια». Είναι λίγο υπερβολικό, αλλά δεν θα με εξέπληττε εάν η κατανάλωση ειδήσεων, τουλάχιστον εν μέρει, συμβάλλει στην ευρέως σήμερα διαδεδομένη κατάθλιψη.
Οι ειδήσεις σκοτώνουν τη δημιουργικότητα
Τέλος, πράγματα που ήδη γνωρίζουμε περιορίζουν τη δημιουργικότητά μας. Είναι ένας λόγος που μαθηματικοί, λογοτέχνες, συνθέτες και επιχειρηματίες συνήθως παράγουν τα πλέον δημιουργικά τους έργα σε νεαρή ηλικία. Δεν γνωρίζω ούτε έναν πραγματικά δημιουργικό νου που να είναι εθισμένος στην κατανάλωση ειδήσεων – ούτε έναν συγγραφέα, συνθέτη, μαθηματικό, γιατρό, επιστήμονα, μουσικό, σχεδιαστή, αρχιτέκτονα ή ζωγράφο. Από την άλλη, γνωρίζω ένα σωρό άκρως μη δημιουργικά μυαλά που καταναλώνουν ειδήσεις όπως τα ναρκωτικά. Όσοι ψάχνουν για καινούριες λύσεις αγνοούν την ειδησεογραφία. Όσοι την παρακολουθούν, καταλήγουν ξανά στις παλιές.

Η κοινωνία χρειάζεται τη δημοσιογραφία – αλλά με διαφορετικό τρόπο. Η ερευνητική δημοσιογραφία είναι πάντοτε σημαντική. Χρειαζόμαστε ρεπορτάζ που ελέγχουν τους θεσμούς και αποκαλύπτουν την αλήθεια. Αλλά τα σημαντικά ευρήματα δεν πρέπει να αναδεικνύονται με τη μορφή ειδήσεων. Ουσία εμπεριέχουν τα μακροσκελή άρθρα σε περιοδικά και τα εμπεριστατωμένα βιβλία.

Έχοντας περάσει τέσσερα χρόνια χωρίς να παρακολουθώ ειδήσεις, μπορώ να δω και να αναφέρω τα αποτελέσματα αυτής της ελευθερίας: λιγότερη αποδιοργάνωση, λιγότερο άγχος, βαθύτερη σκέψη, περισσότερο χρόνο, περισσότερες γνώσεις. Δεν είναι εύκολο, αλλά αξίζει τον κόπο.
561682_413933321998602_232040513_n
   
του  Rolf Dobelli , συγγραφέα του βιβλίου «The Art of Thinking Clearly» («Η τέχνη της καθαρής σκέψης»)
via

Δείτε τι συμβαίνει στο σώμα μας όταν κόψουμε το τσιγάρο...




Οι γιατροί όταν θέλουν να πείσουν κάποιον καπνιστή να κόψει το κάπνισμα του λένε πως κάθε τσιγάρο που καπνίζει, του κόβει 10 λεπτά από τη ζωή…
Είναι ένα επιχείρημα το οποίο εκείνη τη στιγμή ο θεριακλής καπνιστής δεν το καταλαβαίνει και δεν του δίνει σημασία, αλλά ισχύει πέρα για πέρα. Γνωρίζετε τι συμβαίνει μέσα στον οργανισμό μας, όταν αποφασίσουμε μια “Δευτέρα, να κόψουμε το κάπνισμα”;





Διαβάστε το κείμενο που ακολουθεί και ξανασκεφτείτε να ανάψετε το επόμενο τσιγαράκι. Σίγουρα δεν θα το ευχαριστηθείτε.
Όταν λοιπόν είμαστε ψυχολογικά έτοιμοι και κάνουμε το μεγάλο βήμα, λέγοντας “δεν θα ξανακαπνίσω”, τότε στην κυριολεξία ο οργανισμός μας ξαναγεννιέται από τα δηλητήρια που του βάζαμε, τόσα χρόνια. Τα αποτελέσματα του να κόψει κάποιος το τσιγάρο είναι άμεσα




Χωρίς τσιγάρο λοιπόν τα πρώτα 20 λεπτά, η πίεση του αίματος αλλά και οι σφυγμοί, πέφτουν στο φυσιολογικό και το κυκλοφορικό “ανασαίνει”. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα και η θερμοκρασία των άκρων μας (χέρια και πόδια) να επανέρχεται σε φυσιολογικά επίπεδα.




Μέσα στις 8 πρώτες ώρες που δεν έχουμε καπνίσει το μονοξείδιο του άνθρακα στο αίμα μας, υποχωρεί αισθητά σε φυσιολογικά επίπεδα και ταυτόχρονα διαπιστώνεται μια αύξηση του οξυγόνου, στα επίπεδα που έχει κάποιος μη καπνιστής.




Μια ημέρα χωρίς τσιγάρο, και έχει μειωθεί στο μισό η πιθανότητα να πάθουμε καρδιακή προσβολή.
Σε 48 ώρες νιώθουμε την όσφρηση και τη γεύση μας διαφορετική. Αντιλαμβανόμαστε πιο έντονα αλλά και πιο φυσιολογικά τις μυρωδιές και τις γεύσεις. Απολαμβάνουμε το φαγητό και το ποτό σαν να τα έχουμε δοκιμάσει για πρώτη φορά. Είναι εντελώς διαφορετικά.




Ακόμη και το επιχείρημα των θεριακλήδων ότι “ένα τσιγαράκι μαζί με τον καφέ είναι απόλαυση”, καταρρίπτεται αφού χωρίς τσιγάρο βιώνουμε στο έπακρο την υπέροχη μυρωδιά του.




Αν συνεχίσουμε χωρίς να ανάψουμε τσιγάρο για 72 ώρες, τότε θα νιώσουμε πως αναπνέουμε διαφορετικά. Θα ρουφάμε κυριολεκτικά τον αέρα. Η αναπνοή λειτουργεί ομαλά, ενώ παρατηρείται αύξηση της χωρητικότητας των πνευμόνων μας.




15 ημέρες μέχρι 2 μήνες χωρίς τσιγάρο, σταματάμε να λαχανιάζουμε με το παραμικρό, περπατάμε πιο εύκολα και δεν κουραζόμαστε. Μέσα σε 3 μήνες η χωρητικότητα στα πνευμόνια μας τα οποία σιγά σιγά “καθαρίζουν”, έχει αυξηθεί κατά 30%.




Στους 9 μήνες, πριν καν δηλαδή συμπληρώσουμε χρόνο, οι πνεύμονες αναπλάθονται, για την ακρίβεια το ενδοθήλιο των βρόγχων. Επίσης έχει υποχωρήσει, σχεδόν έχει εξαφανιστεί,
ο περίφημος “τσιγαρόβηχας”.




Εάν καταφέρουμε να μην καπνίσουμε για 5 χρόνια, τότε έχουμε ανεβάσει τις πιθανότητες μας να μην προσβληθούμε από καρκίνο του πνεύμονα. Συγκεκριμένα, κάποιος που έχει κόψει το τσιγάρο για 5 χρόνια, έχει μειώσει τις πιθανότητες από το 132 στο 72, ανά 100.000 καπνιστές.




Στα 10 χρόνια πια, είμαστε σχεδόν καθαροί. Οι προκαρκινικές κυψέλες έχουν εξαφανιστεί και οι πιθανότητες για καρκίνο του φάρυγγα, του στόματος και του οισοφάγου, σχεδόν έχουν εκμηδενιστεί.
Σκεφτείτε καλύτερα εάν θα συνεχίσετε να καπνίζετε. Η ζωή είναι υπέροχη δίχως τσιγάρο…





via

Πανέμορφη λίμνη που… σκοτώνει!!!




Καταπληκτική ομορφιά και υποτιθέμενα καθαρά νερά, σε ένα φυσικό τοπίο που κόβει την ανάσα. Μην περιμένετε, όμως, να δείτε παραθεριστές, παιδιά να παίζουν στα νερά ή ηλικιωμένους να ψαρεύουν στις όχθες της.
Η λίμνη Karachay, που βρίσκεται στα νότια Ουράλια Όρη στη δυτική Ρωσία, είναι γνωστή ως η πιο μολυσμένη στον πλανήτη, κρύβοντας στο εσωτερικό της μια «ωρολογιακή βόμβα» έτοιμη να εκραγεί!



perierga.gr - Πανέμορφη λίμνη που... σκοτώνει!

Από το 1951 η Σοβιετική Ένωση χρησιμοποιούσε τη λίμνη για να ρίχνει πυρηνικά απόβλητα, ενώ σύμφωνα με έκθεση της Ουάσιγκτον έχει πολύ υψηλά επίπεδα ραδιενέργειας, ικανά να σκοτώσουν άνθρωπο μέσα σε μία ώρα!

perierga.gr - Πανέμορφη λίμνη που... σκοτώνει!

Τα μεγάλα ποσοστά σε καίσιο και στρόντιο συμπληρώνουν… την εικόνα, ενώ για καταλάβετε καλύτερα το μέγεθος του κινδύνου, σας ενημερώνω ότι οι μετρήσεις ξεπερνούν κατά πολύ αυτές του Τσερνόμπιλ, μετά την καταστροφή, καθώς η ακτινοβολία της ραδιενέργειας στη λίμνη είναι συγκεντρωμένη σε ένα σημείο.

perierga.gr - Πανέμορφη λίμνη που... σκοτώνει!

Γιατί μπορεί η «μητέρα» φύση να δημιουργεί εξαιρετικά τοπία στη Γη, όταν, όμως, ο «δολοφόνος» άνθρωπος βάζει το… χεράκι του, μεταμορφώνονται τάχιστα σε «κρανίου τόπους» και σβήνουν από το χάρτη!

perierga.gr - Πανέμορφη λίμνη που... σκοτώνει!
perierga.gr - Πανέμορφη λίμνη που... σκοτώνει!
perierga.gr - Πανέμορφη λίμνη που... σκοτώνει!


via

Feature (Side)

Πρόσφατα

Random

*

Archives

© 2013 Point of view. All rights resevered. Designed by | point me